Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Ο κόσμος υποδέχεται το 2011


Ο κόσμος γιορτάζει την έλευση του 2011 παρά τα καπρίτσια του καιρού. Ήδη οι πρώτες χώρες στον Ειρηνικό Ωεκανό υποδέχθηκαν το νέο έτος.
Δισεκατομμύρια άνθρωποι θα γιορτάσουν σήμερα την είσοδο του 2011, αψηφώντας τις πλημμύρες και τον καύσωνα στην Ωκεανία ή τις χιονοθύελλες στις ΗΠΑ, με το Σίδνεϊ να είναι η πρώτη μεγάλη πόλη στην οποία θα ανοίξουν οι σαμπάνιες για την αλλαγή της χρονιάς.
Οι πρώτοι που άφησαν ήδη το 2010 είναι οι κάτοικοι του Κιριμπάτι, ενός μικρού νησιού του Ειρηνικού που γύρισε τη σελίδα του 2010 στις 12.00 (ώρα Ελλάδας). Τα πολύ θρησκευόμενα 6.000 μέλη αυτής της νησιωτικής κοινότητας συγκεντρώθηκαν στις εκκλησίες.
Η ατμόσφαιρα θα είναι πιο εορταστική στην Αυστραλία, έστω κι αν οι προετοιμασίες για τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς αναστατώθηκαν από τις χωρίς προηγούμενο πλημμύρες που σημειώθηκαν στο βορειοανατολικό τμήμα της αυστραλιανής ηπείρου.
Στο Σίδνεϊ, ήδη από το μεσημέρι, χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να κατευθύνονται προς το λιμάνι επιδιώκοντας να καταλάβουν τις καλύτερες θέσεις για να παρακολουθήσουν το θέαμα των πυροτεχνημάτων που θα εκτοξευθούν από τη Harbour Bridge, τη Γέφυρα του Λιμανιού. Παραδίπλα, η παραλία Μποντάι είναι ήδη γεμάτη κόσμο.
Αν και η βορειοανατολική Αυστραλία βρίσκεται κάτω από τα νερά των πλημμυρών, η περιοχή της Αδελαΐδας πλήττεται από ένα κύμα καύσωνα και οι υψηλές θερμοκρασίες, που έφτασαν τους 43 βαθμούς Κελσίου, δημιουργούν φόβους για εκδήλωση δασικών πυρκαγιών.
Στην Ασία, το θέαμα των πυροτεχνημάτων στον κόλπο του Χονγκ Κόνγκ αναμένεται ότι θα παρακολουθήσουν 400.000 άνθρωποι, ενώ εκατομμύρια Ιάπωνες θα μεταβούν στους σιντοϊστικούς ναούς για να «εξαγνιστούν».
Μολονότι η κινεζική Πρωτοχρονιά, στις αρχές Φεβρουαρίου, δίνει την ευκαιρία για πολύ μεγαλύτερους εορτασμούς σε όλη την Ασία, πολλοί Κινέζοι, Ινδοί και Βιετναμέζοι δεν θα παραλείψουν να γιορτάσουν και σήμερα την έλευση του 2011.
Στην Ευρώπη, μετά το κύμα ψύχους που προκάλεσε χάος, περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι αναμένονται να συγκεντρωθούν στις όχθες του Τάμεση στο Λονδίνο για να ακούσουν το Μπιγκ Μπεν να χτυπάει τα τελευταία δευτερόλεπτα του χρόνου.
Εκατομμύρια άνθρωποι θα συγκεντρωθούν εξάλλου μπροστά στο Κολοσσαίο στη Ρώμη, την Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο ή τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι.
Στη Γερμανία, ένας γιγάντιος χιονοπόλεμος στον οποίο επρόκειτο να συμμετάσχουν 8.000 «μαχητές», την 1η Ιανουαρίου στο Βερολίνο, απαγορεύθηκε εξαιτίας φόβων για παρεκτροπές.
Η μικρή Εσθονία, στη Βαλτική, θα μπει στο 2011 περνώντας στο ευρώ, απαρνούμενη την κορώνα για να γίνει η 17η χώρα που θα υιοθετήσει το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.
Στη Νέα Υόρκη, μετά το πέρασμα μιας σφοδρής χιονοθύελλας από τις βορειοανατολικές ΗΠΑ, χιλιάδες άνθρωποι αναμένονται στην Τάιμς Σκουέαρ για να μετρήσουν εκεί τα τελευταία λεπτά του χρόνου.
Το κέντρο των ΗΠΑ, από το Νέο Μεξικό (νοτιοδυτικά) ως τη Μινεσότα (βόρεια), εξακολουθεί να βρίσκεται κάτω από το χιόνι και να πλήττεται από χιονοθύελλες.
Καθώς έχουν πολλαπλασιαστεί οι προειδοποιήσεις για πιθανές επιθέσεις, κυρίως από εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις που συνδέονται με την Αλ Κάιντα, οι δυνάμεις της τάξεις θα βρίσκονται σχεδόν παντού σε ετοιμότητα.
Έτσι στη Βομβάη, την οικονομική πρωτεύουσα της Ινδίας, οι αρχές έδωσαν το πράσινο φως στον κόσμο για να γιορτάσει όλη τη νύκτα, παρά τις προειδοποιήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών ότι υπάρχει κίνδυνος να πραγματοποιηθούν επιθέσεις.
Η Βομβάη υπήρξε το Νοέμβριο του 2008 θέατρο αιματηρών ισλαμιστικών επιθέσεων που είχαν στόχο μεταξύ άλλων ένα τουριστικό εστιατόριο και ένα ξενοδοχείο πολυτελείας. Συνολικά 166 άνθρωποι βρήκαν το θάνατο.
Η τοπική κυβέρνηση παρέτεινε το ωράριο λειτουργίας των μπαρ, των ξενοδοχείων και των εστιατορίων από τις 01.30 στις 05.00. Οι γιορτές πάνω σε πλοία στον κόλπο της Βομβάης απαγορεύτηκαν πάντως για τρίτη διαδοχική χρονιά λόγω των αυξημένων απειλών κατά της ασφάλειας.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τo Avatar, η δημοφιλέστερη ταινία της χρονιάς... και σε παράνομα downloads!


Πολλοί είναι οι χρήστες που κατέβασαν ή κατεβάζουν τις καλύτερες ταινίες στον υπολογιστή τους, παράνομα μέσα από site με Torrents με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία λίστα με τις δημοφιλέστερες από αυτές.
Τo Avatar σίγουρα άνοιξε τον δρόμο στις 3D ταινίες και σίγουρα εντυπωσίασε πολλούς θεατές με την εικόνα του και την δράση του.

Έτσι λοιπόν δεν θα μπορούσε να μην βρίσκεται πρώτο και στις προτιμήσεις αυτών που κατεβάζουν παράνομα ταινίες στον υπολογιστή τους, από το διαδίκτυο.

Το δημοφιλές site TorrentFreak μέσα από πληροφορίες που συνέλεξε από διάφορες πηγές στο διαδίκτυο δημιούργησε μία λίστα με τις ταινίες που κατέβασαν περισσότερο οι χρήστες το 2010,

Στην πρώτη θέση της λίστας αυτής βρίσκεται το όπως ήταν αναμενόμενο, το Avatar, με σχεδόν 17 εκατομμύρια downloads και ακολουθεί το Kick-Ass με 11.400.000 downloads.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τη λίστα με τις 10 δημοφιλέστερες ταινίες.

Avatar: 16.580.000
Kick-Ass: 11.400.000
Inception: 9.720.000
Shutter Island: 9.490.000
Iron Man 2: 8.810.000
Clash of the Titans: 8.040.000
Green Zone: 7.730.000
Sherlock Holmes: 7.160.000
The Hurt Locker: 6.850.000
Salt: 6.700.000
ΠΗΓΗ:NEWSIT.GR

ΕΘΙΜΑ-ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΣΕ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


Η πρώτη μέρα του μήνα Ιανουαρίου είναι η πρωτοχρονιά. Αυτή η ημέρα καλύπτεται από ένα πλήθος λαϊκών εθίμων, με πράξεις και ενέργειες μαγικές, που έχουν την προέλευσή τους στα βάθη των αιώνων. Η 1η Ιανουαρίου ως αρχή του χρόνου επικράτησε να γιορτάζεται στη Ρώμη από το 48 π.Χ. και πήρε πολλά στοιχεία από τη ρωμαϊκή γιορτή Σατουρνάλια. Από τότε, την 1η Ιανουαρίου δέχτηκαν ως Πρωτοχρονιά όλοι οι λατινογενείς και ρωμαιοκρατούμενοι λαοί. Η ορθόδοξη όμως εκκλησία, της εποχής κυρίως του Μεγάλου Κωνσταντίνου, απαγόρευε στους χριστιανούς να γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά όπως εκείνοι. Τα αποτελέσματα όμως της απαγόρευσης αυτής ήταν πολύ μικρά. Απαλείφτηκαν μόνο τα στοιχεία εκείνα που έρχονταν σε ευθεία αντίθεση προς τη χριστιανική ηθική.



Η Πρωτοχρονιά, όπως αυτή διαμορφώθηκε κάτω από την επίδραση της εκκλησίας και τη σύνδεσή της με τη γιορτή του Αγίου Βασιλείου. Οι ελληνικές λαϊκές παραδόσεις, θέλουν τον Άγιο Βασίλειο είτε ζευγολάτη που γυρίζει και ευλογεί τα χωράφια, είτε οδοιπόρο ή μάντη. Τη μέρα αυτή γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου Βασιλείου, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους πατέρες της εκκλησίας. Ο Αγιος Βασίλης ενσαρκώνει για το λαό, το πνεύμα του καινούργιου χρόνου. Η καλοσυνάτη μορφή του με τη λευκή γενειάδα, τα κάτασπρα μαλλιά το γλυκό χαμόγελο, το μειλίχιο βλέμμα, δεσπόζει παντού, τριγύρω μας τις μέρες τις γιορτινές. Αυτή την εικόνα η λαϊκή φαντασία έπλασε και ριζώθηκε στην ψυχή μας. Και τον οραματιζόμαστε να έρχεται από τη μακρινή Καισάρεια, φορτωμένος δώρα και χίλια καλά.



Πρωτοχρονιά στην Αθήνα
Στην παλιά Αθήνα περίμεναν τον Άγιο Βασίλη από το βράδυ της παραμονής με ορθάνοιχτες τις πόρτες των σπιτιών τους. Επειδή όμως θα ήταν κουρασμένος και πεινασμένος από το μακρινό ταξίδι του, έστρωναν το πιο πλούσιο τραπέζι τους με τα πιο εκλεκτά εδέσματα για να τον φιλοξενήσουν. Τα μεσάνυχτα έσβηναν τις λάμπες τους κι έδιωχναν με γιουχαΐσματα τον παλιό χρόνο, πετώντας πίσω του ένα παλιοπάπουτσο. Στις μέρες μας το έθιμο στις πόλεις τηρείται κάπως απλοποιημένο (πάντα στρώνεται το βράδυ της παραμονής το πιο πλούσιο τραπέζι της χρονιάς και σβήνουμε τα φώτα προκειμένου να υποδεχτούμε το νέο χρόνο), ενώ στην επαρχία ακολουθούν πιο πιστά το έθιμο.
Πρωτοχρονιά στην Καρδίτσα
Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς οι περισσότερες νοικοκυρές στο νομό Καρδίτσας φτιάχνουν την βασιλόπιτα ή αετόπιτα στην οποία βάζει μέσα και ένα κέρμα. Αφού ο αφέντης του σπιτιού, βγάλει από ένα κομμάτι για τον Χριστό, την Παναγία και τον ‘Αγιο Βασίλειο τα μέλη της οικογένειας παίρνουν το δικό τους κομμάτι και αναζητούν σε αυτό το κέρμα. Έθιμο που συναντάμε στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας. Στις 5 Ιανουαρίου παραμονές των Θεοφανίων συναντάμε ακόμη και σήμερα τα Ρογκάτσια ή Ρογκατσάρια. Ενα έθιμο που οι ρίζες του χάνονται στην αρχαιότητα. Οι συμμετέχοντες, ντυμένοι με προβιές ζώων και ζωσμένοι με κουδούνια, τριγυρίζουν το χωριό και λένε τα κάλαντα, διαφορετικά για τον καθένα,με διάθεση πειράγματος και σατιρισμού. Πίσω ακολουθούν “ο γαμπρός με τη νύφη” και στο τέλος έρχεται ο “παπάς” που διώχνει αυτούς τους “καλικάντζαρους”. Το έθιμο παραμένει ζωντανό στο Νεοχώρι, στο Μεσενικόλα, στο Μορφοβούνι και στο Κρυονέρι.



Πρωτοχρονιά στη Σάμο
Στην Σάμο η “προβέντα” είναι ένα πιάτο με γλυκά που κρίνει πολλές φορές την νοικοκυροσύνη της Σαμιώτισσας, καθώς συνοδεύεται συνήθως και με την βασιλόπιτα που έχουν φτιάξει. Το ρόδι είναι απαραίτητο για κάθε σαμιώτικο σπιτικό, καθώς οι οικογένειες το πρωί της Πρωτοχρονιάς μετά την εκκλησία θα το σπάσουν για να σκορπίσουν οι σπόροι του και να “γεμίσει” το σπίτι ευτυχία και υγεία. Όποιος κάνει το ποδαρικό πρέπει να πάρει “μπουλιστρίνα” (χρήματα), την οποία περιμένουν τα παιδιά επίσης από παπούδες, γιαγιάδες, θείες που θα πλαισιώσουν το μεσημέρι το τραπέζι. Την παραμονή των Φώτων, παιδιά λένε τα κάλαντα, ενώ ανήμερα σε κάθε πόλη λειτουργεί μια μόνο εκκλησία και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας σχηματίζεται πομπή για το λιμάνι που θα γίνει ο αγιασμός των υδάτων και ο Μητροπολίτης (στην πρωτεύουσα) ή ο παπάς θα ρίξει τον σταυρό. Όποιος τον πιάσει θεωρείται ο τυχερός της χρονιάς, παίρνει την ευλογία του ιερέα και μαζί του γυρνούν το μεσημέρι από σπίτι σε σπίτι για να μεταφέρουν την ευλογία του στους κατοίκους του νησιού.




Πρωτοχρονιά στην Ανατολική Μακεδονία
Τα ήθη και τα έθιμα ενός τόπου μαρτυρούν τις βαθύτερες ανησυχίες των ανθρώπων όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο πέρασμα των χρόνων. Στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μακεδονίας οι κάτοικοι - η πλειονότητα των οποίων έχουν τις ρίζες τους στον Πόντο και τη Μικρά Ασία - γνωρίζουν πώς να διατηρούν ζωντανές τις παραδόσεις κυρίως μέσα από τη νέα γενιά. Από ολόκληρη την ανατολική Μακεδονία ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πολιτιστική παράδοση του νομού Δράμας, με την πλούσια λαογραφία, τα ήθη τα έθιμα, τις γιορτές και τα διονυσιακά δρώμενα που πραγματοποιούνται όλες τις εποχές του χρόνου. Οι Μωμόγεροι, ένα είδος λαϊκού παραδοσιακού θεάτρου, αναβιώνει στους Σιταγρούς και τα Πλατανιά, χωριά όπου υπάρχουν πρόσφυγες από τον Πόντο. Η ονομασία Μωμόγεροι προέρχεται από τις λέξεις μίμος και γέρος, από τις μιμητικές κινήσεις που κάνουν οι πρωταγωνιστές με μορφή γεροντικών προσώπων. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται όλο το Δωδεκαήμερο (Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Θεοφάνια).





