Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Ένοπλος και φωτογράφος: Το αντάρτικο μέσα από τον φακό του Κώστα Μπαλάφα



Φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα
Τέλη του 1940. Ένα ιταλικό βοµβαρδιστικό καταρρίπτεται από ελληνικά αντιαεροπορικά πυρά λίγο έξω από τα Γιάννινα. Στα συντρίµµια του εντοπίζεται ένα στρογγυλό κουτί. Στα µάτια όλων φαντάζει µε νάρκη. Ωστόσο, ο νέος τότε Κώστας Μπαλάφας —ένας από τους µετέπειτα µεγάλους της ελληνικής φωτογραφίας— διαπιστώνει πως εκεί µέσα κρύβεται κάτι πολύτιµο. Και δυσεύρετο για την εποχή. Ενα κινηµατογραφικό φιλµ. Λίγες οκάδες καλαµποκάλευρο είναι αρκετές για να αγοράσει το καρούλι ώστε να «ταΐζει» τη γερµανική φωτογραφική µηχανή που είχε αγοράσει από έναν ιταλό στρατιώτη.

«Μ΄ αυτά τα λίγα εφόδια και µε πολύ κέφι και µεράκι βγήκα από τα Γιάννινα στο βουνό. Ξεκίνησα να απαθανατίσω τα κατορθώµατα εκείνων των ηµίθεων, όπως τους έπλαθα στη φαντασία µου, πριν τους γνωρίσω από κοντά», θυµάται, όπως αναφέρουν «ΤΑ ΝΕΑ», ο Κώστας Μπαλάφας που ανέβηκε στο βουνό το 1943 και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ Ηπείρου, ένοπλος και φωτογράφος µαζί.

Συνειδητοποιεί πως καταγράφει ιστορικές στιγµές που θα πρέπει να παραδώσει στις επόµενες γενιές. Και τολµά. Οι δυνάµεις Κατοχήςµπορεί να τιµωρούν όποιον παραβαίνει τη ρητή εντολή απαγόρευσης των φωτογραφήσεων. Εκείνος όµως σηκώνει τον φακό του για να απαθανατίσει τους απαγχονισµένους από τους Γερµανούς Τόδουλου και Φαρίδη, δίπλα στη λίµνη των Ιωαννίνων.

Φωτογραφίζει τη δράση των ανταρτών. Τις πορείες τους. Τα λάφυρα. Τους καπετάνιους. Το τυπογραφείο. Τον ασύρµατο. Τις λαϊκές συνελεύσεις. Τις θεατρικές παραστάσεις της «Λαϊκής Σκηνής» του Γιώργου Κοτζιούλα. Τις κηδείες... Μεταµορφώνεται σε φωτορεπόρτερ της Αντίστασης. Και τραβά κάπου 2.000 στιγµιότυπα, εκ των οποίων έχει εκθέσει ελάχιστα και σποραδικά µέσα στις κατά καιρούς εκθέσεις του. Εικόνες που 68 χρόνια µετά τη γέννησή τους για πρώτη φορά θα εκτεθούν ως σύνολο στο Μουσείο Μπενάκη, όπου ο φωτογράφος έχει δωρίσει το αρχείο του. Τα Γιάννινα απελευθερώνονται τον Οκτώβριο του1944 από τους Γερµανούς. Ο Εµφύλιος όµως µαίνεται. Ο κρατικός µηχανισµός αναζητά τον φωτογράφο, όπως και σχεδόν όλους τους ΕΛΑΣίτες. Και τα ίχνη του Κώστα Μπαλάφα εξαφανίζονται.

Πριν φύγει όµως, διαισθανόμενος τον κίνδυνο που διατρέχει το υλικό του, το εµπιστεύεται στην οικογενειακή του φίλη Ιουλία Γοργόλη. Εκείνη το κρύβει κάτω από το ξύλινο πάτωµα ενός γιαννιώτικου σπιτιού. Το 1974 —µετά την πτώση της χούντας—ο ΚώσταςΜπαλάφας βλέπει την έκθεση του Σπύρου Μελετζή µε στιγµιότυπα από το αντάρτικο. Εκµυστηρεύεται πως έχει κι εκείνος ανάλογο υλικό και το αναζητά. Κι ανακαλύπτει ύστερα από 30 χρόνια τα 2.000 αρνητικά, ταλαιπωρηµένα από την υγρασία, να περιµένουν καρτερικά να αποκαλύψουν τη δική τους αλήθεια.

Πηγή: Το Βήμα,

Η Λάρισα διαχρονικά



Το Διαχρονικό Μουσείο στη Λάρισα
Μεταξύ των πλέον σημαντικών και ταυτόχρονα επιβλητικών Μουσείων στην Ελλάδα εντάσσεται το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας, η λειτουργία του οποίου τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 2013 σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τόσο των τοπικών αρχών όσο και των αρμόδιων υπηρεσιών.
«Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωσή του...» εκτίμησε την προηγούμενη Δευτέρα στη διάρκεια της επίσκεψής του ο δήμαρχος Λαρισαίων Κώστας Τζανακούλης, επιβεβαιώνοντας μαζί με τους υπηρεσιακούς παράγοντες των αρχαιολογικών υπηρεσιών ότι η τελική ευθεία αφορά στη διαμόρφωση του εντυπωσιακού εκθεσιακού χώρου, όπου πρόκειται να εκτεθούν ευρήματα που καλύπτουν χρονικά και με μεγάλη επάρκεια την περίοδο από την παλαιολιθική εποχή έως και τα μεταβυζαντινά χρόνια.
Μια μόλις εργολαβία του σχετικού έργου, που εντάσσεται στο ΕΣΠΑ, απομένει για να ετοιμαστεί ο εκθεσιακός χώρος και οι δύο Εφορείες, η ΙΕ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και η 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων υπό την επίβλεψη των διευθυντριών Ανθής Ευσταθίου και Ασπασίας Ντίνα αντίστοιχα προετοιμάζουν πυρετωδώς τα εκθέματα, που έχουν ήδη επιλεγεί για τη μόνιμη έκθεση του Μουσείου.
Από τον προηγούμενο Νοέμβριο, οπότε οι δύο Εφορείες εγκαταστάθηκαν στο κτίριο του Μουσείου στο Μεζούρλο ενέτειναν τις προσπάθειές τους. Δεν είναι μόνο η πίεση του χρόνου αλλά κυρίως ότι οι συνθήκες εργασίας των ειδικών για τη συντήρηση των εκθεμάτων μοιάζουν ιδανικές στο υπόγειο του κτιρίου, όπου βρίσκονται οι αποθηκευτικοί χώροι και τα ειδικά εργαστήρια.
Αν και πρόκειται για ζώνη απαγορευμένη στους πολίτες για λόγους ασφαλείας φυσικά, οι χώροι άνοιξαν με αφορμή την επίσκεψη του δημάρχου Λαρισαίων δίνοντας ένα μικρό δείγμα της σημαντικής δουλειάς των αρχαιολογικών υπηρεσιών, που απαιτεί γνώση και τεράστια αποθέματα υπομονής και επιμονής ώστε τα όποια ευρήματα να ετοιμαστούν για να τοποθετηθούν στις προθήκες του Μουσείου.
Συνολικά πέντε εργαστήρια φιλοξενούνται στο υπόγειο του Διαχρονικού Μουσείου. Πρόκειται για τα εργαστήρια ψηφιδωτών, τοιχογραφιών και εικόνων, κεραμικών, μαρμάρων και μετάλλων-μικροτεχνίας, πλήρως εξοπλισμένα με όργανα τελευταίας τεχνολογίας, που θα τα ζήλευε κάθε αρχαιολογική υπηρεσία στην Ελλάδα. Τα εργαστήρια είναι κοινά για τις δύο Εφορείες αν και όπως φαίνεται από το είδος των ευρημάτων που συντηρούνται κυρίαρχη θέση έχει η 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. «Εδώ συντηρούμε τα ευρήματα των ανασκαφών που θα εκτεθούν στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου ενώ γίνεται συντήρηση και σε άλλα ευρήματα ανασκαφών του νομού, που θα παραμείνουν στις αποθήκες...» σημειώνει η διευθύντρια της 7ης ΕΒΑ κ. Ασπασία Ντίνα.
Στα εργαστήρια συντηρήθηκαν ή συντηρούνται σπάνια ψηφιδωτά δάπεδα από σωστικές ανασκαφές της Λάρισας και της Ελασσόνας, τοιχογραφίες και εικόνες από μνημεία και ναούς της Λάρισας και της Αγιάς και ιδιαίτερα της Παναγίας του Πολυδενδρίου, γλυπτά της παλαιοχριστιανικής και βυζαντινής εποχής και σπάνια κοσμήματα και νομίσματα από ανασκαφές στη Λάρισα, στην Άζωρο και τη Μηλέα.
Στελέχη της 7ης ΕΒΑ και συντηρητές δηλώνουν ιδιαίτερα υπερήφανοι για τη συντήρηση των ψηφιδωτών δαπέδων κατασκευασμένων σε τοπικό εργαστήριο του 4ου αιώνα με ιδιαίτερη προτίμηση στις Διονυσιακές παραστάσεις, του τέμπλου ιερού ναού στο Πολυδένδρι, μαρμάρινων παραστάσεων της μοναστικής κοινότητας του «Όρους των Κελλίων» στον Κίσσαβο καθώς και των κοσμημάτων, που βρέθηκαν σε βυζαντινούς τάφους στις ανασκαφές της επαρχίας Ελασσόνας.
Κάθε έργο μετά την ολοκλήρωση των εργασιών συντήρησης τοποθετείται σε ειδικούς χώρους στις αποθήκες του Μουσείου για να ξεκινήσει το επόμενο έργο σύμφωνα με τους σχεδιασμούς και τα χρονοδιαγράμματα των δύο υπηρεσιών.
Όσον αφορά στο προσωπικό και ιδιαίτερα τους συντηρητές κρίνεται σχεδόν επαρκές αν και η ενίσχυσή του εκτιμάται ότι θα συνέβαλε στην επιτάχυνση των συντηρήσεων. Βέβαια με τη λειτουργία της μόνιμης έκθεσης προβλέπεται η πρόσληψη και άλλων συντηρητών προκειμένου να καλυφθούν πλήρως οι ανάγκες των εργαστηρίων.
Σημειώνεται ότι στον εκθεσιακό χώρο του μουσείου, εμβαδού 2.000 τ.μ., πρόκειται να εκτεθούν ευρήματα από ολόκληρο το νομό. Από τα 2.000 τ.μ., από τους μεγαλύτερους εκθεσιακούς χώρους στην Ελλάδα, τα 1.500 τ.μ προορίζονται για τη μόνιμη έκθεση, ενώ τα 500 τ.μ. για περιοδικές εκθέσεις. Το Μουσείο είναι περιφερειακού χαρακτήρα και η έκθεση θα απευθύνεται κατεξοχήν στην τοπική κοινωνία του νομού Λάρισας αλλά και των πέριξ νομών.
Η έκθεση θα είναι φυσικά και νοηματικά προσβάσιμη από όλους με ποικίλα ερμηνευτικά μέσα και πλούσιο εποπτικό υλικό, με χρήση οπτικοακουστικών μέσων, απτικά εκθέματα, πινακίδες Braille, εκπαιδευτικές και επικοινωνιακές δράσεις, με έντυπο ενημερωτικό υλικό, σύστημα αυτόματης ξενάγησης κ.ά.
Πηγή: Ελευθεροτυπία

Egypt's Tombs, Temples Under Siege


Egyptians are bravely defending their cultural heritage, according to a statement from Ismail Serageldin, librarian of Alexandria and director of the Bibliotheca Alexandrina.
“The young people organized themselves into groups that directed traffic, protected neighborhoods and guarded public buildings of value such as the Egyptian Museum and the Library of Alexandria,” he said.
“The library is safe thanks to Egypt’s youth, whether they be the staff of the Library or the representatives of the demonstrators, who are joining us in guarding the building from potential vandals and looters,” Serageldin said.
However, the risk for cultural and archaeological sites remains high.
The West Bank, where the mortuary temples and the Valley of the Kings are located, is without any security, with only villagers trying to protect the sites.
“All the antiquities in the area have been protected by the locals all night, and nothing has been touched,” Mostafa Wazery, director of the Valley of Kings at Luxor, said.
According to Monica Hanna, an Egyptian Egyptologist, many other cultural sites have been abandoned by the police.
“The Coptic Museum is left without security, as well as the areas of Memphite Necropolis south of the Pyramids. One can only imagine what is happening at the sites in more remote areas in Lower Egypt,” Hanna told Discovery News.
Reports also are circulating about looters at the Supreme Council of Antiquities’ storage magazine in Qantara Sharq, as well as some other magazines in South Saqqara.
Indeed, Abusir and Saqqara are reported to have suffered great damage.
“All the sealed tombs were entered last night. Only the Imhotep Museum and the adjacent central magazines are currently protected by the military. Large gangs are digging day and night everywhere,” Hanna said.
UPDATE: Sun Jan 30, 14:40pm EST: In a faxed statement, Dr. Zahi Hawass, chief of Egypt's Supreme Council of Antiquities, confirmed that a total of 13 cases were smashed at the Egyptian museum, adding that other sites are at risk at the moment.
“The magazines and stores of Abusir were opened, and I could not find anyone to protect the antiquities at the site. At this time I still do not know what has happened at Saqqara,” he wrote.
“East of Qantara in the Sinai, we have a large store containing antiquities from the Port Said Museum. Sadly, a large group, armed with guns and a truck, entered the store, opened the boxes in the magazine and took the precious objects,” Hawass said.
He added that would-be-looters attempted to enter the Coptic Museum, Royal Jewellery Museum, National Museum of Alexandria, and El Manial Museum.
“Luckily, the foresighted employees of the Royal Jewellery Museum moved all of the objects into the basement, and sealed it before leaving,” Hawass said.
Photo: The Egyptian Museum ( Courtesy Wafaa el-Saddik)
Discovery News

Tut Family Mummies Damaged in Egypt Riots?

