Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Εθνικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946


Οι εθνικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 ήταν οι πρώτες εκλογές στη χώρα μας, μετά το 1936. Είχαν μεσολαβήσει η δικτατορία Μεταξά, το έπος του '40, η Κατοχή, η Αντίσταση, η Απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά και η Συμφωνία της Βάρκιζας. Αποδείχτηκαν μοιραίες, επειδή η έλλειψη συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων σηματοδότησε την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, οι επιπτώσεις του οποίου ταλαιπώρησαν τη χώρα για τα επόμενα τριάντα χρόνια.
Στις αρχές του 1946 την Ελλάδα κυβερνά ο κεντρώος Θεμιστοκλής Σοφούλης. Με την προτροπή των Άγγλων προκηρύσσει εκλογές για τις 31 Μαρτίου. Τα ΕΑΜικά κόμματα, με επικεφαλής το ΚΚΕ και οι αριστεροί φιλελεύθεροι υπό τον Γεώργιο Καφαντάρη αντιδρούν. Ζητούν δίμηνη αναβολή και εγγυήσεις, επειδή θεωρούν τις εκλογές σημαδεμένες υπέρ της δεξιάς, η οποία είχε εξαπολύσει ένα κύμα «λευκής τρομοκρατίας» στη χώρα, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΑΜ. Στο στόχαστρο των ακροδεξιών ομάδων ήταν όχι μόνο οι αριστεροί πολίτες, αλλά και οι κεντρώοι αντιμοναρχικοί.
Δεν εισακούονται και τελικά το ΚΚΕ, που φλερτάρει με την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας, και η κεντροαριστερά θα ανακοινώσουν αποχή από τις εκλογές. Στις εκλογές θα λάβουν μέρος μόνο δεξιοί και κεντρώοι πολιτικοί σχηματισμοί. Οι παλιοί αντίπαλοι της προπολεμικής περιόδου είναι παρόντες, αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Το φιλομοναρχικό Λαϊκό Κόμμα, συμπαγές και ενωμένο, αποτελεί τον άξονα της δεξιάς συμμαχίας «Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων», ενώ το Κόμμα των Φιλελευθέρων, που ίδρυσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, είναι διασπασμένο σε έξι τμήματα (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων, Μεταρρυθμιστικόν Κόμμα, Κόμμα Βενιζελικών Φιλευθέρων, Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα, Κόμμα των Φιλελευθέρων και οι Φιλελεύθεροι του Καφαντάρη που απέχουν).
Το πρωί της 31ης Μαρτίου οι ψηφοφόροι πηγαίνουν στις κάλπες με το άγγελμα ότι τα ξημερώματα κομμουνιστές αντάρτες υπό τον Καπετάν Μπαρούτα επιτέθηκαν στο Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου, με διαταγή του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. Κατά τη συμπλοκή σκοτώθηκαν 9 χωροφύλακες και 2 στρατιώτες, που συμμετείχαν στη φρουρά των εκλογικών τμημάτων. Η επίθεση αυτή θεωρείται από πολλούς ως το προοίμιο του Εμφυλίου Πολέμου.
Οι εκλογές θα γίνουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, με αναλογικό εκλογικό σύστημα και θα τις κερδίσει η δεξιά και βασιλόφρων «Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων» με το 55,12% των ψήφων. Οι δύο κεντρώοι σχηματισμού, «Εθνική Πολιτική Ένωσις» και «Κόμμα των Φιλελευθέρων», θα συγκεντρώσουν το 34,67% των ψήφων. Όσον αφορά στο ποσοστό της αποχής, που πρέπει να θεωρείται «πολιτική», οι απόψεις διίστανται, επειδή δεν ανακοινώθηκε ο αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων: Το ΚΚΕ την ανεβάζει στο 50%, οι διεθνείς παρατηρητές την κατεβάζουν στο 9,3%. Η αλήθεια πρέπει να βρίσκεται κάπου στη μέση. Νεώτερες έρευνες την υπολογίζουν γύρω στο 20-25%. Πολύ αργότερα, το ΚΚΕ θα κάνει την αυτοκριτική του και θα θεωρήσει μεγάλο πολιτικό λάθος την αποχή (Καθαίρεση Ζαχαριάδη το 1956, 8ο Συνέδριο του 1961).
Η Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές είχε 354 μέλη. Στήριξε δέκα κεντροδεξιές κυβερνήσεις και πέντε πρωθυπουργούς (Παναγιώτης Πουλίτσας, Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Δημήτριος Μάξιμος, Θεμιστοκλής Σοφούλης και Αλέξανδρος Διομήδης) μέχρι το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Τον Ιανουάριο του 1950 θα διαλυθεί και θα προκηρυχθούν εκλογές για τις 5 Μαρτίου.
Στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 εξελέγησαν ως βουλευτές πολιτικοί που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις κατοπινές εξελίξεις κι έφθασαν μέχρι το αξίωμα του πρωθυπουργού από τα μέσα της δεκαετίας του '50 έως τις μέρες μας. Πρόκειται για τον Γεώργιο Παπανδρέου (Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα), τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο (Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα), τον Κωνσταντίνο Γ. Καραμανλή (Λαϊκόν Κόμμα) και τον νεότερο όλων, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων).

ΠΗΓΗ: ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. GR

Βαγγέλης Παπαθανασίου, «Δρόμοι της Φωτιάς».

ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ



1982: Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου βραβεύεται με Όσκαρ για τη μουσική της αγγλικής ταινίας «Δρόμοι της Φωτιάς».

Λεύκωμα για το μουσουλμανικό κόσμο της Θράκης


31 Μαρτίου 2011, 20:00
Η δημοσιογράφος Ελενα Μοσχίδη και η φωτογράφος Πέπη Λουλακάκη επιχειρούν να μας γνωρίσουν την ελληνική Θράκη και τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας και μας προσκαλούν στην παρουσίαση και προβολή των φωτογραφιών του λευκώματος τους με τίτλο 'Θράκη. Τόσο κοντά, τόσο Μακριά. Ο μουσουλμανικός κόσμος της' (Εκδόσεις Καστανιώτη).

Οι συγγραφείς του βιβλίου καταφέρνουν να σπάσουν το άβατο της μουσουλμανικής κοινωνίας και να ζήσουν με τους ανθρώπους αυτούς για δύο χρόνια, καταγράφοντας την καθημερινή ζωή τους και μιλώντας μαζί τους τόσο για τα μεταξύ τους προβλήματα όσο και για τα πράγματα που τους χωρίζουν με το επίσημο ελληνικό κράτος. Όσα είδαν, άκουσαν και έζησαν αποτυπώνονται σε ένα λεύκωμα που δεν αρκείται στην παρουσίαση φωτογραφιών, αλλά τις συνδυάζει με το κοινωνικό ρεπορτάζ και την έρευνα.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι δημιουργοί του βιβλίου.
Enet.gr

Αφιέρωμα στον Καμπανέλλη


ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μ. ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΥ / Σ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ / Δ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Ενα μικρό αφιέρωμα στον Ιάκωβο Καμπανέλλη πραγματοποιεί σήμερα και αύριο η ΕΡΤ. Απόψε στις 18.15 η ΝΕΤ θα μεταδώσει το ντοκιμαντέρ «Ιάκωβος Καμπανέλλης» από τη σειρά «Η ιστορία των χρόνων μου».
Στις 23.00, η ΕΤ-1 θα προβάλλει σε επανάληψη την εκπομπή «Η ζωή είναι αλλού» με τον αξέχαστο θεατρικό συγγραφέα και ακαδημαϊκό και αμέσως μετά (24.00) το θεατρικό του έργο «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού». Αύριο θα μεταδοθεί σε επανάληψη (ΕΤ-1, 18.00) και η εκπομπή «Εξιστορείν και ιστορείν» με τον Ι. Καμπανέλλη, που διετέλεσε και γενικός διευθυντής της ΕΡΑ (1981-1987), να εξιστορεί αναμνήσεις του από την κατοχή, τη σύλληψή του και τον εγκλεισμό του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν κ.ά.
Enet.gr

Prehistoric Fossil May Have Inspired Greek Myths

The thigh bone of a huge extinct mammal may have inspired a beast or two in classical mythology.

By Rossella Lorenzi



A fossil collected by ancient Greeks is possibly the thigh bone of a woolly rhinoceros, illustrated here. Click to enlarge this image.
Adrienne Mayor


THE GIST
• The thigh bone of a large, extinct mammal was originally collected by the ancient Greeks.
• It was rediscovered 40 years ago, but never went on permanent display.
• The fossil, which may have inspired certain beasts in Greek mythology, now has a permanent home in England


The bone of a large extinct creature, once treasured by the ancient Greeks, has finally found a permanent home in England.
Known as the Nichoria bone, the blackened fossil is part of the thigh bone of an immense extinct mammal that roamed southern Greece perhaps a million years ago. The bone was collected by ancient Greeks and may have even help inspire certain beasts in Greek classical mythology. It was then then rediscovered 40 years ago.
Since then the fossil had largely vanished from the public eye.
"It was presumed lost until 1998. Following my inquiries, the fossil was found stored in a cellar at the University of Minnesota. It then spent last decade in various U.S. labs," Adrienne Mayor, a research scholar in Classics and History of Science at Stanford University, told Discovery News.
The historic fossil has been welcomed by curators at the Ashmolean Museum in Oxford, England.
"This venerable bone deserves to be displayed. It is one of only two large vertebrate fossils that were deliberately collected in antiquity and unearthed by archaeologists in Greece," Mayor said.
Large fossil remains of prehistoric species, like this petrified thigh bone, might have been the inspiration for many legendary beasts of classical mythology, according to Mayor, who described the fossil for the first time in her 2000 book "The First Fossil Hunters."
Uncovering the roots of several myths, the book, whose revised edition has been published this month, showed that prehistoric fossils exist in the very places where myths about giant beings arose.
"Most likely, the ancient Greeks found the bone in the lignite deposits of the Megalopolis basin, known in antiquity as the 'Battleground of the Giants.' There, the dense concentration of large fossil bones inspired the belief that entire armies of giants were blasted by Zeus's thunderbolts," Mayor told Discovery News.
Perhaps revered as the thigh bone of a mythic giant, the Nichoria bone was discovered on the ancient acropolis at Nichoria between 1969 and 1975 by archaeologists of the Minnesota Messenia Expedition.
The fact that it was carefully stored on the acropolis, which stood some 35 miles from the lignite deposits where the bone was probably found, shows that the ancient Greeks had a great interest in fossils.
"The bone provides further confirmation that the ancient Greeks already found such specimens and ascribed special significance to them," Hans-Dieter Sues, senior scientist and curator of vertebrate paleontology at the Smithsonian's National Museum of Natural History in Washington, D.C., told Discovery News.
Identified in 1978 as the femur of a "Pliocene elephant," the bone was lost for two decades. Rediscovered in 1998 in the Archaeometry Laboratory of the University of Minnesota, Duluth, it remained uncatalogued until Mayor recognized its significance.
She took the fossil to the American Museum of Natural History in New York, where it was examined by paleontologist Nikos Solounias, an expert in Greek fossils of the Miocene to Holocene epochs.
Solounias identified the bone as the distal end of the femur of a woolly rhinoceros, or possibly a Chalicotherium, a large herbivore, and dated it to the Pleistocene era (2 million to 10,000 years ago).
According to Solounias, the rusty-black color of the fossil bone indicates that it was most likely collected from the lignite deposits near the ancient town of Megalopolis. Carried by the ancient Greeks to the sunny acropolis of Nichoria, and then unearthed two millennia later, the bone traveled extensively in the last decade.
From Greece, across the Mediterranean and Atlantic, it went to Minnesota, then east to Princeton, New Jersey and New York City to be identified by paleontologists. Then west again to Bozeman, Montana, where it was professionally stabilized by restorers at the Museum of the Rockies, to prevent further breakage.
"It was then transported overland to Palo Alto, Calif., where it rested on my desk, as I searched for a proper home in a leading museum," Mayor said.
This spring, the relic traveled back over the Atlantic, from California to its final home at the Ashmolean Museum in Oxford, where it will be displayed in the Greek and Roman Antiquities Gallery.
Discovery News

Gadhafi Moving?: The Best Photos of the Day




MISRATA.- Gadhafi Moving? A Libyan soldier carrying a portrait of Moammar Gadhafi is seen on a street under government control in Misrata, 200 kms (120 miles) east of Tripoli, Libya. AP Photo/Albert Facelly,Sipa Press.
Artdaily.org

Capturing the spirit of South Africa's marginalized communities



By Matthew Knight for CNN

STORY HIGHLIGHTS
• "The Edge of Town" is a portrait of some of South Africa's most marginalized communities
• It's the work of South Africa-born photographer Graeme Williams
• He visited over 100 towns in creating the photo essay
• Williams' and other South African photographers' work on display in London from April

(CNN) -- Photographer Graeme Williams has spent over two decades documenting the events that have shaped the lives of millions in Africa.
From the path towards democracy in his native South Africa during the late 1980s and early 1990s to sapphire mining in Madagascar in 2000, Williams' images have shed light on some of the continent's struggles during the modern era.


