Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

«Πόλεμος» για τον Μεγαλέξανδρο


Φωτιές στην Αθήνα έχει ανάψει η τοποθέτηση του γιγαντιαίου αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα Σκόπια. Οι πιέσεις από βουλευτές - ακόμη και του ΠΑΣΟΚ - αλλά και πολίτες αυξάνονται προς τον Δήμο Αθηναίων ώστε να αποκτήσει και η Αθήνα τον δικό της έφιππο στρατηλάτη στην Πλατεία Κοτζιά, δεδομένου πως το άγαλμα υπάρχει - έργο του Γιάννη Παππά - και απόφαση για την τοποθέτησή του ήδη είχε λάβει η απελθούσα δημοτική αρχή.

Μόνο που όσοι πιέζουν τον δήμο για την τοποθέτηση του ύψους 10 μ. χάλκινου γλυπτού του ακαδημαϊκού Γιάννη Παππά λογαριάζουν χωρίς τα ήδη υπάρχοντα έργα τέχνης στην πλατεία. Το γλυπτό Θησέας της διεθνώς καταξιωμένης ελληνίδας γλύπτριας Σοφίας Βάρη (συζύγου του Φερνάντο Μποτέρο) κοσμεί ήδη τον χώρο, μαζί με ένα σιντριβάνι. Προϋπόθεση δε για την τοποθέτηση του του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι η μετακίνησή του. Ο εκλιπών Γιάννης Παππάς όμως είχε καταστήσει σαφές πως θα ήθελε το έργο του να τοποθετηθεί στην Πλατεία Κοτζιά μόνο αν συμφωνούσε και η Σοφία Βάρη.

Η καλλιτέχνις όμως δεν επιθυμεί τη μετακίνησή του, όπως ενημέρωσε τη δημοτική αρχή εκπρόσωπός της στην Ελλάδα για δύο λόγους: Πρώτον, διότι το γλυπτό έχει δημιουργηθεί για τη συγκεκριμένη πλατεία και, δεύτερον, διότι δεν της προτάθηκε συγκεκριμένη θέση για τη μεταφορά του.

Το θέμα πρόκειται σήμερα να συζητηθεί στο δημοτικό συμβούλιο, δεδομένου ότι οι μελέτες για την τοποθέτησή του είναι έτοιμες - μάλιστα πέρυσι τον χειμώνα είχαν γίνει έως και πρόβες για το τελικό σημείο αλλά τελικώς το έργο δεν υλοποιήθηκε. Ωστόσο ουδείς είναι σε θέση να απαντήσει πού θα βρεθούν οι 60.000 ευρώ που απαιτούνται για την εγκατάσταση του γλυπτού μεσούσης της κρίσης και των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο δήμος.

Ως μόνη λύση φαίνεται πλέον η αναζήτηση νέας θέσης για τον Μέγα Αλέξανδρο, είτε σε άλλο σημείο της Πλατείας Κοτζιά είτε στο Πεδίον του Αρεως, καθώς η εναλλακτική της Πλατείας Ομονοίας αποκλείεται διότι προγραμματίζεται η εκ νέου ανάπλασή της σε συνδυασμό με νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Ούτε όμως και η Πλατεία Δικαστηρίων (Σανταρόζα) αποτελεί λύση, δεδομένου ότι είναι διατηρητέα και δεν επιτρέπονται παρεμβάσεις - τουλάχιστον δίχως την έγκριση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων.

Η περιπέτεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου - που απεικονίζεται σε νεαρή ηλικία, ως έφηβος πρίγκιπας στην αυλή της Πέλλας - δεν είναι η πρώτη. Ο ανδριάντας είχε αγοραστεί από το υπουργείο Πολιτισμού το 1993 αλλά δεν είχε βρεθεί το κατάλληλο σημείο για να τοποθετηθεί, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στον κήπο του εργαστηρίου τού Γιάννη Παππά που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο - παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη στου Ζωγράφου. Αρχικά δε προοριζόταν για την Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, σχέδιο που επίσης δεν υλοποιήθηκε.

Και ο Παναγούλης

Πρόβλημα όμως έχει προκύψει με τις πιέσεις που δέχεται ο Δήμος Αθηναίων και για το άγαλμα του Αλέκου Παναγούλη. Βουλευτές και ομάδες πολιτών ζητούν το χάλκινο γλυπτό με τη μαρμάρινη βάση να τοποθετηθεί στην (διατηρητέα και άρα θέση απαγορευτική) Πλατεία Δικαστηρίων και θα πρέπει να αναζητηθεί εναλλακτικό σημείο.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ,Μαίρη Αδαμοπούλου

Οι τελευταίες ώρες του ισπανού ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία


Νέα συγκλονιστικά στοιχεία για τις τελευταίες ώρες του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον τόπο εκτέλεσης και ταφής του έρχονται στο φως της δημοσιότητας ξεσκεπάζοντας ακόμη και τα μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος που αντιμετώπισε ο ποιητής, με εντολή από το καθεστώς Φράνκο, στις αρχές του ισπανικού εμφυλίου.