Analysis by Rossella Lorenzi

The mummies of King Tutankhamun’s great-grandparents might have had their heads ripped off as a result of the recent turmoil in Egypt, according to reports beginning to circulate on the Internet.
Dramatic Al Jazeera footage suggests that the two mummies vandalized at the Egyptian museum might be those of Yuya and Tjuya, which recent DNA tests identified as King Tut's great-grandparents.
Indeed, the gilded, open-work cartonnage case shown on Al Jazeera belongs to Tjuya, according to Margaret Maitland, a D.Phil. candidate in Egyptology at the University of Oxford.
“The case was placed directly on Tjuya’s body, so it is doubtful that it could have been removed without damaging her mummy. This suggests that the two mummies mentioned by Dr. Zahi Hawass as being beheaded and severely damaged may be those of Yuya and Tjuya. They are important historical figures, as well as two of the best preserved mummies from ancient Egypt, so it would indeed be tragic if this is true,” Maitland writes in her blog.
The Al Jazeera footage also shows that wooden statues from the tomb of King Tutankhamun have been smashed.
Much destruction appears to have been dealt a wooden boat that Maitland identified as coming from the tomb of Meseti at Asyut.
“It’s one of the largest model boats in existence and it dates to approximately 2000 B.C., so over it’s 4,000 years old. Very sad,” said Maitland.
Discovery News

Κάιρο, Αίγυπτος: Ισχυρές δυνάμεις φυλάσσουν το Μουσείο της Αιγύπτου, μετά από νέες απόπειρες λεηλασίας


Ιδιαίτερα έντονη είναι η ανησυχία που επικρατεί για το Αιγυπτιακό Μουσείο στο κέντρο του Καΐρου, το οποίο έχουν περικυκλώσει ισχυρές δυνάμεις ασφαλείας. Περίπου 50 άτομα συνελήφθησαν από τις Αρχές για απόπειρα λεηλασίας. Την Παρασκευή ομάδα επίδοξων ληστών προκάλεσε φθορές σε δεκάδες αντικείμενα.

Στην οροφή του μουσείου βρίσκονται ελεύθεροι σκοπευτές, ενώ δεκάδες στρατιώτες περιπολούν γύρω από το μουσείο, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή που τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει το επίκεντρο των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.

Τη Δευτέρα περίπου 50 άτομα συνελήφθησαν, τα οποία, σύμφωνα με τις δυνάμεις ασφαλείας, επιχείρησαν να εισέλθουν στο μουσείο.

Ένας στρατηγός δήλωσε ότι την Κυριακή συνελήφθησαν 35 άτομα που προσπάθησαν να μπουν στο μουσείο, ενώ τη Δευτέρα άλλα 15 άτομα.

Οι στρατιώτες δηλώνουν ότι δεν έχουν εντολή να πυροβολήσουν, αλλά μόνο να προστατεύσουν την εθνική κληρονομιά της Αιγύπτου.

Την Παρασκευή, ζημιές προκλήθηκαν σε εκθέματα, όταν ομάδα εννέα ατόμων εισέβαλε μέσα στους χώρους του μουσείου, σε μια προσπάθεια να το ληστέψουν.

Οι επίδοξοι ληστές έσπασαν προθήκες για να κλέψουν αγαλματίδια. Μόλις, ωστόσο, διαπίστωσαν ότι τα αγαλματίδια δεν περιέχουν χρυσό, τα πέταξαν κάτω με αποτέλεσμα τα αντικείμενα να υποστούν ζημιές.

Στη συνέχεια, πήραν δύο κρανία από μούμιες 2.000 ετών και επιχείρησαν να διαφύγουν.

Διαδηλωτές σε συνεργασία με τις δυνάμεις ασφαλείας κατάφεραν να τους σταματήσουν και να πάρουν τα αντικείμενα, τα οποία, ωστόσο, είχαν ήδη υποστεί ζημιές. Συνολικά, 75 περίπου αντικείμενα υπέστησαν φθορές.

Αιγυπτιολόγοι έχουν περιγράψει «καταστροφική» την εξέλιξη αυτή.

Ο Ζάχι Χάουας, ο οποίος διορίστηκε από τον Χόσνι Μουμπάρακ ως υπουργός Κρατικών Αρχαιοτήτων, δήλωσε: «Εάν το μουσείο είναι ασφαλές, η Αίγυπτος είναι ασφαλής».
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Jan 30, 1948: Gandhi assassinated


Mohandas Karamchand Gandhi, the political and spiritual leader of the Indian independence movement, is assassinated in New Delhi by a Hindu fanatic.
Born the son of an Indian official in 1869, Gandhi's Vaishnava mother was deeply religious and early on exposed her son to Jainism, a morally rigorous Indian religion that advocated nonviolence. Gandhi was an unremarkable student but in 1888 was given an opportunity to study law in England. In 1891, he returned to India, but failing to find regular legal work he accepted in 1893 a one-year contract in South Africa.
Settling in Natal, he was subjected to racism and South African laws that restricted the rights of Indian laborers. Gandhi later recalled one such incident, in which he was removed from a first-class railway compartment and thrown off a train, as his moment of truth. From thereon, he decided to fight injustice and defend his rights as an Indian and a man. When his contract expired, he spontaneously decided to remain in South Africa and launched a campaign against legislation that would deprive Indians of the right to vote. He formed the Natal Indian Congress and drew international attention to the plight of Indians in South Africa. In 1906, the Transvaal government sought to further restrict the rights of Indians, and Gandhi organized his first campaign of satyagraha, or mass civil disobedience. After seven years of protest, he negotiated a compromise agreement with the South African government.
In 1914, Gandhi returned to India and lived a life of abstinence and spirituality on the periphery of Indian politics. He supported Britain in the First World War but in 1919 launched a new satyagraha in protest of Britain's mandatory military draft of Indians. Hundreds of thousands answered his call to protest, and by 1920 he was leader of the Indian movement for independence. He reorganized the Indian National Congress as a political force and launched a massive boycott of British goods, services, and institutions in India. Then, in 1922, he abruptly called off the satyagraha when violence erupted. One month later, he was arrested by the British authorities for sedition, found guilty, and imprisoned.
After his release in 1924, he led an extended fast in protest of Hindu-Muslim violence. In 1928, he returned to national politics when he demanded dominion status for India and in 1930 launched a mass protest against the British salt tax, which hurt India's poor. In his most famous campaign of civil disobedience, Gandhi and his followers marched to the Arabian Sea, where they made their own salt by evaporating sea water. The march, which resulted in the arrest of Gandhi and 60,000 others, earned new international respect and support for the leader and his movement.
In 1931, Gandhi was released to attend the Round Table Conference on India in London as the sole representative of the Indian National Congress. The meeting was a great disappointment, and after his return to India he was again imprisoned. While in jail, he led another fast in protest of the British government's treatment of the "untouchables"--the impoverished and degraded Indians who occupied the lowest tiers of the caste system. In 1934, he left the Indian Congress Party to work for the economic development of India's many poor. His protege, Jawaharlal Nehru, was named leader of the party in his place.

With the outbreak of World War II, Gandhi returned to politics and called for Indian cooperation with the British war effort in exchange for independence. Britain refused and sought to divide India by supporting conservative Hindu and Muslim groups. In response, Gandhi launched the "Quit India" movement it 1942, which called for a total British withdrawal. Gandhi and other nationalist leaders were imprisoned until 1944.
In 1945, a new government came to power in Britain, and negotiations for India's independence began. Gandhi sought a unified India, but the Muslim League, which had grown in influence during the war, disagreed. After protracted talks, Britain agreed to create the two new independent states of India and Pakistan on August 15, 1947. Gandhi was greatly distressed by the partition, and bloody violence soon broke out between Hindus and Muslims in India.
In an effort to end India's religious strife, he resorted to fasts and visits to the troubled areas. He was on one such vigil in New Delhi when Nathuram Godse, a Hindu extremist who objected to Gandhi's tolerance for the Muslims, fatally shot him. Known as Mahatma, or "the great soul," during his lifetime, Gandhi's persuasive methods of civil disobedience influenced leaders of civil rights movements around the world, especially Martin Luther King Jr. in the United States.
HISTORY CHANNEL


Ήξερες ότι...

 Ο Γκάντι δεν επέτρεψε στη σύζυγό του να πάρει πενικιλίνη για να σώσει τη ζωή της από την πνευμονία, αλλά ο ίδιος πήρε κινίνη για να σωθεί από την ελονοσία.
 Στην Αρχαία Ελλάδα, τα παιδιά των πλουσίων οικογενειών βυθίζονταν σε ελαιόλαδο κατά τη γέννησή τους για να παραμείνουν καραφλά για όλη τους τη ζωή.
 Πάνω από το 25% των πληκτρολογίων στα νοσοκομεία είναι φορείς σταφυλόκοκκου.
 Τα δακτυλικά αποτυπώματα των Κοάλα και των ανθρώπων είναι πανομοιότυπα.
 Οι πατημασιές των αστροναυτών στη Σελήνη μπορούν να παραμείνουν αναλλοίωτες για πάνω από 10 εκατομμύρια χρόνια, αφού η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα.
 Η Αφροδίτη είναι ο μόνος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα που περιστρέφεται κατά τη φορά των δεικτών του ρολογιού.
 Κάθε μέρα είναι κατά 55 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μεγαλύτερη από την προηγούμενη μέρα.
 Ο Τσάρλι Τσάπλιν (ο αυθεντικός) βγήκε τρίτος σε έναν διαγωνισμό σωσιών του Τσάρλι Τσάπλιν.
 Τα σαλιγκάρια μπορούν να κοιμούνται για 3 χρόνια χωρίς να τρώνε καθόλου.
 Ο πιο δυνατός μυς του ανθρώπινου σώματος είναι η γλώσσα.
 Οι πεταλούδες έχουν την αίσθηση της γεύσης στα πόδια τους.
 Ορισμένα λιοντάρια ζευγαρώνουν πάνω από 50 φορές την ημέρα.
 Οι οδοντίατροι συνιστούν οι οδοντόβουρτσες να βρίσκονται 2 μέτρα μακριά από την λεκάνη της τουαλέτας για να αποφεύγεται η μετάδοση σωματιδίων μέσω του αέρα κάθε φορά που τραβιέται το καζανάκι.
 Κάθε ρήγας στην τράπουλα αναπαριστά έναν μεγάλο βασιλιά της ιστορίας: ο ρήγας μπαστούνι τον Δαυίδ, ο ρήγας σπαθί τον Μέγα Αλέξανδρο, ο ρήγας κούπα τον Καρλομάγνο και ο ρήγας καρό τον Ιούλιο Καίσαρα.
 Η κύρια βιβλιοθήκη στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, βουλιάζει κατά μία ίντσα κάθε χρόνο, γιατί όταν χτίστηκε, οι μηχανικοί δεν υπολόγισαν το βάρος όλων των βιβλίων που θα τοποθετούνταν στο κτίριο.
 Η πόλη με τις περισσότερες Rolls Royce ανά κεφαλή είναι το Χονγκ Κονγκ.
 Η Coca-Cola ήταν αρχικά πράσινη.
 Σε οποιαδήποτε στιγμή, πραγματοποιούνται 100 εκατομμύρια τηλεφωνήματα στις Η.Π.Α.
 Οι κροκόδειλοι ανήκουν πιο κοντά στην οικογένεια των πτηνών παρά στην οικογένεια των ερπετών.
 Όλοι οι αριθμοί σε μία ρουλέτα έχουν άθροισμα 666.
 Καθημερινά, στην Ιαπωνία, σημειώνονται κατά μέσο όρο 90 αυτοκτονίες.
 Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '90, οι πυρηνικές βόμβες της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας του Ηνωμένου Βασιλείου (RAF) μπορούσαν να ενεργοποιηθούν με τη χρήση ενός λουκέτου ποδηλάτου.
 Το μαστίγιο ήταν η πρώτη εφεύρεση που έσπασε το φράγμα του ήχου.
 Ο πρώτος Άγγλος που σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα ήταν ο Ρόις της γνωστής Rolls Royce.
 Ο Ζεράρ Ντεπαρτιέ και ο Μπιλ Γκέιτς έχουν και οι δύο φωτογραφική μνήμη.
 Οι ορεινές κατσίκες είναι στην πραγματικότητα μικρές αντιλόπες.
 Ο συντομότερος πόλεμος στην ιστορία ήταν ανάμεσα στη Ζανζιβάρη και τη Βρετανία το 1896. Η Ζανζιβάρη παραδόθηκε μετά από 38 λεπτά.
 Ο νονός της Τζένιφερ Άνιστον ήταν ο Τέλι Σαββάλας.
 Η Disneyland στις Η.Π.Α. είναι μεγαλύτερη από τις πέντε μικρότερες χώρες του κόσμου μαζί.
 Οι Μογγόλοι ρίχνουν αλάτι στο τσάι τους αντί για ζάχαρη.
 Ο Πάπας Ιωάννης ο 12ος και ο Αττίλας ο Ούνος πέθαναν και οι δύο την ώρα που έκαναν σεξ.
 Ο Τσακ Μπέρι επινόησε το «περπάτημα της πάπιας» γιατί ήθελε να κρύψει τις ζάρες στο κουστούμι του.
 Ο Έρικ Κλάπτον και ο Τζακ Νίκολσον μεγάλωσαν με την εντύπωση ότι η μητέρα τους ήταν η αδερφή τους.
 Ο Τζον Γουέιν κέρδισε κάποτε από τον ιδιοκτήτη του το κόλεϊ που ενσάρκωσε τη θρυλική τηλεοπτική Lassie, σε μία παρτίδα πόκερ.
 Ο σερ Τζ. Μ. Μπάρι, ο σερ Ισαάκ Νεύτωνας και ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν πέθαναν και οι τρεις παρθένοι.
 Οι άνθρωποι και τα δελφίνια είναι τα μόνα είδη που κάνουν σεξ για ευχαρίστηση.
 Η πρώτη νησίδα ασφαλείας σε δρόμο κατασκευάστηκε με δικά του έξοδα από τον Συνταγματάρχη Pierrepoint, έξω από τη λέσχη του στο Λονδίνο. Σκοτώθηκε, στην προσπάθειά του να περάσει τη νησίδα.
 Ο Χάρι Χουντίνι ήταν ο πρώτος άντρας που πέταξε με αεροπλάνο στην Αυστραλία το 1910.
 Εάν περάσει κάποιος έξω από το παλιό σπίτι του George Orwell (Άγγλος συγγραφέας) στο Λονδίνο, θα καταγραφεί 33 φορές από τις κάμερες ασφαλείας.
 Μία αστραπή χτυπάει με τέτοια ταχύτητα που θα μπορούσε να κάνει την περιφορά της Γης 8 φορές σε 1 δευτερόλεπτο.
 Οι άνθρωποι ευθύνονται για τον θάνατο περίπου 70 εκατομμυρίων καρχαριών το χρόνο.
 Κατά μέσο όρο, κάθε χρόνο σκοτώνονται 10 άνθρωποι από τις αυτόματες μηχανές πωλήσεων.
 Κανένα σημείο της Ιαπωνίας δεν απέχει περισσότερο από 100 μίλια από τη θάλασσα.
 Ο βόρειος πόλος του πλανήτη Ουρανού είναι σκοτεινός για 42 συνεχόμενα έτη.
 Η μνήμη του χρυσόψαρου διαρκεί 3 μήνες και όχι 3 δευτερόλεπτα
 Το κουνούπι είναι το πλέον επικίνδυνο ζώο που υπήρξε ποτέ.
 Οι χαμαιλέοντες δεν αλλάζουν χρώμα για να ταιριάζουν με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.
 Τα κιλτ, οι γκάιντες, ο αρνίσιος πατσάς, το βραστό κουάκερ, το ουίσκι και το παραδοσιακό μάλλινο σκοτσέζικο ένδυμα δεν προέρχονται από τη Σκοτία.
 Η λαιμητόμος εφευρέθηκε στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας.
 Στη Σελήνη, μυρίζει σαν μπαρούτι.
 Η ψαλίδα (το ζωύφιο) έχει δύο πέη.
 Η μεγαλύτερη κατασκευή στον κόσμο, που έφτιαξε ποτέ άνθρωπος είναι η χωματερή Fresh Kills στο Staten Island της Νέας Υόρκης.
 Οι στρουθοκάμηλοι δεν χώνουν το κεφάλι τους στην άμμο.
 Η δροσόφιλα ήταν το πρώτο ζώο που βρέθηκε στο διάστημα.
 Ο Χίτλερ ήταν χορτοφάγος.
 Οι γαρίδες είναι τα πιο θορυβώδη όντα στον ωκεανό.
 Τα καρότα είχαν μοβ χρώμα τον μεσαίωνα.
 Η λούφα προέρχεται από τα δέντρα και όχι από τη θάλασσα.
 Το μπάλσα, ένα φυτό των τροπικών περιοχών της Αμερικής, έχει το ανθεκτικότερο ξύλο απ' όλα τα φυτά.
 Οι τάρανδοι ήταν τα πρώτα ζώα που εξημερώθηκαν.
ΠΗΓΗ: ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.GR.