But for "The Edge of Town" -- a study of South Africa's marginalized communities -- Williams moved away from his conventional documentary approach in an attempt to convey the "complex and conflicting" feelings he has towards his country.
So, out went standing back and training his lens from a wider view as Williams traveled to edge-of-town communities. Treading the line between intimacy and intrusion, the 49-year-old photographer has created a vivid portrait of the lives of South Africa's most deprived people.


"For me, it is important that I am part of this country. I wanted to feel that I wasn't separating myself from the photographs," Williams said.
"So the photographs are very intimate, in that I am right inside what's happening rather than sitting back and looking in."

Williams elected to shoot his subjects in low sunlight -- either at the beginning or end of the day -- with inky shadows stretching across many of the scenes which contrast neatly with the vibrant saturated colors, helping create a more dramatic mood, he says.
Despite visiting communities blighted by unemployment -- 40-50% in some of the 100 towns he visited -- Williams says he was constantly amazed by how welcoming and open his subjects were.
"Sometimes there is a real sense of hope, other times there is a sort of frustration or despair. It's always that combination, fluctuating between extremes," he says.
South Africa clearly still has some way to go before the inequalities which persist between rich and poor are reduced, and Williams believes that only a narrowing of this gap will mean that long-term change is taking root.
Nine of the 41 images which make up "The Edge of Town" can be seen alongside other contemporary South African photographer's work at the forthcoming "Figures and Fictions" exhibition which runs at London's Victoria and Albert Museum from April 12 to July 17.

Little Big Horn Battlefield artefacts relocated




The National Park Service announced that the Little Bighorn Battlefield archives and collections will be temporarily relocated to a storage facility in Arizona. The move is to to protect and preserve the historic objects and records while the NPS works to establish a more secure and permanent repository at the battlefield.


The collection, which includes more than 123,000 historical archive items and nearly 26,000 historic objects and specimens, will go to the NPS’s Western Archaeological and Conservation Center (WACC), a premier preservation and storage facility. The temporary relocation will not include museum items and photographs already on display in the monument visitor centre, where they will remain on exhibit.
“This is great news for such a significant and irreplaceable collection,” said Kate Hammond, superintendent of the monument, which preserves the site of one of the most famous and iconic battles of the 19th-century Indian Wars on America’s western frontier. “We recognise the historical and cultural value of these priceless objects and archives. This temporary relocation will keep the collection together and available for researchers, in the best possible place for its protection and conservation until it can come home to a new museum facility.”
Move will prevent deterioration or catastrophic loss
Park Service and monument officials decided to move the Little Bighorn collection because of the potential for irreversible deterioration of items or catastrophic loss by fire or flood in its present, substandard location – the basement of the park’s small and outdated visitor centre.
“The collection and archives of Little Bighorn are nothing less than cultural and historical treasures,” said John Wessels, director of the NPS’s eight-state, 91-park Intermountain Region. “Unfortunately, all are at risk, and some need special attention. This temporary measure represents both a rescue effort and a commitment to protect these treasures now while we work to give them the permanent home they deserve.”












New visitor centre and museum
Wessels said the Park Service and the monument will press forward with efforts to build a new visitor centre and museum collection facility at Little Bighorn so the collection can return in improved condition for proper, permanent storage and display. New facilities would provide the room needed to convey more fully the causes and consequences of one of the nation’s most important and symbolic cultural and military conflicts.
“We are committed to concerted negotiations with the Crow Tribe, the Custer Battlefield Preservation Committee, and others interested in the monument’s future,” Wessels said. “A renewed collaboration with our partners to give these invaluable objects and archives a proper new home would enhance enormously how we tell the story and the lessons of Little Bighorn.”
We understand how important this collection is to the people of Montana, historians and the tribes associated with Little Bighorn
Superintendent Hammond added: “We understand how important this collection is to the people of Montana, historians and the tribes associated with Little Bighorn. Every step we take in this process is for the sake of preserving the collection and its ultimate return to the battlefield.”


Past Horizons

Evolution: Not Only the Fittest Survive


Bacteria growing on a Petri plate. (Credit: iStockphoto/Monika Wisniewska)

ScienceDaily — Darwin's notion that only the fittest survive has been called into question by new research published in the journal Nature. A collaboration between the Universities of Exeter and Bath in the UK, with a group from San Diego State University in the US, challenges our current understanding of evolution by showing that biodiversity may evolve where previously thought impossible.

The work represents a new approach to studying evolution that may eventually lead to a better understanding of the diversity of bacteria that cause human diseases.
Conventional wisdom has it that for any given niche there should be a best species, the fittest, that will eventually dominate to exclude all others.
This is the principle of survival of the fittest. Ecologists often call this idea the `competitive exclusion principle' and it predicts that complex environments are needed to support complex, diverse populations.
Professor Robert Beardmore, from the University of Exeter, said: "Microbiologists have tested this principle by constructing very simple environments in the lab to see what happens after hundreds of generations of bacterial evolution, about 3,000 years in human terms. It had been believed that the genome of only the fittest bacteria would be left, but that wasn't their finding. The experiments generated lots of unexpected genetic diversity."
This test tube biodiversity proved controversial when first observed and had been explained away with claims that insufficient time had been allowed to pass for a clear winner to emerge.
The new research shows the experiments were not anomalies.
Professor Laurence Hurst, of the University of Bath, said: "Key to the new understanding is the realization that the amount of energy organisms squeeze out of their food depends on how much food they have. Give them abundant food and they use it inefficiently. When we combine this with the notion that organisms with different food-utilizing strategies are also affected in different ways by genetic mutations, then we discover a new principle, one in which both the fit and the unfit coexist indefinitely."
Dr Ivana Gudelj, also from the University of Exeter, said: "The fit use food well but they aren't resilient to mutations, whereas the less efficient, unfit consumers are maintained by their resilience to mutation. If there's a low mutation rate, survival of the fittest rules, but if not, lots of diversity can be maintained.
"Rather nicely, the numbers needed for the principle to work accord with those enigmatic experiments on bacteria. Their mutation rate seems to be high enough for both fit and unfit to be maintained."
Dr. David Lipson of San Diego State University, concluded: "Earlier work showed that opposing food utilization strategies could coexist in complex environments, but this is the first explanation of how trade-offs, like the one we studied between growth rate and efficiency, can lead to stable diversity in the simplest possible of environments."

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Σαν σήμερα το 1952: Ο Ν. Μπελογιάννης και τρεις σύντροφοί του εκτελούνται στο Γουδί


Ο Πάμπλο Πικάσο εμπνευστηκε από τον Ν.Μπελογιάννη και φιλοτέχνησε τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα. Από μαθητής του Γυμνασίου βρέθηκε στο δημοκρατικό κίνημα. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη».
Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1934. Από τότε, πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια στην Ασφάλεια Πατρών, τρομοκρατία στα ιταλικά στρατόπεδα. Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής ήταν καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ. Στον εμφύλιο, ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν πολιτικός επίτροπος μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Παράλληλα με την καθοδηγητική του δουλειά, έγραψε άρθρα και μελέτες που αφορούσαν στην ελληνική ιστορία και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Περίπου ένα χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Νίκος Μπελογιάννης και 93 ακόμη σύντροφοί του -μεταξύ των οποίων ο δημοσιογράφος Στάθης Δρομάζος, ο Στέργιος Γραμμένος και η Έλλη Ιωαννίδου- συλλαμβάνονται και στις 22 Οκτωβρίου 1951 οδηγούνται σε δίκη. Κατηγορούνται για απόπειρα ανασυγκρότησης του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), το οποίο -βάση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947- θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.
Στις 15 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος ανακοινώνει την ετυμηγορία, πλαισιωμένος από τους στρατοδίκες Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον μετέπειτα δικτάτορα), Ν. Κομιάνο, Γ. Κοράκη, και Θ. Κυριακόπουλο. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μεταξύ των καταδικασθέντων σε θάνατο. Η απόφαση προκαλεί διεθνή κατακραυγή, ενώ στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό κλίμα φορτίζεται και πάλι επικίνδυνα.
Τρεις μήνες μετά, στις 15 Φεβρουαρίου 1952, η δίκη επαναλαμβάνεται. Δεσπόζουσα μορφή, ο 37χρονος Μπελογιάννης, ο οποίος παρακολουθεί την όλη διαδικασία μ' ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, άψογα ντυμένος και με περισσή ευπρέπεια και ψυχραιμία. Την 1η Μαρτίου ο πρόεδρος του Στρατοδικείου Σίμος ανακοινώνει την ετυμηγορία... Εις θάνατον καταδικάζονται ο Νίκος Μπελογιάννης και επτά ακόμη κατηγορούμενοι.
Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος που υπέβαλαν απορρίφθηκε. Λίγο αργότερα οδηγούνται στο Γουδί, όπου και εκτελούνται δια τυφεκισμού στις 4:12 π.μ. Στο άκουσμα των πυροβολισμών, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας κυριολεκτικά καταρρέει. Όλη η κινητοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας δεν κατάφερε να αποτρέψει το γεγονός.
Τα άσχημα μαντάτα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στον Αϊ Στράτη, όπου ζει εξόριστος ο Γιάννης Ρίτσος. Την ίδια μέρα θα γράψει το ποίημα
«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ».
"Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη
ΠΗΓΗ: Σαν Σήμερα gr

Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Μέσα» στο Παλλάς γιατί όλοι μας έχουμε κοινά μυστικά




Αθήνα
Ο ιδιωτικός κόσμος σε κοινή θέα. Ο προσωπικός χώρος μέσα από την κλειδαρότρυπα. «Μέσα»: Η νέα δημιουργία του Δημήτρη Παπαϊωάννου μας βάζει κυριολεκτικά «μέσα» στο σπίτι, στο δωμάτιο, στο μπάνιο -μέσα στο εσωτερικό ενός διαμερίσματος, μέσα στο εσωτερικό της ψυχής μας.... Μια παράσταση χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Μια παράσταση που διαρκεί έξι ώρες.

Ο θεατής μπορεί να μπει και να καθίσει όπου θέλει, να δει όσο θέλει, να βγει και να επιστρέψει όποτε θέλει... Ανάμεσα σε μια καθημερινότητα που δεν τελειώνει παρά με τον θάνατο και μια παράσταση που πρέπει, τουλάχιστον, να οριοθετηθεί υπακούοντας στη θεατρική σύμβαση (ή σε ένα τμήμα αυτής), το «Μέσα» έρχεται να προτείνει μια κυκλική, επαναλαμβανόμενη αλλά όχι ίδια, διαδικασίας ζωής. Ένα θέμα που ανακυκλώνεται, με ήρωες άνδρες και γυναίκες της καθημερινότητας που ακολουθούν βασικά μοτίβα ζωής: Ύπνος, φαγητό, φυσικές ανάγκες...

Ένα διαμέρισμα με την κρεβατοκάμαρα, το μπάνιο, την τραπεζαρία, την κουζίνα, το μπαλκόνι με θέα στην πόλη και άνθρωποι που μπαίνουν και βγαίνουν, μέσα στον αέναο κύκλο της ζωής. Αλλάζει η θέμα από το μπαλκόνι, αλλάζουν τα πρόσωπα, οι ισορροπίες, οι σχέσεις....

Όλα όμως παραπέμπουν στη ζωή, «μέσα» στην ίδια τη ζωή... Μετά το «2», τη «Μήδεια», το «Πουθενά», ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επιστρέφει, όπως είπε, σε μια ιδέα που είχε σκεφθεί αμέσως μετά την λήξη της Ολυμπιάδας του 2004. Ήθελε όμως τον χρόνο για να υλοποιηθεί και ως έμπνευση και ως πράξη.

Με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Δημήτρη Παπαϊωάννου και υπό τους ήχους του Κωνσταντίνου Βήτα, τριάντα ερμηνευτές θα βρίσκονται επί σκηνής του Παλλάς, από τις 13 Απριλίου ως τις 15 Μαΐου -από τις 17:30 ως τις 23:30.