Ο ιστορικός Μιγκέλ Καμπαλέρο Πέρεθ, από τη Γρανάδα, αφιέρωσε τρία χρόνια ερευνώντας εξονυχιστικά αρχεία της αστυνομίας και του στρατού, προσπαθώντας να ανασυνθέσει τις τελευταίες 13 κρίσιμες ώρες της ζωής του σημαντικού ισπανού ποιητή και θεατρικού συγγραφέα.

Ο Πέρεθ ισχυρίζεται στο βιβλίο του «Οι τελευταίες 13 ώρες του Γκαρσία Λόρκα» ότι ανακάλυψε την ταυτότητα των έξι από τους δώδεκα αστυνομικούς και εθελοντές του εκτελεστικού αποσπάσματος, αλλά και τριών ακόμα κρατουμένων, καθώς επίσης και την ακριβή τοποθεσία εκτέλεσης και ταφής του ποιητή του Γκουανταλκιβίρ.

Για τη δολοφονία του Λόρκα ο ισπανός ιστορικός κατηγορεί τους δεξιούς πολιτικούς και επιχειρηματικούς αντιπάλους του, μέλη επιφανών οικογενειών της Γρανάδας, ακόμα και κάποιους από την άκρως συντηρητική οικογένεια του πατέρα του.

Πρόθεσή του ήταν αρχικώς να εξακριβώσει την ορθότητα των πληροφοριών που είχε συγκεντρώσει το 1960 ο ισπανός δημοσιογράφος Εντουάρντο Μολίνα Φαχάρδο, μέλος της ακροδεξιάς φάλαγγας του στρατηγού Φρανσίσκο Φράνκο.

«Λόγω των πολιτικών πεποιθήσεών του, ο Φαχάρδο είχε πρόσβαση σε ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να του πουν την αλήθεια. Τα αρχεία πιστοποιούν όσα είχε πει, επομένως εύλογα υποθέτουμε ότι δεν λέει ψέματα για την τοποθεσία στην οποία ετάφη ο Λόρκα».

Πρόκειται για λάκκο που είχαν ανοίξει κάποιοι προσπαθώντας να βρουν νερό κοντά σε μια απομονωμένη φάρμα. Απέχει, δε, μόλις 500 μέτρα από το σημείο που είχε υποδείξει ο ιστορικός Ιαν Γκίμπσον το 1971, αλλά σε ανασκαφή το 2009 δεν βρέθηκε τίποτα.

«Το νέο σημείο βρίσκεται στην ύπαιθρο, αρκετά μακριά από τα γύρω χωριά, ώστε να μη δει ή ακούσει κάποιος κάτι. Ωστόσο είναι προσβάσιμο με αυτοκίνητο - ώστε με τους προβολείς του να μπορεί να βοηθήσει το εκτελεστικό απόσπασμα μέσα στη νύχτα», τόνισε ο Πέρεθ. Τα μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος πήραν 500 πεσέτες ως μπόνους έκαστο. «Ορισμένοι, εθελοντές και αστυνομικοί, δεν είχαν επιλογή. Θα τους εκτελούσαν αν δεν το έκαναν. Δεν είχαν, δε, ιδέα ποιος ήταν ο Λόρκα».

Δύο πάντως γνώριζαν. «Ο ένας ήταν ο διοικητής του αποσπάσματος, ο αμείλικτος 53χρονος Μαριάνο Αχένιο, και ο άλλος ο εθελοντής Αντόνιο Μπεναβίδες, συγγενής της πρώτης συζύγου του πατέρα του Λόρκα. Ο Μπεναβίδες προερχόταν από τη δεξιά οικογένεια των Ρολδάν, πολιτικών αντιπάλων της οικογένειας Γκαρθία (του πατέρα). Ηταν έξαλλοι με τον αγρότη πατέρα και πήραν εκδίκηση σκοτώνοντας τον γιο».

Πηγή: Τα Νέα, Χρήστος Ν.Ε. Ιερείδης

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ : Ανασκαφή στο Κάστρο της Βελίκας


Το κάστρο της Βελίκας βρίσκεται σε έναν κατάφυτο λόφο στη βόρεια άκρη της παραλίας στη Λάρισα.
Κατά το φετινό καλοκαίρι διεξάγεται για πρώτη φορά στην περιοχή της Δημοτικής Ενότητας Μελιβοίας του Δήμου Αγιάς πανεπιστημιακή ανασκαφή από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας σε συνεργασία με την 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.

