Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ


Πίνακες ζωγραφικής των ενήλικων μαθητών και μαθητριών των τριών τμημάτων ζωγραφικής του Δήμου Αμαρουσίου, που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια των μαθημάτων 2009-2010, υπό την διδασκαλία και καθοδήγηση των καθηγητών ζωγραφικής : Γιώργου Σεκόφσκυ, Ελένη Γραφάκου και Ξένια Αντωνέλλου, παρουσιάζονται σε χώρο του Δημαρχιακού Μεγάρου Αμαρουσίου από τις 28-6-2010 έως 2-7-2010.

Σημαντικό και πολύχρονο το έργο των καθηγητών των τριών τμημάτων που οι παρακολουθούντες μαθητές ξεπερνούν τους εκατό, εκ των οποίων μαθητριών και εκθετών στην έκθεση ζωγραφικής οι Τερέζα Λάσκαρη, Κατερίνα Πάτσιου,Μαρία Χρυσάφη, Χρυσάνθη Πετειναράκη,Ρούλα Νανά, Ντομινίκ Τζάκη, Ειρήνη Κουρδή. Ελπίδα Παπαμιχαήλ, Γρηγορία Παπαμιχαήλ, Αναστασία Παπαδημάτου, Αναστασία Μαλακίνη, Μάγδα Τηνιάκου και πολλοί άλλοι.




«Ιππής» του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο

Στις 2 και 3/7/2010 στην Επίδαυρο παρουσιάζεται το έργο οι «Ιππής» του Αριστοφάνη από τη Θεατρική Διαδρομή σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, με τους Παύλο Χαϊκάλη (Αλλαντοπώλης-Αγοράκριτος) και Γιώργο Αρμένη (Παφλαγόνας-Κλέων) στους κεντρικούς ρόλους.

Η μετάφραση είναι του Κ.Χ.Μύρη, η σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και τα σκηνικά-κοστούμια του Γιάννη Μετζικόφ.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ Ή ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ

Το νομαρχιακό συμβούλιο της νομαρχία των Αθηνών αποφάσισε να χρηματοδοτήσει τη μελέτη για το μουσείο των Αθηνών, που προβλέπεται να αναγερθεί στον αρχαιολογικό χώρο της ακαδημίας Πλάτωνος. Ο προϋπολογισμός της μελέτης ανέρχεται στα δύο εκατομμύρια. Η γενική γραμματέας Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη, ανέφερε «Με χαρά δηχθήκαμε την προσφορά του νομάρχη - άλλωστε, η Νομαρχία έχει διαθέσει ήδη έξι εκατομμύρια ευρώ για την αναστήλωση του Διονυσιακού Θεάτρου… ο διαγωνισμός θα είναι διεθνής θέλουμε ένα τόσο σημαντικό μουσείο να φέρει και τη σφραγίδα ενός σημαντικού αρχιτεκτονήματος. Επιθυμούμε να είναι ένα κτίριο λιτό, χαμηλό -μπορεί να αναπτύσσεται ακόμη και υπόγεια στο μεγαλύτερο μέρος του- με βιοκλιματική λειτουργία. Ενα κτίριο που θα αποτελέσει το σημάδι για την αναβάθμιση της περιοχής, η οποία είναι πάρα πολύ σημαντική, καθώς εκεί δίδαξε ο Πλάτωνας». Στα σχέδια επίσης είναι η ενοποίηση της Ακαδημίας Πλάτωνος με τον Κεραμεικό.
Μετά την ολοκλήρωση της μελέτης θα αρχίσει νέος αγώνας, εξεύρεσης χρημάτων λέει η κ. Μενδώνη για την ανέγερση του μουσείου το οποίο πρέπει να είναι του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης ώστε να εκθέσει ευρήματα δεδομένου ότι περισσότερα από 130.000 ευρήματα να στοιβάζονται στις αποθήκες.
Για τον σκοπό της ανέγερσης του Μουσείου Αθηνών μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα που προορίζονται για την αναστήλωση του Διονυσιακού Θεάτρου, κατά της οποίας 56 καθηγητές Πανεπιστημίου, καθώς και άλλοι φορείς έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους.
Ο κ. Βασ. Πετράκος εκφράζει την αντίθεσή του για την αναστήλωση του θεάτρου. Όσο για τη χορηγία των 6 εκατ. ευρώ που διαθέτει η Νομαρχία Αθηνών για την αναστήλωση του μνημείου, θεωρεί πως είναι «υπέρογκο ποσό».
«Το Διονυσιακό Θέατρο δεν επιδέχεται αναστήλωση και ούτε τη χρειάζεται. Η μορφή στην οποία μας σώθηκε δεν μπορεί να βελτιωθεί γιατί όσα μεμονωμένα μέλη του υπάρχουν σκορπισμένα δεν είναι γνωστό σε ποιο σημείο του θεάτρου ανήκουν για να τοποθετηθούν στη θέση τους...»
Μπορεί, ωστόσο, «να θεραπεύσει» μια μεγάλη έλλειψη της Υπηρεσίας• το Μουσείο των Αθηνών». Αυτή είναι η πρόταση του κ. Πετράκου ο οποίος υποστηρίζει πως τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να βοηθήσουν ώστε να έλθουν στο φως όσα αρχαία επί μισόν αιώνα αποκάλυψε η έρευνα της αρχαίας πόλης και σήμερα παραμένουν απρόσιτα στη μελέτη και τη δημοσίευση.
«Δεν μας κατηγορεί κανείς γιατί το θέατρο του Διονύσου δεν ανακατασκευάζεται• είναι κειμήλιο και το διατηρούμε όπως μας παραδόθηκε. Μας κατηγορούν όμως για τα άφαντα αρχαία που εδώ και χρόνια βρέθηκαν στην Αθήνα, για τα γλυπτά, τις επιγραφές, τα αγγεία και δεν τα βλέπει κανείς. Μας κατηγορούν διότι τα κρατούμε έξω από την επιστήμη. Αλλά τα άπειρα αυτά αρχαία θέλουν συντήρηση, κατάταξη, καταγραφή και μελέτη. Θέλουν τόπο κατάλληλο για να φυλαχθούν που δεν υπάρχει. Ας σκεφτούμε λοιπόν: τι μας χρειάζεται; Ένα ανακατασκευασμένο θέατρο ή το μουσείο των Αθηνών;».
«Όταν όμως θελήσουμε να το αποκαταστήσουμε στον χώρο, δηλαδή να το κάνουμε πάλι άρτιο, το κοίλο τουλάχιστον, όπως ήταν στην αρχαιότητα, τότε θα κατασκευάσουμε ένα δικό μας θέατρο, του 21ου αιώνα και όχι το αρχαίο, το οποίο γνωρίζουμε μόνο στην έκταση που μας έχει διασωθεί».
Ανακατασκευασμένο θεωρεί πως θα είναι «μια ακόμη προσθήκη στις σκηνογραφίες της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου».
Επίσης , οι πενήντα έξι σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο της αρχαιολογίας, της επιστήμης και της διανόησης υπογράφουν ένα κείμενο-αντίλογο σε ό,τι αφορά την ανακατασκευή του Θεάτρου του Διονύσου, έτσι όπως ανακοινώθηκε το προηγούμενο διάστημα από το υπουργείο Πολιτισμού και την κίνηση «Διάζωμα». Οι υπογράφοντες επισημαίνουν η μερική ανακατασκευή «κινδυνεύει να μεταμορφώσει τη νότια πλευρά της Ακρόπολης, με το ήδη πλήρως αναστηλωμένο Ωδείο του Ηρώδη και τα μερικώς αναστηλούμενα μνημεία του Ασκληπιείου, σε μια κακόγουστη “σκηνογραφία”, αταίριαστη στον χαρακτήρα του μοναδικού αυτού χώρου. Η απόφαση θα είναι καταστρεπτική για το παλαιότερο θέατρο του κόσμου (...). Τα αρχαία θέατρα είναι μνημεία ιστορίας και πολιτισμού. Μπορούμε και οφείλουμε να τα συντηρούμε, όχι όμως και να τα συμπληρώνουμε σε τέτοιο βαθμό που να διαγράφεται η ιστορία τους, και επικαλούμενοι αμφιλεγόμενες εκφράσεις, όπως “αξιοποίηση”, “ανάδειξη”, “σύνδεση με την κοινωνία” και άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια, να τα αποδίδουμε στην τουριστική εκμετάλλευση (...)». Το κείμενο υπογράφουν οι: Λ. Αθανασάκη, Θ. Βαλτινός, Ευ. Βικέλα, H. D. Blume, Π. Βοκοτόπουλος, Εμμ. Βουτυράς, Ν. Γεωργαντζόγλου, Α. Γκάρτζιου-Τάττη, Ο. Γράτσιου, Ι. Δεκουλάκου, Ε. Δελβερούδη, Γ. Δεσπίνης, Αι. Δεσποίνη, Σ. Δημητριάδου-Κωνσταντινίδου, Φ. Ζαφειροπούλου, Δ. Ιακώβ, Σ. Ε. Ιακωβίδης, Ο. Κακαβογιάννη, Ευ. Κακαβογιάννης, Π. Καραναστάση, Γ. Κοκκορού-Αλευρά, M. Kreeb, Π. Κυριάκου, Α. Λεμπέση, Β. Λιαπής, Λ. Μαραγκού, Α. Μουστάκα, Ν. Μπεζεντάκος, Α. Νικολαΐδης, Χρ. Ντούμας, Ο. Παλαγγιά, Λ. Παλαιοκρασσά, Α. Παπαθωμάς, Ιω. Παπαποστόλου, Μ. Πασχάλης, Ι. Περυσινάκης, Β. Χ. Πετράκος, Δ. Ράιος, Α. Ρεγκάκος, Γ. Μ. Σηφάκης, Μπ. Σμιτ-Δούνα, A. H. Sommeerstein, Θ. Στεφανίδου-Τιβερίου, Θ. Στεφανόπουλος, Κ. Συνοδινού, Γ. Ζ. Τζιφόπουλος, Μ. Τιβέριος, Ι. Τριάντη, Οδ. Τσαγκαράκης, Ε. Τσιτσιμπάκου-Βασάλου, Σ. Τσιτσιρίδης, Αγγ. Χανιώτης, Σ. Χατζηκώστα, Ν. Χατζηνικολάου, Θ. Χατζηπανταζής, Ε. Χουλιαρά-Ραΐου, Χρ. Χρήστου.