Οι θεατές θα έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν ένα από τα τρία εισιτήρια που προτείνονται: Ημέρας με 32 ευρώ (με το οποίο κανείς μπορεί να μπει, να βγει και να επιστρέψει όσες φορές θέλει μέσα σε μια μέρα), Ημέρας/μισή τιμή με 15 ευρώ (το οποίο λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, μόνο που η είσοδος στο θέατρο πρέπει να γίνει από νωρίς τις 17.30 ως τις 19.00 και αργά από τις 22.30 και μετά (Τετάρτη, Πέμπτη, Κυριακή) και η Κάρτα Πολλαπλής Εισόδου με 45 ευρώ (με την οποία μπορεί κανείς να μοιράσει έξι ώρες παρακολούθησης σε οποιεσδήποτε μέρες και ώρες μίας εβδομάδας θέλει).

Προπώληση εισιτηρίων στο Παλλάς, Βουκουρεστίου 5, Αθήνα, τηλ.: 210 3213.100.
Newsroom ΔΟΛ

«Ζωντανεύει» το θέατρο των Δελφών


Αθόρυβο, αλλά ουσιαστικό έργο πραγματοποιεί με τη συνδρομή του υπουργείου Πολιτισμού και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης η κίνηση πολιτών «Διάζωμα», η οποία έχει θέσει στόχο της την αποκατάσταση των αρχαίων μνημείων της ελληνικής επικράτειας.
Στο πλαίσιο αυτής της δράσης, το «Διάζωμα» οργανώνει δύο σημαντικές εκδηλώσεις για την ανάδειξη του αρχαίου θεάτρου των Δελφών και του θεάτρου Φθιωτίδων Θηβών.
Η πρώτη εκδήλωση είναι μια ημερίδα για το αρχαίο θέατρο των Δελφών, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 31 Μαρτίου στις 7 μ.μ. στον χώρο του μουσείου Δελφών. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν η αντιπεριφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Παναγιώτα Γαζή με θέμα: «Η χαρά και η ευθύνη της ανάδειξης ενός μεγάλου μνημείου», ο δήμαρχος Δελφών Νικόλαος Φουσέκης με θέμα «Πραγματοποιείται ένα όνειρο που χρόνια περιμέναμε», η προϊσταμένη της Ι´ Εφορείας Αρχαιοτήτων Αθανασία Ψάλτη «Η ανάδειξη του αρχαίου θεάτρου των Δελφών. Από το εθνικό όραμα στην ατομική πρωτοβουλία» και ο πρόεδρος του «Διαζώματος» Σταύρος Μπένος με θέμα «Μια σπουδαία χειρονομία για ένα σπουδαίο μνημείο».
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα ανακοινωθούν οι δωρεές των αδελφών Ανδριόπουλου, ύψους 96.740,25 ευρώ, στον «κουμπαρά» του θεάτρου των Δελφών και του Μεσογειακού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, ύψους 1.100 ευρώ. Η Γ´ Γυμνασίου του Βαρβάκειου Πειραματικού Γυμνασίου, που συνεισέφερε 385 ευρώ, θα «υιοθετήσει» το θέατρο και οι μαθητές θα το επισκεφθούν το πρωί της 31ης Μαρτίου. Η σκηνοθέτις Αποστολία Παπαϊωάννου θα γυρίσει εθελοντικά ντοκιμαντέρ σχετικά με το μουσείο. Τέλος, η αρχιτέκτων και ανάδοχος του έργου, Λιάνα Χλέπα, θα παρουσιάσει τις διαφορετικές φάσεις και τις ιδιαιτερότητες της μελέτης αποκατάστασης του αρχαίου θεάτρου.
Η δεύτερη εκδήλωση, που διοργανώνεται από τον Δήμο Βόλου και το Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Θεσσαλικών Σπουδών στο δημαρχείο (Παρασκευή 1/4 στις 8 μ.μ.) και έχει ως τίτλο: «Οι πολίτες ξαναζωντανεύουν το αρχαίο θέατρο Φθιωτίδων Θηβών», θα σηματοδοτήσει την έναρξη συλλογής χρημάτων για την αποκατάστασή του.
Να σημειωθεί ότι τα μέλη του «Διαζώματος» έχουν ανοίξει διαφορετικούς «κουμπαράδες» και συλλέγουν χρήματα για την αποκατάσταση 35 θεάτρων σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το συνολικό ποσό που έχουν συγκεντρώσει μέχρι τώρα ανέρχεται σε 201.162,01 ευρώ.


Πηγή: Καθημερινή,

Αρχαιότητες και τρομοκρατία


Σφηνοειδής πινακίδα από την Περσέπολη που φυλάσσεται ως δάνειο στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου.

Reuters
Εφετείο στις ΗΠΑ στήριξε τελικά την πλευρά του Ιράν σε διαμάχη με Αμερικανούς που είχαν προτείνει τη διάθεση περσικών αρχαιοτήτων για την εξασφάλιση αποζημίωσης θυμάτων επίθεσης αυτοκτονίας η οποία είχε σημειωθεί στο Ισραήλ το 1997.
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν το 1997 μια τριπλή επίθεση αυτοκτονίας σε εμπορικό κέντρο της Ιερουσαλήμ κόστισε τη ζωή σε πέντε άτομα και τραυμάτισε άλλα 200. Ως υπεύθυνοι για το συμβάν καταδικάστηκαν δύο μέλη της ισλαμιστικής οργάνωσης Χαμάς. Η εμπλοκή του Ιράν οφείλεται σε πέντε ομάδες Αμερικανών που ισχυρίστηκαν ότι η χώρα φέρει ευθύνη ως περιοχή εκπαίδευσης των μελών της Χαμάς. Με βάση τον παραπάνω ισχυρισμό, και έχοντας κερδίσει μια πρώτη νομική μάχη, οι Αμερικανοί προσπάθησαν να εντοπίσουν ιρανικά περιουσιακά στοιχεία μέσω των οποίων η χώρα, που δεν έχει διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να τους εξασφαλίσει την αποζημίωσή τους. Έτσι εντοπίστηκαν τρείς συλλογές ιρανικών αρχαιοτήτων – προϊστορικής κεραμικής, κοσμημάτων και ελαμιτικών πινακίδων – που φυλάσσονται ως δάνεια στο Field Museum of Natural History και το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών, και τα δύο στο Σικάγο. Και τα δύο μουσεία ισχυρίστηκαν ότι οι εν λόγω αρχαιότητες προστατεύονται από τον αμερικανικό νόμο ενώ η κατάσχεσή τους θα δημιουργούσε κακό προηγούμενο και για άλλα μουσεία τα οποία στηρίζουν τη λειτουργία τους στην πολιτική των δανείων. Το ίδιο το Ιράν επίσης αγνόησε την αίτηση συμμετοχής στη δίκη αν και στη συνέχεια προσέλαβε Αμερικανό δικηγόρο για τον χειρισμό της υπόθεσης.

Το εφετείο, στο οποίο κατέληξε η υπόθεση, δεν καθόρισε το μέλλον των αρχαιοτήτων αλλά καταδίκασε την απόφαση του προηγούμενου δικαστηρίου να αρνηθεί στο Ιράν την ασυλία του ως «κυρίου», κάτι που ήταν αυταπόδεικτο. Κήρυξε επίσης άκυρη την απόφαση ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Ιράν στις ΗΠΑ πρέπει να κατασχεθούν, και παρέπεμψε την απόφαση στο προηγούμενο αυτό δικαστήριο για περαιτέρω διαδικασίες, συμβατές με τις νέες αποφάσεις.

Πηγή: αρχαιολογία on line

Titas wuz here,Ancient graffiti begins giving up its secrets




Cast your mind back to the history books you read in school, the ones that covered classical Greece and Rome, and you’ll probably find yourself thinking about people like Pliny and Plato, Seneca and Socrates, men who seemed to spend the bulk of their days orchestrating epic battles and formulating complicated theories about shadows in caves.

It seems less likely that you’ll recall the anonymous Athenian who, some 1,500 years ago, snuck out in the middle of the night to inform the world that a certain Sydromachos had a backside “as big as a cistern.” Likewise, the fact that someone named Titas was “a lewd fellow” will almost certainly have passed you by.
As for the pictures in the clomping textbooks of old, these would have consisted of grainy busts and urns, not boomerang-shaped penises or disembodied testicles. But times have changed, and there they are, on page 94 of “Ancient Graffiti in Context”: the free-floating genitalia of Hymettos, carved into the rocks there by someone with time on his hands and a loose grasp of human anatomy.
You at the back there: Quiet.
The essay accompanying these images does not invite prurient interest. These carvings, we learn, have a great deal to tell us about “social connectivity” and “cultic resonances” in the ancient world. The new book in which they appear contains 10 densely argued essays in all, covering everything from sports-related goading in Aphrodisias to shout-outs among friends in Pompeii. As for what people were etching and daubing back then, a good deal of it cannot be reprinted in a family newspaper. The first thing we learn is this: People in the ancient world were very, very sweary.
So maybe Winston Churchill had it wrong. Perhaps history isn’t written by the victors; maybe it is written by the vandals.
Claire Taylor and Jennifer Baird, coeditors of “Ancient Graffiti in Context,” would be irritated by that last remark. Phallic imagery on a public wall in the ancient world was not intended to cause shock and dismay, says Taylor, who teaches Greek history at Trinity College Dublin. Instead, these images were intended to express religious devotion and community. “Context,” she says, “is everything.”
Taylor and Baird don’t quite fit with what we know about classical scholars. They occupy the sharp end of a small but enthusiastic group of academics who argue that the “Great Men” approach to history has left a gaping hole in our understanding of the ancient world. The stuff that ordinary people scratched on their city walls, the argument goes, can be far more illuminating than yet another account of the Battle of Corbione.
According to Baird, an archaeology lecturer at the University of London, the idea for publishing a collection of research on ancient graffiti came up during a conversation in a pub. “We had problems with how graffiti was being treated (or not) by archaeologists and historians,” she says. “It’s not just idle scratches, but something that gives real insights into people’s lives.”
This is not to say that graffiti has been entirely overlooked by conventional scholars. Historians have noted and cataloged it, and occasionally used it to look into things like literacy rates and class divisions, but that’s about all. The fact that graffiti is being treated as a serious, stand-alone body of evidence represents something new, something that goes even further than the folk history that has pervaded certain corners of academia in recent years. We’ve had Outsider Art — now we have Outsider Research.
At first glance, anyway, what we see when we look at the clutter of graffiti in Pompeii and Athens doesn’t seem particularly enlightening. There are plenty of puns and insults and expressions of romantic yearning, but very little in the way of depth. As the first-century essayist Plutarch put it: “There is nothing useful or pleasant” about graffiti, “just that X ‘remembers’ Y ‘for good,’ or that someone is ‘the best of friends,’ or much similar nonsense.”
If Plutarch sounds a bit grouchy here, he had good reason. Cities in the Greco-Roman world were absolutely rife with graffiti. No subject was too large or too small for these people to share their thoughts about it in a public space — from imprecations to the gods to notations on the price of cheese. You found graffiti in temples and garrisons, living rooms and latrines. Everyone was at it.
This fact represents a central problem facing scholars interested in exploring this subject. As one of the essayists in Taylor and Baird’s textbook points out, nobody can really decide which set of marks is historically interesting and which is simply an eyesore. The only possible consensus seems to be that the older the graffiti, the more interesting it becomes. An inscription about the sexual preference of Aithonides, citizen of Attica, might be worthy of study; a felt-tip scrawl concerning Steve of San Francisco probably isn’t.
But the graffiti scholars soldier on. The anti-Aithonides slur, we learn, is part of a cluster of similar inscriptions, which, taken as a whole, shed light on male rivalry and machismo in the ancient world. “Their authors wanted to humiliate and insult their opponents,” writes Angelos Chaniotis, a classics researcher at All Souls College, Oxford. “We are not dealing with sexuality, but with competition and power, with notions of superiority and domination.” And we are dealing with these things, importantly, in the most mass-market manner available at the time. These were very much “public performances.”
Vulgar chest-thumping played a big role in a lot of ancient graffiti, but there are plenty of gentler examples to be found. “Therefore, make me die, you who force me to live without you,” some tortured soul wrote on the wall of the Basilica in Pompeii. “The reward for the good surely will not be to be put to the rack.” In a house in Roman Campania, children scrawled images of wobbly boats and five-legged birds, which are very cute.
Academics aren’t generally interested in cute, however, and the Campania etchings are clinically picked apart to explore everything from the degree to which they reflect modern theories on development psychology (“children draw what they know rather than what they see”) to what they can tell us about the movements of kids in a typical Roman household. “The graffiti are archaeological evidence of children’s presence and activities and are, therefore, worth detailed and separate exploration,” writes Katherine Huntley, a PhD student at the School of Archaeology and Ancient History at Leicester University.
Clusters of chatty graffiti in Pompeii, meanwhile, are said to provide clues about how adults forged and maintained social relationships — and, more pertinently, how eager the citizens of Pompeii were to present their friendly banter in a public setting. These people, as one scholar argues, were effectively tweeting each other.
There is something deeply fulfilling about being able to draw parallels between the mundane and the exotic — be it faraway places or the distant past — and the study of ancient graffiti provides plenty of opportunities for that. The sexual boasting, the political griping — if it weren’t for the cryptic-sounding names and the strange syntax, you could be reading this stuff on the benches of the Harvard Square T. And then there’s this, more than 2,000 years old, etched into a wall in the Villa of the Mysteries in Pompeii: “Rufus est.” This is Rufus.
Susan Farrell, who oversees the website www.graffiti.org, says that the underlying motive for all graffiti writers is “the urge to make a permanent mark during an ephemeral life.” This fact is as true of the wall-scratcher Rufus as it is of the kids in Sao Paulo who climb railroad bridges to spray paint their elaborate tags. “I think of it as the need for meaningfulness,” says Farrell, “which I believe is a basic human urge.”
One of the chapters in “Ancient Graffiti in Context” explores the rock faces at El Kanais, a remote outpost in the Egyptian desert, which are cluttered with names and dates left by generations of travelers who simply wanted to state that they were there: “Demetrios wrote this” and “Zenon came up here too.” Some of the more intrepid graffitists had clambered up onto ridges high above the desert floor — just like those crazy kids on the bridges of Sao Paulo.
A few weeks ago, Theodora Richards — daughter of Rolling Stoner Keith — was arrested for defacing a nunnery with a red paint pen. Her message to the world: “T [HEART] A.” Centuries earlier, a citizen of Aphrodisias etched a similar sentiment on the column of a portico there: “I love Epikrates.” Such inscriptions, as one essayist puts it, reveal that these ancient cities, so far removed from the world we live in now, “were inhabited by people, who lived and loved, quarreled, hated.”
Not so very different, after all, from you and me.
Baird insists that we should be careful about using graffiti to draw parallels between the ancient world and our own. “It is incredibly tempting to do this,” she says. “And while there’s certainly something universal in the need to make one’s mark on the world, it’s important we recognize the ways in which things are different.” Context is everything.
Maybe so, but the more I learn about graffiti in the ancient world, the more I am reminded of a line, crudely spray-painted onto a wall not far from my house: “You are not alone.”
Chris Wright is a writer living in Spain.
Arts&Letters Daily