Στο «Λόγο του Βασιλιά» το...Όσκαρ των αμερικανών σκηνοθετών


Τη σκηνοθεσία στην ταινία «Ο Λόγος του Βασιλιά» ψήφισαν ως την καλύτερη της χρονιάς οι αμερικανοί σκηνοθέτες. Το βραβείο απονεμήθηκε στον Τομ Χούπερ, σκηνοθέτη της ταινίας, που έχει αποσπάσει 12 υποψηφιότητες για τα φετινά Όσκαρ.

Από το 1948, οπότε άρχισε η απονομή των βραβείων της Ένωσης Σκηνοθετών, μόνο έξι φορές διέφερε ο νικητής τους με το νικητή του Όσκαρ σκηνοθεσίας.

Η τελετή απονομής των Όσκαρ θα γίνει στις 27 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες (ξημερώματα 28ης, ώρα Ελλάδας).

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

«Η νεολαία θα εξεγερθεί ξανά όπως τη δεκαετία του ΄60»

ΑΛΕΝ ΜΠΑΝΤΙΟΥ :Ο διασημότερος εν ζωή γάλλος φιλόσοφος προτείνει «τοπικές δράσεις παντού», λέει τα χειρότερα για τον Νικολά Σαρκοζί και πιστεύει ότι η παγκόσμια εξέγερση είναι προ των πυλών
Συνέντευξη στην ΤΑΝΙΑ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ |






Γάλλοι φοιτητές διαδηλώνουν κατά των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Σαρκοζί. Ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού εκτιμά ότι «βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια νέα περίοδο νεολαιίστικης εξέγερσης όπως συνέβη στη δεκαετία του ΄60»
Γάλλοι φοιτητές διαδηλώνουν κατά των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Σαρκοζί. Ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού εκτιμά ότι «βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια νέα περίοδο νεολαιίστικης εξέγερσης όπως συνέβη στη δεκαετία του ΄60»
ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ «γκουρού της γαλλικής Αριστεράς».Ο ίδιος φέρει με υπερηφάνεια τον τίτλο του μαρξιστή.Αλλά και του φιλοσόφου
που ανήκει στην περίφημη γαλλική σχολή της δεκαετίας του ΄60 μαζί με τον Αλτουζέρ,τον Λακάν,τον Ντεριντά,τον Λιοτάρ και τον Ντελέζ. «Είμαι ο τελευταίος επιζών» λέει κρατώντας αποστάσεις από τους
νεότερους συναδέλφους του που «υπερασπίζονται την καθιερωμένη τάξη και τον καπιταλισμό».Συναντήσαμε τον Αλέν Μπαντιού την περασμένη Τετάρτη στην Αθήνα, την οποία επισκέφθηκε καλεσμένος του
Γαλλικού Ινστιτούτου.Αρχισε τη συζήτηση λέγοντας ότι μιλάει πολύ καλά αρχαία ελληνικά, τα οποία όμως δεν τον βοηθούν καθόλου να καταλάβει τα σύγχρονα που μιλούν οι πολλοί έλληνες φίλοι του.

Κατηγορούν τον Μπαντιού ότι «μισεί τη δημοκρατία». Αλλωστε δηλώνει ότι «η δημοκρατία δεν είναι παρά ένα όργανο προπαγάνδας του καπιταλισμού» . Μας διευκρινίζει όμως ότι απορρίπτει τη σημερινή μορφή οργάνωσης των κρατών και όχι τις ιδέες περί ελευθερίας, ισότητας και αδερφοσύνης. Τον ρωτάμε αν έχει υπόψη του κάποιο καλύτερο πολίτευμα από το δημοκρατικό. «Τα τρομοκρατικά και δεσποτικά κράτη που δήλωναν κομμουνιστικά απέτυχαν» λέει. «Συνεπώς πιστεύω ότι το ερώτημα παραμένει,προς το παρόν,ανοιχτό».

Ο Μπαντιού είναι βέβαιος ότι ύστερα από μια περίοδο αδράνειας της νεολαίας, «βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια νέα περίοδο νεολαιίστικης εξέγερσης.Μόνο που η εξέγερση αυτή είναι προς το παρόν εντελώς τυφλή διότι δεν έχει μνήμη,το ιστορικό της παρελθόν είναι πολύ αδύναμο. Ηδη έχουμε την Τυνησία και την Αίγυπτο.Θα υπάρξει μια νέα παγκόσμια εξέγερση της νεολαίας όπως συνέβη στη δεκαετία του ΄60». Η κρίση μπαίνει «υποχρεωτικά» στη συζήτηση. Ο Μπαντιού λέει ότι δεν τον εντυπωσιάζει τόσο η ίδια η κρίση γιατί «ήταν πάντα πιθανή και κάποια στιγμή αναπόφευκτη,ιδίως αφότου απελευθερώσαμε πλήρως το χρηματοπιστωτικό σύστημα». Αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι η αδυναμία της απέναντι πλευράς την οποία αποκάλυψε η κρίση: «Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε ότι παντού η απάντηση των κρατών,των κυβερνήσεων,των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων είναι πανομοιότυπη- πρέπει να σώσουμε το σύστημα.Κανείς δεν έχει άλλη ιδέα εκτός από το να σώσουμε το σύστημα».

Θεωρεί επίσης εντυπωσιακό το ότι ο κόσμος βλέπει τους μισθούς να μειώνονται, την ανεργία να αυξάνεται, όμως «δεν προτείνει καμία εναλλακτική λύση στα μέτρα που παίρνουν αριστερές και δεξιές κυβερνήσεις - ο Θαπατέρο, ο Γκόρντον Μπράουν,η Μέρκελ ή ο Παπανδρέου κάνουν το ίδιο πράγμα.Γνώριζα ότι οι λαϊκές δυνάμεις είχαν μεγάλη αδυναμία,όμως η κρίση αποκάλυψε το βάθος της αδυναμίας μας- λέω “μας” γιατί είναι και η δική μου».

Σύμφωνα με τον Μπαντιού, διανύουμε ακόμη την «εποχή της κατάρρευσης του κομμουνισμού». Ο κομμουνισμός «έπρεπε να καταρρεύσει, ήταν ήδη νεκρός» λέει. Ομως το μόνο που προέκυψε ήταν η ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι αναπόφευκτος για όλους. Ο ίδιος προτείνει «να διοργανώσουμε παντού μια αντίσταση τοπική και να προσπαθήσουμε να συνδέσουμε τις αντιστάσεις αυτές όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά σε πιο ευρύ εφόσον η κρίση είναι παγκοσμιοποιημένη.Οσο δεν κάνουμε κάτι τέτοιο, θα υποχρεωθούμε να συναινέσουμε τελικά,είτε το θέλουμε είτε όχι, στην άποψη που κυριαρχεί σήμερα: όλα έχουν αποτύχει,μη μας μιλάτε για σοσιαλισμό, για κομμουνισμό, δεν υπάρχει παρά μόνο μια φυσική οικονομία,η καπιταλιστική».

Ποια η χρησιμότητα των φιλοσόφων σήμερα; τον ρωτάμε. «Πρώτον, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να αμφισβητεί τις επικρατούσες απόψεις, να μην παίρνει τίποτε ως θέσφατο επειδή είναι το έθιμο,η συνήθεια,η οικογένεια,η πατρίδα.Δεύτερον,υπογραμμίζουν ό,τι νέο στην επιστήμη, στην τέχνη, στην πολιτική- δεν δημιουργούν αναγκαστικά καινοτομίες αλλά τις οργανώνουν, τις παρουσιάζουν.Τρίτον,ο φιλόσοφος πρέπει να δίνει κουράγιο:να δείχνει ότι όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα,μπορούμε να επικρίνουμε τις επικρατούσες απόψεις,καινοτομίες υπάρχουν πάντα,μικρότερες ή μεγαλύτερες».

Πριν από τέσσερα χρόνια ο Μπαντιού έγραψε ένα βιβλίο επικριτικό για τον Νικολά Σαρκοζί το οποίο έκανε πάταγο. Η άποψή του για τον γάλλο πρόεδρο σήμερα είναι «ακόμη χειρότερη γιατί έχει πλευρές τις οποίες δεν είχα δει τότε. Για παράδειγμα, μια βαθιά περιφρόνηση προς τους διανοουμένους και την κουλτούρα.Μια πλευρά χυδαία. Μια πλευρά κάπως σαν τον Μπερλουσκόνι:συγχρωτίζεται πάντα με πλούσιους,σκηνοθετεί την ιδιωτική του ζωή και χρησιμοποιεί μονίμως όλα τα δυνατά δημαγωγικά τεχνάσματα.Δεν έχει καν ένα σχέδιο με συνοχή.Σκέφτεται μόνο τον εαυτό του». ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, ΜΕΤΑΛΕΝΙΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΜΑΟΪΣΤΗΣ
Ο Αλέν Μπαντιού γεννήθηκε πριν από 74 χρόνια στο Ραμπάτ του Μαρόκου.Σπούδασε Μαθηματικά,δίδαξε επί 30 χρόνια Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού VΙΙΙ (Βενσέν) και το 1999 ανέλαβε την έδρα της Φιλοσοφίας στην Εcole Νormale Superieure όπου συνεχίζει να διδάσκει μετά την πρόσφατη συνταξιοδότησή του.Εχει γράψει πολλά φιλοσοφικά και πολιτικά δοκίμια,με κορυφαίο το «Από το είναι στο συμβάν».Ταγμένος στην Αριστερά,δραστηριοποιείται στη «μεταλενινιστική και μεταμαοϊκή» Πολιτική Οργάνωση,της οποίας υπήρξε συνιδρυτής το 1985,μια μετακομματική οργάνωση που ασκεί άμεσες λαϊκές παρεμβάσεις σε εύρος ζητημάτων.


«Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠ΄ Ο,ΤΙ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ»
Η νεοελληνική κοινωνία κυοφορεί επώδυνα κάτι καινούργιο με εσωτερικές ανισορροπίες,εκτιμά ο Μπαντιού.Εμποδίζεται όμως από την τριβή του σύγχρονου με τους «παράδοξους αρχαϊσμούς».

«Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε ότι παντού η απάντηση των κρατών, των κυβερνήσεων, των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων είναι πανομοιότυπη- πρέπει να σώσουμε το σύστημα. Κανείς δεν έχει άλλη ιδέα εκτός από το να σώσουμε το σύστημα» λέει ο Αλέν Μπαντιού
- Εχετε επισκεφθεί πολλές φορές την Ελλάδα. Πώς κρίνετε την ελληνική νοοτροπία;

«Η Ελλάδα αποτελεί έναν ιδιαίτερο συνδυασμό μοντερνισμού και αρχαϊσμού.Θα ήταν λάθος να λέγαμε ότι οι Ελληνες παραμένουν δέσμιοι της παράδοσης,όμως υπάρχουν παραδοσιακά χαρακτηριστικά που είναι πιο έντονα στην Ελλάδα απ΄ όσο στη Γαλλία.Ο εθνικισμός είναι σαφέστατα πιο έντονος στην Ελλάδα.Για έναν Γάλλο είναι εντυπωσιακή η θέση της θρησκείας που παραμένει πολύ σημαντική και δεν είναι διαχωρισμένη από το κράτος,ούτε στα χαρτιά ούτε στην πράξη.Την ίδια στιγμή,η ελληνική είναι μια σύγχρονη κοινωνία.Η Ελλάδα με ενδιαφέρει διότι έχει βαθιές αντιφάσεις.Επιπλέον,την πλήττει η κρίση με εξαιρετική ένταση.Από όλα αυτά κυοφορείται κάτι καινούργιο.Θα είναι όμως μια δύσκολη κύηση διότι υπάρχει αυτή η τριβή του σύγχρονου με την κλασική εθνική φιγούρα.Οι κοινωνίες όπου επιβιώνουν παράδοξοι αρχαϊσμοί παρουσιάζουν ενδιαφέρον διότι έχουν εσωτερικές ανισορροπίες και δεν γνωρίζουμε τι θα παραγάγουν τελικά».


ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

ΛΙΒΑΝΑΤΕΣ: Με το ιστίο του Αίαντα

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ
Ενα μικρό καράβι, σαν εκείνα του μυκηναϊκού στόλου που άνοιξαν τα πανιά τους από το αρχαίο λιμάνι της Κύνου στη Λοκρίδα για τον Τρωικό Πόλεμο, θα θυμίζει το στέγαστρο που θα κατασκευαστεί πάνω από τα αρχαία οικιστικά κατάλοιπα της παραλίας Λιβανατών στη Φθιώτιδα.


Το στέγαστρο θα βλέπει στο λιμάνι απ' όπου σάλπαραν τα πλοία για την Τροία Τα ευρήματα αυτά, που έχουν εντοπιστεί σε ένα χαμηλό λόφο στη θέση Πύργος ή Πάτι στην παραλία Λιβανατών (κοντά στη σύγχρονη κοινότητα), έχουν ταυτιστεί με την αρχαία Κύνο, που σύμφωνα με τον Ομηρο ήταν μια από τις πόλεις της ανατολικής Λοκρίδας οι οποίες συμμετείχαν στην εκστρατεία των Ελλήνων κατά των Τρώων. Η πόλη αυτή πρωτοκατοικήθηκε από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα ή από τον ήρωα Λοκρό, που έδωσε το όνομά του και στην περιοχή. Υπήρξε το σπουδαιότερο λιμάνι της Οπουντίας Λοκρίδας, κάτι που επιβεβαιώνεται από τη θέση αλλά και από τα κινητά ευρήματα του χώρου. Επιφανής ήρωας του τόπου ο Αίαντας ο Λοκρός, που διακρίθηκε στον Τρωικό Πόλεμο.
Οι ανασκαφές που γίνονται στο βορειοδυτικό τμήμα του λόφου ήδη από τη δεκαετία του 1990 έχουν αποκαλύψει συνεχή κατοίκηση από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3000-2800 π.Χ.) μέχρι τα Βυζαντινά χρόνια (5ος-6ος αι. μ.Χ.). Τα καλύτερα σωζόμενα όμως αρχιτεκτονικά λείψανα ανήκουν στον 12ο αι. π.Χ. Τα προγενέστερα (14ος και 13ος αι. π.Χ.) δεν είναι παρά σπαράγματα τοίχων, δάπεδα και κεραμική.
Πολύτιμη αναπαράσταση
Η επίτιμη έφορος αρχαιοτήτων και ανασκαφέας του χώρου Φανουρία Δακορώνια, παρουσιάζοντας προχθές στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο τη μελέτη του στεγάστρου, αναφέρθηκε σε πληθώρα κινητών ευρημάτων στα οποία κυριαρχούν αναπαραστάσεις πλοίων. Εχουν βρεθεί ομοιώματα πλοίων, πήλινα ειδώλια και απεικονίσεις μυκηναϊκών καραβιών σε όστρακα αγγείων. Ανάμεσά τους μια μοναδική παράσταση σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, που δείχνει ναυμαχία μυκηναϊκής εποχής. Η κ. Δακορώνια είπε χαρακτηριστικά ότι «έχουμε τόσες παραστάσεις πλοίων, που αν συγκεντρώνονταν όλες όσες έχουμε από την υπόλοιπη Ελλάδα, δεν θα ήταν ούτε οι μισές από αυτές της Κύνου».
Από την πληθώρα των αρχαίων πλοίων άντλησαν και την ιδέα του σχεδιασμού του στεγάστρου οι κ. Παναγιώτης και Κωνσταντίνος Βοκοτόπουλος. Ηθελαν να είναι ανάλαφρο και να μοιάζει με ένα απλό πανί καραβιού. Και το πέτυχαν. Υπήρξαν όμως κάποια μέλη του ΚΑΣ που αμφισβήτησαν τη στατική του επάρκεια. Γι' αυτό η μελέτη εγκρίθηκε με οριακή πλειοψηφία (7-6), καθώς οι πάντες αναγνώρισαν την ανάγκη να αντικατασταθεί το παλιό προσωρινό στέγαστρο της ανασκαφής με ένα καινούργιο, το οποίο θα προστατεύει τα αρχαία και θα τα αναδεικνύει.
Στο πλαίσιο αυτού του έργου θα περιφραχθεί ο αρχαιολογικός χώρος, θα κατασκευαστούν κάποιοι υπόσκαφοι βοηθητικοί χώροι, ένα πάρκινγκ για αυτοκίνητα και ένας χώρος για εκδηλώσεις. Δεν εγκρίθηκε η δημιουργία θεάτρου, όπως προέβλεπε η μελέτη. Θα γίνει απλώς ένα πλάτωμα, όπου θα μπορούν να τοποθετούνται λυόμενες καρέκλες και μετά την εκδήλωση να αποσύρονται. Το βράδυ τα ευρήματα θα φωτίζονται με λιτό φωτισμό.
Στη συζήτηση που έγινε, η κ. Δακορώνια ανέφερε στο συμβούλιο και ένα από τα βασικά συμπεράσματά της κατά την πολύχρονη μελέτη αυτού του υλικού. Είπε ότι τα ευρήματα της Κύνου καταρρίπτουν τη θεωρία πως οι μυκηναϊκές πόλεις καταστράφηκαν από σεισμούς. Παρότι η περιοχή βρίσκεται κοντά στο ρήγμα της Αταλάντης, οι κάτοικοι της αρχαίας πόλης ύστερα από κάθε σεισμό δεν εγκατέλειπαν τις εστίες τους. Ισοπέδωναν τα ερείπια και ξανάχτιζαν από πάνω τα σπίτια τους, συμπληρώνοντας την ίδια κάτοψη. *
ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ :"Η Μάχη του Μαραθώνα, Ιστορία και Θρύλος. "

Από τη σύνταξη


To Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, με αφορμή την επέτειο των 2.500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα, από τον Ιουνίου 2010 φιλοξενεί έκθεση με τίτλο «Η Μάχη του Μαραθώνα: Ιστορία και Θρύλος». Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του σχολικού έτους 2010-2011 και βρίσκεται στο νέο εκθεσιακό χώρο του Ιδρύματος της Βουλής, που βρίσκεται στη Λεωφόρο Αμαλίας 14.

Αξίζει κάποιος να την παρακολουθήσει και χρησιμοποιώ αυτό το ρήμα διότι ο επισκέπτης βλέποντας τις ψηφιακές αναπαραγωγές, το οπτικοακουστικό υλικό τα αντίγραφα αρχαίων αντικειμένων, και τις διαδραστικές εφαρμογές, ζωντανέυουν μπροστά του , δύο αντίπαλοι κόσμοι -ο κόσμος των ελληνικών πόλεων και της περσικής αυτοκρατορίας- στις παραμονές της μάχης του Μαραθώνα, το σχέδιο της μάχης τη στρατηγική ιδιοφυΐα του Μιλτιάδη η ίδια η μάχη , αλλά και η σημασία της τόσο κατά την αρχαιότητα όσο και κατά τη νεότερη εποχή.


Η μάχη του Μαραθώνα ήταν μια από τις κρισιμότερες μάχες του αρχαίου κόσμου και η έκβασή της προσδιόρισε καθοριστικά την ιστορία της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. . . Όπως έγραψε ο λόρδος Βύρων, “Marathon became a magic word”. Τέλος ο θρύλος του ΄μαραθωνοδρόμου΄ Φειδιππίδη θα συγκινήσει ποιητές, θα επιβάλει τον μαραθώνιο ως αγώνισμα στους Ολυμπιακούς αγώνες στους νεότερους χρόνους και θα εμπνεύσει το σύγχρονο παγκόσμιο κίνημα των μαραθωνοδρομιών.


Το υλικό της έκθεσης έχει παραχωρηθεί από το Αρχαιολογικό Μουσείο Μαραθώνα, το Μουσείο Ολυμπίας, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Μουσείο Ακροπόλεως, το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, το Μουσείο Μπενάκη, το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο της Πόλης της Μπρέσια, την ΕΡΤ και το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Σχολή, τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη και πολλούς άλλους φορείς.




Εκθεσιακός Χώρος του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων
Λεωφόρος Αμαλίας 14, Σύνταγμα
Τηλέφωνο: 210 373 5109 210 373 5109
E-mail: foundation@parliament.gr

Την έκθεση θα την χαρακτήριζα, σαν ένα σύγχρονο βιβλίο που το διαβάζεις, ενώ βρίσκεσαι μέσα σ΄ αυτό.
γ.ξ.

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

ΝΕΟΜΠΑΡΟΚ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ: ΜΕΓΑΡΟ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΥ Η ΜΕΓΑΡΟ ΥΠΑΤΙΑ


Tο Μέγαρο Λιβιεράτου είναι ένα μέγαρο με ιστορία. Πολυτελές κτίριο στη συμβολή των οδών Πατησίων και Ηπείρου, πολύ κοντά στην Πλατεία Αιγύπτου, και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, απέναντι από το Αρχαιολογικό ΜουσείοΑθηνών.
Αποτελεί ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα αρχιτεκτονικά κοσμήματα της Αθήνας. Ανήκε στον κεφαλλονίτη επιχειρηματία, βιομήχανο εξ Αιγύπτου, Γεράσιμο Λιβιεράτο και είναι έργο του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου Αλέξανδρου Νικολούδη,(Λέρος 1874 – Αθήνα 1944). Οικοδομήθηκε στα 1908-1909. Εχει συνολική επιφάνεια 1.240 τετραγωνικών μέτρων και είναι τεσσάρων ορόφων. Η σχεδιαστική αισθητική του προσχωρεί στα πομπώδη μορφολογικά στοιχεία της neo-baroque γαλλικής σχολής ΒeauxΑrts και απομακρύνεται φανερά από την κυρίαρχη μέχρι τότε μορφολογία των αστικών κατοικιών του αθηναϊκού νεοκλασικισμού. Η γαλλική επιρροή του μεγάρου αποτυπώνεται έντονα στη γωνιακή ημικυκλική εσοχή του πρώτου ορόφου και την προεξοχή με το μπαλκόνι στο δεύτερο όροφο, που καταλήγει σε μια κομψή στεφάνη (cartouche).

Πρόσφατα ανακαινισμένο υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Θανάση Κυρατσού. επανέφερε το εγκαταλελειμμένο επί πολλές δεκαετίες μέγαρο, το οποίο είχε υποστεί επιπροσθέτως εκτεταμένες φθορές από τον σεισμό του 1981, στην αρχική νεομπαρόκ μορφή του. Το τελευταίο χρονικό διάστημα το κτήριο έχει φιλοξενήσει διάφορες πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις, εκθέσεις τέχνης, ενώ έχουν γίνει πολλές φωτογραφίσεις. Επίσης είναι η έδρα του Ινστιτούτου Υπατία
Πηγές
• Νίκος Βατόπουλος: “Το πρόσωπο της Αθήνας”, 1η έκδοση, Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2002.
• Τάκης Καρής: “Ατμόσφαιρα εποχής”, περιοδ. LIFE & STYLE, Σεπτέμβριος 2010.
• Αρχείο Νεότερων Μνημείων




ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ: Παρότι η εποχή του Μεσοπολέμου αποτελεί ίσως την προσφιλέστερη περίοδο μελέτης για την ελληνική αρχιτεκτονική ιστοριογραφία, το έργο του Αλέξανδρου Νικολούδη, ενός από τους πρωταγωνιστές της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής των ετών 1900-1940 παρέμενε άγνωστο.
Το βιβλίο της Αμαλίας Κωτσάκη, δρ. αρχιτέκτονα και επίκουρης καθηγήτριας στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου Κρήτης «Αλέξανδρος Νικολούδης 1874-1944 Αρχιτεκτονικά οράματα, πολιτικές χειρονομίες» (Εκδόσεις Ποταμός) καλύπτει αυτό ακριβώς το κενό συνεισφέροντας στην έρευνα την μονογραφία του αρχιτέκτονα.
Ο Αλέξανδρος Νικολούδης (1874-1944) με λαμπρές σπουδές στην παρισινή Ecole des Beaux-Arts συνδυάζει στο πρόσωπό του τέσσερις ρόλους, άρρηκτα συνδεδεμένους με την εξουσία, του ελεύθερου επαγγελματία, του καθηγητή (υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και πρώτος καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής ΕΜΠ), του επιχειρηματία και του συμβούλου του κράτους. Με δεδομένη την επιλογή του από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως αρχιτέκτονα κατάλληλου να εκφράσει το όραμά του για αστικό εκσυγχρονισμό στο πεδίο της αρχιτεκτονικής και της πολεοδομίας, η πολιτική διάσταση της αρχιτεκτονικής του Νικολούδη αποτέλεσε το πρίσμα θέασης του ερευνητικού υλικού, ενώ η αναζήτηση των ευρωπαϊκών προτύπων στην αρχιτεκτονική του αποτελεί μία από τις κύριες ερμηνευτικές παραμέτρους.
Το ογκώδες έργο του εξέφρασε με επιτυχή τρόπο τις απαιτήσεις μιας ανερχόμενης αστικής τάξης στην Ελλάδα και περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλα κτήρια ορόσημα στην πόλη των Αθηνών, όπως η Φοιτητική Λέσχη (Ακαδημίας και Ιπποκράτους), η Στρατιωτική Λέσχη, μεγάλο αριθμό κατοικιών (Μέγαρο Λιβιεράτου, Πατησίων και Ηπείρου, Μέγαρο Καραπάνου, Ηροδότου και Αλωπεκής), το Μέγαρο Βατή στον Πειραιά, αλλά και πολεοδομικά σχέδια όπως το Πολεοδομικό σχέδιο του Ψυχικού μαζί με ικανό αριθμό επαύλεων (Δ. Διαμαντίδη, Ανδρ. Μιχαλακόπουλου κ.ά), τη διαμόρφωση του Ιπποδρόμου στο Φάληρο, το Ηρώο Μεσολογγίου κ.ά. Η στέγαση της Δικαιοσύνης απασχόλησε ιδιαίτερα τον Νικολούδη σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του και αποτελεί τον σημαντικότερο τομέα σύγκλισης με την βενιζελική πολιτική και σκέψη στο κρίσιμο θέμα του Κράτους Δικαίου. Παρουσιάζεται το σύνολο των Δικαστικών Μεγάρων καθώς και των σωφρονιστικών καταστημάτων τα οποία σχεδίασε ο αρχιτέκτων για την ελληνική πρωτεύουσα ως συμμετοχές σε διεθνείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: 300 χρόνια κεραμικά


Ελληνικά Λαϊκά Κεραμικά: τα τελευταία 300 χρόνια

Διάλεξη του Γιώργου Κυριακόπουλου.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο των Σεμιναρίων της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής.