Πρωτοχρονιά στην Κεφαλονιά
Στο Αργοστόλι, Κεφαλονιάς, την Παραμονή της πρωτοχρονιάς αποκοπή όπως την λένε οι Κεφαλονίτες- μαζεύονται οι ντόπιοι στο Λιθόστρατο (πεζόδρομος στο κέντρο της πόλης) και βολτάρουνε ρίχνοντας ο ένας στον άλλο κολόνιες, για να τους βρει ο νέος χρόνος αρωματισμένους, ευχόμενοι ό ένας στον άλλο “καλή αποκοπή”. Επίσης την Παραμονή της πρωτοχρονιάς οι Κεφαλονίτες ψάχνουν στους αγρούς για αγιοβασιλίτσες ασκυνοκάρες όπως τις λένε- και τις φυλάμε όλο το χρόνο σπίτι τους για προστασία, υγεία και καλή τύχη.
Πρωτοχρονιά στη Θάσο
Στο νησί της Θάσου οι οικογένειες κρατούν ένα πολύ παλιό έθιμο είναι το σπόρδισμα των φύλλων και γίνεται ως εξής: Κάθονται όλοι γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την ανθρακιά προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στ’ αναμμένα κάρβουνα, φύλλα ελιάς, βάζοντας στο νου τους από μια ευχή, χωρίς όμως να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί και η ευχή του.




Πρωτοχρονιά στην Κεντρική Ελλάδα
Τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων, σε πολλά μέρη της Κεντρικής Ελλάδας γίνεται το λεγόμενο “τάισμα” της βρύσης. Οι κοπέλες, τα χαράματα των Χριστουγέννων, αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση “για να κλέψουν το άκραντο νερό”. Το λένε άκραντο, δηλαδή αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σ’ όλη τη διαδρομή. Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και όπως γλυκό είναι το μέλι, έτσι γλυκιά να είναι και η ζωή τους. Για να έχουν καλή σοδειά, όταν φτάνουν εκεί, την “ταΐζουν”, με διάφορες λιχουδιές, όπως βούτυρο, ψωμί, τυρί, όσπρια ή κλαδί ελιάς. Έλεγαν μάλιστα πως όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση, αυτή θα στεκόταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο. Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, “κλέβουν νερό” και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.
Πρωτοχρονιά στην Καβάλα
Στο Μυρτόφυτο στη δυτική ακτή του νομού Καβάλας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς αναβιώνει ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία. Τα αγόρια που θα φύγουν στρατιώτες μέσα στη νέα χρονιά συγκεντρώνουν μεγάλες στοίβες από ξύλα στην πλατεία. Την παραμονή του νέου χρόνου θα ανάψουν μια εντυπωσιακή φωτιά ψέλνοντας τα κάλαντα. Στις δώδεκα ακριβώς, με το χτύπημα του ρολογιού της εκκλησίας, ξεκινάει ένα παραδοσιακό γλέντι με τσίπουρο και γλυκά. Στην πόλη της Καβάλας, πολλοί κάτοικοι διατηρούν ακόμα κάποια από τα έθιμα που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, όπως το σπάσιμο του ροδιού μπροστά στην είσοδο του σπιτιού για καλή τύχη, αλλά και η μεταφορά μιας πέτρας - συνήθως από το μικρότερο μέλος της οικογένειας - στο εσωτερικό του σπιτιού για να είναι στέρεο το σπίτι και γερή ολόκληρη η οικογένεια τη νέα χρονιά.
Στο Ποδοχώρι στα δυτικά του νομού Καβάλας, την πρώτη μέρα κάθε νέου χρόνου διατηρούν ακόμα αναλλοίωτο το έθιμο του “ποδαρικού”, όπου τα πιο μικρά παιδιά επισκέπτονται όλα τα σπίτια του οικισμού μπαίνοντας μέσα σε αυτά με το δεξί πόδι, λένε ευχές στους νοικοκύρηδες του σπιτιού και δέχονται γλυκά και δώρα.
Πρωτοχρονιά στη Θεσσαλία
Την παραμονή των Χριστουγέννων σε πολλά μέρη της Ελλάδας “παντρεύουν”, τη φωτιά. Παίρνουν δηλαδή ένα ξύλο με θηλυκό όνομα π.χ. κερασιά και ένα με αρσενικό όνομα, συνήθως από αγκαθωτά δέντρα. Τα αγκαθωτά δέντρα, κατά τη λαϊκή αντίληψη, απομακρύνουν τα δαιμονικά όντα, όπως τους καλικάντζαρους. Στη Θεσσαλία, επιστρέφοντας από την εκκλησία στο σπίτι, τα κορίτσια βάζουν παραδίπλα στο αναμμένο τζάκι κλωνάρια κέδρου που τα ξεδιαλέγουν, ενώ τα αγόρια τοποθετούν κλαδιά από αγριοκερασιά. Τα μικρά αυτά κλάδιά δέντρων αντιπροσωπεύουν τις προσωπικές τους επιθυμίες για την πραγματοποίηση μιας όμορφης ζωής. Φροντίζουν μάλιστα τα κλαδιά αυτά να είναι λυγερά και παρακολουθούν με ενδιαφέρον ποιο κλωνάρι θα καεί πρώτο, καθώς λένε πως αυτό είναι καλό σημάδι για το κορίτσι ή το αγόρι, αντίστοιχα, και συγκεκριμένα πως θα είναι αυτό που θα παντρευτεί πρώτο.
Στη Θεσσαλία συναντάμε άλλο ένα από τα σημαντικότερα χριστουγεννιάτικα έθιμα, το σφάξιμο του γουρουνιού. Η προετοιμασία για το σφάξιμο του γουρουνιού γινόταν με εξαιρετική φροντίδα, ενώ επακολουθούσε γλέντι μέχρι τα ξημερώματα, για να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα. Τρεις-τέσσερις συγγενικές οικογένειες καθόριζαν με τη σειρά ποια ημέρα θα έσφαζε το γουρούνι της.
Για κάθε σφαγή μεγάλου γουρουνιού απαιτούνταν 5-6 άνδρες, εκτός των παιδιών, που είχαν ηλικία πολλές φορές 20-25 ετών. Επειδή όμως η όλη εργασία είχε ως επακόλουθο το γλέντι και τη χαρά, γι’ αυτό και η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ως “γουρουνοχαρά ή γρουνουχαρά”. Όταν μάλιστα προσκαλούσαν κάποιον την ημέρα αυτή, δεν έλεγαν “έλα να σφάξουμε το γουρούνι”, αλλά “έλα, έχουμε γουρουνοχαρά”. Το σφάξιμο των γουρουνιών δεν συνέπιπτε τις ίδιες ημερομηνίες κατά περιφέρειες. Σε άλλες περιοχές τα έσφαζαν 5-6 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα και σε άλλες άρχιζαν από την ημέρα των Χριστουγέννων και μετά, ανάλογα με την παρέα. Τα περισσότερα γουρούνια σφάζονταν στις 27 Δεκεμβρίου, ημέρα του Αγίου Στεφάνου. Γι’ αυτό και η γιορτή αυτή ονομαζόταν “γρουνοστέφανος ή γουρουνοστέφανος”. Υπάρχουν όμως και μικρές περιοχές που τα έσφαζαν ένα μήνα ή και περισσότερο, μετά τα Χριστούγεννα.

Πρωτοχρονιά στη Θράκη
Σε πολλές περιοχές της Θράκης τραγουδούν τα κάλαντα όχι μόνο αποβραδίς, αλλά και το πρωί μετά την εκκλησία. Πηγαίνοντας στα σπίτια τραγουδούν τον “Αγιβασίλη”, παίρνουν δώρα φρούτα, χρήματα κτλ. Τα δώρα αυτά τα μαζεύουν όλα σʼ ένα μέρος για τα μοιράζονται κατόπιν. Στην Κομοτηνή τα Χριστούγεννα δεν λένε κάλαντα αλλά την Πρωτοχρονιά. Αποβραδίς γυρνούν με αναμμένα φανάρια στολισμένα με κορδέλες χάρτινες και ποικιλόχρωμες, με βαπόρια και τραγουδούν τα κάλαντα από ένα τυπωμένο βιβλίο. Τα παιδιά κρατούν σφυριά ξύλινα, βαμμένα με διάφορα χρώματα και με αυτά χτυπούν τις πόρτες και μαζεύουν στραγάλια, σύκα, ξυλοκέρατα, πορτοκάλια, καρύδια. ‘Όχι όμως και χρήματα. Η ποίηση των ημερών αυτών στη Θράκη είναι χωρίς σχήματα, είναι αληθινή, γεμάτη έξαρση κι αρμονία. Η λαϊκή μούσα τραγουδά τον “αγιοβασίλη” με χαρτί και καλαμάρι και τον καλεί να καθίσει και να τραγουδήσει με το λαό μαζί. Στα ‘Αβδηρα της Ξάνθης, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ορισμένες οικογένειες δε ζυμώνουν βασιλόπιτα αλλά ανοίγουν φύλλο και παρασκευάζουν μια πίτα με πράσο, κιμά και μπαχαρικό κύμινο. Μέσα στην πρασόπιτα βάζουν το φλουρί. Η πίτα ψήνεται σε παραδοσιακό ταψί το σινί και τα παλιότερα χρόνια σερβίρονταν πάνω σε χαμηλό ξύλινο τραπέζι, το σορβά.
Πρωτοχρονιά στην Πελοπόνησσο
Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, στην Πελοπόνησσο, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία και ο νοικοκύρης κρατάει στην τσέπη του ένα ρόδι για να το λειτουργήσει. Γυρνώντας σπίτι, πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας -δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του- και έτσι να είναι ο πρώτος που θα μπει στο σπίτι, για να κάνει το καλό ποδαρικό με το ρόδι στο χέρι. Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη, για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού, και ταυτόχρονα λέει: «Με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά». Τα παιδιά μαζεμένα γύρω γύρω κοιτάζουν αν οι ρώγες είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.
Πρωτοχρονιά στο Ηράκλειο Κρήτης
Στο Ηράκλειο Κρήτης ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει με το πόδι του (ποδαρικό) στο σπίτι μετά την είσοδο του νέου χρόνου, πρέπει να είναι τυχερός για να φέρει τύχη στο σπίτι και να πατήσει πρώτα με το δεξί του πόδι για να πάνε όλα δεξιά δηλ. καλά.
Επίσης την ημέρα της Πρωτοχρονιάς μεταφέρουν νερό από τη βρύση στο σπίτι και ο νοικοκύρης λέει : «Όπως τρέχει τούτο το νερό έτσι να τρέχουν και τα καλά στο σπίτι μου». Ακόμη ο νοικοκύρης μεταφέρει μια πέτρα στο σπίτι λέγοντας: «Όπως είναι γερή τούτη η πέτρα έτσι να είναι γερό και το σπίτι μου». Σε ορισμένα μέρη του Ηρακλείου, την πρωτοχρονιά συνηθίζεται η οικογένεια να πηγαίνει στην εκκλησία. Μαζί τους παίρνουν μια εικόνα του σπιτιού, η οποία αφού λειτουργηθεί θα κάνει το ποδαρικό στο σπίτι. Την πρωτοχρονιά οι παππούδες και οι στενοί συγγενείς δίνουν στα παιδιά την «καλή χέρα», δηλαδή κάποιο χρηματικό ποσόν. Έθιμο που διατηρείται μέχρι και σήμερα. Στο Ηράκλειο υπάρχει και το έθιμο της μπουγάτσας, όπου οι κάτοικοι καταναλώνουν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς μεγάλες ποσότητες μπουγάτσας, θέλοντας να είναι γλυκιά η πρώτη τους γεύση. Μάλιστα σε όλους τους δρόμου του Ηρακλείου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έχουν στηθεί υπαίθριοι πάγκοι για την διανομή μπουγάτσας .

Πρωτοχρονιά στην Ήπειρο
Στην Ήπειρο συναντάμε δύο σημαντικά έθιμα «τα καρύδια» και «το αναμμένο πουρνάρι». Τα καρύδια είναι ένα παραδοσιακό ομαδικό παιγνίδι που παίζουν τα παιδιά στην Ήπειρο. Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ως εξής: Κάποιο παιδί χαράζει στο χώμα μια ευθεία γραμμή. Πάνω σ’ αυτή, κάθε παίκτης βάζει κι από ένα καρύδι στη σειρά. Μετά, ο κάθε παίκτης με τη σειρά του και από κάθετη απόσταση ενός με δύο μέτρα από τη γραμμή των καρυδιών, σημαδεύει σκυφτός, και με το μεγαλύτερο και το πιο στρογγυλό καρύδι του, κάποιο άλλο καρύδι. Όποιο καρύδι πετύχει και το βγάλει έξω από τη γραμμή το κερδίζει και δοκιμάζει ξανά σημαδεύοντας κάποιο άλλο καρύδι. Αν αστοχήσει, συνεχίζει ο επόμενος παίκτης. Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να βγουν από τη γραμμή όλα τα καρύδια.
Μια ωραία συνήθεια που βασίζεται σε μια παλιά παράδοση. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν, λέει, οι βοσκοί να προσκυνήσουν, ήταν νύχτα σκοτεινή. Βρήκαν κάπου ένα ξερό πουρνάρι κι έκοψαν τα κλαδιά του. Πήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι, του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό χαρούμενες φωτιές και τριξίματα και κρότους. Από τότε, λοιπόν, έχουν τη συνήθεια στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να πει τα χρόνια πολλά, καθώς και όλα τα παιδιά τα παντρεμένα, που θα πάνε στο πατρικό τους, για να φιλήσουν το χέρι του πατέρα και της μάνας τους, να κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι, ή ό,τι άλλο δεντρικό που καίει τρίζοντας. Στο δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν έτσι αναμμένο στο πατρικό τους σπίτι και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού. Στα Γιάννενα δεν κρατούν ολόκληρο το κλαρί το πουρνάρι αναμμένο στο χέρι τους, αλλά κρατούν στη χούφτα τους μια χεριά δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα, που τα πετούν στο τζάκι, μόλις μπούνε και καλημερίζουν. Κι όταν τα φύλλα τα ξερά πιάσουν φωτιά κι αρχίσουν να τρίζουν και να πετάνε σπίθες, εύχονται: «Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς!» Αυτή είναι η καλύτερη ευχή για κάθε νοικοκύρη. Να προκόβουν τα κοπάδια του, να πληθαίνει η φαμελιά του, να μεγαλώνουν τα κορίτσια και τα παλικάρια του, να του φέρνουν στο σπίτι νύφες και γαμπρούς, να του δώσουν εγγόνια που δε θ’ αφήσουν τ’ όνομα το πατρικό να σβήσει.
Αν και το κύριο πιάτο την ήμερα των Χριστουγέννων είναι η γαλοπούλα. Την πρωτοχρονιά η συνήθεια ήταν να φτιάχνουν κότα ή “κούρκο” (γαλοπούλα) γεμιστό με κάστανα, καρύδια, σταφίδες, κιμά, κρεμμύδιπιπέρι και μαϊντανό, όλα καβουρδισμένα. Το έθιμο της γαλοπούλας έφτασε στην Ευρώπη από το Μεξικό το 1824 μ.Χ. Ενα άλλο συνηθισμένο πιάτο είναι το ψητό χοιρινό κρέας (το ψήσιμο γινόταν στη χόβολη του τζακιού). Υπήρχε όμως και η εποχή που τη μέρα αυτή έτρωγαν χοιρινό με πρασοσέλινο ή όποιο άλλο κρέας με πιλάφι. Ωστόσο, σε αρκετές περιοχές της χώρας μας διατηρείται το έθιμο της κοτόσουπας, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία και στην Κρήτη. Παλαιότερα η κοτόσουπα αποτελούσε το κυρίως πιάτο που έτρωγαν οι Έλληνες όταν επέστρεφαν από την εκκλησία .οπως και άλλα μεγάλα πουλιά.
ΠΗΓΗ:TourPortal.gr

ΕΙΔΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΧΟΡΩΝ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ


Ο χορός είναι μορφή καλλιτεχνικής και αθλητικής έκφρασης η οποία γενικά αναφέρεται στην κίνηση του σώματος, συνήθως ρυθμική και σύμφωνη με τη μουσική Κατά τους αρχαίους χρόνους, χορός λεγόταν ο χώρος όπου χόρευαν και τραγουδούσαν οι αρχαίοι. Σήμερα, χορός ονομάζεται το σύνολο των ρυθμικών κινήσεων και συσπάσεων του σώματος, αυτό που ονομαζόταν στην αρχαιότητα όρχηση ή χορεία. Ο χορός αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα εκφραστικά μέσα και χρονολογικά έπεται του τραγουδιού. Οι ρίζες του χορού στην Ελλάδα εντοπίζονται περίπου το 1000 π. Χ.
Στους σύγχρονους νεοελληνικούς χορούς συναντώνται ρυθμοί και μουσικά μοτίβα της αρχαίας Ελλάδας. Οι νεοελληνικοί χοροί διαιρούνται ουσιαστικά σε δυο κατηγορίες: στους «συρτούς», στους «πηδηκτούς» και στις παραλλαγές αυτών. Η ονομασία του κάθε χορού συνήθως σχετίζεται με τον τόπο καταγωγής του (ο συρτός-καλαματιανός, ο μακεδονικός κ.α) ή έχει την ονομασία κυρίων προσώπων (ο Μενούσης, ο Μανέτας). Επίσης, μπορεί να παίρνει την ονομασία του από τις διάφορες εποχές (ο πασχαλινός χορός), ή να προέρχεται από τις ονομασίες επαγγελμάτων (ο χορός των σφουγγαράδων) κ.α. Οι παραδοσιακοί χοροί στην Ελλάδα παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Κάθε περιοχή ή χωριό της Ελλάδας έχει τους δικούς του χορούς, οι οποίοι διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή ή ακόμη και από χωριό σε χωριό. Αυτή η διαφορά των χορών οφείλεται σε λόγους όπως το κλίμα, ο τρόπος ζωής των κατοίκων, οι πόλεμοι και οι καταστροφές και άλλοι.
Οι παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί, λόγω της ποικιλίας που παρουσιάζουν, χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες. Αυτές είναι: Ανάλογα με το θέμα τους χωρίζονται σε: Θρησκευτικούς, Πολεμικούς ή πυρρίχιους, Ερωτικούς και Πολεμο-ερωτικούς χορούς. Ανάλογα με το σχήμα τους χωρίζονται σε: Κυκλικούς και σε Αντικριστούς χορούς. Τους κυκλικούς χορούς τους συναντάμε σε ανοικτό κύκλο και πιο σπάνια σε κλειστό. Αντικριστοί χοροί ή καρσιλαμάδες λέγονται οι χοροί, όπου οι χορευτές στέκονται αντικριστά σε δυο σειρές απέναντι-αντικριστά. Υπάρχουν βέβαια και οι χοροί, όπως το ζεϊμπέκικο, που χορεύεται από ένα άτομο, ή ο χορός των μαχαιριών που χορεύεται από δύο άτομα. Ανάλογα με το φύλλο χωρίζονται σε: Ανδρικούς, Γυναικείους και σε Μικτούς. Ανάλογα με τον τόπο, χωρίζονται σε: Πανελλήνιους ή εθνικούς (συρτός, καλαματιανός και τσάμικος ή κλέφτικος) και σε Τοπικούς (ηπειρώτικοι, θρακιώτικοι, νησιώτικοι, κρητικοί, οι χοροί της Μακεδονίας, οι ποντιακοί κλπ).
Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι χοροί, όπως της βόρειας Ελλάδος, οι οποίοι φέρουν αλληλεπιδράσεις με χορούς των γειτονικών λαών (βαλκανικών) και χορεύονται με διάφορες κατά τόπους παραλλαγές σε όλη την βαλκανική περιοχή. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως σε μερικά νησιά, η αλληλεπίδραση προέρχεται από την ύπαρξη της εκάστοτε δύναμη κατοχής (Ενετοκρατία, Φραγκοκρατία, Τουρκοκρατία).
Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε μερικούς ελληνικούς λαϊκούς χορούς υποσχόμενοι ότι πολύ σύντομα θα σας δώσουμε πληροφορίες για διάφορους χορούς από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας.
Συρτάκι: Το συρτάκι είναι ένας δημοφιλής ελληνικός χορός. Παρά τη διαδεδομένη πεποίθηση, δεν είναι αυθεντικός παραδοσιακός ελληνικός χορός. Στην πραγματικότητα, δημιουργήθηκε το 1964 για την κινηματογραφική ταινία Ζορμπάς ο Έλληνας (Zorba the Greek) από αργές και γρήγορες κινήσεις του χασάπικου. Το περίφημο “sirtaki dance” της ταινίας αποτέλεσε από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία τουριστικής προβολής της χώρας μας, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η φήμη του συνεχίζει αδιάκοπα, μέχρι και στις μέρες μας. Κύριο χαρακτηριστικό του χορού αυτού και της μουσικής του είναι η επιτάχυνση στο ρυθμό. Το όνομα συρτάκι ενσωματώνει και τον συρτό (στο πιο αργό μέρος του) και στοιχεία πηδηχτού (στο γρηγορότερο μέρος του). Το συρτάκι χορεύεται με σχηματισμό γραμμών ή κύκλων από τους χορευτές, οι οποίοι κρατιούνται με τα χέρια από τους ώμους των διπλανών τους. Ο χορός αρχίζει με πιο αργές, ομαλότερες κινήσεις οι οποίες βαθμιαία γίνονται γρηγορότερες, ζωηρές, συμπεριλαμβάνοντας συχνά και μικρά πηδήματα.
Ζεϊμπέκικος: Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται. Είναι η σωματική έκφραση της ήττας, η απελπισία της ζωής, το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων. Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να βγει από μέσα του το σαράκι που τον τρώει. Πρόκειται για ένα χορό με πολλές παραλλαγές, που χόρευαν αρχικά οι Ζεϊμπέκηδες, απ’ όπου και πήρε και το όνομά του. Οι Ζεϊμπέκηδες ήταν Έλληνες από την Θράκη που μετανάστευσαν στην Προύσα και τ΄ Αϊδίνι. Αποτελούσαν επίλεκτη κοινωνική τάξη από την οποία οι Τούρκοι «Δερεβέηδες» στρατολογούσαν μια ένοπλη δύναμη που αποτελούσε την τοπική χωροφυλακή (βασιβουζούκοι). Οι Τούρκοι τους αποκαλούσαν γκιαούρηδες (άπιστους). Ένας ιδιότυπος ζεϊμπέκικος καταγράφεται ότι το 1856 χορευόταν από τους Ζεϊμπέκηδες ή μάηδες της Μακρυνίτσας Βόλου. Το χαρακτηριστικό του ζεϊμπέκικου είναι ότι είναι μονήρης χορός και δεν έχει βήματα, αλλά μόνο φιγούρες. Κάθε χορευτής κάνει τις προσωπικές του φιγούρες και χορεύει ένα συγκεκριμένο τραγούδι, συνήθως μόνο μία φορά. Από δω ξεκίνησε ο «θεσμός» της παραγγελιάς, σύμφωνα με τον οποίο οι μουσικοί προαναγγέλλουν το όνομα του ιδιοκτήτη του χορού που θα επακολουθήσει. Ενίοτε, όπως αναφέρει ο Ηλίας Πετρόπουλος, τελείωνε την επίδειξη του με μια ανάλια (λέξη της τουρκικής αργκό), μια τελετουργία, σύμφωνα με την οποία ο ερωτευμένος άνδρας, κάτω από το παράθυρο της καλής του, έσκιζε χορεύοντας τα μπράτσα του με μαχαίρι. Το έθιμο, που έχει εκλείψει σήμερα, πέρασε και στην Ελλάδα, όπου κάθε βαρύμαγκας κάρφωνε την κάμα στη φτέρνα του και συνέχιζε απτόητος το χορό. Ο τουρκικός ζεϊμπέκικος χορεύεται ομαδικά, ενώ ο κυπριακός μόνο από γυναίκες. Υπάρχουν ζεϊμπέκικα που χορεύονται με γοργό βάδισμα περιμετρικά της πίστας. Οι μόρτηδες προτιμούν το γιουρούκικο (βαρύ ζεϊμπέκικο), που το χορεύουν σέρτικα, σχεδόν ακίνητοι. Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο. Δεν είναι ο ρυθμός που διαφοροποιεί τα είδη ζεϊμπέκικου, αλλά το ύφος. Αφού δεν υπάρχει τυποποιημένος βηματισμός, οι φιγούρες αποκτούν εξέχουσα σημειολογική θέση και εναλλάσσονται με ευκολία. Ο χορευτής απαγορεύεται να σκύψει να μαζέψει ότι του πέσει από την τσέπη. Ενίοτε σηκώνει με το στόμα ένα τσιγάρο αναμμένο ή ένα ποτήρι κρασί που του ακουμπά στο δάπεδο συνωμοτικά ένας φίλος που τον συνοδεύει, χτυπώντας παλαμάκια γονατιστός. Μια θεαματικότατη φιγούρα είναι αυτή όπου ο χορευτής σηκώνει με τα δόντια τραπέζι με πιάτα και ποτήρια, σκηνή που έχει απαθανατίσει ο Αλέξης Δαμιανός στην ταινία Ευδοκία. Όσο για το χτύπημα μηρού με την παλάμη, δηλώνει έκπληξη στο άκουσμα λυπηρής είδησης.
Χασάπικος: Είναι ο χορός του χασάπη από την Κωνσταντινούπολη κατά την διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου. Χορεύεται σε ευθεία γραμμή και αποτελείται από τα βασικά βήματα που εναλλάσσονται με φιγούρες. Κάθε ομάδα έχει τις δικές της φιγούρες. Ο χορός παρέμενε δημοφιλής στην Κωνσταντινούπολη, στην Μικρά Ασία και κάποια νησιά για αιώνες μέχρι το 1922. Μετά έγινε “πανελλήνιος” και χάρη στην ταινία “Ζορμπάς ο Έλληνας” έγινε ο πιο γνωστός ελληνικός χορός σε όλο τον κόσμο.. Δεν είναι τυχαίο που υπάρχει και σιφναίικος χασάπικος, προφανώς γιατί στη Σίφνο μετοίκησαν πολλοί Κώνσταντινουπολίτες. Τον χόρευαν κυρίως χασάπηδες στις γιορτές των συντεχνιών τους (esnaf). Οι περισσότεροι ήταν αρβανίτες, που κυκλοφορούσαν επιδεικνύοντας προκλητικά τα όπλα τους και τους έτρεμαν ως και οι γενίτσαροι. Επί τουρκοκρατίας χασάπικο βέβαια χόρευαν κι αυτοί καθώς και οι αρναούτηδες γι’ αυτό τον χασάπικο τον έλεγαν και αρναούτικο. Οι χασάπικοι χορεύονται με τα χέρια πιασμένα από τους ώμους και με πόδια που κάνουν τέσσερα βήματα επί γης και ένα πέμπτο στον αέρα. Στην Κούλουρη, με βάση μια μαρτυρία, χόρευαν τον χασάπικο ομαδικά, σε παράταξη. Ένας βλάχικος χασάπικος, με φανερές σλαβικές επιδράσεις, χορεύεται στο Συρράκο της Ηπείρου.
Χασαποσέρβικο: Το χασαποσέρβικο είναι ένας ομαδικός χορός που διακρίνεται για τη ζωντάνια και τη γρηγοράδα του. Το χασαποσέρβικο αποτελεί μετασχηματισμένο και διευρυμένο χορευτικό μοτίβο τού ήδη γηγενούς χασάπικου και διαμορφώθηκε από τις επιδράσεις άλλων λαών της βαλκανικής και της Ανατολικής Ευρώπης. Η χορευτική δομή του χασαποσέρβικου μοιάζει αρκετά με αυτή του χασάπικου. Το βασικό χορευτικό μοτίβο που κατά διαστήματα παρουσιάζεται παραλλαγμένο, αλλά ταυτόχρονα συντονισμένο απ’ όλη τη χορευτική ομάδα όπου παρατηρούνται μοτίβα που μοιάζουν σε αυτά των χορών των Σέρβων, των Ρουμάνων και των Σλάβων της Ανατολικής Ευρώπης. Οι χασαποσέρβικοι είναι αναμφισβήτητα χοροί σλαβικής προέλευσης. Δεν είναι τυχαίο που ο πεταχτός χασαποσέρβικος γυρίζει εύκολα σε καζάσκα (κοζάκικος χορός). Αρχικά, μάλιστα, είχε επικρατήσει ως «χασαποσέρβικο» ένας πιο γρήγορος τρόπος να χορεύεται το χασάπικο. Διαδόθηκε και διαμορφώθηκε στον ελλαδικό χώρο από τους λαούς της Βαλκανικής και της Ανατολικής Ευρώπης, που μετανάστευσαν σε πόλεις και λιμάνια της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης. Οι περιπλανώμενοι μουσικοί, πολλοί από τους οποίους ήταν τσιγγάνοι και έπαιζαν στα καφέ-αμάν, διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στις αναμφισβήτητες μουσικοχορευτικές αλληλεπιδράσεις που ακολούθησαν.
Καρσιλαμάς, καμηλιέρικο, απτάλικο: Ο Καρσιλαμάς είναι σεμνός και, ταυτόχρονα, ερωτικός χορός, ο οποίος χορεύεται ως αντικριστός. Αυτό σημαίνει, άλλωστε, και το όνομα του (karşılama στα τούρκικα), αφού «καρσί» σημαίνει αντίκρυ, απέναντι. Η καταγωγή του καρσιλαμά είναι από τα μικρασιάτικα παράλια. Διαδόθηκε στη Θράκη μέσω της Κωνσταντινούπολης και αποτέλεσε το μέσο έκφρασης και ψυχαγωγίας για όλους τους πρόσφυγες. Ο περιορισμός του χώρου, η απλότητα της χορευτικής κίνησης, η ελευθερία στον αριθμό και το είδος των μουσικών οργάνων, καθώς και η ελευθερία στην επικοινωνία, σύντομα καθιέρωσαν τον καρσιλαμά ως έναν πολύ αγαπημένο χορό. Ο καρσιλαμάς διαφοροποιείται ελάχιστα έως καθόλου δομικά με τον ζεϊμπέκικο, με τον οποίο διατηρεί άμεση συγγένεια ρυθμικών, μελωδικών και κινητικών δομών. Συνηθίζεται ιδιαίτερα στις γαμήλιες τελετές και διασκεδάσεις. Στην παραδοσιακή εκτέλεση του χορού, οι γυναίκες κρατούν μαντίλι από δύο διαγώνιες άκρες, με τεντωμένες ή λυγισμένα τα χέρια στους αγκώνες, και κινούν τα χέρια δεξιά κι αριστερά, ή περιστρέφουν το μαντίλι κυκλικά στη μία κατεύθυνση, ώσπου να διπλωθεί και μετά, αυτό ξεδιπλώνεται στην αντίθετη κίνηση. Υπάρχουν αργοί και γρήγοροι καρσιλαμάδες. Χορεύεται από ζευγάρι, ενώ στη Ρόδο από δύο γυναίκες, οι οποίες παριστάνουν ότι κεντούν. Ο καρσιλαμάς, εκτός από τα παράλια της Μικράς Ασίας, χορευόταν στη Θράκη και στη Λέσβο. Το ίδιο μοτίβο συναντιέται με το όνομα βαρύς καρσιλαμάς στην Αγιάσο της Λέσβου και με την προσωνυμία καμηλιέρικο. Το καμηλιέρικο, όταν χορεύεται αντικριστά, ανήκει θεωρητικά στην οικογένεια των καρσιλαμάδων όταν χορεύεται από ένα χορευτή ανήκει στα ζεϊμπέκικο, παρόλο που χρησιμοποιεί σταθερά τον ίδιο εννιάσημο ρυθμό και την ίδια εσωτερική υποδιαίρεση. Πιθανόν έλκει το όνομα του από την καμήλα, επειδή ο χορευτής μιμείται το βάδισμα και το λίκνισμα της.
Τσιφτετέλι: Το τσιφτετέλι (τουρκικό ciftetelli: δύο χορδές, επειδή αρχικά ήταν μια μελωδία που την παίζανε σε δίχορδο βιολί) ξεκίνησε στα καφέ-αμάν, όπου προσελάμβαναν γυναικεία ντουέτα που τραγουδούσαν και χόρευαν εναλλάξ. Είναι ένας πεταχτός και αλέγρος ρυθμός, ο οποίος διαδόθηκε στην Ελλάδα μετά το 1923. Οι ρεμπέτες της Αθήνας το θεωρούσαν κατάλληλο για γυναίκες και θηλυπρεπείς άνδρες. Πρόκειται για χορό που παραπέμπει στη λαγνεία. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα βήματα των ποδιών παίζουν ελάχιστο ρόλο. Όλος σχεδόν ο χορός βασίζεται στο παλλόμενο στήθος, στο λίκνισμα των γοφών, στο σπάσιμο της μέσης, στις γιρλάντες των χεριών, εν ολίγοις στα σημεία του σώματος που θεωρούνται ενδεικτικά τής γυναικείας θηλυκότητας. Η κοιλιά επίσης παίζει μεγάλο ρόλο. Είναι πραγματικά μοναδικός ο τρόπος που ρουφούν και χρησιμοποιούν την κοιλιά τους οι δεινές χορεύτριες, με τις πτυχώσεις της οποίας συχνά κινούν κέρματα ή λουλούδια.
Παλαιότερα συνήθιζαν να χορεύουν τσιφτετέλια παίζοντας κρουστά: η Ρόζα Εσκενάζυ χόρευε καταπληκτικά κρούοντας ζίλια. Το τσιφτετέλι πάνω στο τραπέζι φαίνεται ότι συνηθιζόταν ανέκαθεν και σχετίζεται όχι τόσο με το να βρίσκεται η θελκτική χορεύτρια σε περίοπτη θέση όσο με τον περιορισμό του χώρου, ελλείψει του οποίου διάνθιζε τις κινήσεις και τις φιγούρες του υπόλοιπου σώματος, εκτός των ποδιών το οποίο όσο περισσότερο λικνίζεται τόσο ισχυρότερα θέλγει
ΠΗΓΗ:TourPortal.gr