Κατά την ανασκαφή θα ερευνηθεί η παλαιοχριστιανική εκκλησία του Κάστρου της Βελίκας, της οποίας μικρό μέρος είχε αποκαλυφθεί κατά τις έρευνες της Εφορείας την περσινή χρονιά.

Η ανασκαφή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και, συγκεκριμένα, του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, το οποίο συμμετέχει με τον καθηγητή κ. Γιάννη Βαραλή και 13 φοιτητές, αναμένεται να φέρει στο φως νέα στοιχεία για το σημαντικό αυτό μνημείο και γενικότερα για το Κάστρο Βελίκας, του οποίου άρχισαν ήδη οι εργασίες ανάδειξης μετά την ένταξή του στο ΕΣΠΑ.

Η πανεπιστημιακή αποστολή θα παραμείνει στην περιοχή από 27 Ιουνίου μέχρι 15 Ιουλίου, φιλοξενούμενη από κατοίκους της Μελίβοιας, ενώ στη διοργάνωση συμμετέχει ενεργά και ο Δήμος Αγιάς, αφού η έρευνα γίνεται μετά από πρόσκληση του δημάρχου κ. Αντωνίου Γκουντάρα. Η ανασκαφή συγχρηματοδοτείται από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και την 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.
ΠΗΓΗ: αρχαιολογια.gr

Μυρσίνη Λοΐζου : Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας.

ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ


Την απαγόρευση χρήσης του έργου του πατέρα της, Μάνου Λοϊζου ανακοινώνει με επιστολή της στην κυβέρνηση η κόρη του μουσικοσυνθέτη. Με την συμβολική - όπως η ίδια την σχολιάζει- αυτή κίνηση θέλει να δείξει ότι το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν ήταν μέρος του λαού και πως οι αξίες του δεν έχουν καμία σχέση με τα όσα πρεσβεύει και θέλει να πει το «Καλημέρα Ήλιε» καθώς επέβαλλαν έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής και δημιούργησαν σκλάβους.





Ολόκληρη η επιστολή της Μυρσίνης Λοΐζου έχει ως εξής:


"Ανοιχτή Επιστολή στον Πρωθυπουργό, και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

Κυρίες και Κύριοι της Κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου Λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο Λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη Δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου Δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.



Τα Δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την Παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον Δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το "Καλημέρα Ήλιε" στις Κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του Λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου Λαού, για Δημοκρατία και Ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον Λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του Λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε. Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει".


Μυρσίνη Λοΐζου

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΑΘΗΝΑΙΩΝ, ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η πολυτέλεια ταιριάζει στη Δημοκρατία; Είναι έννοια συμβατή με την ισονομία και την ισοπολιτεία; Πόσο πολυτελής ήταν ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των Αθηναίων στην κλασική εποχή σε σχέση με των Σπαρτιατών;



Η σειρά ασχολείται και με τα σημεία πώλησης ψαριών στην αρχαία Αθήνα§Κρέας, ψάρι και άλλες λιχουδιές αποτελούσαν προσιτή πολυτέλεια για τους Αθηναίους, ενώ ο πλουσιότερος Σπαρτιάτης αρκούνταν στον μέλανα ζωμό
Στο θέμα αυτό είναι αφιερωμένη μια σειρά τηλεοπτικών επεισοδίων του BBC, η προβολή των οποίων ξεκινάει απόψε με τον Βρετανό κλασικιστή του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, δρ Μάικλ Σκοτ.

Σύμφωνα με την έρευνά του, ακόμη και οι φτωχότεροι πολίτες της κλασικής Αθήνας είχαν πλουσιότερο τραπέζι από τους Σπαρτιάτες. Πιάτα με κρέας, ψάρι και διάφορες λιχουδιές ήταν η προσιτή πολυτέλεια των Αθηναίων, ενώ η διατροφή ακόμη και του πλουσιότερου Σπαρτιάτη απαγορευόταν να ξεφύγει από τον μέλανα ζωμό και λιγοστά άλλα συμπληρώματα. Η πολυτέλεια ήταν αντίθετη στη φιλοσοφία τους. Αλλά και οι Αθηναίοι δεν έπρεπε να ξεπεράσουν το μέτρο, αναγκαία συνθήκη για τη λειτουργία της Δημοκρατίας.