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Οι δρόμοι των Τσιγγάνων στο Βυζαντινό Μουσείο

Της Γιωτας Συκκα


ΔΡΑΣΕΙΣ. Τι δουλειά έχουν οι Τσιγγάνοι στο Βυζαντινό Μουσείο; Θα το μάθουμε στις 8 Απριλίου που είναι η διεθνής ημέρα των Ρομά, αλλά και όλο το καλοκαίρι αφού οι δράσεις που ετοιμάζονται είναι πολλές και ποικίλες, προκειμένου να ξεπεραστούν άγνοιες και προκαταλήψεις χρόνων. Μια δύσκολη συνάντηση που περιλαμβάνει ημερίδα, εκθέσεις, συναυλίες, προβολές, εργαστήρια. Αυτά για αρχή. Γιατί οι δύσκολοι καιροί πυροδοτούν φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού, ρατσισμού και μισαλλοδοξίας. «Ο δρόμος είναι ένας: επιστημονικά τεκμηριωμένη και νηφάλια προσέγγιση ιστορικών περιόδων και πολιτισμών, ενδυνάμωση της κριτικής ικανότητας των ανθρώπων», λέει ο ιστορικός Στάθης Γκότσης και υπεύθυνος των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του ΒΧΜ.
Πρώτα στην Ελλάδα
«Το ερώτημα ωστόσο παραμένει: γιατί στο συγκεκριμένο μουσείο; Το Βυζάντιο όμως συνδέεται άρρηκτα με την ιστορική διαδρομή των Ρομά. «Οπως σημειώνουν οι μελετητές η πρώτη παρουσία πληθυσμών Ρομά σε ευρωπαϊκό έδαφος καταγράφεται στον ελλαδικό χώρο κατά την βυζαντινή περίοδο (14ο αιώνα, ίσως και νωρίτερα, τον 11ο αι.). Στον ίδιο, άλλωστε, γεωγραφικό χώρο και την ίδια περίοδο φαίνεται πως δημιουργούνται οι όροι Τσιγγάνοι και Γύφτοι, που έμελε να χρησιμοποιηθούν ευρύτερα στις ευρωπαϊκές γλώσσες ως προσδιοριστικό των πληθυσμών Ρομά. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτέλεσε εκείνον τον οργανωμένο πολυεθνικό πολιτισμικό χώρο που συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση συλλογικής ταυτότητας για τους Ρομά πληθυσμούς που πέρασαν στην Ευρώπη. Και ταυτόχρονα τους έκανε περισσότερο ορατούς στους μη Ρομά, αντιμετωπίζοντάς τους ως μια διακριτή οντότητα».
Η επιλογή του Βυζαντινού Μουσείου να συμμετάσχει στο πρόγραμμα Roma Routes εντάσσεται στη γενικότερη ευαισθησία του να ανιχνεύει τρόπους που θα φέρουν στο μουσείο όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερα τις ομάδες κοινωνικού αποκλεισμού. Το είχε αποδείξει και στο παρελθόν με τα εκπαιδευτικά προγράμματα για ομάδες ΑμεΑ, μετανάστες, άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το μουσείο έχει σκοπό να προβάλει την ιστορία και τον πολιτισμό των Ρομά. αλλά και να τους δώσει τη δυνατότητα να μπουν σε χώρους που δεν πλησιάζουν. Και μάλιστα όχι μόνο ως επισκέπτες, αλλά και ως συνδιοργανωτές δράσεων. «Τσιγγάνοι στο Βυζαντινό Μουσείο. Ιστορικές διαδρομές και σημερινές αναζητήσεις» είναι το θέμα της ημερίδας που θα γίνει στις 8 Απριλίου και περιλαμβάνει από ομιλίες επιστημόνων μέχρι αφιέρωμα στον δεξιοτέχνη κλαρινίστα Γιάννη Βασιλόπουλο.
Η συμμετοχή στο πρόγραμμα «Οι δρόμοι των Ρομά», στο οποίο συμμετέχουν το Συμβούλιο της Κομητείας του Surrey, το Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πολιτισμού των Γερμανών Σίντι και Ρομά, το Εθνογραφικό Μουσείο της Σλοβενίας και ο Οργανισμός Maramures της Ρουμανίας, προσφέρει την ευκαιρία για δράσεις με τους Eυρωπαίους εταίρους του προγράμματος.
Μια άλλη ανάγνωση
Το Βυζαντινό Μουσείο, πάντως, δεν θέλει μόνο να προσελκύσει μέλη της κοινότητας των Ελλήνων Ρομά, αλλά και να προσφέρει τη δυνατότητα στους υπόλοιπους επισκέπτες να γνωρίσουν πλευρές του πολιτισμού τους αλλά και της σημερινής τους πραγματικότητας. Eχει σημασία να υπερβούμε τις αποστάσεις. Για την ιστορική αυτογνωσία, όπως λέει ο κ. Γκότσης, αλλά και επειδή «θα βοηθήσει να ξεπεραστούν στερεότυπες αντιλήψεις για τους Ρομά και την καταγωγή τους, αλλά και στρεβλές αναγνώσεις του Βυζαντίου που εν πολλοίς συνεχίζει να αντιμετωπίζεται ως μονοσήμαντα “ελληνικό”».
*Η ημερίδα περιλαμβάνει ομιλίες των: Γιάννη Γεωργίου, Ιωάννας Αθανασοπούλου, Ιωάννη Μαυρομμάτη, Μάνου Αχαλινωτόπουλου, Παντελή Μπουκάλα, Μανόλη Ράντη, Γεωργίου Παπακωνσταντίνου κ.ά.

Κathimerini.gr

Μικρά καλά νέα για τον Μαραθώνα από την Κοινωνία Πολιτών


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ. Σε συνέχεια των άρθρων της κ. Γιώτας Συκκά και του κ. Θανάση Δαβάκη που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ουσιαστική εγκατάλειψη του Μαραθώνα, σκεφθήκαμε να σας ενημερώσουμε για κάποιες θετικές δράσεις για τις οποίες αθόρυβα και μεθοδικά εργάζονται Αθηναίοι πολίτες στο πλαίσιο μιας φροντίδας για την περιοχή εις βάθος χρόνου. Η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, στο πλαίσιο του προγράμματος «Μονοπάτια Πολιτισμού» έχει διαμορφώσει διαδρομές για περιπατητές και ποδηλάτες που ενώνουν ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους, αλλά και περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Στόχος μας είναι να διευκολύνουμε Ελληνες και ξένους επισκέπτες, που σήμερα αισθάνονται τελείως χαμένοι στον χώρο, και το μόνο που βρίσκουν εύκολα είναι ο Τύμβος και οι ταβέρνες της παραλίας, να ανακαλύψουν τον Μαραθώνα και να τον αγαπήσουν.
Γιατί ο Μαραθώνας, πίσω από ένα προσωπείο κακοποιημένο από την άναρχη δόμηση, κρύβει ακόμη πολύτιμους θησαυρούς. Είναι διάσπαρτος με σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα (Τρόπαιο, Ναός Αιγυπτίων Θεών, αρχαία νεκροταφεία, αλλά και μνημεία άλλων εποχών), καθώς και μια σπάνια βιοποικιλότητα, με το περίφημο δάσος κουκουναριάς, τον μεγαλύτερο αττικό βιότοπο, ποταμάκια, φαράγγια, κοιλάδες κ.λπ.
Κάποια από αυτά, από φέτος με τη βοήθεια χορηγών μας, θα μπορεί να τα ανακαλύψει ο επισκέπτης μέσω μιας ευανάγνωστης δίγλωσσης σηματοδότησης ενταγμένης κι αυτής στο τοπίο.
Το υποσχεθήκαμε πέρυσι όταν στις 12 Σεπτεμβρίου ακριβώς 2.500 χρόνια μετά την ιστορική μάχη, οργανώσαμε μια λιτή βραδιά μνήμης, με οδηγό τον Ηρόδοτο και την αφιλοκερδή συμμετοχή της Λυδίας Κονιόρδου, του Αντώνη Καφετζόπουλου και του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, αλλά και των νέων της Κρατικής Σχολής Χορού και των μουσικών Χάρη Λαμπράκη, Νίκου Ξανθούλη και της Μαραθωνοδρόμου Μαρίας Πολύζου. Εκείνο το βράδυ, χιλιάδες Αθηναίοι αψήφησαν τα καταστροφικά προγνωστικά για τρομερές καταιγίδες και ήρθαν να αποτίσουν φόρο τιμής στους Μαραθωνομάχους, όπως απλοί άνθρωποι συνεχίζουν να αποθέτουν λίγα λουλούδια στην βάση του Τύμβου. Γι’ αυτό και τα εγκαίνια αυτών των πολιτιστικών διαδρομών προγραμματίζονται πάλι φέτος στις 11-12 Σεπτεμβρίου 2.500 χρόνια + 1 από την ημερομηνία της ιστορικής μάχης.
Η Ελληνική Εταιρεία συνεργάζεται ήδη ή προσβλέπει σε στενή συνεργασία με φορείς και ιδιώτες, τον Δήμο Μαραθώνος, τη διεύθυνση Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Αν. Αττικής που έχει δηλώσει πρόθυμη να διαμορφώσει προγράμματα για σχολεία, σε συνεργασία με το τμήμα εθελοντών εκπαιδευτικών της Ε.Ε., την αρμόδια εφορία του υπ. Πολιτισμού και φυσικά τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Σχινιά και Μαραθώνος. Στο πρόσωπο του προέδρου του κ. Νίκου Αναστασόπουλου βρήκαμε έναν δημόσιο λειτουργό με γνώσεις, αφοσίωση και ενθουσιασμό.
Μας τιμά ότι στην προσπάθεια αυτή έχουν προσφερθεί να συμβάλουν και διακεκριμένοι αρχαιολόγοι, όπως ο ακαδημαϊκός κ. Βασίλης Πετράκος, ο κ. Γιώργος Σταϊνχάουερ, η κ. Λίλα Μαραγκού και ο γνωστός μελετητής της ελληνικής Φύσης κ. Γιώργος Σφήκας. Υπεύθυνος συνεργάτης της Ελληνικής Εταιρείας για το έργο στον Μαραθώνα είναι ο ειδικός στα μονοπάτια κ. Φοίβος Τσαραβόπουλος. Η Ελληνική Εταιρεία έχει πρόσφατα ολοκληρώσει πρόγραμμα μονοπατιών στη Σκύρο, την Τήνο και σε συνεργασία με τον Δήμο Σπετσών ετοιμάζει τα μονοπάτια των Σπετσών. Με τη συμβολή του ιστορικού του Τατοΐου κ. Κώστα Σταματόπουλου και με τη συμπαράσταση της Νομαρχίας Αττικής, έχει εκπονήσει πρόγραμμα σήμανσης και ανάδειξης μονοπατιών για το Τατόι που μόλις παρέδωσε στα αρμόδια τμήματα του ΥΠΠΟΤ.
Την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων η Ελληνική Εταιρεία πρωτοστάτησε για την προστασία του Μαραθώνα. Κάποια σημαντικά επιτεύχθηκαν τότε, σε συνεργασία και με άλλες οργανώσεις περιβάλλοντος, όπως η δημιουργία του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Σχινιά - Μαραθώνα και η προστασία πρόσθετων χώρων αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.
ΛΥΔΙΑ ΚΑΡΡΑ
Ιδρύτρια Ελληνικής Εταιρείας - Πρόγραμμα Μονοπάτια Πολιτισμού, σκηνοθέτης.
Κathimerini.gr