γ.ξ.

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ BIOS

Πρόκειται για άκρως ενδιαφέρουσα θεατρική εμπειρία, που το κοινό έχει ακόμη μέχρι της 4 Ιουλίου τη δυνατότητα να τη παρακολουθήσει. «Cinemascope. Ενα ντοκυμαντέρ για το τέλος του κόσμου» μία νέα δουλειά της ομάδας Βlitz ( Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια , Χρήστος Πασσαλής ).
Ένα νέο, πρωτοποριακό θέατρο, σινεμά, με τους θεατές να φορούν ακουστικά και να παρακολουθούν τη δράση πίσω από το τζάμι, την ίδια στιγμή που οι ηθοποιοί χρησιμοποιούν ως σκηνικό τον πεζόδρομο στη Σαλαμίνος, που γειτνιάζει με το Βios. Ένα θέατρο που φλερτάρει ασύστολα με το σινεμά, με τις μαγνητοφωνημένες σκέψεις των ηρώων να αντηχούν στα αφτιά σου, αλλά και τη δράση να εξελίσσεται μπροστά σου και να εκπέμπεται χάρη στα φορητά μικρόφωνα των ηθοποιών. Κάπως έτσι το τέλος του κόσμου δεν μοιάζει και τόσο άσχημο...

Όταν η παράσταση τελειώνει και δεν υπάρχει πια το τζάμι που χωρίζει τους ηθοποιούς από τους θεατές.
ΠΗΓΗ: TO BHMA

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Χορός κατασκόπων στον Θερμαϊκό

Κυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα του νεοϋορκέζου Αλαν Φερστ με τίτλο«Spies of the Βalkans» (Κατάσκοποι των Βαλκανίων). Ιστορία κατασκοπείας µε επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη. Βρισκόσαστε στα τέλη του 1940. Σκοτεινά σοκάκια, πόρνες, µια Θεσσαλονίκη περικυκλωμένη από κατασκόπους και ένας έλληνας αστυνομικός ο Κώστας Ζαννής, υψηλόβαθμος που χειρίζεται λεπτές πολιτικές υποθέσεις είναι οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος.

ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Σπουδάζοντας την "Ομίχλη"


Φαίνεται πως η δημιουργία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου ήταν μόνο η αρχή για το κίνημα των "Kινηματογραφιστών στην Oμίχλη" καθώς απ’ τους κόλπους του φαίνεται να ξεπηδά ακόμη μια πολύ σημαντική προσπάθεια, εκπαιδευτικής φύσης αυτή την φορά.

Την προηγούμενη Πέμπτη ξεκίνησε ένα 10ημερο προβολών και συζητήσεων - παρεμβάσεων για τον ελληνικό κινηματογράφο στον χώρο Ε, (Πειραιώς 260) του οποίου την οργάνωση έχουν αναλάβει οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» ύστερα από πρόσκληση του Φεστιβάλ Αθηνών. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης - συζήτησης "Κινηματογράφος, Πολιτισμός, Κρίση" ,μεταξύ άλλων, ανακοινώθηκε και η πρόθεση των κινηματογραφιστών να ιδρύσουν την Πειραματική Σχολή Κινηματογράφου.
Πιο αναλυτικά, η σχολή αναμένεται να ξεκινήσει πιλοτικά τον Σεπτέμβριο του 2011 και αρχικά θα στηρίζεται στην εθελοντική εργασία και προσφορά. Θα παρέχει δωρεάν φοίτηση και οι ενδιαφερόμενοι θα παρακολουθούν ένα τριετή κύκλο σπουδών.
Δεν μένει παρά να δηλώσουμε την αισιοδοξία μας για την ομαλή εξέλιξη του σχεδίου, βασισμένοι πάντα και στα δείγματα γραφής του παρελθόντος όπως η ίδρυση της Ακαδημίας και η τελετή απονομής των βραβείων που στέφθηκαν με επιτυχία.
Κωστής Θεοδοσόπουλος

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Δεν μάθαμε να τ’ αγαπάμε...

Μιλούν τέσσερις επιστήμονες, που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους
στην προστασία των μνημείων.