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Παρά την οικονομική κρίση ο πολιτισμός «ανεβαίνει» στην Ελλάδα


Παρά την οικονομική κρίση ο πολιτισμός «ανεβαίνει» στην Ελλάδα
Οι «καλές» στιγμές της αρχαιολογικής έρευνας και των σημαντικών αποφάσεων του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου το 2010. Σινεμά, εικαστικά και μουσική στην Ελλάδα «ανεβάζουν»την Ελλάδα, πολιτιστικά.
Το ΔΝΤ είναι εδώ, η κρίση κρατά σταθερά ...ανοιχτή την πόρτα της Ελλάδας κι εκείνη αντιστέκεται, μέσω του ...βαρέως πυροβολικού της, του Πολιτισμού.
Καλές στιγμές για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου και η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα, το «Αttenberg» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, δύο αρχιτεκτονήματα, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και η Ταινιοθήκη, για τα οποία μπορεί ο τόπος να επαίρεται, η ανάδειξη του Μουσείου Ακροπόλεως, ως του καλύτερου παγκοσμίως, η συναυλία στον ευαίσθητο Άγιο Παντελεήμονα με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας -με πρωτοβουλία της Αρχιεπισκοπής και του Μεγάρου Μουσικής- είναι λίγες μόνο από τις στάσεις στο μακρύ ταξίδι του ελληνικού πολιτισμού για το 2010, που σε λίγες ώρες εκπνέει.
Πλούσιο σε πολιτιστικά και καλλιτεχνικά γεγονότα το απερχόμενο έτος, θα μείνει στην ιστορία και ως η χρονιά που ψηφίστηκε το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο για το σινεμά, αλλά και ως η χρονιά με τις επεισοδιακές καταλήψεις της Ακρόπολης από εξοργισμένους συμβασιούχους.
Στάση και στην άφιξη των U2 και των Scorpion΄s, αλλά και στην έκθεση της Μπελ Επόκ στην Εθνική Πινακοθήκη.
Και όπως κάθε χρόνο, οι αποφάσεις του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) -ιστορικές και μή- αφήνουν το δικό τους στίγμα στην αρχαιολογική επιστημονική κοινότητα.
Λίγο μετά την ανακοίνωση της έκθεσης για τον Μέγα Αλέξανδρο στο Λούβρο, τον Οκτώβριο του 2011, μια άλλη «γνωμοδότηση» του ΚΑΣ έρχεται να δώσει το «πράσινο φως» στην έκθεση, που θα φιλοξενηθεί στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με τίτλο «Από τον Ηρακλή στον Μέγα Αλέξανδρο».
Επιπλέον, εγκρίνει ομόφωνα τη μελέτη των περιβαλλοντικών επιπτώσεων του Κέντρου Πολιτισμού «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος», δηλαδή της ανέγερσης των κτηριακών εγκαταστάσεων για την Εθνική Βιβλιοθήκη και την Εθνική Λυρική Σκηνή, στην περιοχή του Φαληρικού Δέλτα.
Ο βασιλικός τάφος της Βεργίνας «έκρυβε» τον Φίλιππο. Τα οστά, όπως διαπιστώθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο, δεν ανήκαν, όπως αρχικά πιστευόταν στον Αρριδαίο, ετεροθαλή αδελφό του Φιλίππου, αλλά στον ίδιο τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Παράλληλα αίσθηση, προκάλεσε η δημοσίευση για ανακάλυψη του ανακτόρου του Οδυσσέα στην Ιθάκη.
Η ομηρική Ιθάκη είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει περισσότερο από έναν αιώνα πολλούς επιστήμονες. Κάποιοι την τοποθετούν στην Ιθάκη, άλλοι στην Κεφαλλονιά, άλλοι στη Λευκάδα και κάποιοι άλλοι στο νησί Ερεικούσα κοντά στην Κέρκυρα. Οι δύο καθηγητές και ανασκαφείς (Θ. Παπαδόπουλος - Λ. Κοντορλή), που υποστηρίζουν ότι ανέσκαψαν το Παλάτι του Οδυσσέα στην Ιθάκη «βομβαρδίζονταν» καθημερινά από τον ελληνικό και διεθνή Τύπο, τον περασμένο Αύγουστο.
Οι δύο επιστήμονες έκαναν λόγο για αποτέλεσμα 16ετούς έρευνας, ακόμα και τη στιγμή, που σύμπασα η αρχαιολογική κοινότητα «σιωπούσε».
Λίγο καιρό μετά, ένα νέο Δημόσιο Σήμα, ο τόπος δηλαδή, όπου θάβονταν ήρωες και επιφανείς Αθηναίοι, ήρθε στην επιφάνεια στον Κεραμεικό, στην οδό Μυκάλης. Η ανακάλυψη πρόσθεσε νέα στοιχεία στην ιστορική βαρύτητα της περιοχής.
Τα μέλη του ΚΑΣ συζήτησαν για την αναβάθμιση μίας άλλης ιστορικής περιοχής της Αθήνας, που εκτείνεται από την Ακαδημία Πλάτωνος έως τον Κεραμεικό και η απόφαση του συμβουλίου ήρθε να αναπτερώσει το ηθικό, όσων πίστευαν ότι τα έργα υποδομής για την Αθήνα έχουν τελειώσει, λόγω οικονομικής κρίσης. Με τις νέες μελέτες προτείνεται η επέκταση του πάρκου της Ακαδημίας Πλάτωνος, η ανέγερση Αρχαιολογικού μουσείου της Αθήνας, αλλά και η μετατροπή της περιοχής σε ασφαλή γειτονιά για τους πολίτες και τους τουρίστες.
Από την πορεία του Πολιτισμού στον χρόνο, που φεύγει, δεν έλειψαν και οι κακές στιγμές:
Με φόντο τον ιερό βράχο, επί μέρες, οι απλήρωτοι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού πραγματοποιούν επαναλαμβανόμενες απεργίες, για να εξασφαλίσουν μισθούς, που δεν έχουν λάβει για περίπου δύο χρόνια. Οι σκηνές που διαδραματίζονται σε κινητοποιήσεις τους, κάνουν τον γύρο του κόσμου.
Η κατάληψη, πάντως, της Ακρόπολης, έληξε μετά τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, όταν μία ομάδα συμβασιούχων εισβάλλει εκ νέου και αναρτά μαύρο πανό με το συμβολικό, λόγω της επαιτείου, σύνθημα «ΟΧΙ άλλες απολύσεις».
Η μεγάλη λάτρις της Ελλάδας και της Αρχαίας Αθήνας, Ζακλίν ντε Ρομιγί, «στιγματίζει»με το βιολογικό της τέλος, το 2010, αφήνοντας πίσω ως παρακαταθήκη τα βιβλία «Αρχαία Ελληνική τραγωδία», «Ιστορία και Λόγος στον Θουκυδίδη», «Αρχαία Ελληνική Γραμματολογία», « Αφήγηση της Ορέστειας του Αισχύλου» και το τελευταίο της «Οι αποκαλύψεις της μνήμης».
Μουσική
Ροκ υπερθέαμα με διαστημόπλοια και θρυλικά τραγούδια προσφέρουν στις αρχές Σεπτεμβρίου στο Ολυμπιακό στάδιο οι U2, στην πρώτη τους συναυλία στην Αθήνα, που αποτελεί το μουσικό γεγονός του 2010. Ο Μπόνο και η παρέα του ξεσηκώνουν 80.000 θαυμαστές τους, με μία πρωτοποριακή συναυλία που δίνουν στο πλαίσιο της περιοδείας τους με τίτλο «360 μοίρες». Η συναυλία λήγει με τους Ιρλανδούς ρόκερς να αποθεώνονται και τον Μπόνο να μιλά ελληνικά.
Τη χρονιά που φεύγει, όμως, το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία ν΄απολαύσει κι ένα άλλο θρυλικό συγκρότημα, τους Scorpions, σε μία σπουδαία βραδιά στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (27/10), στα πλαίσια της τελευταίας τους περιοδείας ανά τον κόσμο με τίτλο «Get your Sting and Blackout».
«Μετά 40 χρόνια διαδρομής στο τρελό τρένο του ροκ εν ρολ αποφασίσαμε να σταματήσουμε. Είναι καλό να βάζεις τέλος όταν είσαι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Ήταν κάτι που ίσως έπρεπε να γίνει δέκα χρόνια πριν», λέει, μεταξύ άλλων, ο τραγουδιστής των Scorpions, Κλάους Μάινε.
Μεγάλη απήχηση, είχε και το πέρασμα του Sonisphere Festival και των Big 4 από την Ελλάδα στα τέλη Ιουνίου, συγκεντρώνοντας στο Terra Vibe, στη Μαλακάσα, ένα εντυπωσιακό πλήθος φίλων του σκληρού ήχου και της μέταλ μουσικής.
Οι Big Four της trash metal -Μetallika, Slayer, Megadeth και Anthrax- εμφανίστηκαν μαζί στην ίδια σκηνή για πρώτη φορά στην 26χρονη ιστορία τους, και μαζί με τους Stone Sour και Bullet For My Valentine, πραγματοποίησαν μία εξαιρετική εμφάνιση, ικανοποιώντας έτσι τις προσδοκίες των θαυμαστών τους, τους οποίους ακόμα και η βροχή, που ξέσπασε στο τέλος του φεστιβάλ, δεν στάθηκε ικανή να τους εμποδίσει από το να απολαύσουν τα αγαπημένα τους συγκροτήματα.
Επιπλέον, το 2010, βαριά ονόματα όπως οι Prodigy, οι James, οι Placebo, οι Aerosmith, η Rihanna, οι Cranberries, οι Sonics, o Ozzy Osbourne, υποχρέωσαν το ελληνικό κοινό να εγκαταλείψει την άνεση του καναπέ και να στριμωχτεί κάτω από τη σκηνή.
Γεγονός που ξεχώρισε το 2010 ήταν και η τολμηρή πρωτοβουλία της Αρχιεπισκοπής και του Μεγάρου Μουσικής να διοργανώσουν πριν λίγες μέρες συναυλία στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Ο ναός, έστω και για λίγες ώρες, μετατράπηκε σε χώρο συμφιλίωσης μέσω της μουσικής, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο και για άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες. «Η τέχνη μπορεί να ενώσει και να λειάνει αποστάσεις και αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε με τη συναυλία αυτή», ανέφερε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Ιωάννης Μάνος.
Μεγάλη ανταπόκριση, όμως, είχαν και οι τρεις sold out συναυλίες (27/11, 1/12,16/12) με έργα του Μίκη Θεοδωράκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών- που διοργάνωσαν οι Φίλοι του Ιδρύματος Θώραξ- τα έσοδα των οποίων θα δοθούν για τη Νέα Πτέρυγα και τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός.
Στη συναυλία παρουσιάστηκαν έργα του συνθέτη, που άφησαν ανεξίτηλο το ίχνος τους στην καρδιά του κοινού, στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως το «Πνευματικό Εμβατήριο» σε στίχους Άγγελου Σικελιανού, «Canto General» σε ποίηση Pablo Neruda, και σε πρώτη εκτέλεση η διασκευή του κύκλου τραγουδιών «Ένας Όμηρος» για πιάνο και ορχήστρα.
Κινηματογράφος
Νέα εποχή για το ελληνικό σινεμά εγκαινίασε τη χρονιά, που φεύγει, η ψήφιση στις 14 Δεκεμβρίου, του νομοσχεδίου για την ανάπτυξη και την ενίσχυση της κινηματογραφικής τέχνης, προκαλώντας ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις, αντιρρήσεις και ενστάσεις από ενώσεις και φορείς της κινηματογραφικής κοινότητας.
«Αυτό, που χρειάζεται, είναι κάποιος να αναλάβει την ευθύνη και το κόστος της αλλαγής», τόνισε ο υπουργός Πολιτισμού, Παύλος Γερουλάνος, μιλώντας στην Ολομέλεια κατά τη συνεδρίαση ψήφισης επί της αρχής του νομοσχεδίου, για να προσθέσει πως «αυτός ο τόπος, που τόσα έχει αναδείξει, θα μπορέσει επιτέλους να αναδείξει ότι πιο αξιόλογο έχει: τους ανθρώπους του».