Το Βυζάντιο στην Ουάσιγκτον

Ευρήματα από νέες ανασκαφές, τα περισσότερα από τα οποία δεν έχουν εκτεθεί πουθενά, και άλλα από τις συλλογές μουσείων θα ταξιδέψουν στις ΗΠΑ το 2013


Το Βυζάντιο όπως δεν το έχει κανείς ξαναδεί θα παρουσιάσει η Ελλάδα στην καρδιά της Αμερικής με μια μεγάλη όσο και σπουδαία και πρωτότυπη έκθεση που θα ξεκινήσει στη «Νάσιοναλ Γκάλερι» της Ουάσιγκτον σε δύο χρόνια από τώρα.
Θα ακολουθήσει έκθεση σε ακόμη μία πόλη της Αμερικής, η οποία δεν έχει προς το παρόν οριστικοποιηθεί. Θα είναι ό,τι πιο νέο έχει να παρουσιάσει η χώρα μας στον τομέα των βυζαντινών αρχαιοτήτων και ήδη υπάρχει προεργασία ενός χρόνου. Αυτή είναι η «απάντηση» της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού και της ακαταπόνητης αρχαιολογικής κοινότητας στο κλίμα των δύσκολων ημερών που περνάμε: επίθεση με φυγή προς τα μπροστά!
Τα εκθέματα που θα παρουσιαστούν στην έκθεση προέρχονται από το σύνολο των αρχαιολογικών υπηρεσιών της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων εφορειών Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, καθώς και των τριών μουσείων που διαθέτουν μοναδικές συλλογές για τη βυζαντινή περίοδο: Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης και Μουσείο Μπενάκη. Πού έγκειται όμως η ξεχωριστή αντιμετώπιση και η ξεχωριστή ματιά; Στο ότι θα παρουσιαστούν ευρήματα από νέες ανασκαφές, τα οποία στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχουν μέχρι σήμερα εκτεθεί πουθενά.
Ο στόχος
Η διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών Μελετών Αναστασία Τούρτα, η επιστήμονας που βρίσκεται πίσω από το εξαιρετικό στήσιμο εκθέσεων σε δύο μουσεία της Θεσσαλονίκης (Βυζαντινού Πολιτισμού και Λευκού Πύργου), εξηγεί στο «Εθνος» το βασικό σκεπτικό. Οπως λέει, ο στόχος είναι να αναδειχθεί ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός, όπως και η ελληνικότητά του.
Η έκθεση, θα είναι αρθρωμένη πάνω σε έναν χρονολογικό καμβά ο οποίος καλύπτει όλη τη βυζαντινή περίοδο και επιτρέπει την παράλληλη ανάπτυξη ειδικών θεμάτων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως: η υποδοχή και η αφομοίωση της αρχαίας ελληνικής τέχνης, η συμβολή των ελληνικών κειμένων στην ανάπτυξη της παιδείας, η κωδικοποίηση της υστερορωμαϊκής νομοθεσίας, η θέση της γυναίκας στη βυζαντινή κοινωνία κ.ά. Ως προς αυτό το σκέλος, σημασία έχει να αναδείξουμε πόλεις όπως η Αθήνα, η Σπάρτη ή η Θήβα, λέει η κ. Τούρτα. Στη συνείδησή μας είναι ταυτισμένες με την αρχαιότητα. Ωστόσο έχουν και σημαντικό βυζαντινό παρελθόν, το οποίο θέλουμε να αναδείξουμε.
Ταυτοχρόνως, μέσα από την «περιήγηση» του επισκέπτη σε επιλεγμένα κέντρα της βυζαντινής αυτοκρατορίας όπως η Θεσσαλονίκη, η Αθήνα, η Θήβα, η Αρτα, η Κόρινθος, ο Μιστράς, η Ρόδος και η Κρήτη, μπορεί να επιτευχθεί και τουριστική προβολή τους όπως σημειώνει το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
Την εκθεσιακή διαδρομή προσανατολίζουν η ελληνική γλώσσα ως φορέας πολιτισμού και μνήμης και ο διάλογος της αυτοκρατορικής εξουσίας με την Εκκλησία. Θα είναι η μεγαλύτερη που έχει παρουσιαστεί με αποκλειστικά ελληνικά εκθέματα και δεν θα περιλαμβάνει υλικά που την τελευταία εικοσαετία «ανακυκλώνονται» σε εκθέσεις. Η κ. Τούρτα τονίζει πως ανοίγουν οι αποθήκες εφορειών αρχαιοτήτων και μουσείων ανά τη χώρα και βγαίνουν σημαντικά εκθέματα σε πρώτη παρουσίαση.
12ΜΕΛΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Για τη διοργάνωση της έκθεσης έχει συγκροτηθεί άμισθη δωδεκαμελής επιστημονική επιτροπή στην οποία μετέχουν η γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η διευθύντρια βυζαντινών και μεταβυζαντινών αρχαιοτήτων, οι διευθυντές των τριών μουσείων, η διευθύντρια του ΕΚΕΒΥΜ, καθηγητές πανεπιστημίου, καθώς και άλλα στελέχη του υπουργείου.
ΧΟΡΗΓΙΕΣ Το κόστος θα καλυφθεί στο σύνολό του από χορηγούς, ένας εκ των οποίων είναι και ο ΟΠΑΠ. Οι χορηγίες καλύπτουν αποκλειστικά το κόστος διοργάνωσης της έκθεσης.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ
akotti@pegasus.gr
ΕΘΝΟΣ ON LINE

Μαρία Πολυδούρη:Πριν απο 89 χρόνια έφυγε

Εφυγε τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1930 με ενέσεις μορφίνης που ζήτησε να της «περάσει» ένας αφοσιωμένος θαυμαστής της, ο Βασίλης Γεντέκος.



«Ο μήνας που μου έδωκε την ζωή και ο μήνας που όταν μπει μου παίρνει κάθε ίχνος ζωής! Μια μελαγχολία χωρίς όρια με πνίγει, μια πλήξη τρομερή με παραλύει, μια νευρικότης με πεθαίνει. Απρίλιε, Απρίλιε πόσο ευχάριστα μου ψάλλεις τη δυστυχία μου, μου θυμίζεις ότι μου λείπει… με απελπίζεις».