Της Μαργαριτας Πουρναρα

Η δεξίωση στο θωρηκτό Αβέρωφ συζητήθηκε πολύ. Θα προστεθεί σε ένα μακρύ κατάλογο προκλητικών εκδηλώσεων σε ιστορικούς χώρους που εμπλουτίζεται κάθε τόσο: από τη Ζωή Λάσκαρη που φωτογραφήθηκε γυμνή στους ιερούς λέοντες της Δήλου, το 1985, ώς τη λουσάτη Τζένιφερ Λόπεζ που απαθανατίστηκε, το 2008, στον Παρθενώνα, «διαφημίζοντας» τη χώρα.
Η κρίση αξιών που μετατρέπει τα παλαιά αλλά και τα νεότερα μνημεία μας σε αριστοκρατικά «σκηνικά» για κοσμικές φωτογραφίσεις συμπίπτει με την οικονομική ύφεση. Η κρίση αναγκάζει το ελληνικό κράτος να βρει εναλλακτικούς οικονομικούς πόρους για τη δαπανηρή συντήρησή τους. Ετσι, διαμορφώνεται μια δύσκολη κατάσταση. Οι αρμόδιοι των χώρων αυτών θα πιέζονται να κάνουν παραχωρήσεις για σοβαρά χρηματικά ανταλλάγματα υπό την απειλή ότι η πολιτεία δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τους.
Το μεγαλύτερο βάρος επωμίζεται συνήθως το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει κατά περίπτωση, χωρίς ξεκάθαρα κριτήρια. Σταχυολογούμε παραδείγματα από το παρελθόν: παραχώρησε τη Στοά του Αττάλου στη Vodafone, αλλά αρνήθηκε να δώσει τον χώρο στάθμευσης δίπλα στον ναό του Σουνίου στην BMW για τη φωτογράφιση των νέων της μοντέλων. Ζήτησε 100.000 ευρώ από την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας και 50.000 από την αυτοκινητοβιομηχανία, ενώ έδωσε δωρεάν το Σούνιο στο Ιδρυμα «Ανδρέας Παπανδρέου» (που δεν είναι κρατικός φορέας) για συναυλία και ομιλία του τότε Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ.
Το ΚΑΣ αρνήθηκε να δώσει το Ηρώδειο στον σχεδιαστή μόδας Κάλβιν Κλάιν το 1998, αλλά κάθε καλοκαίρι γίνεται ολόκληρη συζήτηση για το αν θα πρέπει να τραγουδούν εκεί λαϊκοί αοιδοί. Ζήτησε το σενάριο της νέας ταινίας του Ζαν Λικ Γκοντάρ για να του δώσει άδεια να κινηματογραφήσει στην Ακρόπολη, γεγονός που τον απέτρεψε από το να το κάνει, ενώ έδωσε το ελεύθερο στη Νία Βαρντάλος για την ταινία «Ερωτας α λα ελληνικά», που ήταν δυσφημιστική για την Ελλάδα.
Η μοίρα των νεώτερων μνημείων δεν είναι καλύτερη. Η εθνική τηλεοπτική σταρ Ρούλα Κορομηλά έκανε εκπομπές με επιδείξεις εσωρούχων στο Δημαρχιακό Mέγαρο του αρχιτέκτονα Τσίλερ στην Ερμούπολη της Σύρου, με τις ευλογίες των τοπικών αρχών. Πασαρέλα είχε στηθεί και μπροστά στην είσοδο του Πανεπιστημίου, το υπέροχο κτίριο του Χριστιανού Χάνσεν, στα τέλη του '90 με τα μοντέλα να ξεκινούν από τους κίονες για να καταλήξουν στους ανδριάντες του Κοραή και του Καποδίστρια. Η Ελένη Μενεγάκη είχε κάνει τη βόλτα της από το θωρηκτό Αβέρωφ για παρουσίαση τηλεοπτικής εκπομπής.
Η «Κ» ανοίγει τον φάκελο της χρήσης των μνημείων, μιλώντας με τέσσερις ειδικούς που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην προστασία τους: τον ακαδημαϊκό και γεν. γραμματέα της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας Βασίλη Πετράκο, τον γνωστό αρχαιολόγο καθηγητή Χρίστο Ντούμα, τον καθηγητή του ΕΜΠ Χαράλαμπο Μπούρα, που εργάζεται επί 50 ολόκληρα χρόνια στον τομέα των αναστηλώσεων και είναι πρόεδρος της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως, καθώς και τον πολύπειρο αναστηλωτή του Παρθενώνα, αναπληρωτή καθηγητή του ΕΜΠ Μανώλη Κορρέ.
Ολοι τους συμφωνούν σε κάτι: οι Ελληνες έχουν «ρητορική» σχέση με τα μνημεία. Τα σέβονται μόνο κατ' όνομα, τα χρησιμοποιούν για να αισθανθούν μια κενή περιεχομένου εθνική ανωτερότητα χωρίς ουσιαστική γνώση της Iστορίας, επικαλούνται λόγους προστασίας τους με ιδιοτελή κίνητρα (π. χ. να μη χτίσει ο γείτονάς τους), τα θεωρούν τμήμα του απαξιωμένου δημόσιου χώρου. Την ίδια ώρα που καμαρώνουν γι' αυτά, σβήνουν τα τσιγάρα τους και κολλούν τσίχλες πάνω στα πεντελικά μάρμαρα, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα συνεργεία καθαρισμού έβγαλαν 27 κιλά τσίχλας από το Ηρώδειο το 2007.
Βασίλης Πετράκος
Πετάγονται στα άχρηστα οι αξίες μας
Η γενική αρχή είναι ότι τα μνημεία μας παραμένουν εκτός εμπορικών χρήσεων διότι είναι έργα των προγόνων μας και κατάλοιπα της τέχνης τους. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφασίζει κατά περίπτωση όταν υπάρχει αίτηση χρήσης κάποιου αρχαίου μνημείου, ανάλογα με τις πιέσεις που ασκούνται κάθε φορά από το κομματικό συμφέρον.
Η αφορμή του «Αβέρωφ» επαναφέρει ένα θέμα που έχει ξεκινήσει στο μακρινό παρελθόν. Το 1854 στον αποκλεισμό της Αθήνας, ο στρατηγός Καλλέργης παρέθεσε γεύμα με ξένους αξιωματικούς. Ο Παρθενώνας δεν έπαθε τίποτα, η ιδέα του, όμως, προσβλήθηκε στα μάτια του κόσμου. Τα κτίσματα δεν παθαίνουν τίποτα, οι αξίες μας, όμως, πλήττονται, παραμερίζονται και πετάγονται στα άχρηστα, διότι τα μνημεία ενσαρκώνουν τις αντιλήψεις των πολιτών για τον τόπο και την ιστορία του. Αντιστοίχως το πλοίο δεν είχε φθορά από τη δεξίωση. Ομως, επλήγη η ιδέα της νίκης στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Πιστεύω ότι τόσο τα αρχαία όσο και τα νεότερα μνημεία δεν πρέπει να παραχωρούνται εκτός κι αν είναι για κάποια χρήση που ταιριάζει απόλυτα για τη φυσιογνωμία τους. Οσοι επικαλούνται την κρίση και την έλλειψη πόρων για τη συντήρησή τους μιλούν εκ του πονηρού. Αν γινόταν σωστή διαχείριση των πόρων που προέρχονται από τα εισιτήρια, δεν θα είχαμε πρόβλημα. Τα αποθεματικά του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων λεηλατήθηκαν και τα λεφτά κατέληξαν σε λάθος σκοπούς, σε φεστιβάλ κ. ο. κ.
Ας πάμε, όμως, στην ουσία του θέματος. Οι Ελληνες ούτε συμπάθησαν ούτε εκτίμησαν τα μνημεία τους, είτε είναι πέτρες είτε είναι έργα πνεύματος και λόγου. Προϋποθέτει γνώση που δεν παρείχε η εκπαίδευση στην Ελλάδα, σίγουρα όχι τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν μπαίνει η σωστή βάση στο δημοτικό και στο γυμνάσιο. Το πανεπιστήμιο και τα μεταπτυχιακά δεν φτιάχνουν ανθρώπους με συνείδηση, αλλά καλούς επαγγελματίες.
Χρίστος Ντούμας
Ελλειψη πολιτικής και παιδείας
Οντως υπάρχει σύγχυση για το πότε και το πώς παραχωρούνται τα μνημεία μας. Αυτό δείχνει έλλειψη πολιτικής και παιδείας. Η στάση μας είναι έρμαιο των γούστων της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και της εκπαιδευτικής παρακμής. Σας μεταφέρω ένα περιστατικό από τη Σαντορίνη. Με αφορμή τα 30 χρόνια των ανασκαφών στο Ακρωτήρι, διοργανώσαμε πολλές επισκέψεις ντόπιων σχολείων και κάναμε τρίωρες ξεναγήσεις. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που συνόδευαν τα παιδιά, δεν μπήκαν μέσα γιατί βαριόντουσαν. Πώς θα διδάξουν τον σεβασμό στους προγόνους και στα έργα τους;
Τα τελευταία χρόνια, στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί η λαμογιά. Ολα αποκτούν περιθώριο εκμετάλλευσης και κέρδους, ακόμα και τα μνημεία μας. Ο χώρος του πολιτισμού δεν έχει μείνει μακριά από τα σκάνδαλα που μαστίζουν την Ελλάδα. Η Siemens γέμισε τα ελληνικά μουσεία με μηχανήματα οθόνης αφής για πληροφοριακό υλικό που δεν δούλεψαν ποτέ. Οι συμπατριώτες μας στέκουν ανάξιοι κληρονόμοι της ιστορίας μας. Θα το παίξουν Ελληνάρες και θα λένε για τους ξένους ότι, όταν εμείς φτιάξαμε τον Παρθενώνα, αυτοί σκαρφάλωναν στα δέντρα, άσχετα αν δεν έχουν πατήσει ποτέ στον Ιερό Βράχο. Θα χρησιμοποιήσουν την αρχαία κληρονομιά κατά τρόπο ιδιοτελή. Πόσες φορές έχουμε δει κάποιους να καταγγέλλουν τον γείτονά τους επειδή βρέθηκαν αρχαία όταν έχουν καταστρέψει ό,τι βρήκαν οι ίδιοι;
Οι Ελληνες έχουν μια αφηρημένη ιδέα για τα μνημεία ακόμα και όταν τα επισκέπτονται. Νομίζετε ότι οι θεατές του Ηρωδείου ξέρουν σε τι μάρμαρα κάθονται; Πρέπει τα θεατρικά και μουσικά προγράμματα που μοιράζονται στην είσοδο να αναφέρουν ορισμένα πράγματα για την ιστορία του, μερικές γραμμές έστω. Αν στο μέλλον δεν έχουμε λεφτά να συντηρούμε τα μνημεία, για να είναι στην κατάσταση που τους αρμόζει, είτε να τα κλείσουμε είτε να διπλασιάσουμε το εισιτήριο, αλλά όχι να εκπορνεύσουμε την ίδια μας την ιστορία με ανάρμοστη χρήση.
Χαράλαμπος Μπούρας
Να τονώσουμε τις χορηγίες
Τα μνημεία στην Ελλάδα έχουν ιστορική, καλλιτεχνική και συναισθηματική αξία• το καθένα αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση. Η γαμήλια δεξίωση στο θωρηκτό δεν προκάλεσε φθορές, αλλά ήταν επιβλαβής για τη συναισθηματική και την ιστορική αξία του πλοίου. Από την άλλη, μπορεί η Επίδαυρος να παραχωρηθεί σε κορυφαίο σκηνοθέτη με τους καλύτερους ηθοποιούς στον κόσμο, αλλά ο κίνδυνος πρόκλησης ζημιών από το κοινό ή από τους συντελεστές παραμένει.
Είμαι αντίθετος στο αλισβερίσι για την εμπορική χρήση των μνημείων ή των μουσείων. Πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους να τονώσουμε τη χορηγία και τις δωρεές, διότι διαφορετικά θα βρεθούμε σε πολύ δυσχερή θέση στο μέλλον. Με το έλλειμμα παιδείας που μας διακρίνει και τα πολύ κακά πρότυπα που αναδεικνύονται από τα ΜΜΕ και τη διαφήμιση, θα δεχόμαστε όλο και μεγαλύτερες πιέσεις για ανάρμοστου χαρακτήρα χρήσεις.
Δεν σας κρύβω και την ανησυχία μου για το τι επίδραση θα έχει το σχέδιο Καλλικράτης στο θέμα της αρχαιολογικής μας κληρονομιάς. Ξαφνικά γίνονται παντοδύναμοι οι περιφερειάρχες, που δεν είναι βέβαιο πως πάντα έχουν τη σύνεση και τη γνώση για να συμβάλλουν στον σωστό προγραμματισμό της συντήρησης των σημαντικών αρχαιολογικών χώρων σε όλη την Ελλάδα.
Δυστυχώς, οι Ελληνες βλέπουν τα μνημεία με τρόπο ρητορικό, όχι ουσιαστικό. Νομίζουν ότι σέβονται την άυλη υπόστασή τους, αλλά την ίδια ώρα μπορεί να κολλήσουν μια τσίχλα στο πεντελικό μάρμαρο του 5ου αιώνα. Πώς όμως μπορούν να αντιληφθούν την τεράστια σημασία τους όταν το παρελθόν μας δεν διδάσκεται σωστά και η ιστορία της τέχνης απουσιάζει από τα σχολεία;
Αυτό δυστυχώς δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται πολιτική βούληση, συνέπεια και πρόγραμμα δεκαετιών, για να φτάσει μια μέρα ο ίδιος ο λαός να προστατεύει τα μνημεία μας.
Μανώλης Κορρές
Οχι στις εμπορικές χρήσεις
Ο ελληνικός αρχαιολογικός νόμος είναι σαφής και προστατεύει επαρκώς την κληρονομιά μας. Αν ψάξετε θα διαπιστώσετε ότι είναι λίγες οι περιπτώσεις που παραχωρήθηκαν τα μνημεία σε λάθος χέρια. Οι αποφάσεις παίρνονται από επιτροπές και πολλές φορές η πολιτική ηγεσία έχει πλανηθεί ή θεωρεί κακώς ότι με αυτόν τον τρόπο θα προβληθεί το ίδιο το μνημείο ή η ιστορία μας, ακόμα και η χώρα ως τουριστικό προϊόν. Ενδεχομένως στο μέλλον οι αρχαιολογικές υπηρεσίες να αντιμετωπίσουν εντονότερα θέματα πόρων. Χρήματα όμως μπορούν να βρεθούν, αν καλλιεργήσουμε περισσότερο το πνεύμα της χορηγίας, που είναι συμβατό με την ιδέα της δημοκρατίας μας. Να υπάρξει άμιλλα μεταξύ των χορηγών όπως και στην αρχαιότητα.
Είμαι κάθετα αντίθετος στις εμπορικές χρήσεις των μνημείων μας και πάντα νιώθω δέος μπροστά τους. Οσα χρόνια εργάστηκα στην Ακρόπολη, ακόμα και όταν ήμουν κατάκοπος, δεν ακούμπησα ποτέ το σώμα μου σε τοίχο ούτε κάθισα σε αρχαίο μάρμαρο. Υπήρχαν πολλές ώρες που ήμουν ολομόναχος εκεί, αλλά το θεωρούσα ντροπή. Δεν αντιμετωπίζω τα μνημεία ως αρχαία λείψανα. Οι άνθρωποι που σβήνουν τις γόπες τους πάνω σε αρχαία σπαράγματα, είναι εκείνοι που πετούν σκουπίδια έξω από τα παράθυρα του αυτοκινήτου τους και δεν έχουν κανένα σεβασμό για το περιβάλλον. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα μνημεία μας δεν είναι αποκομμένος από την καθημερινότητά μας ως πολιτών αυτής της χώρας. Είναι η προέκταση της συμπεριφοράς μας στον δημόσιο χώρο, που είναι τόσο απαξιωμένος.
Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι όσοι νόμοι, μέτρα ή παρεμβάσεις και αν υπάρξουν (π.χ. ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων) δεν επαρκούν και δεν μας βοηθούν να αντιληφθούμε ότι τα μνημεία μας δεν ανήκουν ούτε σε μια γενιά ούτε σε μια ομάδα ανθρώπων. Με την καταστολή δεν ριζώνει αυτή η συνείδηση, μόνο με την παιδεία.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΕΚΘΕΣΗ ΕΡΓΩΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