Με δύο βραβεία επέστρεψε από το φεστιβάλ Βενετίας η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη για το πολυσυζητημένο «Attenberg», μία μαύρη κωμωδία που αντανακλά τη φρέσκια σκηνοθετική ματιά της δημιουργού της. Το φιλμ παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο στη φετινή 67η Μπιενάλε αποσπώντας το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την πρωταγωνίστριά του, Αριάν Λαμπέντ, και την τιμητική διάκριση του βραβείου «Λίνα Μαντζιακάπρε».
Η Ελληνίδα σκηνοθέτις τόνισε πως «το βραβείο είναι μεγάλο και η υποδοχή της ταινίας πολύ καλή».
Ο «Κυνόδοντας» του 35χρονου Γιώργου Λάνθιμου, με τη σειρά του, «δάγκωσε» τα περισσότερα και μεγαλύτερα βραβεία (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, μοντάζ και δεύτερου ανδρικού ρόλου) στην πρώτη απονομή της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που πραγματοποίθηκε στις 3 Μαΐου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ενώ αποτέλεσε και την πρόταση της Επιτροπής του Υπουργείου Πολιτισμού για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στα βραβεία Oscar 2010.
Με τέσσερα βραβεία, όμως (σκηνογραφίας, μακιγιάζ, και ενδυματολογίας), τιμήθηκε στην ίδια εκδήλωση και η επαναστατική «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα, με τη Μίνα Ορφανού να κερδίζει το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου.
Ακόμη, η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου, ήταν υποψήφια για το κινηματογραφικό βραβείο Lux 2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο τελικά κέρδισε η γερμανική παραγωγή «Die Fremde» (Ο Ξένος) της Φέο Αλαντάγκ.
Σημαντικές ήταν και οι δραστηριότητες για το 2010 της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, όπως το θεματικό αφιέρωμα «Ο Ισπανικός Εμφύλιος στον Κινηματογράφο», που παρουσιάστηκε στις αρχές του Οκτωβρίου, καθώς και το αφιέρωμα στον Σουηδικό Κινηματογράφο, ένας φόρος τιμής στους τρεις μεγάλους Σουηδούς σκηνοθέτες Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Βίλγκοτ Σιόμαν, Μάι Ζέτερλινγκ, στα μέσα Δεκέμβρη.
Φέτος, ωστόσο, ήταν μία καλή χρονιά γενικότερα για τον κινηματογράφο στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες μορφές διασκέδασης. Ωστόσο, η ελληνική κινηματογραφική αγορά παραμένει περιορισμένη με τα γνωστά multiplex (Village, Odeon και Ster cinemas) να κατέχουν την μερίδα του λέοντος, ενώ η εικόνα για τις μεμονωμένες αίθουσες παρουσιάζεται πιο «συγκρατημένη».
Σε ό,τι αφορά την κίνηση των ελληνικών ταινιών την χρονιά που έφυγε, τα σκήπτρα κατέχει η «Νήσος» του Χρήστου Δήμα με 550.000 εισιτήρια και ακολουθούν η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα και η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου με 60.000, ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου με 40.000 και το «Στο Ξέσπασμα του φεγγαριού» του Στράτου Μαρκίδη με 24.000.
Εικαστικά
Η κρίση δεν κατάφερε να λυγίσει την τέχνη απ' ότι φάνηκε την δύσκολη χρονιά που «φεύγει». Αυτό τουλάχιστον, υποστηρίζουν παράγοντες μεγάλων μουσείων της Αθήνας, που κατόρθωσαν, μέσα από τις εκθέσεις τους, να διατηρήσουν τους επισκέπτες στα ίδια ποσοστά με την προηγούμενη χρονιά.
«Είναι επόμενο οι δύσκολες οικονομικές συγκυρίες να μην έχουν αφήσει ανεπηρέαστο και το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης» αναφέρει χαρακτηριστικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του Δημήτρης Παντερμαλής τονίζοντας πως «η επισκεψιμότητα το 2010, κινήθηκε σε ικανοποιητικά επίπεδα μεν, αν και υπό άλλες συνθήκες θα ήταν πολύ μεγαλύτερη». Σκοπός άλλωστε, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι να ξεπεράσουμε αυτήν την δύσκολη κατάσταση και να μην πτοηθούμε από την κρίση αλλά να γίνουμε περισσότερο παραγωγικοί.
Παρά την κρίση λοιπόν, το μήνυμα που στέλνει ο κ. Παντερμαλής είναι αισιόδοξο, καθώς όπως επισημαίνει και ο ίδιος «οι ευθύνες τώρα είναι μεγαλύτερες . Στόχος είναι το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης να παραμείνει ένας πόλος έλξης, γι αυτό και θα προσπαθήσουμε να προωθήσουμε την επισκεψιμότητα του, κάνοντάς τοακόμα πιο φιλικό και αγαπητό στο ελληνικό και στο διεθνές κοινό».
Εξάλλου, ένα από τα σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα της χρονιάς ήταν και το βραβείο του «Καλύτερου Μουσείου του κόσμου» που απέσπασε το Μουσείο της Ακρόπολης από τον διαγωνισμό που πραγματοποίησε η Ένωση Δημοσιογράφων Τουριστικών Συντακτών Μεγάλης Βρετανίας.
Σε ό,τι αφορά το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε σχέση με την περσινή χρονιά παρατηρήθηκε αύξηση των επισκεπτών του μέσα στο 2010, της τάξεως του 15%. Ακόμη, από πλευράς εκθέσεων το 2010 ξεχώρισε η μεγάλη αναδρομική έκθεση του Χρόνη Μπότσογλου που προσέλκυσε περίπου 10,000 άτομα, καθώς και οι δύο εκθέσεις που ακολούθησαν, του καταξιωμένου διεθνούς καλλιτέχνη Yang Fudong και η ατομική του Έλληνα καλλιτέχνη της νεότερης γενιάς Κωστή Βελώνη, με αποκορύφωμα τη μεγάλη έκθεση για την επέτειο των 10 χρόνων λειτουργίας του μουσείου με τίτλο «Τέχνης Πολιτική» που θα διαρκέσει έως τα τέλη Απριλίου.
Ένα κενό, ανάμεσα στο δίκτυο των μουσείων και πολιτισμικών φορέων της χώρας, φιλοδοξεί να καλύψει η «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» του Ιδρύματος Ωνάση, που εγκαινιάστηκε στις 7 Δεκέμβρη και έχει στόχο, ακόμη και θεσμικά, στην ανάδειξη του σύγχρονου Ελληνικού πολιτισμού σε όλες τις εκφάνσεις του, όπως αυτός παράγεται, εντός και εκτός των συνόρων, της Ελλάδας. Εναρκτήριο λάκτισμα γι' αυτήν ήταν το Διεθνές Συνέδριο «Οι διάλογοι των Αθηνών», που πραγματοποιήθηκε από τις 24 έως τις 27 Νοεμβρίου.
Πέρα όμως από τη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» φέτος έγινε πραγματικότητα και το όνειρο του Μιχάλη Κακογιάννη, «ν' αφήσει μια προσωπική κληρονομιά πολιτισμού στους νέους στην Ελλάδα», με τα εγκαίνια του ομώνυμου Ιδρύματος που έγιναν τον Μάρτιο. Πολλές αξιόλογες θεατρικές, εικαστικές και κινηματογραφικές εκδηλώσεις αναπτύχθηκαν στο κτίριο κατά την διάρκεια της χρονιάς.
Στο Μουσείο Μπενάκη, η χρονιά ξεκίνησε με την πρώτη αναδρομική έκθεση έργων του Γιάννη Τσαρούχη στην Αθήνα, και συνεχίστηκε με εκθέσεις έργων του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, του Γιάννη Σπυρόπουλου και του Δημήτρη Πικιώνη. Επιπλέον, για πρώτη φορά, με την έκθεση «Χειρ Αγγέλου», το Μουσείο Μπενάκη παρουσίασε στο κοινό το σύνολο του διασωθέντος έργου του μυστηριώδους καλλιτέχνη του 15ου αιώνα Αγγελου Ακοτάντου που ενέπνευσε τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο.
Τον Σεπτέμβριο, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο έγινε η παρουσίαση ενός σημαντικού διεπιστημονικού επιτεύγματος στην περιοδική έκθεση «Μύρτις: Πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν», με κεντρικό έκθεμα το αναπλασμένο πρόσωπο της ανώνυμης 11χρονης Αθηναίας, που υπήρξε και αυτή, όπως και ο μέγας Περικλής, ένα από τα δεκάδες χιλιάδες θύματα του τυφοειδούς πυρετού του 430 π.Χ.
Σε μια ατμόσφαιρα ελαφρότητας και ματαιοδοξίας, στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, μας μετέφερε η έκθεση που εγκαινιάστηκε μέσα Νοεμβρίου στην Εθνική Πινακοθήκη, με τίτλο «Αρ Νουβώ και Μοντερνισμός. Θησαυροί από το Πτί Παλαί-Μουσείο Καλών Τεχνών του Παρισιού». Ενώ σημαντική ήταν φέτος και η παρουσία στο Φεστιβάλ Αθηνών κορυφαίων ξένων καλλιτεχνών, το οποίο φιλοξένησε εκθέσεις των Ουίλιαμ Κέντριτζ, Κριστόφ Μπύχελ και Σωκράτη Σωκράτους.
Αξίζει ν' αναφέρουμε ακόμα το αφιέρωμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην χαράκτρια Βάσω Κατράκη, παρουσιάζοντας 110 αντιπροσωπευτικά έργα της καλλιτεχνικής της διαδρομής, καθώς και την έκθεση για την Δούκισσα της Πλακεντίας, με την οποία το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο προσπάθησε να αναδείξει κάποιες από τις άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας και της δράσης της στην Ελλάδα.
Στην γκαλερί Μπερνιέ- Ηλιάδη, στο Θησείο, ο Γιάννης Κουνέλης, από τους θεμελιωτές της Arte Povera, αφήνει το καλλιτεχνικό αποτύπωμά του, εκθέτοντας τα θρυλικά του «παλτά». Ενώ στην γκαλερί Καππάτος πριν λίγες μέρες, σημαντικοί καλλιτέχνες προσέφεραν τα έργα τους σε τιμές ιδιαίτερα προσιτές στο ευρύ κοινό με στόχο την οικονομική στήριξη της Ένωσης Ελλήνων Κριτικών Τέχνης- AICA (HELLAS) για την εξασφάλιση οικονομικών πόρων αναφορικά με την εκ νέου καταδίκη της AICA (HELLAS) για την υπόθεση τραυματισμού από έργο της έκθεσης Athina by Art, το 2004.
Ακόμη, το 2010 ήταν και η χρονιά που ο μεγάλος Ελληνας ζωγράφος Γιώργος Μπουζιάνης «απέκτησε» Μουσείο στο όνομά του, ένα ολοκαίνουργιο σύγχρονο τετραώροφο κτίριο το οποίο βρίσκεται δίπλα στην πρόσφατα ανακαινισμένη κατοικία του στη Δάφνη και εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο μαζί με την έκθεση «Ο Μπουζιάνης ξαναγυρίζει σπίτι του».
Τέλος, τον Βλάση Κανιάρη τίμησε με το μεγάλο και εκτός συναγωνισμού, βραβείο της η Ένωση Ελλήνων Τεχνοκριτικών, για το σύνολο της προσφοράς του στην Τέχνη, με αφορμή την έκθεσή του στο Μπενάκη της Πειραιώς «Γενέθλιο», στην τελετή απονομής των βραβείων της, τον Μάρτιο, στο Μουσείο Μπενάκη.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πώς το life style εκμαύλισε τη Δημοκρατία