Oγδόντα εννιά χρόνια πέρασαν από τότε που γράφτηκαν αυτές οι γραμμές. 109 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τότε που γεννήθηκε η κοπέλα που έγραψε αυτές τις γραμμές στο ημερολόγιο της.
Το σημαντικότερο στοιχείο της προσωπικότητας της Μαρίας Πολυδούρη είναι η προσωπική της στάση και ο αγώνας που έδωσε στην ζωή της. Συνήθως, το όνομά της σκιάζεται από την παρουσία στην ζωή της του Κώστα Καρυωτάκη, παρουσία ιδιαίτερα σημαντική, καταλυτική θα λέγαμε. Όμως αυτή η σκιά την αδικεί, όχι ποιητικά, αλλά ως στάση ζωής.
Ο Καρυωτάκης με την ποίησή του και την αυτοκτονία του, ήταν το τέλος μιας εποχής. Η Μαρία Πολυδούρη με την στάση ζωής της και το έργο της που είναι στον προθάλαμο της ποίησης, γιατί η σύντομη ζωή της δεν της επέτρεψε να το ολοκληρώσει, σηματοδοτεί την αρχή μιας ρήξης.
Ως γυναίκα πάλεψε να σπάσει όλο το απίστευτο βάρος, κοινωνικών προκαταλήψεων, και κοινωνικών «καθηκόντων» αιώνων ολόκληρων, δίνοντας μάλιστα έναν αγώνα που δεν περιοριζόταν μόνο στην δεκαετία του '20, αλλά, υπό την έννοια της ουσιαστικής κοινωνικής απελευθέρωσης της γυναίκας φθάνει ως τα σήμερα.
Η Μαρία Πολυδούρη γεννήθηκε στην Καλαμάτα την 1η Απριλίου 1902. Γονείς της ήταν ο φιλόλογος καθηγητής Ευγένιος Πολυδούρης και η Κυριακή Μαρκάτου. Μετά το Γύθειο και τα Φιλιατρά, το 1916 η οικογένεια επιστρέφει στην Καλαμάτα. Η Μαρία είναι 14 ετών και θα δημοσιεύσει το πρώτο της ποίημα - ο «Πόνος της Μάνας» το 1915 στο περιοδικό «Οικογενειακός Αστήρ».
Τα πρωτόλειά της τα συγκεντρώνει στην συλλογή «Μαργαρίτες» η οποία δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Το 1918, τελειώνει το Γυμνάσιο και διορίζεται μετά από εξετάσεις στην Νομαρχία Μεσσηνίας. Ενδιαφέρεται για την Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία, για το γυναικείο ζήτημα και την χειραφέτηση της γυναίκας.
Αποφασίζει να σπουδάσει Νομικά και όχι φιλολογία που είχε υποσχεθεί στον πατέρα της για να υπερασπιστεί όλες τις αδικημένες γυναίκες του κόσμου.
Το 1920 μέσα σε διάστημα 40 ημερών η Μαρία Πολυδούρη χάνει και τους δύο γονείς της. Τους γονείς της που είχαν ανάψει την φλόγα της αναζήτησης, και της κριτικής σκέψης σε όλα τους τα παιδιά. Η μητέρα της ασχολείτο και εκείνη με το γυναικείο ζήτημα, ενώ ο πατέρας της ήθελε τις κόρες του ελεύθερες.
Ηταν η Μαρία Πολυδούρη μαζί με μερικές άλλες γυναίκες που έστειλαν τηλεγράφημα στον Πρόεδρο της Βουλής επί Ελευθερίου Βενιζέλου και ζητούσαν παροχή ψήφου στις γυναίκες.
Η «καλή κοινωνία» των Καλαμών θα αναστατωθεί και όχι μόνο οι άντρες, αλλά και οι γυναίκες θα τα βάλουν με την «περίεργη» που φέρνει αναστάτωση στα «σπιτικά».
Η ανήσυχη Μαρία δεν θα μείνει στην Καλαμάτα μετά τον θάνατο των γονιών της. Θα κάνει το πρώτο άλμα και θα έλθει στην Αθήνα του 1920. Το 1921 εγγράφεται στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου, ενώ το 1922 μετατίθεται και εργάζεται στην Νομαρχία Αττικής με μισθό πείνας.
Η Μαρία Πολυδούρη κυκλοφορεί σε αυτήν την πόλη με τους μακριούς δρόμους, είναι μια γυναίκα περιζήτητη, περιφρονεί τα ήθη των αστών και το Τμήμα Ηθών της αστυνομίας τους που κυνηγούσε τα βράδια τις δεσποινίδες που δεν συνοδεύονταν. Μια ανεξάρτητη νέα γυναίκα, στα μαύρα μάτια της οποίας καθρεφτιζόταν η περηφάνια της ύπαρξής της και η φωτιά του χαρακτήρα της που την ωθούσε να πίνει την ζωή ως την τελευταία σταγόνα.
«Μου λείπει μια καρδιά που να πονεί για μένα» θα σημειώσει η ίδια: Τον Ιανουάριο του 1922 η Μαρία Πολυδούρη συναντά τον Κώστα Καρυωτάκη, στην Νομαρχία Αθηνών όπου εκείνος είχε μετατεθεί από την Σύρο. Ο Καρυωτάκης είχε ήδη δημοσιεύσει τον «Πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων» και τα «Νηπενθή».
Η σχέση τους ξεκινά θερμά, όμως δεν επρόκειτο να κρατήσει πολύ. Τον Αύγουστο του 1922 ο Καρυωτάκης μαθαίνει ότι έχει προσβληθεί από σύφιλη, ασθένεια ανίατη, τότε, και πράγμα -εξίσου σημαντικό- και κοινωνικά στιγματισμένη.
Στο ποίημά του «Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα» ο Καρυωτάκης θα αποκαλύψει στην Πολυδούρη το φοβερό μυστικό του. Οι καταγραφές στο δικό της ημερολόγιο είναι σπαρακτικές.
Η Πολυδούρη ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια της εποχής της, με μια πράξη ιδιαίτερα τολμηρή, αν λάβουμε υπόψη μας και την ηλικία της, προτείνει στον Καρυωτάκη να παντρευτούν χωρίς να κάνουν παιδιά. Ο Καρυωτάκης αρνήθηκε. Η ψυχολογική διάθεση της Μαρίας Πολυδούρη αποτυπώνεται στο ποίημα "Θα πεθάνω μιαν αυγούλα" του 1922.
Με ένα ποίημα του που δημοσιεύθηκε το 1923, με τον τίτλο «Τραγούδι παραφροσύνης», ο Κώστας Καρυωτάκης δίνει το τέλος του έρωτά του με την Μαρία Πολυδούρη.
Και πάντα εδαπανούσαμε τον έρωτα, την ήβη. έμοιαζε το Ενδεχόμενο σα μια μεθυστική άβυσσος, όταν έρημος διαβάτης όλο σκύβει μόνο για να φαντάζεται το πέσιμό του εκεί.
Αυτή ήταν η πρώτη στροφή του ποιήματος. Αργότερα, ο Καρυωτάκης παρέλειψε την στροφή αυτή και έδωσε στο ποίημα τον τίτλο «Ωχρά Σπειροχαίτη» - είναι το μικρόβιο της σύφιλης - και το συμπεριέλαβε στην συλλογή «Ελεγεία και Σάτιρες»του 1927.
Η Μαρία αδιαφορεί για την υγεία της και παθαίνει αδενοπάθεια. Αναρρώνει στο Μαρούσι - τόπος παραθερισμού το 1923 - όπου την επισκέπτεται ο Καρυωτάκης με τον οποίο διατήρησε φιλικές σχέσεις. Το 1924 την ερωτεύθηκε ένας όμορφος, νέος και πλούσιος δικηγόρος, ο Αριστοτέλης Γεωργίου.
Ο Καρυωτάκης νιώθοντας την τρικυμία στην καρδιά της θα της δώσει το πεζό ποίημα «Η τελευταία». Η Πολυδούρη το εμπιστεύθηκε στην ποιήτρια Μυρτιώτισσα.
Η Μαρία αρραβωνιάστηκε με τον Αριστοτέλη Γεωργίου και το 1925 εγκαταλείπει το Πανεπιστήμιο χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Την ίδια χρονιά κατέφυγε στην Φτέρη Αιγίου και το πικρό ερώτημα που ανακύπτει είναι αν στις στάχτες και στα αποκαΐδια στα οποία μετετράπη και το μαγευτικό ελατόδασος το 2007 έσβησαν και τα βήματα της Μαρίας Πολυδούρη. Εκεί έγραψε μια νουβέλα που δεν δημοσιεύθηκε ποτέ, ωστόσο με τον τίτλο «Μυθιστόρημα» περιλαμβάνεται στα «Απάντα» της που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Αστάρτη.
Το 1925 η Μαρία Πολυδούρη, φοιτά στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και αργότερα στην Σχολή Κουνελάκη. Το 1926 παίζει στο «Κουρέλι» του Νικοντέμι, ενώ την ίδια χρονιά ξαφνιάζοντας τους πάντες φεύγει για το Παρίσι, όπου φοίτησε στην σχολή υψηλής ραπτικής Εκόλ Πιζιέ, ενώ το πάθος της για την ζωή την έκανε να σπαταλά. Την 1η Φεβρουαρίου 1928 στα αρχεία του νοσοκομείου Σαριτέ, με τον αύξοντα αριθμό 1754 κατεγράφη η είσοδός της σε αυτό ως φυματική..
Το 1928 επιστρέφει στην Αθήνα και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο «Σωτηρία». Την έβαλαν στη τρίτη θέση σε ένα δωματιάκι που προοριζόταν για τους κατάκοιτους. Εκεί θα μάθει για την αυτοκτονία του Καρυωτάκη και εκεί θα γνωριστεί με τον Γιάννη Ρίτσο, άρρωστος κι αυτός τότε, στον οποίο αφιέρωσε το ποίημα «Θυσία». Στο «Σωτηρία» θα της σταθεί ιδιαίτερα η αδελφή της Βιργινία που αφιέρωσε όλη της την ζωή στην Μαρία.
Το δωματιάκι όπου νοσηλευόταν το διακόσμησε με πορτραίτα ποιητών όπως ο Μπάιρον, ο Μποντλέρ, ενώ την φωτογραφία του Καρυωτάκη την είχε στο κομοδίνο της. Την επισκεπτόταν ο Φώτος Πολίτης, η Μαρίκα Κοτοπούλη, οι ποιητές Παπαδάκης, Ζώτος, Χονδρογιάννης. Της συμπαραστάθηκε με πολύ αγάπη η Μυρτιώτισσα.
Το 1928 η Μαρία Πολυδούρη εκδίδει την συλλογή της «Τρίλιες που σβήνουν» και το 1929 πάντα νοσηλευόμενη στην «Σωτηρία» εκδίδει την δεύτερη συλλογή της «Ηχώ στο Χάος». Τον Φεβρουάριο του 1930, η Μαρία Πολυδούρη μεταφέρεται στην κλινική Χρηστομάνου στα Πατήσια με πρωτοβουλία του Αγγελου Σικελιανού και μερικών άλλων φίλων που δεν άντεχαν να την βλέπουν να αργοπεθαίνει πάμπτωχη σε άθλιες συνθήκες δημόσιου νοσοκομείου. Αρνείται τον έρανο που είχε ανοίξει το «Βήμα».
Εφυγε τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1930 με ενέσεις μορφίνης που ζήτησε να της "περάσει" ένας αφοσιωμένος θαυμαστής της ο Βασίλης Γεντέκος. Κηδεύτηκε την ίδια μέρα στο Α Νεκροταφείο Αθηνών. Ο τάφος της δεν υπάρχει. Η εκταφή των οστών της πραγματοποιήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1933 από την αδελφή της Βιργινία.
Ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη έχουν μελοποιήσει οι Μιχάλης Κουμπιός, Νότης Μαυρουδής, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Γιάννης Σπανός, Φώτης Λαζίδης, Σάββας Σάββα, Μιλτιάδης Σελιτσανιώτης, Μαρία Βουμβάκη και Δημήτρης Μαραμής.
ΕΘΝΟΣ ON LINE

ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΣΜΗΜΑ: Χάντρες, ένα πολύτιμο στοιχείο κόσμησης


Γυάλινες χάντρες
Σχεδόν κάθε τόπος έχει τη δική του ειδικότητα στην κατασκευή χαντρών.
Στην αρχαιότητα ήταν περιζήτητες οι χάντρες που έφτιαχναν με τη μέθοδο της κοκκίδωσης ειδικευμένοι τεχνίτες πολύτιμων μετάλλων.
Στην αρχαία Αίγυπτο είχαν δημιουργηθεί ειδικές συντεχνίες σύμφωνα με τα υλικά και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνταν. Τεχνικές που είχαν εφεύρει οι Αιγύπτιοι και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα. Για χρόνια, οι τεχνικές αυτές ήταν μυστικές. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην αναγεννησιακή Βενετία, αν ένας τεχνίτης πρόδιδε το μυστικό κατασκευής των γυάλινων χαντρών, αντιμετώπιζε την ποινή του θανάτου.
Σήμερα, στο Jablonec της Τσεχίας, παρά τη μεγάλη ζήτηση που έχουν οι χάντρες, σε ένα τυπικό εργοστάσιο των 80 τεχνιτών, παράγονται μόνο 240 χάντρες τη μέρα από τον καθέναν.

αρχαιολογία on line

Αρχαίο μυαλό, σύγχρονα ερωτήματα




Η δρ Sonia O Connor (Πανεπιστήμιο Bradford) εξετάζει το κρανίο του Heslington.
Ερωτηματικά δημιουργεί στους επιστήμονες το φαινόμενο της διατήρησης τμημάτων από το μυαλό ενός άνδρα της Εποχής του Σιδήρου, τα λείψανα του οποίου βρέθηκαν στο Heslington της Αγγλίας.

Το κρανίο του άνδρα, ο οποίος έζησε μεταξύ του 674 και του 482 π.Χ., είχε βρεθεί στα τέλη της χρονιάς που μας πέρασε κατά τη διάρκεια σωστικής ανασκαφής σε λάκκο, σε θέση όπου θα επεκτεινόταν χώρος του Πανεπιστημίου του Γιορκ. Σύμφωνα με την ανθρωπολογική εξέταση που ακολούθησε, ο νεκρός είχε ηλικία από 25 μέχρι 45 ετών. Εκτός από το κρανίο, τη σιαγόνα και δύο οστά από τον λαιμό, στον λάκκο δεν βρέθηκαν άλλα κατάλοιπα από το σώμα του, γεγονός που κάνει τους επιστήμονες να υποστηρίζουν ότι ο νεκρός πέθανε βίαια: κρεμάστηκε και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε. Το ισχυρότερο ερώτημα όμως ήταν ο λόγος διατήρησης του μυαλού του, που εντοπίστηκε ως μια συρρικνωμένη μάζα στο εσωτερικό του κρανίου, τη στιγμή που δεν υπήρχε ίχνος από άλλους μαλακούς ιστούς.

Το μυαλό θεωρείται ως ένα από τα πιο ευπαθή σημεία του σώματος, καθώς η σήψη επέρχεται εκεί γρηγορότερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τα έθιμα ταρίχευσης στην Αίγυπτο, αφαιρούνταν από τη μούμια. Παρά το γεγονός αυτό, στην Αγγλία έχουν εντοπιστεί παράλληλα του φαινομένου διατήρησης του μυαλού: στη θέση Kingston-upon-Hull, εντοπίστηκαν πριν από μερικά χρόνια 25 φυσικά διατηρημένα κατάλοιπα μυαλού ανθρώπων που έζησαν τον Μεσαίωνα. Σε καμία περίπτωση δεν είχε προηγηθεί διαδικασία ηθελημένης διατήρησης του σώματος ή μέρους του.

Κοινός τόπος και στις δύο περιπτώσεις, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι ο γρήγορος ενταφιασμός σε ένα υγρό περιβάλλον όπου το οξυγόνο απουσίαζε. Υπό εξέταση είναι επίσης άλλοι παράγοντες που ίσως προκάλεσαν χημικές μεταβολές, όπως πιθανές ασθένειες ή διατροφικές συνήθειες.
Πηγή: Live Science

Οι πρώτοι Ευρωπαίοι έτρωγαν ανθρώπους



Οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν πως οι πρώτοι Ευρωπαίοι στράφηκαν στην ανθρωποφαγία καθαρά για λόγους διατροφής.
Τα απομεινάρια των πρώτων Ευρωπαίων, που βρέθηκαν σε ανασκαφή στη βόρεια Ισπανία, αποκάλυψαν πως οι προπάτορες των σύγχρονων Ευρωπαίων είχαν ανθρωποφαγικές συνήθειες.
«Ξέρουμε ότι ασκούσαν τον κανιβαλισμό» είπε ο Χοσέ Μαρία Βερμούδες ντε Κάστρο, ένας από τους επικεφαλής του προγράμματος της περιοχής Αταπουέρκα, που είναι προστατευόμενη από την UNESCO.
Οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν πως στράφηκαν στην ανθρωποφαγία καθαρά για λόγους διατροφής, όχι σαν τμήμα κάποιου τελετουργικού: συγκεκριμένα, έτρωγαν τα πτώματα των εχθρών τους μετά από διαμάχες ή επιδρομές - ιδιαίτερα αυτά που ανήκαν σε παιδιά και εφήβους.
Τα ευρήματα που οδήγησαν σε αυτά τα συμπεράσματα ήταν ανθρώπινα απομεινάρια, αναμεμειγμένα με απομεινάρια ζώων που αποτελούσαν κλασικά κυνηγετικά θηράματα στην περιοχή (άλογα, ελάφια, ρινόκεροι κλπ).
Οι σπηλιές της Αταπουέρκα αποκαλύφθηκαν για πρώτη φορά κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια εργασιών διάνοιξης τούνελ. Ωστόσο, οι πρώτες ανασκαφές έλαβαν χώρα το 1978 και τα πρώτα ανθρώπινα απομεινάρια αποκαλύφθηκαν το 1984. Το 1992 βρέθηκε ένας ολόκληρος σκελετός, και αργότερα (1992) αποκαλύφθηκαν απομεινάρια ηλικίας 800.000 ετών- τα οποία θεωρείται πως ανήκουν στους πρώτους ανθρώπους που κατοίκησαν στην ευρωπαϊκή ήπειρο (Homo Antecessor - «άνθρωπος ο πρωτοπόρος» ).
Ο Homo Antecessor έζησε πριν το Νεάντερταλ και το Homo Sapiens και πιστεύεται πως έφτασε στις σπηλιές της Αταπουέρκα μετά από μια μακρά μεταναστευτική πορεία, που ξεκίνησε από την Αφρική και πέρασε από τη Μέση Ανατολή, τη βόρεια Ιταλία και τη Γαλλία.
Η Αταπουέρκα ήταν ένας εξαιρετικός τόπος για ανθρώπινο αποικισμό, καθώς βρισκόταν ανάμεσα σε δύο ποταμούς και είχε πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Ωστόσο, παρά το πλούσιο κυνήγι της περιοχής, ο Homo Antecessor δεν άφηνε αχρησιμοποίητο το κρέας των σκοτωμένων εχθρών.