ΑΠΟ 28/6/2010 ΕΩΣ 1/7/2010 ΕΚΘΕΤΟΥΝ ΕΡΓΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ (ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ) ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ, ΣΕ ΧΩΡΟ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΙΑΚΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΗΜΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ


ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΣΤΟ www.maroussi.gr

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Μεγάλοι έλληνες λογοτέχνες στο Διαδίκτυο

Ολοκληρώθηκαν οι ιστότοποι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου για τους λογοτέχνες Νίκο Καββαδία, Στρατή Τσίρκα, Γιάννη Ρίτσο, Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη και Μ. Καραγάτση, στους οποίους εκπαιδευτικοί, μαθητές και κάθε ενδιαφερόμενος για τη λογοτεχνία μπορεί να βρει χρονολόγια, εργογραφίες, κριτικές, βιβλιογραφία, αποσπάσματα από έργα τους, πληροφορίες για μεταφράσεις κ.ά.
Aναμένεται να συμπληρωθούν οι ιστότοποι με τους Γιώργο Θεοτοκά, Νίκο Καζαντζάκη, Κωστή Παλαμά, Ανδρέα Εμπειρίκο, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Γρηγόριο Ξενόπουλο, Αγγελο Σικελιανό, Γιώργο Σεφέρη.

ΠΗΓΗ΅: ΤΟ ΒΗΜΑ

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Πίνακας του Πικάσο αντί 43 εκατ. Ευρώ


Τριάντα πέντε εκατ. στερλίνες (42.760.000 ευρώ) πουλήθηκε σε ανώνυμο πλειοδότη το έργο «Ρortrait of Αngel Fernandez de Soto» του Πάμπλο Πικάσο από την Μπλε Περίοδο του καλλιτέχνη σε δημοπρασία του οίκου Christie΄s προχθές βράδυ (η τιμή εκτίμησης του έργου ήταν 30-40 εκατ. στερλίνες, 36.650.000-48.870.000 ευρώ). Ο πίνακας πουλήθηκε από τον συνθέτη Αντριου Λόιντ Βέμπερ προκειμένου να ενισχύσει το κοινωφελές ίδρυμά του που υποστηρίζει αρχιτεκτονικά και μουσικά ταλέντα. «Είμαι ευχαριστημένος που το ίδρυμά μου συγκέντρωσε περισσότερες από 30 εκατ. στερλίνες, ιδιαίτερα σε τέτοιους ασκητικούς καιρούς» ανέφερε ο Βέμπερ, ο οποίος αγόρασε τον πίνακα αντί 29,2 εκατ. δολαρίων (23.800.000 ευρώ) σε νεοϋορκέζικη δημοπρασία το 1995. Ο πίνακας, που φιλοτεχνήθηκε το 1903, σηματοδοτεί το ζενίθ της Μπλε Περιόδου του καλλιτέχνη και αναφέρεται σε φίλο του με τον οποίο ο νεαρός τότε Πικάσο μοιραζόταν ένα στούντιο στη Βαρκελώνη.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Απεβίωσε ο συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου