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011, 18:00

École française d’Athènes
Διδότου 6
Αθήνα

Πληροφορίες
Τηλ.: 210 3679904, fax: 210 3632101
e-mail: philippa.pistikidis@efa.gr
Δικτυακός τόπος: www.efa.gr

ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ: Σοκολάτα Υγείας Παυλίδη 150 χρόνια απόλαυσης


Τα 150 χρόνια της γιορτάζει φέτος η σοκολάτα Υγείας Παυλίδη, η παλαιότερη ελληνική σοκολάτα που έχει αγαπηθεί από πλήθος γενεών και έχει συνδεθεί με τις πιο ζεστές μας αναμνήσεις. Η γνωστή σοκολατοποιία δίνει τη δυνατότητα σε μικρούς και μεγάλους φίλους της να ζήσουν από κοντά μία μοναδική, «σοκολατένια» εμπειρία, σε ένα Μουσείο διαφορετικό από όλα τα άλλα - στο Μουσείο Σοκολάτας Υγείας Παυλίδη - υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.

Μέσα στο Μουσείο, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν την ιστορία της διάσημης Σοκολάτας από το 1861 μέχρι σήμερα, να αποκτήσουν μία πρώτη ιδέα για το πώς λειτουργεί η γραμμή παραγωγής στο Εργοστάσιο Παυλίδη, να δουν την έκθεση συσκευασιών Υγείας Παυλίδη που φοιτητές του Κολλεγίου Βακαλό Art&Design δημιούργησαν αποκλειστικά για την επέτειο των 150 χρόνων και να απολαύσουν σοκολατένιες λιχουδιές.

Επιπλέον, οι μικροί επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν και να απασχοληθούν δημιουργικά σε δραστηριότητες ειδικά σχεδιασμένες από το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο.

Με την αφορμή της επετείου, η Υγείας Παυλίδη συνεργάζεται με την Μ.Κ.Ο. «Ανοιχτή Αγκαλιά», για να προσφέρει την υποστήριξή της σε παιδιά που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και νοσηλεύονται σε νοσοκομεία. Στην κατεύθυνση αυτή, δημιουργήθηκε ειδική επετειακή συσκευασία, που περιέχει 3 σοκολάτες Υγείας Παυλίδη των 100γρ., το 10% των εσόδων της οποίας θα προσφερθεί στην «Ανοιχτή Αγκαλιά». Επίσης, στο χώρο του Μουσείου θα λειτουργεί κατάστημα αναμνηστικών δώρων υπέρ των σκοπών της «Ανοιχτής Αγκαλιάς».

Το πρωτότυπο αυτό Μουσείο θα λειτουργήσει στις 29 & 30 Ιανουαρίου ακριβώς πίσω από το Εργοστάσιο Παυλίδη, Πειραιώς 135, Αθήνα, με ώρες λειτουργίας 10:00 έως 20:00.

ΓΛΥΚΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

1841: δημιουργείται το «Γλυκισματοποιείον»

Το 1841, όταν τα σύνορα της Ελλάδας έφταναν μέχρι την Άρτα και το Βόλο, γεννήθηκε στην καρδιά της «νεαρής» ακόμα πρωτεύουσας Αθήνας των μερικών δεκάδων χιλιάδων κατοίκων, ένα κατάστημα που θα άλλαζε τις συνήθειες όλων. Όσο η υψηλή κοινωνία της πόλης αναζητούσε την ευρωπαϊκή αστικοποίησή της, η οικογένεια Παυλίδη με το «Γλυκισματοποιείον» κατόρθωσε μέσα σε λίγες δεκαετίες να γίνει σημείο αναφοράς ακόμη και των ξένων εκλεκτών προσκεκλημένων της χώρας. Το «Γλυκισματοποιείον» του Σπυρίδωνα Παυλίδη, στη γωνία Αιόλου και Βύσσης, ανοίγει τις πόρτες του και προσφέρει την απόλαυση των γλυκών της εποχής (μπακλαβά, λουκούμια, κουφέτα). Εκεί θα γεννηθεί δέκα περίπου χρόνια μετά η πιο αγαπημένη απόλαυση όλων μας, η σοκολάτα.

1842 - 1852: Το Ταξίδι στη Σοκολάτα

Τη δεκαετία που θα μεσολαβήσει από το άνοιγμα του Γλυκισματοποιείου μέχρι και τη γένεση της πρώτης ελληνικής Σοκολάτας γεννιούνται διάφορα ερωτήματα για το πως ένα απλός τυπογράφος μετονομάζεται στον πρώτο Έλληνα σοκολατοποιό.

Ο Σπυρίδων Παυλίδης ήταν ένα ανήσυχο πνεύμα με πάθος για καινοτομίες και για νέες ιδέες. 'Ετσι, όχι και τόσο πρόθυμος να εξαντλήσει τη ζωή του μεταξύ μελάνης και λουκουμιών, στα 25 του χρόνια αποφασίζει να φύγει για την Ευρώπη, πιστεύοντας πως τα ταξίδια σε γεμίζουν εμπειρίες και γνώση. Σε ένα ταξίδι που θα κρατήσει 10 ολόκληρα χρόνια, θα επισκεφθεί το Παρίσι, τη Βιέννη, το Λονδίνο και τη Νάπολη, ανάμεσα σε πολλές ακόμα πόλεις της γηραιάς Ηπείρου, θα γνωρίσει από κοντά την τέχνη της "Σοκολάτας" και θα γυρίσει πίσω με εμπειρίες και έμπνευση για να προσφέρει στην Αθηναϊκή κοινωνία και, βέβαια, στην ιστορία της χώρας το πιο λαχταριστό γλύκισμα. Στον Σπυρίδωνα Παυλίδη, στο ταξίδι του στη Νεάπολη της Ιταλίας και σε ένα μύλο καφέ χρωστάμε, σήμερα, την πιο αγαπημένη μας σοκολάτα που μας δένει με την Ιστορία της Ελλάδας.

1852 - 1863 δημιουργείται η Πρώτη Σοκολάτα στην Ελλάδα

Η πρώτη ελληνική σοκολάτα παρασκευάζεται στο εργαστήριο του "Γλυκισματοποιείου" ως ρόφημα. Κάνει εντύπωση το πώς κατάφερε ένας πρώην τυπογράφος και μετέπειτα πατέρας της ελληνικής σοκολάτας να βρει και να εισάγει κακάο σε μια εποχή που η Ελλάδα αγνοούσε πλήρως τη συγκεκριμένη πρώτη ύλη. Μέσα στα επόμενα χρόνια ο δημιουργός της Σπυρίδων Παυλίδης εισάγει στην Ελλάδα από το Παρίσι το πρώτο χειροκίνητο μηχάνημα για την παρασκευή σοκολάτας και το 1861, για πρώτη φορά, η ιστορική και αγαπημένη μέχρι σήμερα σοκολάτα "Υγείας" διατίθεται από το κατάστημα. Μάλιστα κερδίζει αμέσως και το χάλκινο βραβείο στην Πανελλήνια Έκθεση Γεωργικών και Βιομηχανικών Προϊόντων, που θεσμοθέτησε τότε ο Ε. Ζάππας.

1865: Χρυσές διακρίσεις

Ο δρόμος των διακρίσεων έχει ανοίξει. Η Σοκολάτα Υγείας κερδίζει το πρώτο χρυσό μετάλλιο στην πρώτη παγκόσμια έκθεση σοκολάτας στο Παρίσι. Τη διεθνή αυτή επιβράβευση θα ακολουθήσουν ακόμα 18. Τη συσκευασία, τελικά, ντύνουν και γεμίζουν 19 μετάλλια που λαμβάνει η σοκολάτα από τους μεγαλύτερους διαγωνισμούς της εποχής στις σημαντικότερες πόλεις της Ευρώπης.

1871 - 1876: Η γραμμή παραγωγής ξεκινά στο εργοστάσιο

Το 1871 ανανεώνεται το Γλυκισματοποιείο και εισάγεται στην Ελλάδα από τον Σπυρίδωνα Παυλίδη το πρώτο ατμοκίνητο μηχάνημα παρασκευής σοκολάτας. Ένα τεχνολογικό θαύμα της εποχής, το οποίο θα αλλάξει όλη τη λογική της παρασκευής της Υγείας και θα καθορίσει μια νέα εποχή στη βιομηχανία της χώρας.

Ο απόγονος του Σπυρίδωνα Παυλίδη, Δημήτρης Παυλίδης, περιγράφει: «Το γεγονός εθεωρήθη ως μέγα και ο αθηναϊκός λαός συνωστιζόταν σε ατέλειωτες ουρές μπροστά στο εργαστήριο για να θαυμάσει ή να... τρομάξει με την ατμομηχανή».

Το 1876 είναι χρονιά-σταθμός. Η σοκαλατοποιία Παυλίδη στεγάζεται και ξεκινάει τη λειτουργία της στο εργοστάσιο της οδού Πειραιώς, στο οποίο βρίσκεται μέχρι και σήμερα.

Το Γενεαλογικό Δέντρο στον 19ο αιώνα

Η ιστορία της οικογένειας Παυλίδη ξεκινάει με τον Αλέξη Παυλή, που πήρε το προσωνύμιο "Μπαρουξής", επειδή την ημέρα ασχολιόταν με τα πολεμοφόδια των Τούρκων και κατά τη διάρκεια της νύχτας προετοίμαζε, με θαυμαστή επιδεξιότητα, τα πυρομαχικά που θα χρησιμοποιούσαν οι Αθηναίοι λίγο αργότερα για την Ελληνική Επανάσταση.

1852: Ο Σπυρίδωνας Παυλίδης είναι ο "εφευρέτης" της πιο Ιστορικής Σοκολάτας και ο Ιδρυτής της πρώτης Σοκολατοβιομηχανίας στην Ελλάδα

1878: Ο Δημήτριος Παυλίδης διαδέχεται τον Σπυρίδωνα

1895: Ο Αλέξανδρος Παυλίδης διαδέχεται τον Δημήτριο

1920-1924: H εταιρεία και το εργοστάσιο μεγαλώνουν

Ο Δημήτριος Παυλίδης ανακαινίζει και εκσυγχρονίζει τη σοκολατοβιομηχανία Παυλίδη, της οδού Πειραιώς, αναδεικνύοντας το εργοστάσιο σε πρότυπη βιομηχανική μονάδα της εποχής. Ο πρόωρος θάνατος του Αλ. Παυλίδη σε ηλικία 54 ετών, ο οποίος υπήρξε σημαντική φυσιογνωμία του επιχειρηματικού κόσμου της εποχής, θεωρήθηκε σοβαρή απώλεια για την επιχείρηση.

Τη διοίκηση της επιχείρησης αναλαμβάνει η σύζυγός του, Ελένη Παυλίδη μια δυναμική γυναίκα που θα φέρει ένα νέο αέρα στη βιομηχανία και θα μετασχηματίσει την επιχείρηση σε ανώνυμη εταιρεία.

Την Ελένη θα διαδεχθεί ο γιος της Δημήτριος, ο οποίος πεθαίνει το 1986.

1941-1944 Η εποχή του Πολέμου

Στη διάρκεια της κατοχής το εργοστάσιο επιτάσσεται από το γερμανικό στρατό κατοχής, για λογαριασμό του οποίου παράγει μαρμελάδες και φαρμακευτικά είδη.

Μετά την Κατοχή 1950 - 1974

Το τελευταίο μέλος της οικογένειας που ανέλαβε τη διοίκηση της επιχείρησης ήταν ο Δημήτριος Α. Παυλίδης, στο ενεργητικό του οποίου ανήκει η ανέγερση του κτιρίου της οδού Αιόλου αμέσως μετά την κατοχή, όταν για ένα διάστημα το εργοστάσιο παρέμεινε κλειστό λόγω έλλειψης πρώτων υλών. Ο ίδιος προχώρησε στην επέκταση του χώρου του εργοστασίου της οδού Πειραιώς και στη δημιουργία της μονάδας στα Οινόφυτα της Βοιωτίας. Βεβαίως, ανανέωσε το μηχανολογικό εξοπλισμό και ανέπτυξε τις πωλήσεις της εταιρείας, προχωρώντας σε εξαγωγές και στην παραγωγή νέων προϊόντων.

1987 - 1988

Ο Δημήτρης Παυλίδης πέθανε το 1986 και ως το 1988, που η ιστορικότερη ελληνική "γλυκιά" βιομηχανία πέρασε στον ελβετικό όμιλο Jacobs Suchard, έναν από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς ομίλους ζαχαρωδών, σοκολάτας και καφέ στην παγκόσμια αγορά, την προεδρία της επιχείρησης κατείχαν διαδοχικά η Ασπασία Α. Παυλίδη και ο Γεώργιος Ξ. Παυλίδης.