Πώς το life style εκμαύλισε τη Δημοκρατία Ένα βιβλίο για το ιδανικό πολίτευμα, όπως το φανταζόταν ο Αριστοτέλης.
«Φαίνεται πως εκείνοι που κατάντησαν την πολιτική ζωή της Ελλάδας, στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, γνώριζαν πολύ καλά ... τον Αριστοτέλη».
Με τα χαρακτηριστικά λόγια του Έλληνα φιλοσόφου, Αριστοτέλη, που προβληματίζεται για το πολίτευμα και περιγράφει την Δημοκρατία -χωρίς πάντως ο ίδιος να την υιοθετεί- ξεκινά το βιβλίο «Αριστοτέλης Πολιτικά, ποιοι πρέπει να μας κυβερνούν, ή πώς το life style εκμαύλισε τη Δημοκρατία», που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες, από τις εκδόσεις Αποτύπωμα, σε μετάφραση Διονύση Βίτσου.
Πρότυπο πολιτεύματος και ιδανικό αποτελεί σήμερα η περίφημη Αθηναϊκή Δημοκρατία, την οποία υμνολογεί κανείς χωρίς να ξέρει τι ακριβώς ήταν. Σπάνια αναφέρεται ότι ο Αριστοτέλης, από τα τέσσερα είδη δημοκρατίας, που διέκρινε, θεωρούσε χειρότερο πολίτευμα τη δημοκρατία της εποχής του -την Αθηναϊκή Δημοκρατία- και καλύτερο το «γεωργικό» είδος της δημοκρατίας, τη δημοκρατία του Σόλωνα, το οποίο πολύ απέχει από την άμεση δημοκρατία. Πρόκειται για το πρωτόγονο είδος της δημοκρατίας, όπου κυβερνούν το γεωργικό πλήθος και οι κάτοχοι περιουσίας- με άλλα λόγια όλοι όσοι έχουν κάποιο ορισμένο εισόδημα- αλλά βάσει νόμων και χωρίς προσωπικό όφελος.
Για τον Αριστοτέλη, λέει ο μεταφραστής του αρχαίου κειμένου Διονύσης Βίτσος: «Το καλό πολίτευμα είναι το συμφέρον για την Πολιτεία και έχει να κάνει με το κατά πόσο ένα πολίτευμα συντελεί στο να μπορέσει να κατακτήσει ο κάθε πολίτης -το κατά τον φιλόσοφο- ύψιστο αγαθό, την Ευδαιμονία, που δεν είναι ούτε ο πλούτος, ούτε η ηδονή, αλλά κάτι σχετικό και διαφορετικό για κάθε άνθρωπο. Η Ηδονή είναι το φυσικό επακολούθημα και ο Πλούτος η συνήθης προϋπόθεσή της».
Ιδιαίτερα επίκαιρος ο λόγος του Αριστοτέλη, σχεδόν σε κάθε του φράση, φτάνει στο αποκορύφωμά της, όταν θέτει το ερώτημα «τι γίνεται αν η ποιότητα της ζωής πάψει να αποτελεί το μέτρο της ευτυχίας; Αν δεν υπάρχουν όρια στην επιθυμία απόκτησης χρημάτων, επειδή θεωρείται πως αυτά είναι ό,τι σπουδαιότερο στη ζωή;» Και, όπως σχολιάζει ο μεταφραστής «πρόκειται γι αυτό που οδήγησε τον σημερινό Ελληνα στην τωρινή του κοινωνική, ηθική και οικονομική κατάσταση. Φτάσαμε να σκεφτόμαστε ότι «αφού πουλήσω μέχρι και την ψυχή μου για να αποκτήσω τη δυνατότητα να αγοράσω όλα όσα επιθυμώ και τα οποία δεν τελειώνουν, διαπιστώνω για άλλη μια φορά πως είμαι δυστυχής"».
Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε το 384 π.Χ στα αρχαία Στάγειρα της Μακεδονίας που σήμερα φέρουν την ονομασία Λιοτόπι και βρίσκονται μισό χιλιόμετρο νότια της Ολυμπιάδας. Ήταν από τους επικρατέστερους διαδόχους του Πλάτωνα στη διεύθυνση της Σχολής, μαζί με τον Ξενοκράτη και τον Σπεύσιππο.
Οι Αλεξανδρινοί υπολόγιζαν ότι ο Αριστοτέλης έγραψε συνολικά 400 περίπου βιβλία. Μεγάλο μέρος από το έργο αυτό χάθηκε. Σώθηκαν 47 βιβλία και μερικά αποσπάσματα από τα υπόλοιπα, χωρίς και αυτά να θεωρούνται όλα γνήσια.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ποιος έκλεψε το Πνεύμα των Χριστουγέννων;

Δέκα έλληνες συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας καλούνται να λύσουν το μυστήριο της εφετινής εξαφάνισης του χαρούμενου εορταστικού κλίματος
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΛΑΜΠΡΙΝΗΚΟΥΖΕΛΗ




Το φάντασμα του παλαιού συνεργάτη του Τζέικομπ Μάρλεϊ και τα φαντάσματα των περασμένων Χριστουγέννων επισκέπτονται τον φιλάργυρο, στρυφνό και μισάνθρωπο Εμπενίζερ Σκρουτζ στην κλασική «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Ντίκενς και φέρνουν τη ζεστασιά του μηνύματος των Χριστουγέννων στην καρδιά του.



Τα εφετινά Χριστούγεννα ήταν αλλιώτικα. Εξ όψεως ήταν λιγότερο λαμπεράστην κυριολεξία. Οι φαντασμαγορικές φωταψίες σε δημόσιο αλλά και σε ιδιωτικό επίπεδο περιορίστηκαν. Τα τραπεζώματαυπερπαραγωγές και τα ταξίδια σε χλιδάτους ορεινούς προορισμούς των περασμένων ετών περιορίστηκαν επίσης: κάτι η οικονομική κρίση και οι περικοπές στο δώρο, κάτι που οι γιορτές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς πέφτουν Σαββατοκύριακο (περικοπές ακόμη και στις εορταστικές αργίες- τυχαίο;).

Γυρίσαμε λίγο προς τα κάτω το ντίμερ της εορταστικής ατμόσφαιρας... όπως Αμερική- πράγμα καλό για το περιβάλλον και για την αισθητική. Ηταν τα Χριστούγεννα λιγότερο καταναλωτικά- πράγμα υγιές επίσης. Μήπως έγιναν περισσότερο πνευματικά, παραδοσιακά, ανθρώπινα, ζεστά, ουσιαστικά; Μάλλον όχι. Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς κυλούν σε κλίμα μουδιασμένο, αμήχανο, μέσα σε μια θλιβερή αβεβαιότητα και εσωστρέφεια. Ποιος εξαφάνισε άραγε το εφετινό Πνεύμα των Χριστουγέννων; Απευθύναμε την ερώτηση σε δέκα έλληνες συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας, δηλαδή τους καθ΄ ύλην αρμόδιους για την επίλυση μυστηρίων που αφορούν εξαφανίσεις και απαγωγές.

Τεύκρος Μιχαηλίδης
«Το έκλεψε ο Παπανδρέου»

«Χριστούγεννα σημαίνει ζεστασιά, θαλπωρή, καλή διάθεση, αλληλοκατανόηση, σύσφιγξη σχέσεων, μια μικρή απόδραση από τη μίζερη καθημερινότητα, ελπίδα και προσδοκία για κάτι καλύτερο. Στερώντας μας όλα αυτά, οχυρωμένοι πίσω από προσχηματικά σκιάχτρα, ο κύριος Παπανδρέου και η παρέα του έκλεψαν το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Το έκλεψαν και το έφαγαν. Μόνοι τους».

Πέτρος Μαρτινίδης
«Διέφυγε από τη χώρα»



«Κανείς δεν το απήγαγε. Στα αστυνομικά μυθιστορήματα οι απαγωγές είθισται να είναι κίβδηλες. Το ίδιο το θύμα τις οργανώνει συνήθως,για διάφορους λόγους.Εν προκειμένω, εξ ορισμού φιλειρηνικό, το Πνεύμα των Χριστουγέννων είχε κάθε λόγο να διαφύγει από μια χώρα με τόσο αμετανόητη ροπή σε εμφύλιους σπαραγμούς».

Σέργιος Γκάκας
«Ποτέ δεν πίστεψα σε αυτό»
«Εκτιμώ το χιούμορ της ερώτησής σας, αλλά δυστυχώς δεν έχω απάντηση. Βλέπετε, ως εκ γενετής άθεος, ποτέ δεν πίστεψα στην ύπαρξη του Πνεύματος των Χριστουγέννων, του υιού του Θεού και του Θεού του ίδιου. Αν όμως κάποιος πιστεύει στην ύπαρξή τους, ας ερευνήσει στις ερημιές των αστέγων, των πεινασμένων και των αθώων».

Δημήτρης Μαμαλούκας
«Το έφαγαν οι δανειστές»



«Το πτώμα βρισκόταν στη βάση του γκρεμού. Το ελαφρύ χιόνι που έπεφτε το είχε μισοσκεπάσει. Πέφτοντας είχε τσακιστεί πάνω στα βράχια. Φορούσε ακόμα τη στολή του Αγιου Βασίλη. Το αίμα πάνω στο έντονο κόκκινο του υφάσματος έδειχνε μαύρο. Σαν τον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας. “Το πνεύμα είναι, πάμε”, είπε ο υπαστυνόμος. “Του το ΄χα πει ότι θα το έτρωγαν οι δανειστές του”».

Χρύσα Σπυροπούλου
«Το απήγαγε το γράμμα “μ”»



«Δεν απόρησε κανείς όταν ανακοινώθηκε ότι το Πνεύμα των Χριστουγέννων εξαφανίστηκε. Κυκλοφορούσαν φήμες ότι απήχθη από γράμματα:το “ε”, όπως εργασία, το “σ”, όπως συλλογικότητα, το “υ”, όπως υπευθυνότητα. Μερικοί υποστήριζαν ότι για την εξαφάνιση ένοχο είναι το γράμμα “μ”, όπως μνημόνιο. Ενα παιδί υποστήριξε ότι ξέρει πώς θα το βρούνε, γιατί κατέχει το μαγικό γράμμα, το “α”, όπως ανάπτυξη. Στον ουρανό εμφανίστηκε το μήνυμα:“Θα είμαι κοντά σας όσο θα ικανοποιούνται τα γράμματα-απαγωγείς μου:ε, σ, υ!”. Τότε ακούστηκε ένα μακρόσυρτο “α”!».

Ανδρέας Αποστολίδης
«Ερωτηματικό η Λόρα»



«Προβληματίζομαι ανάμεσα στον Μαύρο Πιτ και τη συμμορία του, τον διαβόητο καθηγητή Μοριάρτι, τον ουραγκοτάγκο της οδού Μοργκ ή ακόμη και τον Φιλέα Φογκ, εν αγνοία του, επειδή το ρολόι του πήγαινε λάθος. Το μεγάλο ερωτηματικό για μένα είναι ο ρόλος της Λόρας του Ντμίτρι Ν.».

Φίλιππος Φιλίππου
«Το μαύρο φίδι φταίει»



«Αρχικά, πίστευα πως το έγκλημα το διέπραξε η SΡΕCΤRΕ (Ειδικό Εκτελεστικό για την Αντικατασκοπία, την Τρομοκρατία, την Εκδίκηση και τον Εκβιασμό), η οργάνωση την οποία μάχεται ο Τζέιμς Μποντ. Μα αυτό είναι λογοτεχνία. Τελικά, νομίζω πως για την κλοπή ευθύνεται η Μαύρη Χειρ, ο Ζορό και το Μαύρο Φίδι που θα μας φάει».

Τιτίνα Δανέλλη
«Ενοχος η ανοησία μας»



«Το εξαφάνισε η ανοησία των Ελλήνων και η “καλοσύνη” των ξένων».

Αθηνά Κακούρη
«Εδολοφονήθη; Μακάρι!»



«Εφέτος, λέει, το Πνεύμα των Χριστουγέννων χάθηκε. Εψαξαν στα μαγαζιά και δεν το βρήκαν, έψαξαν στις ταβέρνες, στα ρεβεγιόν, στις κρουαζιέρες, μέχρι και στα φαστφουντάδικα έψαξαν. Ματαίως. Υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότιαπήχθη, ίσως μάλιστα και να εδολοφονήθη. Μακάρι! Γιατί αυτό δεν είναι παρά ένα ψευδεπίγραφο Πνεύμα των Χριστουγέννων. Το γνήσιο ζει και βασιλεύει και βρίσκεται εκεί που ήταν πάντοτε:μακριά από το αχόρταγο “εγώ”, συντροφιά με το παιδίον νέον, εκεί όπου η ψυχή χορταίνει με ταπεινοφροσύνη, με προσφορά, με συμπόνια, με το λίγοπου όμως έρχεται από καρδιάς. Και του χρόνου, όλοι μας γεροί και λίγο πιο συνετοί!».

Πέτρος Μάρκαρης

«Εγινε “Νοέλ-μαϊμού”»

«Οσα χρόνια πίσω κι αν κοιτάξω, θυμάμαι τα Χριστούγεννα ως μια γιορτή της οικογένειας. Μόνο τις τελευταίες τρεις δεκαετίες που ταλαντευόμαστε μεταξύ Βαλκανίων και Ευρώπης, χωρίς να ανήκουμε ουσιαστικά ούτε στο ένα ούτε στην άλλη, μετατρέψαμε τα Χριστούγεννα σε ένα είδος “Νοέλ-μαϊμού”. Συνεπώς, πριν ρωτήσουμε ποιος μας έκλεψε τα Χριστούγεννα, ας αναρωτηθούμε μήπως μέσα στη γενική κρίση αξιών που περνάμεαφαιρέσαμε και από τα Χριστούγεννα την παραδοσιακή τους αξία».

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Σινεμά:Οι καλύτερες ταινίες της χρονιάς


Δημήτρης Δανίκας
«Ο λόγος του βασιλιά» πρόλαβε και προβλήθηκε δύο εβδομάδες πριν κλείσει το 2010 και κατάφερε να αναδειχθεί καλύτερη ταινία του. Ακολουθούν εννιά ακόμα ταινίες που προβλήθηκαν
τη χρονιά που φεύγει και έγραψαν στη μνήμη μου (αλλά και οι πέντε χειρότερες)./

«Ο λόγος του βασιλιά»
Τhe Κing΄ s speech Δράμα εποχής του Τομ Χούπερ με Κόλιν Φερθ και Τζέφρι Ρας (Αγγλία). Μακάρι να σαρώσει στα επερχόμενα Οσκαρ του 2011. Προσωρινά με επτά υποψηφιότητες για ισάριθμες Χρυσές Σφαίρες. Το τραύλισμα του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ΄ και η αρχή του τέλους της βρετανικής αποικιοκρατίας. Κόλιν Φερθ και Τζέφρι Ρας οι καλύτεροι καθηγητές στην καλύτερη σχολή υποκριτικής του κόσμου.

Εξαιρετικό και δέκα φορές ανώτερο από την υπερεκτιμημένη «Βασίλισσα» του Στίβεν Φρίαρς.

«Λίβανος»
Lebanon Πολεμική περιπέτεια του Σάμουελ Μόαζ με Γιοβ Ντονάτ, Ιτάι Τιράν, Οσχρι Κόεν (Ισραήλ). Το γκρέμισμα των supermen του στρατού του Ισραήλ. Μια χούφτα φαντάροι εγκλωβισμένοι σαν τα ποντίκια σε τανκ που μοιάζει με κονσερβοκούτι. Κλειστοφοβικό, αγωνιώδες, αντιηρωικό. Σαν το αριστουργηματικό «Υποβρύχιο» το γερμανικό. Με το σπαθί του κέρδισε Χρυσό Λιοντάρι Βενετίας 2009!

«Σε τεντωμένο σχοινί»
Μan on wire Ψευτοντοκιμαντέρ του Τζέιμς Μαρς με τον Φιλίπ Πετίτ (Αγγλία). Στις 7 Αυγούστου 1975 οι Νεοϋορκέζοι έχασκαν βλέποντας στον ουρανό, ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους, έναν 25χρονο γάλλο ζογκλέρ με το όνομα Φιλίπ Πετίτ, να χορεύει σε τεντωμένο σχοινί. Εμπειρία μοναδική. Με Οσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ. Θα το ξαναδώ σε DVD!