Στις 18-6-2010 πέθανε ο βραβευμένος με Νόμπελ πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου σε ηλικία 87 ετών στο ισπανικό νησί Λανθαρότε στα Κανάρια Νησιά .
Ο Ζοζέ Σαραμάγκου γεννήθηκε το 1922 στο χωριό Aζινιάγκα της Πορτογαλίας και ήταν το παιδί ακτήμονων χωρικών που αργότερα μετακόμισαν στη Λισαβόνα. Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος, ως υπάλληλος σε εκδοτικούς οίκους και συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες. Γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1969, ενώ τον Απρίλιο του 1974 πήρε μέρος στην «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» που οδήγησε στην πτώση της χούντας του Σαλαζάρ.
Το πρώτο του μυθιστόρημα «Γη της Αμαρτίας» δημοσιεύθηκε το 1947.Το 1966 την ποιητική ανθολογία με τίτλο «Os Poemas Possiveis». Το δεύτερο μυθιστόρημά του «Εγχειρίδιο Ζωγραφικής και Καλλιγραφίας» δημοσιεύθηκε το 1977, όμως έγινε γνωστός το 1982, σε ηλικία 60 ετών, με το βιβλίο του «Το χρονικό του μοναστηριού», ένα ερωτικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται τον 18ο αιώνα.
Το 1992 ξέσπασε σκάνδαλο στην Πορτογαλία με την έκδοση του βιβλίου «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον», όπου περιγράφει τον Χριστό να χάνει την παρθενιά του από τη Μαρία Μαγδαληνή και χρησιμοποιεί το Θεό για να εξασφαλίσει την παγκόσμια κυριαρχία. Το βιβλίο δέχθηκε τα πυρά της πορτογαλική εκκλησίας, ενώ η πορτογαλική κυβέρνηση απέρριψε την υποψηφιότητά του για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας, γεγονός που ώθησε τον συγγραφέα να κατηγορήσει την κυβέρηση για λογοκρισία. Την επόμενη χρονιά ο Σαραμάγκου εγκατέλειψε τη χώρα του και από το 1993 ζούσε αυτοεξόριστος στο νησί Λανθαρότ στα ισπανικά Κανάρια Νησιά.
Το 1998 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ.
Το Νοέμβριο του 2009 εξέδωσε το τελευταίο του μυθιστόρημα «Κάιν», που εξιστορεί με ειρωνικό τρόπο τη βιβλική ιστορία της δολοφονίας του Άβελ από τον αδερφό του Κάιν, προκαλώντας και πάλι την Καθολική Εκκλησία. Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου ο Σαραμάγκου είπε ότι η Βίβλος είναι «ένα εγχειρίδιο κακής ηθικής» και «ένας καταλογος με ό,τι χειρότερο έχει η ανθρώπινη φύση».
Μέσα σε εξήντα χρόνια ο Σαραμάγκου εξέδωσε 30 έργα: μυθιστορήματα, ποιήματα, δοκίμια και θεατρικά έργα.
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΤΟΥΡΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟ, ARA GÜLER

13 Μαϊου – 25 Ιουλίου * Ώρες: Τετάρτη - Πέμπτη - Κυριακή: 10:00- 18:00, Παρασκευή, Σάββατο: 10:00- 22:00

Το Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη διοργανώνει αφιέρωμα στον διεθνώς αναγνωρισμένο Τούρκο φωτογράφο, Ara Güler.


Ο Ara Güler, ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλληνες, θεωρείται ο πιο δημοφιλής φωτογράφος της Κωνσταντινούπολης.
Το ύφος και η ατμόσφαιρα των φωτογραφιών του, παραπέμπει στον Έλληνα φωτογράφο Κώστα Μπαλάφα. Η ουμανιστική του ματιά, απαθανατίζει καθημερινά στιγμιότυπα, με πρωταγωνιστές απλούς ανθρώπους και φόντο την Πόλη.
Η έκθεση αποτελείται από 100 περίπου εκτυπώσεις με θέμα την Κωνσταντινούπολη των δεκαετιών 1960 και 1970 επιλεγμένες ειδικά για την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη.
Την έκθεση θα συνοδεύσει το βιβλίο του Güler, Istanbul, που θα κυκλοφορήσει σε ελληνική μετάφραση από τις εκδόσεις ΟΛΚΟΣ και περιλαμβάνει κείμενο του βραβευμένου με Νόμπελ Ορχάν Παμούκ, το οποίο συνδιαλέγεται νοερά με το έργο του φωτογράφου.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΕΑΝΤΕΡΤΑΛ

Ερευνητές, σύμφωνα με γενετικές αναλύσεις που πραγματοποίησαν, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο σύγχρονος Χόμο σάπιενς έχει πολλά κοινά μέρη πυρηνικού DNA ΜΕ ΤΟΝ Χόμο νεαντερταλένσις σε ποσοστό 1% έως 4%.
Όλα ξεκίνησαν πριν από 80.000 χρόνια πριν στο όρος Κάρμηλο της Μέσης Ανατολής όπου υπήρξε συνάντηση αλλά και ζευγάρωμα των Νεάντερταλ και του σημερινού Σάπιενς. Επίσης οι έρευνες έδειξαν ότι οι Ευρωπαίοι και οι Ασιάτες φέρουν στο DNA τους ίχνη γενετικού υλικού από τον Νεάντερταλ, ενώ οι Αφρικανοί όχι. Αυτό σημαίνει , λένε οι ειδικοί πως οι πρώτοι Χομο σάπιενς ζευγάρωσαν με τους Νεάτερνταλ, αφού έφυγαν από την Αφρική, αλλά πριν εξαπλωθούν στην Ευρώπη και στην Ασία, σενάριο που συμβαδίζει με τα απολιθώματα και τα εργαλεία που έχουν βρεθεί σε περιοχές της Ευρώπης και της Ασίας.

ΠΗΓΗ: EXPLORE NATURE

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Έκθεση για την Γεννάδειο Βιβλιοθήκη

Ο πλούτος της Γενναδείου Βιβλιοθήκης πηγή έμπνευσης για την εικαστική έκθεση «Ο Ιωάννης Γεννάδιος και ο Κόσμος του».
Ενας σπάνιος και ανεκτίμητος θησαυρός γνώσης, μια μοναδική πηγή έρευνας και μελέτης της ιστορίας της βυζαντινής, μεταβυζαντινής και νεότερης Ελλάδας, οι πλέον των 100.000 τόμοι της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, που έχουν μάλιστα περάσει στη φάση της ψηφιοποίησης και της ελεύθερης πρόσβασης από το διαδίκτυο, αποτέλεσε αφορμή καλλιτεχνικής δημιουργίας και πηγή εικαστικής έμπνευσης.
Με πρωτοβουλία του Δ.Σ. των Φίλων της Γενναδείου Βιβλιοθήκης και της διευθύντριάς της Δρ. Μαρίας Γεωργοπούλου, σχεδιάστηκε ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο «Ο Ιωάννης Γεννάδιος και ο Κόσμος του» με στόχο την προβολή του έργου της βιβλιοθήκης στο ευρύ κοινό. Την επιμέλεια της έκθεσης, η οποία εγκαινιάστηκε στις 8 Ιουνίου στο χώρο της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, έχει η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια εκθέσεων Ίρις Κρητικού.

Kατά τη διάρκεια της έκθεσης θα διενεργούνται πωλήσεις, ειδικότερα δε σε ό,τι αφορά στα διαθέσιμα έργα, που θα φιλοτεχνηθούν ειδικά για τις ανάγκες της έκθεσης. Μέρος των εσόδων από κάθε έργο θα διατεθεί για τους σκοπούς της Γενναδείου Βιβλιοθήκης.

ΠΗΓΗ : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ. «Η Νότια Αφρική χρειάζεται ψωμί, όχι θεάματα»


Η Ναντίν Γκόρντιμερ είναι μια μεγάλη κυρία των γραμμάτων, η πρώτη Νοτιοαφρικανή που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1991.