1991 - 1998

Η Παυλίδης εξαγοράζεται από την Kraft το 1991. Το 1998, αρχίζει η ανακαίνιση του εργοστασίου της οδού Πειραιώς, η οποία και ολοκληρώνεται το 2000. Το εργοστάσιο είναι πλέον στην μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Καστοριάς: Η καθημερινή ζωή μέσα από τον φωτογραφικό φακό, ασπρόμαυρα.

Ο φακός του Λεωνίδα Παπάζογλου αποτύπωσε τους ανθρώπους της μακεδονικής πόλης και της ευρύτερης περιοχής στις αρχές του 20ού αιώνα, δίνοντας το στίγμα μιας ολόκληρης εποχής .


Φωτογραφίες του Λεωνίδα Παπάζογλου, ντοκουμέντα από την καθημερινή ζωή στην Καστοριά και την ευρύτερη περιοχή των αρχών του 20ού αιώνα. Ο Παπάζογλου απαθανάτισε με τον φακό του από παιδιά με πατροπαράδοτες φορεσιές και εύπορες οικογένειες ως αντάρτες και στρατιώτες
Φωτογραφίες του Λεωνίδα Παπάζογλου, ντοκουμέντα από την καθημερινή ζωή στην Καστοριά και την ευρύτερη περιοχή των αρχών του 20ού αιώνα. Ο Παπάζογλου απαθανάτισε με τον φακό του από παιδιά με πατροπαράδοτες φορεσιές και εύπορες οικογένειες ως αντάρτες και στρατιώτες
Μια σημαντική μαρτυρία για την κοινωνική και οικονομική ζωή της Καστοριάς στις αρχές του 20ού αιώνα είναι το αρχείο του Λεωνίδα Παπάζογλου. Ηταν η εποχή που η πόλη και η περιφέρειά της διένυαν μια μεταβατική πολιτική περίοδο: εκεί ζούσαν Ελληνες, Τούρκοι, εβραίοι και Τουρκαλβανοί, μαζί με τους ντόπιους σλαβόφωνουςστην πλειονότητά τους αγρότες και κτηνοτρόφοι. Ολο αυτό το σκηνικό αποτυπώνεται στις φωτογραφίες του αρχείου, το οποίο διέσωσε και ανέδειξε ο Γιώργος Γκολομπίας . Αγωνιστές, αντάρτες, στρατιώτες, αλλά και άμαχοι, μεγάλοι και παιδιά που συχνά φορούν τις πατροπαράδοτες φορεσιές, στέκονται μπροστά στον φωτογραφικό του φακό και με το βλέμμα τους δίνουν το στίγμα της εποχής τους.

Οι παραδοσιακές φορεσιές που χωρίς εξαίρεση φορούν οι ηλικιωμένοι, αλλά και μεγάλο ποσοστό των νέων πριν από το 1912, η κάθε μια τους ένα σύνολο μορφών και συμβόλων που παραπέμπει σε συγκεκριμένο τόπο, εθνικότητα και κοινωνική-οικονομική θέση, εναλλάσσονται με τα φράγκικα των περισσότερων ανδρών και τα ευρωπαϊκού τύπου φορέματα πολλών νέων γυναικών, ιδίως από τα αστικά κέντρα της περιοχής, οι οποίες, με τη συνδρομή κοσμημάτων και εντυπωσιακών χτενισμάτων, συναγωνίζονται τις αστές Αθηναίες. Πέραν των ενδυματολογικών στοιχείων, το πολύτιμο αυτό αρχείο παρέχει επίσης πληροφορίες για τις καθημερινές συνήθειες, τους τύπους των όπλων, των υποδημάτων, των κοσμημάτων και των χτενισμάτων.

Ως γνήσιος επαγγελματίας ο Παπάζογλου έκανε τη δουλειά του δίχως άλλα κριτήρια, γι΄ αυτό και ο πλούτος και η διαφορετικότητα των φωτογραφιών καλύπτει μια ευρύτατη γκάμα. Παράλληλα δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα για την παρουσίαση μιας σειράς λεπτομερειών και υπαινικτικών συμβόλων που συντελούν στην αισθητική αρτιότητα των φωτογραφιών, αλλά και στην κατάδειξη της ψυχολογίας των ατόμων, ενώ πριν από τη λήψη φαίνεται να εξασφαλίζει την ήρεμη έκφραση του προσώπου των φωτογραφιζόμενων- ή μάλλον εκείνη την έκφραση που αποδίδει πιστότερα την προσωπικότητά τους.

Γεννημένος το 1872 στην Καστοριά, ο Παπάζογλου μαθήτευσε την τέχνη της φωτογραφίας στο ατελιέ άγνωστου φωτογράφου στην Κωνσταντινούπολη. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ξεκίνησε, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Παντελή, τη φωτογραφική του δραστηριότητα. Οι αδελφοί Παπάζογλου ήταν καθώς φαίνεται οι πρώτοι φωτογράφοι της Καστοριάς που κατάγονταν από την πόλη, με αποτέλεσμα να κατακτήσουν αμέσως το μονοπώλιο της φωτογραφίας σε ολόκληρη την περιοχή.

Ο Λεωνίδας, ο οποίος ήταν ο επιστήμονας στην τέχνη του, είχε το φωτογραφικό του εργαστήριο στο ισόγειο του σπιτιού του και συχνά έκανε περιοδείες στα γύρω χωριά, όπου είχε μεγάλο κύκλο εργασιών. Πέθανε το 1918 σε ηλικία 46 ετών, θύμα της ισπανικής γρίπης. Αν και συνεταίροι, τα δύο αδέλφια φύλαγαν τα γυάλινα αρνητικά των φωτογραφιών τους χωριστά, ο καθένας στο σπίτι του. Την ίδια περίοδο δρούσε και ένα άλλο φωτογραφικό δίδυμο, οι αδελφοί Μανάκια , των οποίων το αρχείο σώζεται στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και έχει τύχει διεθνούς προβολής.

Το αρχείο του Λεωνίδα Παπάζογλου, αποτελούμενο από αρκετές χιλιάδες γυάλινες αρνητικές πλάκες, διατηρήθηκε μετά τον θάνατό του στοιβαγμένο σε ντουλάπια σε δωμάτιο του μεσαίου ορόφου του σπιτιού του, καθώς και σε αποθήκη του ισογείου. Ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του δεν απέφυγε την καταστροφή, για να σωθούν τελικά σχεδόν 2.500 αρνητικά (διαστάσεων κυρίως 13x18 εκ.) και ένας αριθμός θραυσμάτων.



ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
η «Λεωνίδας Παπάζογλου», φωτογραφικά πορτρέτα από την Καστοριά και την περιοχή της, την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, από τη συλλογή του Γιώργου Γκολομπία η Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο Μονοδενδρίου Ιωαννί νων, τηλ. 26530 71573 26530 71573

Εγκαίνια: 5 Φεβρουαρίου στις 12.00

Ωρες λειτουργίες: 09.00-16.00, καθημερινώς εκτός Τρίτης
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο «αφρός» της ζωγραφικής τέχνης στην Αθήνα

Τετρακόσια πενήντα έργα με τις υπογραφές των Ντελακρουά, Πικάσο, Ματίς, Γκογκέν, Μαγκρίτ, Ντεγκά, Μοντιλιάνι, Γουόρχολ κ.ά. περιλαμβάνει η συλλογή του εφοπλιστή Γιώργου Οικονόμου, που θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά σε δύο αλλεπάλληλες εκθέσεις
ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ


Τρία από τα έργα της συλλογής Οικονόμου που θα εκτεθούν στην Αθήνα: Επάνω, «Κάρο του Varech», υδατογραφία και παστέλ σε χαρτί, φιλοτεχνημένη από τον Πολ-Ανρί Γκογκέν. Αριστερά, «Κυβοφουτουριστική σύνθεση», λάδι σε καμβά της Λιούμποφ Πόποβα. Δεξιά, «Γυναίκα με γούνινο παλτό», λάδι σε καμβά του Οτο Ντιξ (1923)
Τρία από τα έργα της συλλογής Οικονόμου που θα εκτεθούν στην Αθήνα: Επάνω, «Κάρο του Varech», υδατογραφία και παστέλ σε χαρτί, φιλοτεχνημένη από τον Πολ-Ανρί Γκογκέν. Αριστερά, «Κυβοφουτουριστική σύνθεση», λάδι σε καμβά της Λιούμποφ Πόποβα. Δεξιά, «Γυναίκα με γούνινο παλτό», λάδι σε καμβά του Οτο Ντιξ (1923)
Η τεράστια συλλογή έργων τέχνης του εφοπλιστή κ. Γιώργου Οικονόμου, που περιλαμβάνει τα μεγαλύτερα ονόματα της ζωγραφικής παγκοσμίως, πρόκειται να παρουσιαστεί για πρώτη φορά στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, που στεγάζεται στο ανακαινισμένο κτίριο του Μεταξουργείου. Οι Ντελακρουά, Γκογκέν, Ντεγκά, Ματίς, Πικάσο, Μιρό, Μαγκρίτ, Αντι Γουόρχολ είναι ορισμένοι από τους καλλιτέχνες των οποίων έργα πρόκειται να εκτεθούν. Συνολικά άλλωστε στις δύο αλλεπάλληλες εκθέσεις παρουσίασης της συλλογής θα εκτεθούν περί τα 450 έργα. Από αυτά τα περισσότερα είναι ζωγραφικά, χωρίς όμως να λείπουν τα γλυπτά και τα χαρακτικά.

Απώτερος σκοπός της έκθεσης είναι να εμφανιστούν με σαφήνεια τα ιστορικά κινήματα από τους προδρόμους της μοντερνικότητας, τον ιμπρεσιονισμό δηλαδή και τη Βιεννέζικη Απόσχιση, ως τις ύστατες εκφάνσεις της από τη δεκαετία του ΄60 ως εκείνη του ΄80. Ο επισκέπτης θα θαυμάσει επίσης «κοσμήματα» έργα των πρώτων μετά την Αναγέννηση αιώνων, αλλά και των μεταγενέστερων (17ου και 18ου), τα οποία περιλαμβάνονται στην έκθεση λόγω της σπανιότητας και της σημασίας τους για την ιστορία της δυτικής ζωγραφικής.

Μοντιλιάνι, Αρτσιπένκο, Λεζέ, Πόποβα, Λε Κορμπιζιέ, Μάλεβιτς, Λιζίνσκι, Μαρσέλ Ντισάμπ, Πολ Ντελβό, Οτο Ντίξ, Μαν Ρέι περιλαμβάνονται επίσης στη συλλογή, καθώς και χαρακτικά των Γουίλιαμ Χόγκαρθ, Χένρι Λόρενς, Χουάν Γκρις, Αλμπέρτο Τζιακομέτι για εικονογραφήσεις βιβλίων που είχε εκδώσει στο Παρίσι ο Ελευθεριάδης-Τεριάντ, όπως και του Ντέιβιντ Χόκνεϊ για ποίηση του Καβάφη. Στη Συλλογή εκπροσωπούνται με έργα τους και κορυφαίοι έλληνες καλλιτέχνες: Γιώργος Ιακωβίδης, Νικόλαος Γύζης, Γιώργος Μπουζιάνης, Θάνος Τσίγκος, Μάριος Πράσινος, Θόδωρος Στάμος.

Το πρώτο τμήμα της έκθεσης «15ος αιώνας- Νέα Αντικειμενικότητα» περιλαμβάνει έργα που ξεκινούν από τον 15ο αιώνα και ακολούθως προέρχονται από τις εποχές του Ροκοκό, του Ακαδημαϊσμού, του Ιμπρεσιονισμού, της Βιεννέζικης Απόσχισης, του Φωβισμού, του Εξπρεσιονισμού, του Κυβισμού, της Αφαίρεσης και τέλος της Νέας Αντικειμενικότητας. Στο δεύτερο τμήμα της έκθεσης «Σουρεαλισμός, Σχολή του Παρισιού, Πορτρέτο- Γυμνό- Νεκρή Φύση», που θα εγκαινιαστεί στις 5 Μαΐου, περιλαμβάνονται η πρώτη μεταπολεμική δεκαετία, η τέχνη στη δεκαετία του ΄60, οι νεοάγριοι και τα χαρακτικά της συλλογής.

Η έκθεση της συλλογής του Γιώργου Οικονόμου πλαισιώνεται από έκδοση λευκώματος 536 σελίδων. Την επιμέλεια της έκθεσης και του λευκώματος έχει η κυρία Νέλλη Κυριαζή, διευθύντρια της Πινακοθήκης. Επιμελήτρια της συλλογής Οικονόμου είναι η κυρία Ειρήνη Δημητρακοπούλου. Ζάπλουτος... και με τη βούλα του «Forbes»
Ο συλλέκτης Γιώργος Οικονόμου, ο οποίος εμφανίστηκε το 2008 στη λίστα του «Forbes» με τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη, αφού διαχειρίζεται σήμερα περί το 1,7 δισ. δολάρια, είναι ιδρυτής και διαχειριστής της ναυτιλιακής εταιρείας DryShips, η οποία αναπτύσσει δραστηριότητα στον τομέα του ξηρού φορτίου, αλλά διαχειρίζεται και φορτηγά πλοία χύδην φορτίου. Ο Γιώργος Οικονόμου έχει σπουδάσει Ναυπηγική και Εφαρμοσμένη Μηχανική στο ΜΙΤ και ως επιχειρηματίας είναι αυτοδημιούργητος, ενώ σύμφωνα με επίσημη ιστοσελίδα της DryShips, έχει πάνω από 25 χρόνια εμπειρίας στη ναυτιλιακή βιομηχανία. ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
η Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Λεωνίδου και Μυλλέρου, Μεταξουργείο, τηλ.

210 3231.841 και 210 5202.421.

η Εγκαίνια: 17 Φεβρουαρίου.


ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ ON LINE

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Πώς και πότε ήρθαμε από την Αφρική;


Από εδώ πέρασε ο άνθρωπος

Τις τελευταίες δύο ημέρες μια ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία η περίφημη μετανάστευση του ανθρώπινου είδους από την Αφρική στην Ευρασία και τελικά στον κόσμο (γνωστή ως "Out of Africa" ή "Πέρα από την Αφρική") πραγματοποιήθηκε 125.000 χρόνια πριν από την εποχή μας κατακλύζει τα media. Πρόκειται για τα αποτελέσματα μιας έρευνας με επικεφαλής τους Simon Armitage (Πανεπιστήμιο Royal Holloway, Λονδίνο) και Hans-Peter Uerpmann (Πανεπιστήμιο Eberhard Karls , Tuebingen), σύμφωνα με τα οποία εργαλεία 125.000 ετών με προέλευση αφρικανική αποκαλύφθηκαν στο έδαφος των σημερινών Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Αναλύοντας κλιματολογικά στοιχεία διαπίστωσαν επίσης ότι ο πορθμός του Bab al-Mandab - μεταξύ του αφρικανικού Τζιμπουτί και της αραβικής Υεμένης – ήταν σαφώς στενότερος και η στάθμη του νερού χαμηλότερη, γεγονός που καθιστά την πρόσβαση στην αραβική χερσόνησο πολύ πιο εύκολη απ’ ότι πιστευόταν. Η αποκάλυψη αποτελεί έκπληξη για τους επιστήμονες που μέχρι τώρα θεωρούσαν ότι ο άνθρωπος μετανάστευσε μέσω της Κοιλάδας του Νείλου ή της Εγγύς Ανατολής ενώ θεωρούσαν ότι η έρημος ήταν μάλλον εμπόδιο για τη διαδικασία. Η νέα θεωρία τέλος μεταθέτει τo “Out of Africa” 35.000 χρόνια νωρίτερα, καθώς μέχρι σήμερα τοποθετούνταν χρονολογικά μόλις 65.000 χρόνια πριν από την εποχή μας. Η ανατρεπτική θεωρία έχει ήδη κάνει το γύρο του κόσμου. Το αν θα επικρατήσει, θα το δείξει το μέλλον.

Πηγή: Reuters, 27/01/11

Ζ.Ξ.
αρχαιολογια on line

ΒΟΛΟΣ: Σύγχρονες καλλιτεχνικές δημιουργίες «συναντούν» έργα παιδικής έκφρασης στο Βόλο




Στο Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο.
Αναδρομική έκθεση παιδικής δημιουργίας των Εικαστικών Εργαστηρίων για παιδιά του Δήμου Βόλου (Ζωγραφική-Κεραμική), φιλοξενείται στο Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο. Παράλληλα, λειτουργεί έκθεση έργων σύγχρονων καλλιτεχνών, με θέμα τη θάλασσα.
Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Φωτεινή Καφίδα-Τέρρα, Κώστας Κομνηνός, Ιωακείμ Μιναρετζόπουλος, Δημήτριος Μοράρος, Νίτα Οικονόμου και Νίκος Ποδιάς.
Η πρωτοτυπία της συγκεκριμένης έκθεσης έγκειται στη συνύπαρξη έργων παιδικής έκφρασης και έργων σύγχρονων καλλιτεχνών, με κοινό το θέμα της έμπνευσής τους.
Στην περίπτωση των παιδιών, τα έργα είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένου παιδαγωγικού προγράμματος εικαστικής αγωγής, που εφαρμόζεται στα εικαστικά εργαστήρια για παιδιά του Δήμου Βόλου από το 2004.
Όπως αναφέρει η υπεύθυνη των εικαστικών εργαστηρίων για παιδιά του Δήμου Βόλου, Παρασκευή Γαρδέλη, με τις διάφορες τεχνικές και τη χρήση πολλών υλικών, τα παιδιά εξερευνούν τις δυνατότητες που έχουν για δημιουργική έκφραση και με τις ασκήσεις φαντασίας, το τυχαίο και το επιθυμητό, επιτυγχάνεται η κατανόηση των βασικών και συμπληρωματικών χρωμάτων, του τόνου, της υφής, της σύνθεσης και όλων των πλαστικών στοιχείων, που αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» της ζωγραφικής.
Η εφαρμογή του προγράμματος αποσκοπεί στην ανάπτυξη της αντιληπτικότητας, της φαντασίας και των γνωστικών και καλλιτεχνικών δεξιοτήτων του παιδιού. Τα παιδιά, με τη χρησιμοποίηση διαφορετικών υλικών και τεχνικών, οδηγούνται στην εξερεύνηση όλων των δυνατοτήτων που παρέχουν αυτά για δημιουργική έκφραση.
Τα παιχνίδια, τα παραμύθια, το οπτικοακουστικό υλικό, η γνωριμία των παιδιών με έργα από το μουσειακό πλούτο του τόπου μας, αλλά και με έργα από την ιστορία της τέχνης, είναι μέσα που χρησιμοποιούνται για την εφαρμογή των ασκήσεων.
Το αποτέλεσμα είναι έργα πρωτογενή, ονειρικά, που μοιάζουν με εικονογράφηση παραμυθιών. Ένας κόσμος αποκλειστικά των παιδιών, που εκφράζει και επισημαίνει δυναμικά τον προβληματισμό, τα πιστεύω και την αντίληψή τους για το κοινωνικό μας περιβάλλον αλλά και για τη φύση.
Η παράλληλη λειτουργία έργων σύγχρονων καλλιτεχνών, εμπνευσμένων από τη θάλασσα- τονίστηκαν ακόμη στα εγκαίνια της έκθεσης την περασμένη Δευτέρα-, θα λειτουργήσει ως διάλογος ανάμεσα στις δύο μορφές έκφρασης και θα δώσει τη δυνατότητα, κυρίως στους μικρούς επισκέπτες, να παρατηρήσουν και να κατανοήσουν τον τρόπο που οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν τις οπτικές ποιότητες για να εκφραστούν. Η σύγκριση έργων που βασίζονται στο ίδιο θέμα μπορεί να αποκαλύψει τις ποικίλες ερμηνείες που δίνει ο κάθε καλλιτέχνης με το έργο του, τα διαφορετικά μέσα και εργαλεία που χρησιμοποιεί για να πετύχει το στόχο του καθώς και τον τρόπο με τον οποίο παράγουν οι καλλιτέχνες ιδέες για το έργο τους.
Στο Δήμο Βόλου, δίνεται μεγάλο βάρος στον τομέα της δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών, με τη λειτουργία σύγχρονων εργαστηρίων και με την απασχόληση εξειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού.
Στην έκθεση συμμετέχουν παιδιά από τα παρακάτω εικαστικά εργαστήρια: «Στέκι Παιδιού», Κέντρο Νεότητας Νέας Δημητριάδας και Χιλιαδούς του Κ.Ο.-ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., «Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών» Νεάπολης και Κοινωνικό Κέντρο Νέων Παγασών του Δ.Ο.Υ.Κ. Δήμου Βόλου.
Το Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο είναι το κέντρο δραστηριοτήτων του Τμήματος Εικαστικών του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Δήμου Βόλου. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του μεγάλου Ευρωπαίου ζωγράφου που γεννήθηκε στον Βόλο (1888). Βρίσκεται σε ακτίνα 100 μ. από το Δημαρχείο του Βόλου, στον Πεζόδρομο Μεταμορφώσεως, δίπλα στο Δημοτικό Ωδείο. Πρόκειται για το νεόδμητο γυάλινο κτίριο του Δήμου, του οποίου το ισόγειο, ο ημιώροφος, επιφάνειας 250 τ.μ., όπως και ο β' όροφος, αποτελούν τους χώρους των περιοδικών εκθέσεων και οι δύο επόμενοι όροφοι, επιφάνειας 160 τ.μ. έκαστος, ανήκουν στο Μουσείο Αλ. Κ. Δάμτσα. Στο ίδιο κτίριο υπάρχει, επίσης, ο χώρος αποθήκευσης των έργων της Δημοτικής Συλλογής, το εργαστήριο συντήρησης, γραφεία, μικρός χώρος βιβλιοθήκης και αρχειακού υλικού.
Το Κέντρο Τέχνης εγκαινιάστηκε το Σεπτέμβριο του 1990, με την έκθεση «Καλλιτέχνες του Μεσοπολέμου».
Από το Μάιο του 1998, στους τρεις ορόφους του Κέντρου Τέχνης στεγάστηκε το Μουσείο Αλ. Κ. Δάμτσα.
Στο Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο στεγάζεται και η Δημοτική Συλλογή έργων τέχνης.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Μόραλης: Τα µυστικά του

Μουσείο Μπενάκη μεγάλη έκθεση για τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις του Μόραλη


Της Μαίρης Αδαµοπούλου
Από χθες κάνω γκάλοπ ανάµεσα σε γνωστούς και φίλους. Πόσοι ξέρουν ότιη πλαϊνή όψη του «Χίλτον» – επί της Βασιλίσσης Σοφίας – φιλοξενεί έργοτου Γιάννη Μόραλη; Το 82% το αγνοούσε. Από τους υπόλοιπους που είχαν αναρωτηθεί ποιος έχει «χαράξει» το γιαννιώτικο µάρµαρο, ουδείς γνώριζε τι απεικόνιζαν οι κλασικές και µοντέρνες µορφές.

Αριστερά η Αθηνά Παλλάδα. Μπροστά της το αέτωµα του Παρθενώνα. Πιο κάτω γυναίκες που κρατούν προσφορές, αυλητρίδες, ένα άρµα κι ένα πλοίο. «Ελαπου δεν καταλαβαίνεις», έλεγεο Γιάννης Μόραλης στην επίσηµη βιογράφο του Φανή - Μαρία Τσιγκάκου. «Η Αθηνά συµβολίζει την Αθήνα. Οι αυλητρίδες και οι κανηφόρες τη διασκέδαση και τη φιλοξενία. Το άρµα και το πλοίο το ταξίδι. Είναι πολύ απλό!». Κι εξηγούσε ότι αρχικά είχε σκεφτεί να δηµιουργήσει µια κεραµικήσύνθεση, αλλά άλλαξε γνώµη διότι το αποτέλεσµα θα θύµιζε... Μεσοποταµία.

Τίποτα δεν έκανε τυχαία ο ευπατρίδης της ελληνικής ζωγραφικής στην τέχνη του.Πόσω µάλλον όταν έπρεπε να «παντρέψει» το έργοτου µε ένα οικοδόµηµα. Αυτή η λιγότερο γνωστήπτυχή του έργου του –οι αρχιτεκτονικές του συνθέσεις– παρουσιάζεται στην έκθεση του Μουσείου Μπενάκη µε πυρήνα τα120 σχέδια,ακουαρέλες, πλακάκια και µαρµάρινες πλάκες που δώρισε ο καλλιτέχνης στο Μουσείο δύο µήνες πριναπό τον θάνατό του.

Τα επόµενα τριάντα χρόνια, µετάτο«Χίλτον» (1963) άφησετη σφραγίδα του στο ∆ηµαρχείο της Αθήνας, στο«Μον Παρνές», στον Αστέρα Βουλιαγµένης, στον «∆ιόνυσο» στου Φιλοπάππου, στον σταθµό Πανεπιστήµιο του Μετρό, στη Σχολή Μωραΐτη, στην Τράπεζα της Ελλάδος... Και ο κατάλογος είναι ακόµη µακρύς, ενώ πολλά είναικαι τα σχέδια γιαέργα πουδεν υλοποιήθηκαν, όπως ένα σιντριβάνι µε µεταλλικές διακοσµήσειςµέσα στο «Χίλτον», αλλά και έργα που δενυπάρχουν πια, όπως τα υπόστεγα του Οργανισµού Λιµένος Πειραιώς.

«∆εν ξέρω άλλον ζωγράφο που να έχει κάνει ανάλογες συνθέσεις αυτής τηςποιότηταςκαι κλίµακας», λέει στα «ΝΕΑ» η ιστορικός τέχνης και επιστηµονική επιµελήτρια της έκθεσης Φανή - Μαρία Τσιγκάκου, που είχε παρουσιάσει σε µικρότερη κλίµακα την έκθεση το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη.

«∆εδοµένου ότι ο Μόραλης δεν ήταν κολορίστας χωρίς όρια, αλλά διέθετε αυστηρή δοµή στο έργο του, τον βοήθησε να δηµιουργήσει παρεµβάσεις οργανικά δεµένες µε τον εκάστοτε χώρο».

Η ιδέα της έκθεσης είναι του ∆ιονύση Φωτόπουλου και η καλλιτεχνική επιµέλεια της Λιλής Πεζανού.



INFO
«Γιάννης Μόραλης - αρχιτεκτονικές συνθέσεις» από τις 10 Φεβρουαρίου στο Μουσείο Μπενάκη (Κουµπάρη 1).
Εως 30 Απριλίου
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Egypt: Great Pyramid May Hold Two Hidden Chambers


One theory suggests that the Great Pyramid had been built inside-out using an internal spiral ramp, as opposed to an external ramp as had long been suggested.






A French architect campaigning for a new exploration of the 4,500-year-old Great Pyramid of Giza said on Thursday that the edifice may contain two chambers housing funereal furniture.

Jean-Pierre Houdin -- who was rebuffed three years ago by Egypt in his appeal for a probe into how the Pyramid was built -- said 3-D simulation and data from a U.S. egyptologist, Bob Brier, pointed to two secret chambers in the heart of the structure.

The rooms would have housed furniture for use in the afterlife by the pharaoh Khufu, also known as Cheops in Greek, he told a press conference.

"I am convinced there are antechambers in this pyramid. What I want is to find them," he said.

In March 2007, Houdin advanced the theory that the Great Pyramid had been built inside-out using an internal spiral ramp, as opposed to an external ramp as had long been suggested.

He proposed mounting a joint expedition of Egyptian antiquities experts and French engineers, using infrared, radar and other non-invasive methods to check out the hypothesis.

The idea was nixed by Egypt's antiquities department. A Canadian team from Laval University in Quebec will seek permission this year to carry out thermal imaging from outside the Pyramid to explore the theory, Houdin said.

Houdin said a pointer to the antechambers came from the existence of such rooms in the pyramid of Snefru, Khufu's father. It was possible a similar design was retained for the Great Pyramid.

In addition, blocks in the northern wall of the king's chamber in the Great Pyramid indicate an overlooked passage which led to the hypothesized chambers and also enabled the funeral party to exit, he added.

Pyramid of Mystery Pharaoh Possibly Located




A photograph taken from the area immediately south of the Unas pyramid, visible in the foreground.