Πηγή: www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑFP, 24/6/09
http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_24/06/2009_

H ωραία Ελένη δεν ήταν ένα…ανδρικό αξεσουάρ,




H ωραία Ελένη, γυναικείο σύμβολο της αρχαιότητας, απεικονισμένη σε ερυθρόμορφο αττικό αγγείο του 450 π.Χ.
Νεώτερες μελέτες προσπαθούν να αποδείξουν ότι η ωραία Ελένη δεν ήταν ένα…ανδρικό αξεσουάρ, αλλά πολύ περισσότερο είχε σημαντικό, ακόμη και ηγετικό ρόλο στην αρχαιοελληνική κοινωνία.
Οι έρευνες πάνω στο DNA ανατρέπουν τη θεωρία για τον υποβαθμισμένο ρόλο της γυναίκας στις αρχαιοελληνικές κοινωνίες.
Με βάση αυτές τις έρευνες των τελευταίων ετών σε μυκηναϊκούς τάφους Βρετανοί γενετιστές-αρχαιολόγοι από το Manchester οδηγήθηκαν πρόσφατα στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα είχαν ουσιαστικό ρόλο στην άσκηση της εξουσίας και πολύ συχνά κατείχαν θέσεις κλειδιά σε καίριους τομείς διακυβέρνησης.
Η ερευνητική ομάδα των επιστημόνων του Manchester εξέτασε γενετικό υλικό από μυκηναϊκούς τάφους και διαπίστωσε ότι οι γυναίκες δεν αποσπούσαν τιμές στην κοινωνία μόνο ως σύζυγοι αξιωματούχων.
Η έρευνα ακολούθησε την εξής διαδικασία: απομονώθηκε γενετικό υλικό, που είναι γνωστό ως «μιτοχονδριακό DNA» από 22 σκελετούς, αλλά μόνο οι τέσσερις έδωσαν αρκετό υλικό για ανάλυση. Από αυτούς οι δύο σκελετοί, οι οποίοι μέχρι τώρα επιστήμονες πίστευαν ότι ανήκαν σε συζύγους, αποδείχθηκε ότι ανήκουν σε αδέλφια: αδελφό και αδελφή. Η συγγενική αυτή σχέση και το γεγονός ότι τάφηκαν με τις ίδιες τιμές παρά τη διαφορά φύλου οδήγησε τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες δεν αντλούσαν κοινωνική καταξίωση από τους άντρες και μόνο, αλλά η θέση τους ήταν πολύ πιο αναβαθμισμένη απ’ όσο πιστεύουμε σήμερα, αφού ίδια μεταχείριση στα ταφικά έθιμα, σήμαινε ανάλογη ισότητα και στην κοινωνία. Μήπως τελικά οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν κατώτερες, αλλά ίσες με τους άνδρες;




Πηγή: The Observer (Robin McKie), 1/6/2008

Reunited Pompeii Couple Finds Permanent Home

by Rossella Lorenzi



Servilia and Lucius Caltilius Pamphilus, the married couple from Pompeii that was virtually reunited on a photomontage following the work of two British researchers, are now forever side by side in the National Archaeological Museum of Naples.
Following Discovery News story early this month, the 2000-year-old marble puzzle made of several inscribed fragments has been physically pieced together at the museum by Giuseppe Camodeca, professor of Roman history and Latin epigraphy at the University of Naples "L'Orientale."
NEWS: Pompeii Couple Reunited in Marble Inscription
“All the pieces were found stored in the deposits of the museum. I discovered one more piece, so the inscription is now made of eight fragments,” Camodeca told Discovery News.
Broken apart and buried during the eruption of Mount Vesuvius in 79, the pieces belonged to a tomb inscription. They were unearthed in 1813 along the Via dei Sepolcri in Pompeii near a burial tomb known as "Tomb of the Marble Door."
The fragments were then stored in the huge deposits of the National Archaeological Museum of Naples and later reassembled by piecing together six pieces.
It resulted a fragmented inscription which read: "Lucius Catilius Pamphilus, freedman of Lucius, member of the Collinian tribe...”
Although two fragments contained the Latin word "uxori," indicating a wife, the puzzle remained unsolved until Peter Kruschwitz and Virginia Campbell of the University of Reading, U.K., found a key fragment by scrutinizing photographs of various fragments of inscriptions stored at the Naples museum.
BLOG: 'Mini-Pompeii' Found in Norway
Containing nothing but the name of a female -- Servilia -- and the first part of a phrase, the fragment read: "Seruiliae [...] amico anim [o ...]," making it easy to fully read the inscription: "Lucius Catilius Pamphilus, freedman of Lucius, member of the Collinian tribe, for his wife Servilia, in a loving spirit."
The original excavation report stated that the fragmentary inscription consisted of seven pieces of marble, but Camodeca found another piece.
Filling the top right corner, the fragment just completes the puzzle.
After nearly 2,000 years, Lucius Catilius Pamphilus’ love for his wife Servilia is finally written on stone.
“We have a legible square marble inscription which measures 76 by 76 centimeters (30x30 inch). I hope that now the inscription will be restored and eventually displayed at the museum,” Camodeca said.
Photo: Courtesy Giuseppe Camodeca
Discovery News

Will Earthbound Comet Fulfill 2012 Prophecy?

by Ray Villard



It's nearly 300 million miles away and barreling toward us. The intruder from deep space, called called comet Elenin, crosses Earth's orbit on its inbound leg and again on its outbound swing around the sun later this year.
Russian astronomer Leonid Elenin discovered the innocuous little comet on Dec. 10, 2010, at International Scientific Optical Network's robotic observatory near Mayhill, New Mexico.
Presently the comet is a faint smudge of light in deep sky exposures. By late August comet Elenin should be visible to the naked eye as a dim "fuzzy star" with a tail. Over a few weeks the visitor will speed across the spring constellation Virgo and toward Leo on its outbound leg.

Cometgate
A dizzying collection of doomsday predictions have been linked to comet Elenin. The hysteria was inevitable as anxiety grows over the approach of 2012 -- that is supposedly a game-changing year for life on Earth. At least according to some interpretations of the ancient Mayan calendar.
If you believe the gobbledygook on numerous websites and YouTube videos, this is a "renegade comet" that just couldn't wait for 2012 to mess with the Earth.
Though it's now over twice as far away from Earth than the sun is, comet Elenin has already been blamed for triggering earthquakes and shifting Earth's rotation axis. The comet has also been accused of melting ice on Mars and stirring up a storm on Saturn. It's predicted to flip Earth's magnetic field.
And that's just the beginning. There are numerous "Cometgate" allegations of news media and government cover-up, and the existence of hidden comet shelters for U.S. officials.
The timing of the MESSENGER spacecraft's deceleration in orbit around Mercury last week is also suspect because our innermost planet supposedly "aligns" with the comet's position this month.



Reality Check
Comet Elenin will sweep nearest to Earth on Oct. 16 at a distance of 21 million miles and be moving fast enough to travel the distance from Earth to the moon in under five hours!
The effects of the comet on Earth at closest approach will be as inconsequential as that of a mosquito slamming head-on into an ocean-going supertanker.
Let's look at the physics. Comet Elenin is a loose agglomeration of volatile ices and dust a few miles across. It is therefore one hundred billionth the mass of our moon. (The relative difference is roughly the same as the mass of a mosquito vs. the mass of an oil supertanker.)
The comet will pass no closer to us than 84 times the Earth-moon distance.
Applying Isaac Newton’s laws of gravity, this means the comet's tidal pull on Earth -- at closest approach -- will be approximately one-hundred trillionth the force of the moon's tidal pull on Earth. And, we all now know that despite the dreaded Supermoon hype last week, there were no monster storms or earthquakes triggered by our satellite's gravitational tug at closest approach to Earth.


Comet-Kazi
What's more, comets get the worst end of the deal when they venture near larger bodies -- just like that mosquito slamming into the supertanker.
Some comets dive-bomb the sun routinely. What happens? They disintegrate into pieces.
The same held true for comet Shoemaker-Levy 9 that was ripped apart by tidal forces when it ventured too close to Jupiter. When the comet pieces plunged into Jupiter in 1994, the planet simply belched a few mushroom clouds from titanic impact explosions.
On May 11, 1983 comet IRAS-Araki-Alcock swept within 3 million miles of Earth –- one of the closest comet approaches in modern times. The visitor looked as big as the full moon and sped across a wide swath of sky in just a few days.
That same day saw an explosion of protests in Santiago, Chile against the decade-long rule of General Augusto Pinochet. Unless you’re an astrologer, the comet's influence was not to blame.
The closest ever-recoded flyby of Earth was comet Lexell in 1770, which passed at 1.4 million miles. On Jan. 26th that year a magnitude 9 earthquake took place off the west coast of the North America.
Similarly, many coincidences will happen this year that people will want to blame on comet Elenin. The most bizarre link is that the comet's closest approach to the sun happens on the 10th anniversary of the combined terrorist attacks on the U.S. "Is it a coincidence that Elenin could be seen as "Elevennine" (9/11 backwards)?" asks one conspiracy website.
In the cosmic scheme of things, comet Elenin is simply a nice target for backyard sky watchers to follow. But Earth as a planet isn't phased at all.

Discovery News

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ: Ο σύγχρονος κόσμος οφείλει πολλά στους αρχαίους Έλληνες σχετικά με την ανάπτυξη της πολιτικής θεωρίας.




Του Ξηρού Γιώργου
Οι λέξεις κριτική, κρίνω προέρχονται από την αρχαία ελληνική γλώσσα, καθώς και η λέξη θεωρία . Από την εφαρμοσμένη κριτική θεωρία κάπου στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα έχουμε την εφεύρεση της πολιτικής θεωρίας.
Από τα πρώτα παραδείγματα που έχουμε είναι το αρχαιότερο σωζόμενο έργο της αρχαίας ιστοριογραφίας, η Ιστορία του Ηροδότου που αναφέρεται στους Περσικούς Πολέμους, αποτελείται 9 βιβλία και πρέπει να κυκλοφόρησε στην οριστική μορφή του γύρω στο 425π.Χ., όμως τμήματά του είχαν πιθανότερα παρουσιασθεί νωρίτερα Με απαγγελίες σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Τα αποδεικτικά στοιχεία προέρχονται από το τρίτο βιβλίο στα κεφάλαια 80-83 με την σύσκεψη των συνωμοτών για την μελλοντική μορφή του Περσικού κράτους. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο είμαστε στο έτος 522 π.Χ. και η περσική αυτοκρατορία βρίσκεται σε κρίση, δεδομένου ότι ένας σφετεριστή έχει καταλάβει το θρόνο. Επτά ευγενείς Πέρσες συνωμοτούν για την ανατροπή του σφετεριστή και την αποκατάσταση της νόμιμης κυβέρνησης.
Θεωρητικά, συζητούν ποια πρέπει να είναι η μορφή διακυβέρνησης για καλύτερο το μέλλον της περσικής αυτοκρατορίας. Τρείς από τους επτά συνωμότες προκρίνουν τα τρία πολιτεύματα, που και στον σύγχρονο κόσμο εφαρμόζονται: ο πρώτος μιλά υπέρ της δημοκρατίας αναφερόμενος στην ισονομία την ισότητα, ο δεύτερος υπέρ της αριστοκρατίας και ο τρίτος ο Δαρείος υπέρ της συνταγματικής μοναρχίας, που στην πράξη σημαίνει απολυταρχία. Δημοκρατία, ολιγαρχία και μοναρχία συγκρίνονται μεταξύ τους.
Πρακτικά, η μοναρχία κερδίζει, και ο Δαρείος γίνεται μονάρχης, όχι χωρίς λογιών- λογιών κατεργαριές.
Μία συζήτηση των Αρχαίων Ελλήνων σχετικά με τα πολιτεύματα μεταφέρει ο Ηρόδοτος στον Περσικό χώρο ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό την αντίθεση που υπάρχει μεταξύ Ελλήνων-βαρβάρων σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο.
Έτσι οι Έλληνες χαρακτηρίζονται από ελευθερία, επινοητικότητα, δικαιοσύνη, ανδρεία οι βάρβαροι ρέπουν προς την τρυφή, τη δουλεία και την δουλοπρέπεια καθώς και την πνευματική αδράνεια.
Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει ότι το καλύτερο εφαρμόσιμο πολίτευμα είναι η δημοκρατία, στις συζητήσεις σε αυτό το πολίτευμα κατέληξαν οι Έλληνες και εφαρμόζουν, και σε αυτό οφείλεται το νικητήριο γι αυτούς αποτέλεσμα των περσικών πολέμων.