Συνέντευξη Στον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Πέντε χρόνια μετά την επίσκεψή της στην Ελλάδα (το 2005, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) κι ενώ το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου ξεκινά αύριο στην πατρίδα της, η 87χρονη Ναντίν Γκόρντιμερ μιλά στην «Ε» για τον ηγέτη και φίλο της Μαντέλα, τον Ελληνα δικηγόρο του Γιώργο Μπίζο, τον Καμί και τον Καζαντζάκη, καθώς και για εκείνη την ιστορική περίοδο της χώρας της, κατά την οποία εάν ήσουν μαύρο παιδάκι έπαιζες σε άλλο πάρκο από τα λευκά...
Είκοσι χρόνια μετά την απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα και δεκαέξι από την πτώση του απαρτχάιντ, μια πολυφυλετική κοινωνία στη Ν. Αφρική είναι πλέον πραγματικότητα ή υπάρχουν ακόμη προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν;
«Σκεφτείτε ότι μιλάμε για μόνο 16 χρόνια ύστερα από αιώνες διακρίσεων, ούτε καν για μια γενιά. Στην Ευρώπη χρειαστήκατε αιώνες για να φτάσετε στη δημοκρατία και όχι πάντοτε με επιτυχημένα αποτελέσματα. Ο νυν πρόεδρος, ο κ. Ζούμα, "έκλεισε" στη θέση του έναν χρόνο και, πριν εκλεγεί, είχε προβεί σε εντυπωσιακές υποσχέσεις, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι δεν θα ήταν ικανός να τις πραγματοποιήσει. Δεν αμφισβητώ την πρόθεσή του, είμαι σίγουρη ότι θα το ήθελε, αλλά το θέμα είναι τι δείχνει η πραγματικότητα. Στην ομιλία του προς το έθνος είχε πει ότι θα δημιουργήσει 500.000 θέσεις εργασίας κατά τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησής του. Πού 'ν 'τες;».
Πρόσφατα έγινε μια δολοφονία σχετική με ρατσιστικά θέματα στη χώρα σας.
«Προφανώς εννοείτε τη δολοφονία του βετεράνου του απαρτχάιντ, του Γιουζίν Μπλανς. Αποτέλεσε μια εμβληματική φιγούρα του παλιού καθεστώτος και μάλιστα της πιο ακραίας εκδοχής του, ήταν ένας φονταμενταλιστής. Το γεγονός ότι επιβίωσε για τόσο μεγάλο διάστημα χωρίς κανενός είδους τιμωρία, δείχνει ότι ήταν πολύ τυχερός. Δεν εγκρίνω τον φόνο του ασφαλώς, είναι απολύτως φρικτό, αλλά μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι καθώς ο χρόνος περνούσε, η τύχη του μειωνόταν. Δυστυχώς η δολοφονία αυτού του ανθρώπου έδωσε την ευκαιρία στην παλιά Ακροδεξιά των φονταμενταλιστών να εμφανιστεί και πάλι, εκτοξεύοντας απειλές για εκδίκηση και συγκρούσεις».
Εσείς, όλα αυτά τα ταραγμένα για τη χώρα σας στη Ν. Αφρική χρόνια, γράφατε. Το γράψιμο είναι ένα είδος πολιτικής δράσης;
«Είναι κάτι που έρχεται από πολύ βαθιά. Γεννιέσαι σε μια συγκεκριμένη χώρα, στη Νότια Αφρική, την Ελλάδα, το Αφγανιστάν, τη Γερμανία, οπουδήποτε, και καθώς μεγαλώνεις, αποκτάς συνείδηση του κόσμου και του τι σε κάνει αυτό που είσαι, της ταυτότητάς σου. Η οποία δεν είναι μόνο το χρώμα σου, η θρησκεία σου ή η κοινωνική σου τάξη. Η ταυτότητά σου προκύπτει από το πώς αναπτύσσεσαι μέσα σου καθώς μεγαλώνεις και γίνεσαι γνώστης των στοιχείων που σε κάνουν άνθρωπο και από το τι λαμβάνεις απέξω, από την οικογένεια, τη χώρα, την εκπαίδευση, τις αξίες, τον νόμο. Ετσι, προκύπτεις ως ο συνδυασμός των δύο, της εσωτερικής σου ανάπτυξης και του εξωτερικού σου περιβάλλοντος. Τώρα, εάν το περιβάλλον σου είναι βαθιά πολιτικοποιημένο, προφανώς θα επηρεάσει τον χαρακτήρα σου, τους ανθρώπους που γνωρίζεις κ.λπ. Συνεπώς με αυτόν τον τρόπο το έργο σου προκύπτει πολιτικό, όπως του Τολστόι το "Πόλεμος και Ειρήνη" κ.ά. Φυσικά δεν μιλάμε για έργα που έχουν γραφεί εξαρχής με πολιτική πρόθεση. Αλλά αυτά τα έργα φοβάμαι ότι συνήθως δεν αντέχουν στον χρόνο. Πρόκειται για δημοσιογραφία μεταμφιεσμένη σε μυθοπλασία».
Ο Καμί έλεγε ότι σε καιρούς ταραγμένους, ο συγγραφέας πρέπει να γράφει όσο καλύτερα μπορεί.
«Ακριβώς αυτό λέω κι εγώ. Το να γράφεις όσο καλύτερα μπορείς σημαίνει να μη μετατρέπεις το γραπτό σου σε προπαγάνδα, ανεξαρτήτως του πόσο παθιασμένα πιστεύεις στο μεγαλείο του σκοπού στον οποίο ανήκεις. Είμαι σε πλήρη συμφωνία με τον Καμί και πολύ συχνά ανατρέχω στα γραπτά του».
Δεκαέξι χρόνια μετά τη νέα κατάσταση στη Νότια Αφρική έχει δημιουργηθεί στην κοινωνία κάποιο νέο κατεστημένο;
«Εχουμε πλέον μια νέα μπουρζουαζία στη χώρα, μια μαύρη μπουρζουαζία. Μικρή αλλά οπωσδήποτε υφιστάμενη και προερχόμενη από όσους εκμεταλλεύθηκαν τις ευκαιρίες για να κάνουν χρήματα και κυρίως να ανέλθουν σε όλες τις βαθμίδες της κυβερνητικής εξουσίας. Ωστόσο, σε σχέση με τον πληθυσμό μας ο οποίος είναι περίπου 48 εκατομμύρια, αυτό το τραστ είναι μικρό».
Αυτοί οι πλούσιοι μαύροι ζουν με τους ίδιους όρους με τους οποίους ζουν και οι λευκοί της ίδιας οικονομικής επιφάνειας;
«Ναι, και σε μερικές περιπτώσεις έχουν κατορθώσει να εισέλθουν στην πολύ κλειστή τάξη των εκατομμυριούχων ή δισεκατομμυριούχων της χώρας. Και -δυστυχώς- υποκύπτουν συχνά στον πειρασμό της άκρατης κατανάλωσης και της επίδειξης και ζουν μια ζωή την οποία η χώρα δεν αντέχει να βλέπει. Δυστυχώς αυτός ήταν ο τρόπος που μια μικρή μαύρη μειοψηφία αντέδρασε στην αποδέσμευσή της από την αδυναμία να ζήσει στο παρελθόν μια καλή ζωή. Και αυτό έκανε το χάσμα πλουσίων-φτωχών πολύ πιο εμφατικό, αφού πλέον μαύροι εκμεταλλεύονται μαύρους με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν επί γενιές οι λευκοί».
Αρα το θέμα της κοινωνικής ανισότητας στη Νότια Αφρική δεν είναι πλέον θέμα χρώματος αλλά χρήματος.
«Κοιτάξτε, οι μεγάλες εταιρείες παραμένουν σε χέρια λευκών. Απλώς, ίσως για να αποφύγουν μια νέα επανάσταση, τείνουν να βάζουν στα διοικητικά συμβούλια και κάποιους ικανούς μαύρους τους οποίους δεν έβαζαν πριν. Πάντως είναι εντυπωσιακό το πόσο η αφοσίωση στην κοινωνική τάξη που ανήκουν κρατά τους ανθρώπους ενωμένους, ανεξαρτήτως του χρώματός τους. Αν είσαι πλούσιος, αισθάνεσαι εγγύτερα με τους ανθρώπους που είναι εξίσου πλούσιοι με σένα, άσχετα με το τι χρώμα έχουν, απ' ό,τι με τους θεωρητικά "δικούς σου" ανθρώπους».
Ερωτικές σχέσεις μικτές, π.χ. μαύρος με λευκή ή λευκός με μαύρη, υπάρχουν ή θεωρούνται ακόμη ταμπού;
«Αυτά έχουν αλλάξει εντελώς. Εχω φίλους, ζευγάρια ανάμικτου χρώματος, που ζούσαν στο παρελθόν μυστική ζωή. Και μία από τις πιο ευχάριστες στιγμές συνειδητοποίησης της αλλαγής στις ζωές μας ήταν όταν λίγο μετά την πτώση του απαρτχάιντ, περπατούσα σε ένα πάρκο και έβλεπα μαύρο άνδρα με λευκή γυναίκα ή το αντίστροφο να χαϊδεύονται και να φιλιούνται. Στο παρελθόν θα πήγαιναν και οι δύο κατευθείαν στη φυλακή. Τώρα μπορούν και συμπεριφέρονται με ένα φυσικό, ανθρώπινο τρόπο. Και ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν όταν, μερικά τετράγωνα από εκεί που μένω, στα προάστια, όπου στο παρελθόν ήταν ένα δημοτικό σχολείο για φτωχά λευκά παιδιά, περνώντας πρόσφατα έβλεπα παιδιά να βγαίνουν και να σπρώχνει φιλικά το ένα το άλλο, μαύρα και λευκά μαζί. Και αυτό στο παρελθόν ήταν αδιανόητο. Αφού τα λευκά και τα μαύρα παιδιά ούτε στο σχολείο πήγαιναν μαζί ούτε στο πάρκο ούτε σε παιχνιδότοπο, πουθενά. Φανταστείτε ότι ακόμη κι αυτές οι πανέμορφες παραλίες μας ήταν όλες ρατσιστικά διαχωρισμένες: υπήρχε μία για τους λευκούς, μία για τους μαύρους κ.ο.κ. Για μένα ήταν τρομερή απελευθέρωση να βλέπω όλα αυτά τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, να βγαίνουν από το ίδιο σχολείο μαζί και να πειράζουν το ένα το άλλο».
Εσείς είχατε μαύρους φίλους;
«Πήγα σε σχολείο που ήταν μόνο για λευκά κορίτσια. Οταν όμως μεγάλωσα, έγινα μέλος του απαγορευμένου κύκλου στον οποίο λευκοί και μαύροι συνυπήρχαν. Και μετά έγινα μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, μιας υπόγειας οργάνωσης. Εκανα ό,τι μπορούσα, πήρα κάποια ρίσκα, αλλά όχι τα μεγάλα εκείνα ρίσκα που οδήγησαν άλλους ανθρώπους στη φυλακή. Μετά παντρεύτηκα τον Ρέινολντ Κασίρα που είχε γλιτώσει από τους ναζί στη Γερμανία, ο οποίος ήταν Εβραίος και αριστερός. Μοιράστηκε τις απόψεις μου για τον ρατσισμό στη Νότια Αφρική και μαζί δουλέψαμε στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, το οποίο σταμάτησε να είναι παράνομο λίγα χρόνια πριν από το 1994, κάπου στο 1990. Οταν έγινε νόμιμο να έχεις μαύρους φίλους, για μένα δεν ήταν κάτι καινούργιο, είχα ήδη πολλούς».
Το Παγκόσμιο Κύπελλο διεξάγεται για από αύριο στη χώρα σας. Διάβασα σε ένα ελληνικό περιοδικό ένα άρθρο του Μπόνο. Ο τραγουδιστής των U2 αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην πρόταση που του έκανε ο Μαντέλα να επισκεφθεί οπωσδήποτε αυτές τις ημέρες τη Νότια Αφρική, αφού το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί, κατά τον Μαντέλα, «το πάρτι ενηλικίωσης της χώρας». Εσείς πώς το βλέπετε όλο αυτό;
«Ο Μεγάλος μας Ανδρας είναι φίλος των σπορ αλλά και σπουδαίος σπόρτσμαν ο ίδιος. Οταν ήταν νέος αγωνιζόταν σε πολλά αθλήματα. Συνεπώς αυτή είναι η άποψή του. Η δική μου φοβάμαι ότι είναι διαφορετική. Υπάρχει μια παλιά ρήση για το τι δίνεις στους ανθρώπους: "Αρτον και θεάματα". Τη γνωρίζετε ασφαλώς αυτή τη ρήση. Οπότε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ανήκει στην κατηγορία των θεαμάτων. Δεν θέλω να είμαι αυτή που θα χαλάσει την χαρά, οι άνθρωποι σαφώς και έχουν το δικαίωμα να πάρουν ευχαρίστηση από κάτι που θα τους αποσπάσει από τα καθημερινά τους προβλήματα, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να έχουμε στρέψει την προσοχή μας τώρα είναι το πρόβλημα του ψωμιού. Ενας απίστευτα μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχουν αυτό το ψωμί. Ή ένα σπίτι να μείνουν».
Δεν το βλέπετε ως μια ευκαιρία προσέγγισης των μαύρων και των λευκών της χώρας.
«Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε οι μεν τους δε μόνο με τη χαρά της κοινής απόλαυσης και του ενθουσιασμού ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Αυτό είναι κάτι το περαστικό, το πολύ-πολύ να κρατήσει για ένα μήνα. Ενώ αν παρέχουμε στους ανθρώπους την πολύ φυσιολογική προσδοκία να έχουν τροφή, εργασία και μόρφωση, τότε αυτή είναι μια βάση πάνω στην οποία μπορούμε όλοι να έρθουμε κοντά. Για παράδειγμα, εγώ ενδιαφέρομαι να δω αν η επίσκεψη τόσων πολλών ανθρώπων στη χώρα μπορεί να έχει ως περαιτέρω αποτέλεσμα την προσέλκυση επενδύσεων στη βιομηχανία και τη σχετική εκπαίδευση των κατοίκων. Και τότε αυτός θα είναι ο τρόπος για να ενωθούν οι άνθρωποί μας, σε μια υλική ισότητα που θα έχει σχέση με την ουσία της ζωής και όχι με τα θεάματά της».
Σας καταλαβαίνω απόλυτα γιατί κάτι αντίστοιχο περάσαμε κι εμείς το 2004, όταν διοργανώσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ολοι μιλούσαν για την εθνική υπερηφάνεια και τη θετική ενέργεια που πλημμύριζε τη χώρα, αλλά μόλις έξι χρόνια μετά, κανείς πια δεν συζητά για τα θεάματα αλλά μόνο για το ψωμί, το οποίο έχει αρχίσει και εκλείπει.
«Αρα καταλαβαίνετε τις ανησυχίες μου. Και ας μου επιτραπεί να εκφράσω τη λύπη μου για την κατάσταση στην οποία έχετε περιέλθει».
Μια μόνιμη ανησυχία όλων είναι αν το Παγκόσμιο Κύπελλο θα διεξαχθεί επιτυχώς στη Νότια Αφρική, χωρίς προβλήματα. Πώς είναι τώρα τα πράγματα στη χώρα σας;
«Αυτή τη στιγμή που μιλάμε γίνεται στο Γιοχάνεσμπουργκ μια τεράστια απεργία πολλών χιλιάδων εργαζομένων στις μεταφορές, με αποτέλεσμα χιλιάδες άλλοι άνθρωποι να μην μπορούν να πάνε στη δουλειά τους, κάτι που σημαίνει προβλήματα στα εργοστάσια, στην οικονομία κ.λπ. Υπήρξαν και πολλές άλλες απεργίες, ενώ ασφαλώς αντιμετωπίζουμε προβλήματα με την ηλεκτροδότηση, συνεπώς δεν ξέρω πώς ακριβώς θα τα καταφέρουμε να πάνε όλα καλά. Ή μάλλον ξέρω. Ολες οι πηγές ηλεκτρικού ρεύματος θα χρησιμοποιηθούν για τους αγώνες, ενώ την ίδια στιγμή η υπόλοιπη χώρα θα βρίσκεται στο σκοτάδι!».
Οσοι επισκεφθούν τη Νότια Αφρική τις ημέρες διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου, θα δουν αυτή την εικόνα που περιγράφετε, των προβλημάτων, των ελλείψεων κ.λπ.;
«Σίγουρα οι άνθρωποι δεν θα έρθουν για να ασχοληθούν με τα δικά μας προβλήματα, θα έρθουν για να ξεφύγουν από τα δικά τους και να διασκεδάσουν. Και αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνω. Θα εκμεταλλευθούν όλα όσα θα τους προσφερθούν και ίσως επισκεφθούν κάποια από τα πολύ όμορφα σημεία της χώρας μας και μετά θα αποχωρήσουν, χωρίς να αλληλεπιδράσουν με τους ντόπιους και να έρθουν σε επαφή με τη λιγότερο δημοφιλή πλευρά της χώρας».
Το ρωτώ αυτό γιατί συχνά οι κυβερνήσεις σε κάτι τέτοιες διοργανώσεις «εξαφανίζουν» τους αστέγους, τους ναρκομανείς κ.ά. από την κοινή θέα.
«Ενα θέμα για το οποίο ξέρω ότι έγινε μεγάλη κουβέντα και υπήρξε ανησυχία για το αν θα βρεθούν αρκετοί εργάτες του σεξ, πόρνες κ.λπ. ώστε να είναι διαθέσιμοι για τους επισκέπτες. Φυσικά υπάρχουν αντιδράσεις γι' αυτό, θα δούμε».
«Ο Καζαντζάκης θα σας βοηθούσε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματά σας»
Συνέντευξη Στον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ giannis@enet.gr
Στον λόγο που εκφωνήσατε στη Σουηδική Ακαδημία μετά τη βράβευσή σας με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, χρησιμοποιήσατε μια φράση του Καζαντζάκη...
«...ο οποίος πρέπει να σας πω ότι είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς».
Η φράση του Καζαντζάκη ήταν: «Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση που να μας εναρμονίζει με τους τρομερούς ρυθμούς των καιρών μας». Τι θέλατε να τονίσετε με αυτήν;
«Εκείνο που έλεγε ο Καζαντζάκης είναι πως δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά απ' ό,τι όντως είναι. Πρέπει να αποδεχόμαστε τις συνθήκες που επικρατούν αλλά όχι και το ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Και ότι κάποιος πρέπει να παίρνει θέση άμεσα. Νομίζω ότι ο Καζαντζάκης θα σας βοηθούσε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα της χώρας σας σήμερα. Και μια και μιλάμε για Ελληνες, επιτρέψτε μου να πω ότι ένας από τους πιο καλούς μου φίλους είναι ο Γιώργος Μπίζος. Είναι το δώρο που μας κάνατε από την Ελλάδα. Πολύ σημαντικός άνθρωπος. Αποτέλεσε με πολλούς τρόπους έναν γκουρού για μένα, ενώ πολιτικά έχουμε ακριβώς την ίδια θέση αντίστασης στο απαρτχάιντ. Μου έδειχνε πάντοτε το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του σε όσα ρίσκα αναλάμβανα, χωρίς ποτέ να με αποθαρρύνει, αφού αυτός είχε πάρει στη ζωή του ακόμη μεγαλύτερα ρίσκα από εμένα».
Αν κάνατε μια λίστα των σημαντικότερων ιστορικών γεγονότων του 20ού αιώνα, σε ποια θέση θα τοποθετούσατε την πτώση του απαρτχάιντ;
«Πολύ ψηλά. Ενα από τα μεγάλα επιτεύγματα ήταν η ήττα των ναζί. Και η πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, το τέλος εκείνης της εποχής. Παρ' ότι η Σοβιετική Επανάσταση, όταν έγινε, ήταν απαραίτητη στην εποχή της. Και ασφαλώς είναι θλιβερό το ότι ο κόσμος που αυτή η επανάσταση φαινόταν να προσφέρει δεν ευδοκίμησε τελικά, κατέληξε σε δικτατορία».
Η εκλογή του Ομπάμα στην προεδρία της Αμερικής είχε κάποια επίδραση στην κατάσταση της Νότιας Αφρικής, σχετικά με την υπέρβαση ρατσιστικών στερεοτύπων;
«Φυσικά συζητήθηκε πολύ, αφού επρόκειτο για τον πρώτο μαύρο πρόεδρο των ΗΠΑ. Αλλά αν υπήρξε ένας λόγος που εγώ ενθουσιάστηκα ήταν το ότι ο Ομπάμα δεν είναι... μαύρος! Είναι μισός λευκός και μισός μαύρος. Και πόσο όμορφο είναι να σκεφτείς ότι μέσα στο αίμα του, στο DNA του, φέρνει αυτά τα δύο χρώματα μαζί!».
ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Έκθεση με τίτλο «Η Μάχη του Μαραθώνα: Ιστορία και Θρύλος»