Giulio Magli





The missing pyramid of an obscure pharaoh that ruled Egypt some 4,300 years ago could lie at the intersection of a series of invisible lines in South Saqqara, according to new astronomical and topographical research.

Connecting the funerary complexes raised by the kings of the 6th Dynasty between 2,322 B.C. and 2,151 B.C., these lines would have governed the sacred space of the Saqqara area, in accordance with a number of criteria such as dynastic lineage, religion and astronomical alignment.

"We are talking of meridian and diagonal alignments, with pyramids raised at their intersections. The only missing piece in this sort of grid is the pyramid of Userkare," Giulio Magli, professor of archaeoastronomy at Milan's Polytechnic University, told Discovery News. His research will appear in the next issue of the journal Mediterranean Archaeology and Archaeometry.

Known only from the king lists, Userkare was the second pharaoh of the 6th Dynasty and ruled briefly between Teti and Teti's son Pepi I. He took power after Teti was murdered, perhaps in a conspiracy he himself had maneuvered.

Little is known about this shadowy pharaoh.

"When Pepi I took control a few years later, Userkare disappeared from history. Finding his tomb might help understand those obscure years. The walls in his burial might also contain intact copies of the Pyramid Texts," Magli said, referring to the oldest known religious texts in the world that were carved on the walls and sarcophagi of the pyramids at Saqqara during the 5th and 6th Dynasties of the Old Kingdom.

Magli's hunt for the lost pharaoh evolved around previous studies on the pyramids of the Old Kingdom. Indeed, from the Step Pyramid of Djoser (second king of the 3rd Dynasty) to the now-collapsed pyramid of Unas (the last king of the 5th Dynasty), all these monuments appear to be connected by a pattern of diagonal invisible lines.

"Diagonal axes -- generally oriented northeast by southwest -- governed Giza, Abusir and the Saqqara central field. But we have a different pattern with some 6th dynasty kings: their funerary monuments in South Saqqara appear to have been planned according to meridian, north-south axes," Magli said.

According to this pattern, the pyramid top of Pepi I (third king of the 6th Dynasty) aligned with that of Userkaf (first king of the 5th Dynasty), while the pyramid apex of Merenre (fourth king of the 6th Dynasty) aligned with that of Unas (last king of the 5th Dynasty).

"It is difficult to think that this rigorous meridian structure is just a coincidence. However something does not match in this pattern: no pyramid aligned with the Step Pyramid of Djoser, by far the most important and revered pyramid at Saqqara,"Magli said.

The position was allegedly free, but the pharaohs choose different, sometime more complex sites. For example, Pepi II, the third king of the 6th Dynasty, moved further to the southwest, and aligned the top of his pyramid with that of 3rd Dynasty King Sekhemkhet.

"There could be a simple explanation: the position in meridian alignment with the Step Pyramid was not free at all, being occupied by Userkare's complex," Magli said.

He suggested that Userkare's tomb is located approximately in the middle of the line connecting Pepi I and Merenre's diagonals, in alignment with Djoser's pyramid.

According to Egyptologist Vassil Dobrev, at the French Institute of Archaeology in Cairo, the suggestion makes sense on the satellite map, but is difficult to see on the field. Dobrev believes Userkare's tomb lie on a different, north-south diagonal in South Saqqara which would chronologically link the 6th Dynasty kings.



Indeed, he is excavating a 15-hectare area in Tabbet al-Guesh, where he has found several graves of priests from the 6th Dynasty.

Since the presence of a necropolis is a strong hint to a pyramid nearby, Dobrev believes Userkare's lies just there.

"These priest come to this place to serve the cult of a dead King. We do not have the name of Userkare yet, because the priests speak systematically about the 'King, their God.' They obviously refer to the dead King, whom everybody knew the name," Dobrev told Discovery News.

According to Magli, the hidden structure may rather turn out to be a double-tomb complex.

"Apparently, a similar, 5th Dynasty double structure -- not a pyramid -- exists in Abusir. However, I'm confident Userkare's tomb will come to light in South Saqqara. Future excavations will solve the riddle," Magli said.



DISCOVERY NEWS



Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

«Ο Κουρέας της Σεβίλλης» στην Εθνική Λυρική Σκηνή από τις 5 Φεβρουαρίου




Τα σκηνικά και τα κουστούμια έχει επιμεληθεί η Κέννεθ ΜακΛέλλαν, τους φωτισμούς η Αναστασία Βαρέλη σε συνεργασία με τον Νίκο Εργαζάκη, ενώ τη χορωδία θα διευθύνει ο Νίκος Βασιλείου (Φωτογραφία: Αρχείο ΔΟΛ )

Δώδεκα βραδιές όπερας με το έργο του Τζιακίνο Ροσσίνι O Κουρέας της Σεβίλλης, σε μουσική διεύθυνση Γιώργου Πέτρου και Αλέξη Αγραφιώτη και σκηνοθεσία Αναστασίας Βαρέλη, παρουσιάζει η Εθνική Λυρική Σκηνή, από το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου.

Ο Κουρέας της Σεβίλλης είναι ένα έργο κεφιού, σπιρτάδας και μουσικού αυτοσχεδιασμού. Ο Ροσσίνι ολοκλήρωσε τη σύνθεση της όπερας μέσα σε μόλις είκοσι τέσσερις ημέρες. Την έγραψε, δε, σε ηλικία 24 χρόνων έπειτα από παραγγελία του θεάτρου Αρζεντίνα της Ρώμης.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 20 Φεβρουαρίου του 1816 και η πρεμιέρα του είχε παταγώδη αποτυχία. Το γεγονός δεν οφειλόταν στη μουσική του γραφή, αλλά στο ότι είχαν κατακλύσει το θέατρο οπαδοί ενός άλλου συνθέτη, του Τζοβάνι Παϊζιέλο, ο οποίος το 1782 είχε συνθέσει μια όπερα με τον ίδιο τίτλο και πάνω στο ίδιο θέμα.

Την επόμενη της πρεμιέρας, όμως, το ίδιο κοινό κατέκλυσε και πάλι το θέατρο και αποθέωσε τον συνθέτη.

Εκείνη τη βραδιά, ο Κουρέας της Σεβίλλης τοποθετήθηκε στη λίστα των πλέον δημοφιλών λυρικών έργων. Είναι όπερα πλημμυρισμένη από ωραίες μελωδίες και άριες. Ακόμη και όσοι δεν έχουν σχέση με την όπερα, έχουν σιγοτραγουδήσει, τουλάχιστον, τη μουσική εισαγωγή του έργου.

Παριστάνοντας άλλοτε τον φτωχό φοιτητή κι άλλοτε τον δάσκαλο πιάνου, ο κόμης Αλμαβίβα πολιορκεί ερωτικά την όμορφη Ροζίνα, η οποία είναι κλεισμένη στο σπίτι τού κηδεμόνα της Μπάρτολο, που θέλει επίσης να την παντρευτεί.

Έπειτα από πολλά εμπόδια και κωμικές καταστάσεις, ο κόμης και η κοπέλα καταφέρνουν να επικυρώσουν το γάμο τους. Τίποτε όμως δεν θα γινόταν χωρίς τη βοήθεια του ευρηματικού Φίγκαρο, του κουρέα που καλείται να λύσει την ερωτική πολιορκία.

Τα σκηνικά και τα κουστούμια έχει επιμεληθεί η Κέννεθ ΜακΛέλλαν, τους φωτισμούς η Αναστασία Βαρέλη σε συνεργασία με τον Νίκο Εργαζάκη, ενώ τη χορωδία θα διευθύνει ο Νίκος Βασιλείου.

Παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στις 5, 6, 9, 11, 13, 16, 18, 19, 20, 23, 25 και 26 Φεβρουαρίου.

Την Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου, η Εθνική Λυρική Σκηνή προσκαλεί όσους επιθυμούν να μάθουν τα μυστικά της όπερας, στο Φουαγέ του Θεάτρου Ολύμπια, όπου γίνονται οι προγραμματισμένες διαλέξεις πριν από τη πρεμιέρα.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΠΗΓΗ: in.gr

Η ιστορία ενός βιολιού του 19ου αιώνα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών




Η Καμεράτα θα ερμηνεύσει έργα Πάχελμπελ, Βιβάλντι, Μότσαρτ, Μπραμς, Τσαϊκόφσκι, Μπρίτεν, Μπάρτοκ και Ντβόρζακ (Φωτογραφία: Αρχείο ΔΟΛ )

Μία συναρπαστική μουσική περιπέτεια με πρωταγωνιστή ένα βιολί, θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν οι μικροί φίλοι της μουσικής το κυριακάτικο πρωινό της 30ής Ιανουαρίου στις 11:30 στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Εκεί οι μικροί επισκέπτες θα ανακαλύψουν την ιστορία που «κουβαλάει» ένα ιταλικό βιολί Marconcini του 19ου αιώνα, που, η τύχη το έφερε ύστερα από περιπέτειες 200 χρόνων να βρεθεί κοντά στην Καμεράτα - Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής και ειδικότερα στα χέρια μίας μουσικού της Καμεράτα, της βιολονίστα Τζουλιέτα Αβετιάν.

Η αρμενικής καταγωγής βιολονίστα θα ερμηνεύσει επί σκηνής, αποσπάσματα από δημοφιλή έργα προερχόμενα από διαφορετικές χώρες και περιόδους της μουσικής.

Τη σολίστ πλαισιώνει η Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, την οποία θα διευθύνει από το αναλόγιο ο Σέρτζιου Ναστάσα, πρώτο βιολί της ορχήστρας.

Η Καμεράτα θα ερμηνεύσει έργα Πάχελμπελ, Βιβάλντι, Μότσαρτ, Μπραμς, Τσαϊκόφσκι, Μπρίτεν, Μπάρτοκ και Ντβόρζακ.

Ενταγμένη στο πλαίσιο της δημοφιλούς εκπαιδευτικής σειράς «Κυριακή Πρωί στο Μέγαρο», η ξεχωριστή αυτή μουσική εκδήλωση υπό τον τίτλο ««Πώς βρέθηκα στην Καμεράτα; Μια συναρπαστική ιστορία!» περιλαμβάνει πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό και φέρει την υπογραφή της έμπειρης μουσικολόγου Έφης Αβέρωφ-Μιχαηλίδου, η οποία εδώ και χρόνια επιμελείται και παρουσιάζει όλες τις εκδηλώσεις της σειράς.

Στην παρουσίαση θα συμμετέχει και η μουσικός Νεφέλη Λιούτα.

Η Τζουλιέτα Αβετιάν την οποία θα έχει την ευκαιρία το κοινό ν' απολαύσει σε ρόλο σολίστ, φοίτησε στο Κρατικό Ωδείο του Ερεβάν και στο Κρατικό Ωδείο της Μόσχας. Υπήρξε μέλος σε μεγάλες Ορχήστρες, όπως η Κρατική Ορχήστρα Δωματίου της Μόσχας υπό τη διεύθυνση του Ρούμπεν Αγαρονιάν και η Κρατική Ορχήστρα της Μόσχας υπό τη διεύθυνση του Κωνσταντίν Ορμπελιάν. Από το 1997 είναι μέλος της Καμεράτα, Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΠΗΓΗ: in.gr

Λιβανάτες :Αναδεικνύεται άγνωστο σηµαντικό µυκηναϊκό λιµάνι




Το σπουδαιότερο λιµάνι της Οπουντίας Λοκρίδας, ο Κύνος, κοντά στις Λιβανάτες, θα ανοίξει στο ευρύ κοινό.

Άγνωστος, αν και ένα από τα σηµαντικότερα λιµάνια του µυκηναϊκού κόσµου, ο Κύνος – µία από τις πόλεις της Ανατολικής Λοκρίδας που συµµετείχε στον Τρωικό Πόλεµο – ετοιµάζεται να µπει στον χάρτη των αρχαιολογικών χώρων που θα τραβήξουν την προσοχή των επισκεπτών. Και από ένας λόφος κοντά στις Λιβανάτες, µε δυσανάγνωστα για το ευρύ κοινό αρχαιολογικά λείψανα, ετοιµάζεται να µεταµορφωθεί σε έναν περιφραγµένο χώρο µε ενηµερωτικές πινακίδες και φωτισµό, αλλά και ανοικτό σε πολιτιστικές εκδηλώσεις.

∆εν είναι όµως µόνον η πλούσια ιστορία του Κύνου – που χάνεται στις απαρχές των οµηρικών επών – η οποία επιβάλλει την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου. Είναι και τα σπουδαία ευρήµατα που έχουν εντοπιστεί, καθώς ο οικισµός που έχει ανασκαφεί από το 1977 δείχνει συνεχή κατοίκηση από την πρώιµη εποχή του χαλκού (3000 - 2800 π.Χ.) έως τα βυζαντινά χρόνια (6ος αι. µ.Χ.), ενώ σύµφωνα µε τους αρχαιολόγους είναι ο µοναδικός ερευνηµένος αρχαιολογικός χώρος από τη Θήβα έως τον Βόλο που συµπυκνώνει τόσο πολλά στοιχεία.

Όσοι φτάσουν µέχρι τον Κύνο σήµερα θα δουν ανάµεσα σε άλλα ένα εντυπωσιακό συγκρότηµα αποθηκών και εργαστηρίων του 12ου αι. π.Χ., των οποίων οι τοίχοι – κατασκευασµένοι από ωµές πλίνθους µε λίθινα θεµέλια – είναι οι µοναδικοί στην Ανατολική Μεσόγειο που σώζονται σε ύψος έως και 2 µέτρα, ενώ ο λόφος περιβάλλεται από τείχος της πρώιµης ελληνιστικής εποχής, κτισµένο πάνω σε µυκηναϊκά κατάλοιπα και µεσοελλαδικούς τάφους. Μάλιστα, στα κατάλοιπα των κεραµικών εργαστηρίων της περιοχής οι αρχαιολόγοι εντόπισαν την πρώτη (στον ευρωπαϊκό ηπειρωτικό χώρο) παράσταση ναυµαχίας ζωγραφισµένη σε αγγείο.


Πηγή: Τα Νέα, Μ. Αδαμοπούλου,

Αρχειοθήκη ιστολογίου