Βιβλιογραφία:
1. Paul Cartledge, Εφεύρεση της πολιτικής θεωρίας.
2.Albin Lesky, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας.
3.Αντώνιος Τσακμάκης, Ιστοριογραφία-Πολιτικές Πραγματείες και Φύλλάδια.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Έδεσσα, Θέατρο: "Ο ΜΠΑΜΠΑΣ, Ο ΠΟΛΕΜΟΣ"



Ξεκίνησαν από το Σάββατο 26 Μαρτίου οι παραστάσεις από το Εδεσσαϊκό Θέατρο με την κωμωδία "Ο ΜΠΑΜΠΑΣ, Ο ΠΟΛΕΜΟΣ" του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε σκηνοθεσία & σκηνογραφία Δημήτρη Σαλαμάνη. Μια διαχρονική-πολιτική σάτιρα, με πολυπληθές σχήμα, και πλούσιο σε σκηνικά και κοστούμια. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται στην αίθουσα του κινηματοθεάτρου του Μ. Αλεξάνδρου ώρα 9:00μ.μ. και θα διαρκέσουν έως και τη Δευτέρα 4 Απριλίου 2011.

Οι χαμένοι, διάσημοι δίσκοι του ροκ

κλικ στον τίτλο



ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του αυθεντικού «Smile» των Μπιτς Μπόις πριν από λίγες εβδομάδες από τα μέσα ενημέρωσης ήταν λιτή: «Θα βγει στην αγορά το καλοκαίρι, είμαστε όλοι έτοιμοι» ήταν η φράση του υπεύθυνου δημοσίων σχέσεων της ΕΜΙ, Μπιλ Γκάνιον, για ένα δίσκο που είχε πάρει διαστάσεις μύθου στη ροκ σκηνή.
Ηταν οι ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε το συγκρότημα ανάμεσα στο 1966 και το 1967 ακολουθώντας την επιτυχία του ιστορικού «Pet Sounds». Και ο Μπράιαν Γουίλσον, ο πολυτάλαντος εγκέφαλος των Μπιτς Μπόις, τις είχε αποκαλέσει ως «μια εφηβική συμφωνία προς τον Θεό».
Ο δίσκος, που ήταν ένα κράμα ψυχεδέλειας και ορχηστρικής μουσικής, δεν ολοκληρώθηκε ποτε. Ο Γουίλσον βυθίστηκε στην κατάχρηση LSD που τον οδήγησε στην παράνοια και είχε εγκαταλείψει το στούντιο. Για χρόνια ισχυριζόταν ότι είχε κάψει όλες τις ταινίες που έκρυβαν τις ηχογραφήσεις. Ενώ το 2004, όταν κατάφερε να επιστρέψει στη μουσική σκηνή, είχε κυκλοφορήσει ένα δίσκο με τον φορτισμένο τίτλο «Smile», όπου είχε ουσιαστικά επαναηχογραφήσει κάποια από εκείνα τα ιστορικά τραγούδια. Τελικά, 44 χρόνια μετά, παρέδωσε τις παλιές ηχογραφήσεις στη δισκογραφική του που θα κυκλοφορήσουν ως διπλός δίσκος σε cd και βινύλιο.
Ομως το «Smile» δεν είναι ο μόνος δίσκος που παρέμενε για τόσα χρόνια άγνωστος. Η ιστορία του σύγχρονου τραγουδιού είναι γεμάτη από χαμένα άλμπουμ, που βρίσκονται ακόμα στις αποθήκες των δισκογραφικών εταιρειών, ή απλώς τα συγκροτήματα τους απέρριψαν και προχώρησαν σε νέες κατευθύνσεις. Ουσιαστικά είναι ακυκλοφόρητες δουλειές διασήμων πια ροκ σταρ όπως οι Ρόλινγκ Στόουνς, ο Ντίλαν, ο Νιλ Γιανγκ ή οι Μπιτλς που έχουν γίνει πια μύθος.
Ετσι στον κατάλογο των φημισμένων δίσκων που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ, φιγουράρουν κάποιοι τίτλοι που απλώς άλλαξαν στην πορεία. Για παράδειγμα, το «Necrophilia» των Ρόλινγκ Στόουνς είναι ένας δίσκος που κυκλοφόρησε σε μερικές δεκάδες αντίτυπα, ανεπίσημα. Θα κυκλοφορούσε το 1971 ως συμπλήρωμα στην πρώτη συλλογή επιτυχιών τους, το «Hot Rocks 1964-1971». Και ουσιαστικά ήταν οι πρώτες ηχογραφήσεις κομματιών που έγραψαν ιστορία, όπως το «Pay Your Dues» που μεταμορφώθηκε στον πολιτικό ύμνο του «Street Fighting Man» και κάποιες διασκευές όπως το «Let The Good Times Roll». Αλλα αυτό που κάνει τον δίσκο ξεχωριστό είναι ότι τον ηχογράφησαν μόνο ο Τζάγκερ και ο Ρίτσαρντς με τη βοήθεια άγνωστων μουσικών του στούντιο.
Πάντως το άλμπουμ δεν περιέχει ακυκλοφόρητα τραγούδια των Ρόλινγκ Στόουνς. Οπως και ένας άλλος διάσημος ακυκλοφόρητος δίσκος, το «The Ties That Bind» του Μπρους Σπρίνγκστιν, που ηχογραφήθηκε το 1979 δεν είναι παρά κάποια τραγούδια του φημισμένου «The River» σε πρωτόλεια μορφή. Αμέσως μετα από την ηχογράφηση, ο Σπρίνγκστιν άλλαξε γνώμη, σχεδίασε ένα διπλό δίσκο, πολύ πιο μελαγχολικό, πρόσθεσε και άλλα τραγούδια, άλλαξε τις ενορχηστρώσεις των παλιών και κυκλοφόρησε το «The River».
Το ίδιο συνέβη και με ένα άλλο άλμπουμ που δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ, το «Techno Pop» των Κράφτβερκ. Οι γερμανοί πρωτοπόροι της ηλεκτρονικής σκηνής είχαν μπει στο στούντιο για τέσσερα χρόνια, από το 1982 έως το 1986, δουλεύοντας με την τότε ψηφιακή τεχνολογία για ένα δίσκο που θα έδειχνε το μέλλον. Τελικά το 1986 κυκλοφόρησε το «Elec-tric Cafe» λίγο πριν το συγκρότημα διαλυθεί. Οι φήμες όμως έλεγαν ότι υπήρχε και άλλο υλικό, χαμένες ηχογραφήσεις που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Η κρυψίνοια των μελών του συγκροτήματος περιέπλεκε την ιστορία. Ο μύθος ξεθώριασε το 2009, όταν επανακυκλοφόρησαν τον δίσκο του 1986 με τον κανονικό του τίτλο «Techno Pop», μαζί με πρωτοεμφανιζόμενα στον κατάλογό τους κομμάτια. Είναι οι παλιές τους ηχογραφήσεις, αλλά τις έχουν ξαναδουλέψει και μεταμορφώσει τόσο πολύ, ώστε δεν έχουν καμία σχέση με το υλικό της δεκαετίας του '80.
Υπάρχουν όμως και δίσκοι που συνεχίζουν να διατηρούν το μυστήριό τους, παρά τις δεκαετίες που πέρασαν. Οπως το «Homegrown» του Νιλ Γιανγκ, που ηχογραφήθηκε το 1974, αλλά το απέρριψε ο ίδιος ο τραγουδοποιός και προτίμησε να κυκλοφορήσει το «Tonight's the Night». Σύμφωνα με την ιστορία πίσω από το δίσκο, ο Γιανγκ, μόλις τον ετοίμασε, κάλεσε τους φίλους του για να τον ακούσουν. Ομως η κάντρι του «Homegrown» τους άφησε αδιάφορους. Αντίθετα, ενθουσιάστηκαν με τα πιο ροκ εν ρολ τραγούδια που είχε γράψει δύο χρόνια πριν και δεν τα είχε κυκλοφορήσει ποτέ. Ετσι ο Γιανγκ, βασιζόμενος στη δική τους γνώμη, εγκατέλειψε την κάντρι, έβγαλε το παλιότερο «Tonight's the Night» και χρησιμοποίησε στους επόμενους δίσκους του κάποια από τα τραγούδια του «Homegrown», παραλλαγμένα και με περισσότερη ροκ διάθεση, ενώ τα υπόλοιπα τα πρόσφερε σε άλλους μουσικούς.
Την ίδια τύχη είχε και το «You Can't Fight Lightning» του Ρίνγκο Σταρ. Αν είχε κυκλοφορήσει, θα ήταν ουσιαστικά ο «νέος» δίσκος των Μπιτλς το 1981! Μετά την παταγώδη αποτυχία των τριών προσωπικών του δίσκων στα τέλη του '70, ο ντράμερ στράφηκε για βοήθεια στους παλιούς του συντρόφους. Οι άλλοι τρεις Μπιτλς αποδέχθηκαν την πρόσκληση, ηχογράφησαν τα κομμάτια τους, αλλά στη μέση της ηχογράφησης του δίσκου, ο Λένον δολοφονήθηκε στην Νέα Υόρκη. Ο Ρίνγκο θεώρησε ότι θα ήταν ιεροσυλία να συμπεριλάβει τα δυο τραγούδια που του είχε προσφέρει εκείνος. Οσο για τον Τζορτζ Χάρισον, απέσυρε κάποια από τα δικά του κομμάτια, γράφοντας μια ωδή στον νεκρό τους φίλο, που τελικά κατέληξε στον δικό του δίσκο, «Somewhere In England». Ετσι ο Ρίνγκο άλλαξε όλο το άλμπουμ, πρόσθεσε κάποιες διασκευές και το ολοκλήρωσε με την συνεργασία του Πολ Μακ Κάρτνεϊ και του Ρόνι Γουντ των Ρόλινγκ Στόουνς. Τιτλοφορήθηκε «Stop and Smell the Roses» και ήταν πολύ διαφορετικό από τις αρχικές ηχογραφήσεις, που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.
Αλλά ο διασημότερος δίσκος που παραμένει εκτός κυκλοφορίας είναι η συνεργασία του Μπομπ Ντίλαν με τον Τζόνι Κας, στο στούντιο του Νάσβιλ το 1969, όταν ο Ντίλαν ηχογραφούσε το ένατο δίσκο του, το «Nashville Skyline». Είναι το φημισμένο «The Dy-lan/Cash Sessions» όπου οι δυο τροβαδούροι εξερεύνησαν την αμερικανική μουσική παράδοση και μέσα σε δυο μέρες ηχογράφησαν 15 τραγούδια, με ένα συγκρότημα πίσω τους όπου ο Καρλ Πέρκινς παίζει κιθάρα. Υπάρχουν τραγούδια του Ντίλαν μεταμορφωμένα σε κοφτά ροκαμπίλι, διασκευές επιτυχιών της δεκαετίας του '50, παραδοσιακά κάντρι και ύμνοι γκόσπελ. Κυκλοφορούν διάφορες παράνομες ηχογραφήσεις του δίσκου, αλλά στην ουσία επίσημη κυκλοφορία δεν υπήρξε. Σύμφωνα με τις φήμες, η ηχογράφηση ήταν εξαιρετικά κακή, η φωνή του Κας μοιάζει να κυριαρχεί σε όλα τα τραγούδια, ο Ντίλαν δεν ακούγεται παρά μόνο σαν ψίθυρος, ενώ το μπάσο ισοπεδώνει όλα τα κομμάτια. Ετσι, αν κυκλοφορήσει ποτέ, θα είναι μόνο για ιστορικούς λόγους.

ΠΗΓΗ:Enet.gr

Αρχειοθήκη ιστολογίου