Το ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, με αφορμή την εφετινή επέτειο των 2.500 χρόνων από τη μεγάλη νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών, παρουσιάζει από της 17-6-2010 έκθεση με τίτλο «Η Μάχη του Μαραθώνα: Ιστορία και Θρύλος» εκθέτοντας αντίγραφα αρχαίων αντικειμένων, και παρουσιάζοντας ψηφιακές αναπαραγωγές, οπτικοακουστικό υλικό και διαδραστικές εφαρμογές.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΜΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Ο συμβολισμός της κόμης, όπως δείχνουν μελέτες εθνογραφικές, ανθρωπολογικές, αρχαιολογικές, είχε και έχει χαρακτήρα διαχρονικό και παγκόσμιο.
Μελετητές αναφέρουν ότι συμβολικά νοήματα εμπεριέχουν οι τοιχογραφίες από το Ακρωτήρι της Θήρας με τις ανθρώπινες μορφές που έχουν το κεφάλι εν μέρει ξυρισμένο. Επίσης, συμβολισμοί εμπεριέχονται και στην Μινωική μικρογλυπτική όπου τα κεφάλια των ανθρώπινων μορφών φέρουν ιδιαίτερες κομμώσεις. Ακόμη, παραδείγματα σχετικά με τον συμβολισμό της κόμμωσης, αντλούμε και από τα έργα του Ομήρου , του Αισχύλου, του Ευριπίδη. Στους ορεσίβιους πληθυσμούς της Βιρμανίας και του Assam τα ανύπαντρα κορίτσια τρέφουν κοντά μαλλιά ή έχουν το κεφάλι εντελώς ξυρισμένο. Αντίθετα οι παντρεμένες γυναίκες έχουν μακριά μαλλιά.
Το σημαίνον του συμβολισμού της κόμης για κάθε γεωγραφική περιοχή, λαό δεν είναι ίδιο αλλά σύμφωνο με τους θεσμούς της κάθε κοινωνίας.
Επομένως για να κατανοήσουμε τη σημασία και το συμβολισμό της κόμης των γυναικών...

ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ: www.xirosg.blogspot.com

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ



Σήμερα, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, εγκαινιάζεται στο πρώτο μουσείο περιβάλλοντος στην Ελλάδα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια.
Το μουσείο δημιουργήθηκε στη Στυμφαλία με σκοπό όχι μόνο να εκθέσει αλλά και να σώσει το περιβάλλον και συγκεκριμένα τη λίμνη Στυμφαλία.
Το Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλία αναφέρεται αποκλειστικά στην συγκεκριμένη περιοχή και η ιστορία που θέλει να μας αφηγηθεί χωρίζεται σε δύο μέρη: το ένα αναφέρεται στο περιβάλλον της περιοχής (πανίδα και χλωρίδα) και το άλλο αποτυπώνει την ανθρώπινη δραστηριότητα που αναπτύχθηκε γύρω από αυτή τη περιοχή αλλά και την επίδραση που είχε το περιβάλλον στην ανθρώπινη ανάπτυξη.
Το κέλυφος του μουσείου βρίσκεται στην πλαγιά ενός λόφου με θέα τη λίμνη.
Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν φυσικά υλικά, ενώ υπάρχει επιδίωξη περιορισμού της κατανάλωσης συμβατικής ενέργειας, επιτυγχάνοντας το αυτό τόσο κατασκευαστικά ( στέγαστρα με ξύλινες περσίδες και μεταλλικό σκελετό για ηλιοπροστασία, κάθετες περσίδες για να επιτυγχάνεται ένας διάχυτος φωτισμός και συγχρόνως να αποφεύγεται ο εγκλωβισμός του θερμού αέρα, παράθυρα , φεγγίτες, επένδυση των τοίχων με πέτρα και σωστός προσανατολισμός των ανοιγμάτων), όσο και αξιοποιώντας τον άνεμο και τον ήλιο.
Εσωτερικά ο επισκέπτης κινείται ελεύθερα , ενώ οι μεγάλες ανοικτές αίθουσες συμβάλουν στον μη περιορισμό του επισκέπτη. Οι αίθουσες έχουν μεγάλα ανοίγματα προς τη λίμνη και πρόσβαση προς τον εξώστη, ώστε δίνεται στον επισκέπτη η εντύπωση ότι η λίμνη είναι συνέχεια του μουσείου.
Διάλογος μουσείου – λίμνης, διάλογος ανθρώπου –περιβάλλοντος.

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ

Έκθεση με τίτλο «Αρχαία Μακεδονία. Στο βασίλειο του Μ. Αλεξάνδρου», προετοιμάζεται στο Μουσείο του Λούβρου για το Οκτώβριο του 2010, η οποία θα καταλαμβάνει χώρο του μουσείου περίπου 1.200 τ.μ., με παρουσίαση αντικειμένων Μακεδονικής τέχνης από τα Προϊστορικά χρόνια έως και την ύστερη αρχαιότητα . Τα αριστουργήματα που θα εκτεθούν θα προέρχονται από τη Βεργίνα, την Πύδνα, τις Αιγές, τη Πέλλα, το Δίον και το Αρχαιολογικό Μουσείο Θες/νικης.
Ως ανταπόδοση το Μουσείο του Λούβρου προγραμματίζει μεγάλη έκθεση με πίνακες από τις συλλογές του το 2012 στη Θεσ/νικη.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΥΚΛΑΔΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Από τις 12 Μαΐου 2010 έως τις 12 Σεπτεμβρίου 2010 στο Μουσείο Κυκλαδικής Τένχης παρουσιάζονται δύο εκθέσεις: της Βρετανής καλλιτέχνιδος Sarah Lucas με γλυπτά έργα και με τίτλο Nuds και της καλλιτέχνιδος Louise Bourgeois με γλυπτά μεγάλων διαστάσεων με σουρεαλιστική αναφορά και τοτεμική εμφάνιση (σε μπρούτζο) με τίτλο Personages.
ΠΗΓΗ : ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΥΚΛΑΔΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.

Αρχειοθήκη ιστολογίου