«Το μυστικό στα μάτια της»
Εl Secreto de sus Οjos Θρίλερ του Χουάν Χοσέ Καμπανέλα με τον Ρικάρντο Ντάριν (Αργεντινή). Από τα πιο διαφορετικά, δραματικά, χαμηλόφωνα και ουσιαστικά θρίλερ των τελευταίων ετών. Δικαίως κέρδισε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας του 2009. Εξαιρετικός συνδυασμός αγωνίας, δράσης και χαρακτήρων. Ο Ρικάρντο Ντάριν ο πρωταγωνιστής στο απολαυστικό «Οι 9 βασίλισσες». Το σινεμά της Ν. Αμερικής σε πρωταθλητισμό!

«Είμαι ο έρωτας»
Ιo sono l΄ Αmore Οικογενειακό και κοινωνικό δράμα του Λούκα Γκουαντανίνο με Τίλντα Σουίντον, Γκαμπριέλε Φερτσέτι, Φλάβιο Πορέντι, Μαρίζα Μπέρενσον (Ιταλία). Σαν κάποιος ιταλός dj να πειράζει ταινίες του Λουκίνο Βισκόντι. Η αποσύνθεση στις σχέσεις των μελών μιας πανίσχυρης οικογένειας βιομηχάνων. Αουτσάιντερ ευρωπαϊκό!

«Wendy and Lucy»
Road movie της Κέλι Ράινχαρντ με τη Μισέλ Ουίλιαμς (ΗΠΑ). Μια γυναίκα κι ένα σκυλάκι.

Αυθεντικό κομμάτι από την αυθεντική αμερικανική ανεξάρτητη σκηνή. Λιτότητα, πυκνότητα, ευαισθησία. Το μάξιμουμ από το τίποτα. Οταν οι Αμερικανοί θέλουν, μπορούν να μετατρέψουν τον άνθρακα σε χρυσό. Μια περιπλάνηση που με άφησε με το στόμα ανοικτό!

«Αttenberg»
Δραματική ιστορία της Αθηνάς- Ραχήλ Τσαγγάρη με Αριάν Λαμπέντ, Βαγγέλη Μουρίκη, Ευαγγελία Ράντου, Γιώργο Λάνθιμο (Ελλάδα). Νέα γενιά για ένα καλύτερο νέο ελληνικό σινεμά. Στα χνάρια του «Κυνόδοντα». Στραμπουληγμένη η εφηβεία της ηρωίδας. Οπως στραμπουληγμένη είναι και η κοινωνία. Αποκάλυψη η Αριάν Λαμπέντ. Με το σπαθί της κερδίζει βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Μια ελληνική ταινία που κοιτάει στα μάτια κάθε καλή ξένη παραγωγή!

«Ο απίθανος κύριος Φοξ»
Τhe Fantastic Μr. Fox Αnimation του Ουές Αντερσον με φωνές των Τζορτζ Κλούνι, Μέριλ Στριπ, Μπιλ Μάρεϊ, Μάικλ Καμπόν, Ουίλεμ Νταφό, Οουεν Ουίλσον (ΗΠΑ). Τhe Βest Αnimation για μεγάλα παιδιά. Οι αλεπούδες παραδίδουν μαθήματα αλληγορίας.

Οπως ο Ανθρωπος. Από τη μια ευαισθησία, από την άλλη αχόρταγος και πονηρός. Οι φωνές κομμένες και ραμμένες στους χάρτινους χαρακτήρες. Γιατί-είναι πιστοποιημένο αυτόπολλές φορές οι χάρτινοι ηθοποιοί είναι καλύτεροι από τους ζωντανούς!

«Ο Αμερικάνος»
Τhe Αmerican Γκανγκστερικό θρίλερ του Αντον Κόρμπιν με Τζορτζ Κλούνι (ΗΠΑ). Τηρουμένων των αναλογιών η σημερινή εκδοχή του «Δολοφόνου με το αγγελικό πρόσωπο». Ενας ολλανδός σκηνοθέτης (του «Control») καθοδηγεί τον big star Τζορτζ Κλούνι σε μονοπάτια ευρωπαϊκά. Ελάχιστα μπαμ μπουμ.

Μπόλικη σιωπή. Το ρίσκο τον έστειλε ψηλά!

«Μη σπρώχνεις, έρχομαι»
Due Date Ξεκαρδιστική κωμωδία του Τοντ Φίλιπς με Ρόμπερτ Ντάουνι τζούνιορ και Ζαχαρία Κnight Γαλιφιανάκη (ΗΠΑ). Η απόλυτη παρανοϊκή κωμωδία των τελευταίων ετών. Ανώτερη και από το «Ηangover» του ίδιου σκηνοθέτη. Θα μπορούσε να την πηγαίνει όπου ήθελε. Ακόμα και στο σκοτάδι το βαθύ. Ο Ζαχαρίας πάει για μεγάλη καριέρα. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Χα χα χα χα!

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Στο τραπέζι με τον Δία και τον Αριστοτέλη...



Τι έτρωγαν; Είχαν γλυκά; Διέφεραν τα φαγητά ανάλογα με τις κοινωνικές τάξεις; Απαντήσεις από τον σεφ Ηλία Μαμαλάκη στο Κυκλαδικής Τέχνης
Ποια είναι η πιο αγαπημένη λιχουδιά των παιδιών; Αναμφίβολα η σοκολάτα. Και το πιο αγαπημένο τους πιάτο; Οι τηγανητές πατάτες. Ετρωγαν τα παιδιά της αρχαίας Ελλάδας σοκολάτα και πατάτες τηγανητές; Ούτε κατά διάνοια. Oχι επειδή οι γονείς τους τα εύρισκαν ανθυγιεινά, αλλά διότι το κακάο και η πατάτα ήταν άγνωστα σε όλη την ευρωπαϊκή, ασιατική και αφρικανική ήπειρο.
Η εισαγωγή τους έγινε από την Αμερική, μετά την ανακάλυψή της από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Αρκετά αργά, δηλαδή. Η Ελλάδα, η Ευρώπη γενικά, ανακάλυψαν αργά και τη ζάχαρη, την οποία έφερε ο Μάρκο Πόλο από την Ασία. Ζαχαροκάλαμα καλλιεργήθηκαν στο Ηράκλειο της Κρήτης και στη Ρόδο, λόγω κλίματος. Η Βενετία ούτε κατά διάνοια προσφερόταν για κάτι τέτοιο.

Οι αρχαίοι Ελληνες έτρωγαν, λοιπόν, διαφορετικά από ό,τι εμείς; Αυτό ακριβώς θα διερευνήσει ο Ηλίας Μαμαλάκης. Θα αναπτύξει το θέμα «Η διατροφή στην αρχαία Ελλάδα» στις 6 Απριλίου, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Ο κορυφαίος Ελληνας σεφ θα απαντήσει σε ερωτήματα όπως: Τι έτρωγαν οι αρχαίοι Eλληνες; Τι διατροφικές συνήθειες είχαν; Ταυτίζεται το δείπνο με το συμπόσιο; Είχαν γλυκά; Πού έβρισκαν το στάρι; Διέφεραν τα φαγητά ανάλογα με τις κοινωνικές τάξεις; Τρώμε σαν αυτούς; Υπήρχαν συνταγές;
Το θέμα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ο ομιλητής κρατά κλειστά τα χαρτιά του. Ωστόσο, εμείς μπορούμε να μαρτυρήσουμε ότι έχουμε τουλάχιστον ένα κοινό με τους προγόνους μας, και αυτό είναι το τυρί, η ιστορία του οποίου εξελίσσεται με την ιστορία της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε ότι ο Δίας τρέφεται με γάλα από την κατσίκα Αμάλθεια.
Ο Ομηρος στην «Οδύσσεια» περιγράφει λεπτομερώς τον βοσκό και τυροκόμο «Πολύφημο» καθώς και τα τυριά που ωρίμαζαν στη σπηλιά του. Ο Αριστοτέλης και ο Διοσκουρίδης έδωσαν τις πρώτες συνταγές για την παραγωγή τυριού.
Διαλέξεις και εργαστήρια
Ο κύκλος διαλέξεων και τα δημιουργικά εργαστήρια για ενηλίκους του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης ξεκινούν τον ερχόμενο μήνα. Πρώτη στη σειρά η Κατερίνα Ζαχαροπούλου, που πραγματοποιεί έξι συναντήσεις με ισάριθμους Ελληνες δημιουργούς, από τις 11 Ιανουαρίου έως τις 15 Φεβρουαρίου, κάθε Τρίτη στις 7 μ.μ. Η σειρά έχει ως εξής: Αγγελος Παπαδημητρίου, Αλέξανδρος Ψυχούλης, Μαρία Παπαδημητρίου, Ειρήνη Ευσταθίου, Νίκος Ναυρίδης, Δανάη Στράτου.
Παράλληλα θα λειτουργεί Εργαστήριο Ζωγραφικής και Ιστορίας της Τέχνης (13 Ιανουαρίου-17 Μαρτίου και 24 Μαρτίου-2 Ιουνίου) κάθε Πέμπτη 6 μ.μ. Είναι ο δεύτερος κύκλος.
Το Εργαστήριο Ζωγραφικής και Iστορίας της Τέχνης παρέχει στους σπουδαστές τη δυνατότητα να μάθουν για τη γέννηση, την πορεία και την εξέλιξη της τέχνης του δυτικού πολιτισμού, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει μια πολύ καλή εισαγωγή στη σπουδή του σχεδίου και της ζωγραφικής. Οι συνολικά τρεις ενότητες του εργαστηρίου είναι αφιερωμένες στη Μοντέρνα τέχνη και ιδιαίτερα στη ζωγραφική του 20ού αιώνα.




Στο θεωρητικό σκέλος, οι σπουδαστές έρχονται σε επαφή με τα κινήματα, τους καλλιτέχνες, τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που διαμόρφωσαν την τέχνη του Μοντερνισμού, ενώ παράλληλα στο εργαστήριο μαθαίνουν στην πράξη τις τεχνικές και τους τρόπους χρήσης των υλικών της ζωγραφικής από κάθε περίοδο, κίνημα, ή καλλιτέχνη που μελετούν. Μέσα στον Ιανουάριο ξεκινούν και οι συναντήσεις του καθηγητή Στέφανου Ροζάνη με θέμα «Οι μυθικές πηγές της σύγχρονης τέχνης». Από τις 17 του μηνός και μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου, θα συζητηθούν θέματα όπως η επιστροφή στον μύθο, ο μύθος και η λογοτεχνία, η χρήση του μύθου στη σύγχρονη καλλιτεχνική προοπτική. Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται και τους επόμενους μήνες.
Το κόστος παρακολούθησης ποικίλλει ανάλογα με την εκδήλωση. Για τον Ηλία Μαμαλάκη είναι 20 ευρώ (και από 10 ευρώ για διάφορες κατηγορίες όπως φοιτητές, νέοι, χορηγοί κ.λπ.). Μπορεί να φτάσει και έως 250 ευρώ για εργαστήρια, με τη χορήγηση των υλικών να συμπεριλαμβάνεται. Περισσότερες πληροφορίες στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, όπου και υποβάλλονται οι δηλώσεις συμμετοχής.
Αγγελική Κώττη
akotti@pegasus.gr

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Στοιχειωμένο «Πέρασμα» στη σκηνή


Το «μαγικό» έργο της Νοτιοαφρικανής συγγραφέως Ρεζά ντε Βετ «Πέρασμα», σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, παρουσιάζει ο θεατρικός οργανισμός «Αι-Ωρες», στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Τόπος Αλλού», από τη Δευτέρα 10 Ιανουαρίου. Νότια Αφρική, αρχές του 20ού αιώνα.
Οι ιδιοκτήτριες μιας πανσιόν, δύο παράξενες αδελφές, η αυστηρή Ερμιέν και η δύσμορφη Σούσι, έχουν ένα ιερό καθήκον: να προειδοποιούν τους επισκέπτες τους όταν έχει άσχημο καιρό να μην περνούν τον ορμητικό ποταμό.
Ανώνυμες όμως ψυχές στοιχειώνουν την πανσιόν και οι δύο αδελφές, με τη μέθοδο της ύπνωσης, προσπαθούν να αποκαλύψουν τα ονόματά τους, ώστε να απαλλαγούν από τα φαντάσματά τους. Μια τέτοια «σεάνς» (ύπνωση) είναι η κεντρική ιστορία του έργου.
Οι δύο αδελφές γυρίζουν είκοσι χρόνια πίσω για να ανακαλέσουν μια θυελλώδη νύχτα, που τους επισκέφτηκε ο Μάγος «Μαέστρο» και η ανήλικη αγαπημένη του.
Τα σκηνικά φιλοτέχνησε ο Δημήτρης Μπογδάνος και τα κοστούμια ο Duygu Ozturk. Παίζουν: Χαρά Κονταξάκη, Βίκυ Κυριακίδη, Θανάσης Κουρλαμπάς, Εφη Κόντα.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Denis Dutton, Founder of ‘Arts & Letters Daily,’ Dies


December 28, 2010, 11:14 am
Denis Dutton, founder and editor of Arts & Letters Daily and a professor of philosophy at the University of Canterbury in New Zealand, has died. Born in California, Mr. Dutton received his Ph.D. in philosophy from the University of California at Santa Barbara. He created Arts & Letters Daily in 1998. The Chronicle of Higher Education purchased the widely praised site in 2002.
“Denis was the creative force behind Arts & Letters Daily and wrote all the items on the page himself, even when he was on vacation,” said Phil Semas, president and editor in chief of The Chronicle. “He is nearly irreplaceable. Even so, we intend to continue Arts & Letters Daily in the spirit in which Denis created and nurtured it.”
Evan Goldstein of The Chronicle and Mr. Dutton’s longtime collaborator, Tran Huu Dung, a professor of economics at Wright State University, will continue to produce the site.
Arts & Letters Daily

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Πολιτιστικός Τουρισμός: Αποδεδειγμένα η πιο δημοφιλής μορφή τουρισμού σε όλο τον κόσμο


Μουσείο Δελφών"ΗΝΙΟΧΟΣ",ΦΩΤΟ:γιώργος ξηρος


Ο πολιτιστικός τουρισμός ορίζεται ως η κυκλοφορία των ατόμων στα πολιτιστικά αξιοθέατα μακριά από τον τόπο κανονικής διαμονής, με την πρόθεση να συλλέξουν νέες πληροφορίες και εμπειρίες για να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές τους ανάγκες. Αυτή η μορφή τουρισμού είναι όλο και πιο δημοφιλής σε ολόκληρο τον κόσμο και επιβεβαιώνεται από μια έκθεση του ΟΟΣΑ το 2009, η οποία αναφέρεται στο ρόλο του πολιτιστικού τουρισμού για την περιφερειακή ανάπτυξη διαφόρων περιοχών του κόσμου.

Η ανάπτυξη του πολιτιστικού τουρισμού δεν δημιουργεί μόνο μια αίσθηση γνώσης και υπερηφάνειας για την τοπική ιστορία και ταυτότητα αλλά βοηθά στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, στην οικονομικά ανάπτυξη και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, σύμφωνα με άρθρο του Δρ. Δημήτρη Τερζάκη, Καθηγητή Τ.Ε.Ι. Κρήτης.

Πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε και στέλνει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για έγκριση την Πρόταση: ότι το Σήμα Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς θα απονέμεται σε μνημεία και φυσικούς, αρχαιολογικούς, αστικούς ή πολιτιστικούς χώρους, οι οποίοι έχουν διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή ιστορία, στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Το Σήμα Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς θα μπορεί να απονέμεται και σε τόπους μνήμης, καθώς και στην άυλη κληρονομιά ως συνδεόμενη με ένα τόπο, συμπεριλαμβανομένης της σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς. Μεταξύ των στόχων αυτής της νομοθετικής πρότασης είναι η ενίσχυση των γνώσεων των νέων για την κοινή πολιτιστική τους κληρονομιά και η τόνωση της συνείδησης της ευρωπαϊκής τους ταυτότητας, καθώς και η προβολή των χώρων ως τουριστικών προορισμών, περιορίζοντας ταυτόχρονα τις δυνητικές αρνητικές επιπτώσεις εις βάρος των χώρων ή της περιοχής η οποία τους περιβάλλει.

Στη πρωτοβουλία αυτή θα συμμετάσχουν μόνο τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη δυνατότητα να προεπιλέξουν το πολύ δύο χώρους ανά διετία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα επιλέγει ένα χώρο ανά κράτος και επί πλέον δίνεται η δυνατότητα στα κράτη μέλη να μπορούν να επιλέγουν χώρους από κοινού (διεθνικοί χώροι) στους οποίους θα δίνεται ιδιαίτερη προσοχή.

Για την Ελλάδα το Σήμα Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς πρέπει να αποτελέσει τον καταλύτη για τη δημιουργία ενός Δικτύου Περιοχών Πολιτιστικής Κληρονομιάς το οποίο εμπλουτιζόμενο με ειδικές μορφές τουρισμού, όπως ο Αθλητικός Τουρισμός, θα μπορέσει να αναπτύξει ένα καινοτόμο τουριστικό προϊόν, το οποίο θα συμβάλλει άμεσα στην Οικονομική Ανάπτυξη της Ελλάδος.
ΠΗΓΗ: Newsbeast,gr

Μουσείο Αφής: «Αγγίξτε και γνωρίστε» το μήνυμα του μουσείου


Η Αφροδίτη της Μήλου, ο Ερμής του Πραξιτέλη, ο Ποσειδώνας, ο Ηνίοχος των Δελφών, ο Κούρος της Βολαμάνδρας, «ζωντανεύουν», εδώ και 25 περίπου χρόνια, κάτω από τα ακροδάχτυλα μικρών και μεγάλων, στο μουσείο αφής που βρίσκεται στην οδό Δοϊράνης 198 στην Καλλιθέα.

Το μουσείο ένα από τα πέντε μουσεία για τυφλούς στον κόσμο, οραματίστηκαν μεταξύ άλλων το 1983 ο Φάρος Τυφλών της Ελλάδας, ο οποίος αγόρασε τα πρώτα εκθέματα, εμπλουτίζοντάς τα με δωρεές από οργανισμούς, εταιρίες και ιδιώτες.

Στέγη του το παλαιό διώροφο νεοκλασικό κτήριο του Φάρου Τυφλών και «καμάρι» του το 1988 ο έπαινος , ανάμεσα σε 70 συμμετοχές, του Ευρωπαϊκού Μουσείου της Χρονιάς και το 2004 η τιμητική διάκριση για την προσβασιμότητά του από το Σωματείο Φίλων Μουσείων.

Αγάλματα, αγγεία, γλυπτά και χρηστικά αντικείμενα, όπως και μία μακέτα του λόφου της Ακρόπολης κατά τον 5ο π.χ. αιώνα είναι πιστά αντίγραφα των πρωτοτύπων, που εκτίθενται σε ελληνικά Μουσεία, όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό, τα Μουσεία Ακροπόλεως, Δελφών, Ολυμπίας, Ηρακλείου και το Κυκλαδικό Μουσείο και ανήκουν στην Κυκλαδική, Μινωική, Γεωμετρική, Αρχαϊκή, Αυστηρού Ρυθμού, Κλασική, Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο.

Εκτός από την αξιόλογη αρχαιολογική συλλογή το Μουσείο Αφής διαθέτει και Βυζαντινό τμήμα που αποτελείται από ένα ξυλόγλυπτο τέμπλο, ξυλόγλυπτο επιτάφιο, ξυλόγλυπτες εικόνες, μακέτα βυζαντινού ναού και διάφορα ιερατικά αντικείμενα.

Αυτόματη ξενάγηση στα ελληνικά και αγγλικά, αναρτημένες επεξηγηματικές πινακίδες στη γραφή Braille και σε μεγενθυμένα γράμματα για τους μερικώς βλέποντες, γίνονται ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο άγγιγμα και τη γνώση. Απευθύνεται σε όλους, μη βλέποντες, αλλά και βλέποντες, καθώς κλείνοντας τα μάτια με μία μάσκα όλοι μπορούν να αφεθούν στο γνωστικό αισθητήριο της αφής και να συλλάβουν μία άγνωστη πτυχή της γνώσης.

Το μουσείο είναι ανοικτό από Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00- 17:00 και τα Σαββατοκύριακα κατόπιν συνεννόησης.

Η είσοδος είναι 2 ευρώ (δωρεάν οι συνοδοί ατόμων με ειδικές ανάγκες). Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορεί κανείς να τηλεφωνήσει στο 210 941 5222 210 941 5222

ΠΗΓΗ: Newsbeast,gr

Καλή Χρονιά με μιούζικαλ» από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης


Τη συναυλία θα διευθύνει ο Κριστόφ Έσερ (Φωτογραφία: ΚΟΘ )
Αθήνα
«Καλή Χρονιά με μιούζικαλ» μάς εύχεται φέτος η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, που αποφάσισε να πρωτοτυπήσει στην καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη συναυλία της και να καλωσορίσει το 2011 με ένα διαφορετικό πρόγραμμα.

Η συναυλία, το απόγευμα (7 μ.μ.) της 1ης Ιανουαρίου 2011 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, περιλαμβάνει ένα πλούσιο, απολαυστικό πρόγραμμα με τις πιο γνωστές μελωδίες από διάσημα και αγαπημένα μιούζικαλ.

Μεταξύ αυτών τα έργα West Side Story, Porgy and Bess, Ωραία μου Κυρία, Η Μελωδία της Ευτυχίας, Οι Άθλιοι, Annie, Το Φάντασμα της Όπερας κ.ά.

Συμπράττουν η σοπράνο Κάριν Λάβεϊ και ο βαρύτονος Ντέιβιντ Μορέλ. Τη συναυλία θα διευθύνει ο Κριστόφ Έσερ.

Εισιτήρια διατίθενται στο Ταμείο της Κ.Ο.Θ. στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (9:00 - 15:00), αλλά και από τα εκδοτήρια της πλατείας Αριστοτέλους (τηλ. 2310 271 116 2310 271 116 ).

Την ημέρα της συναυλίας το Ταμείο της Κ.Ο.Θ. θα λειτουργήσει στο χώρο της συναυλίας (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης). Τιμές εισιτηρίων: 30 ευρώ, 25 ευρώ, 20 ευρώ και μειωμένο-ομαδικό 20 ευρώ, 15 ευρώ. Οικογενειακό 60 ευρώ, 50 ευρώ, 40 ευρώ.
Newsroom ΔΟΛ
ΠΗΓΗ: in.gr

Albert Einstein


The German-born physicist Albert Einstein developed the first of his groundbreaking theories while working as a clerk in the Swiss patent office in Bern. After making his name with four scientific articles published in 1905, he went on to win worldwide fame for his general theory of relativity and a Nobel Prize in 1921 for his explanation of the phenomenon known as the photoelectric effect. An outspoken pacifist who was publicly identified with the Zionist movement, Einstein emigrated from Germany to the United States when the Nazis took power before World War II. He lived and worked in Princeton, New Jersey, for the remainder of his life.
Einstein's Early Life (1879-1904)
Born on March 14, 1879, in the southern German city of Ulm, Albert Einstein grew up in a middle-class Jewish family in Munich. As a child, Einstein became fascinated by music (he played the violin), mathematics and science. He dropped out of school in 1894 and moved to Switzerland, where he resumed his schooling and later gained admission to the Swiss Federal Polytechnic Institute in Zurich. In 1896, he renounced his German citizenship, and remained officially stateless before becoming a Swiss citizen in 1901.

While at Zurich Polytechnic, Einstein fell in love with his fellow student Mileva Maric, but his parents opposed the match and he lacked the money to marry. The couple had an illegitimate daughter, Lieserl, born in early 1902, of whom little is known. After finding a position as a clerk at the Swiss patent office in Bern, Einstein married Maric in 1903; they would have two more children, Hans Albert (born 1904) and Eduard (born 1910).
Einstein's Miracle Year (1905)
While working at the patent office, Einstein did some of the most creative work of his life, producing no fewer than four groundbreaking articles in 1905 alone. In the first paper, he applied the quantum theory (developed by German physicist Max Planck) to light in order to explain the phenomenon known as the photoelectric effect, by which a material will emit electrically charged particles when hit by light. The second article contained Einstein's experimental proof of the existence of atoms, which he got by analyzing the phenomenon of Brownian motion, in which tiny particles were suspended in water.

In the third and most famous article, titled "On the Electrodynamics of Moving Bodies," Einstein confronted the apparent contradiction between two principal theories of physics: Isaac Newton's concepts of absolute space and time and James Clerk Maxwell's idea that the speed of light was a constant. To do this, Einstein introduced his special theory of relativity, which held that the laws of physics are the same even for objects moving in different inertial frames (i.e. at constant speeds relative to each other), and that the speed of light is a constant in all inertial frames. A fourth paper concerned the fundamental relationship between mass and energy, concepts viewed previously as completely separate. Einstein's famous equation E = mc2 (where "c" was the constant speed of light) expressed this relationship.
From Zurich to Berlin (1906-1932)
Einstein continued working at the patent office until 1909, when he finally found a full-time academic post at the University of Zurich. In 1913, he arrived at the University of Berlin, where he was made director of the Kaiser Wilhelm Institute for Physics. The move coincided with the beginning of Einstein's romantic relationship with a cousin of his, Elsa Lowenthal, whom he would eventually marry after divorcing Mileva. In 1915, Einstein published the general theory of relativity, which he considered his masterwork. This theory found that gravity, as well as motion, can affect time and space. According to Einstein's equivalence principle--which held that gravity's pull in one direction is equivalent to an acceleration of speed in the opposite direction--if light is bent by acceleration, it must also be bent by gravity. In 1919, two expeditions sent to perform experiments during a solar eclipse found that light rays from distant stars were deflected or bent by the gravity of the sun in just the way Einstein had predicted.

The general theory of relativity was the first major theory of gravity since Newton's, more than 250 years before, and the results made a tremendous splash worldwide, with the London Times proclaiming a "Revolution in Science" and a "New Theory of the Universe." Einstein began touring the world, speaking in front of crowds of thousands in the United States, Britain, France and Japan. In 1921, he won the Nobel Prize for his work on the photoelectric effect, as his work on relativity remained controversial at the time. Einstein soon began building on his theories to form a new science of cosmology, which held that the universe was dynamic instead of static, and was capable of expanding and contracting.
Einstein Moves to the United States (1933-39)
A longtime pacifist and a Jew, Einstein became the target of hostility in Weimar Germany, where many citizens were suffering plummeting economic fortunes in the aftermath of defeat in the Great War. In December 1932, a month before Adolf Hitler became chancellor of Germany, Einstein made the decision to emigrate to the United States, where he took a position at the newly founded Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey. He would never again enter the country of his birth.

By the time Einstein's wife Elsa died in 1936, he had been involved for more than a decade with his efforts to find a unified field theory, which would incorporate all the laws of the universe, and those of physics, into a single framework. In the process, Einstein became increasingly isolated from many of his colleagues, who were focused mainly on the quantum theory and its implications, rather than on relativity.
Einstein's Later Life (1939-1955)
In the late 1930s, Einstein's theories, including his equation E=mc2, helped form the basis of the development of the atomic bomb. In 1939, at the urging of the Hungarian physicist Leo Szilard, Einstein wrote to President Franklin D. Roosevelt advising him to approve funding for the development of uranium before Germany could gain the upper hand. Einstein, who became a U.S. citizen in 1940 but retained his Swiss citizenship, was never asked to participate in the resulting Manhattan Project, as the U.S. government suspected his socialist and pacifist views. In 1952, Einstein declined an offer extended by David Ben-Gurion, Israel's premier, to become president of Israel.

Throughout the last years of his life, Einstein continued his quest for a unified field theory. Though he published an article on the theory in Scientific American in 1950, it remained unfinished when he died, of an aortic aneurysm, five years later. In the decades following his death, Einstein's reputation and stature in the world of physics only grew, as physicists began to unravel the mystery of the so-called "strong force" (the missing piece of his unified field theory) and space satellites further verified the principles of his cosmology.
Did You Know?
Almost immediately after Albert Einstein learned of the atomic bomb's use in Japan, he became an advocate for nuclear disarmament. He formed the Emergency Committee of Atomic Scientists and backed Manhattan Project scientist J. Robert Oppenheimer in his opposition to the hydrogen bomb
HISTORY CHANNEL

Dec 29, 1890: U.S. Army massacres Indians at Wounded Knee


On this day in 1890, in the final chapter of America's long Indian wars, the U.S. Cavalry kills 146 Sioux at Wounded Knee on the Pine Ridge reservation in South Dakota.
Throughout 1890, the U.S. government worried about the increasing influence at Pine Ridge of the Ghost Dance spiritual movement, which taught that Indians had been defeated and confined to reservations because they had angered the gods by abandoning their traditional customs. Many Sioux believed that if they practiced the Ghost Dance and rejected the ways of the white man, the gods would create the world anew and destroy all non-believers, including non-Indians. On December 15, 1890, reservation police tried to arrest Sitting Bull, the famous Sioux chief, who they mistakenly believed was a Ghost Dancer, and killed him in the process, increasing the tensions at Pine Ridge.
On December 29, the U.S. Army's 7th cavalry surrounded a band of Ghost Dancers under the Sioux Chief Big Foot near Wounded Knee Creek and demanded they surrender their weapons. As that was happening, a fight broke out between an Indian and a U.S. soldier and a shot was fired, although it's unclear from which side. A brutal massacre followed, in which it's estimated almost 150 Indians were killed (some historians put this number at twice as high), nearly half of them women and children. The cavalry lost 25 men.
The conflict at Wounded Knee was originally referred to as a battle, but in reality it was a tragic and avoidable massacre. Surrounded by heavily armed troops, it's unlikely that Big Foot's band would have intentionally started a fight. Some historians speculate that the soldiers of the 7th Cavalry were deliberately taking revenge for the regiment's defeat at Little Bighorn in 1876. Whatever the motives, the massacre ended the Ghost Dance movement and was the last major confrontation in America's deadly war against the Plains Indians.
Conflict came to Wounded Knee again in February 1973 when it was the site of a 71-day occupation by the activist group AIM (American Indian Movement) and its supporters, who were protesting the U.S. government's mistreatment of Native Americans. During the standoff, two Indians were killed, one federal marshal was seriously wounded and numerous people were arrested.
HISTORY CHANNEL

Αρχειοθήκη ιστολογίου