Η κοινή εστίαση των πιστών μετά την τελετουργική θυσία των ζώων στις μεγάλες θρησκευτικές εορτές αποτελεί την απόδειξη της Δημοκρατίας στην πράξη. Στήνονται κοινά τραπέζια, όπου πλούσιοι και φτωχοί απολαμβάνουν το ίδιο γεύμα. Οταν γύρω στον Δεκαπενταύγουστο τελούνταν τα Παναθήναια και θυσιάζονταν προς τιμήν της θεάς Αθηνάς εκατό βόδια (εκατόμβη), τα σφάγια τεμαχίζονταν, ψήνονταν και προσφέρονταν στους πιστούς. Η συνήθεια αυτή έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, παρ' όλο που δεν έχουμε βωμούς για τελετουργικές θυσίες. Δεν νοείται όμως Δεκαπενταύγουστος στην ελληνική ύπαιθρο χωρίς ψητή γουρουνοπούλα και λαϊκό πανηγύρι. Η αγγλική τηλεοπτική σειρά παρακολουθεί τη μετεξέλιξη της πολυτέλειας στους ρωμαϊκούς χρόνους, στους πρώτους χριστιανικούς, αλλά και μέσα στη χριστιανική θρησκεία.

Η εκπομπή αποκαλύπτει πολλές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες του καθημερινού βίου που σχετίζονται με τη Δημοκρατία και πώς αυτή περνάει από το σπιτικό κάθε απλού πολίτη. Ο δρ Σκοτ διαπιστώνει, για παράδειγμα, ότι το κρέας στην αθηναϊκή Δημοκρατία δεν ήταν μόνο για τους «έχοντες και κατέχοντες». Αυτό όμως δεν συνέβαινε και με το ψάρι, ιδίως το μεγάλο, το πελαγίσιο. Τα «πρώτα» ψάρια, που λέμε σήμερα, ήταν πανάκριβα και ως εκ τούτου διόλου προσιτά για τα χαμηλά βαλάντια. Η παραγωγή προβάλλει και τα σημεία απ' όπου αγόραζαν ψάρια στην αρχαιότητα, αλλά και πώς τα παρασκεύαζαν, σε τι σκεύη τα μαγείρευαν και πού τα σέρβιραν.

Από την έρευνά τους προκύπτει κάτι λίγο-πολύ γνωστό: ότι στον δημόσιο βίο όλα ήταν πιο λιτά απ' ό,τι στον ιδιωτικό. Δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι συμβαίνει σήμερα. Οι ανασκαφές σε κατάλοιπα των κλασικών χρόνων δεν έχουν αποκαλύψει πολυτελή σκεύη από πολύτιμο μέταλλο. Η επίδειξη πλούτου δεν ήταν έννοια συμβατή με την αντίληψη περί Δημοκρατίας που είχαν οι Αθηναίοι, ενώ στη Μακεδονία ήταν διαφορετικά. Ο δημόσιος βίος εκεί ήταν πολυτελής. Απόδειξη, οι βασιλικοί τάφοι της Βεργίνας.

Στην Αθήνα δεν βρέθηκαν ούτε χρυσά στεφάνια ούτε αργυρά σκήπτρα, όπως του Φιλίππου του Β', ούτε χρυσές λάρνακες με οστά. Ο Μάικλ Σκοτ έχει κάνει γυρίσματα στη Βεργίνα, στις αρχαίες Αιγές και αναλύει τα εκθέματα του τοπικού μουσείου, τα οποία προβάλλει μαζί με τα αντικείμενα της έκθεσης για τη Μακεδονία που λειτουργεί στο Μουσείο Ασμόλιαν της Οξφόρδης.

ΠΗΓΗ: Enet.gr,Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Al Capone's revolver sells for over $100,000

By Laura Allsop for CNN
London (CNN) -- Al Capone, or Scarface as he was popularly known, remains one of America's most notorious gangsters.


With his custom-made suits, fedora and spats, the mobster cut an impressive figure in 1920s gangland Chicago -- and won him legions of fans, despite his many criminal activities, which included bootlegging and racketeering.

Now a revolver once owned by Capone has sold at Christie's auction house in London for $109,080, just shy of its upper estimate of $113,000, despite it being a fairly commonplace model for the time.

"It's a small-frame, narrow-grip, short-barreled revolver which would have been the perfect accompaniment for the dapper gangster about town, slotted under a jacket without making a bulge," explained Howard Dixon, a specialist in Arms and Armor at the auction house.
The Colt. 38 Police Positive double-action revolver was manufactured in 1929, the same year as the infamous St. Valentine's Day Massacre, in which seven members of Chicago's North Side Irish Gang were shot and killed, allegedly at Capone's orders.


The revolver was passed to Capone's brother Ralph upon his death in 1947 and then onto his sister-in-law, said Dixon. It was put up for sale by a private collector and came with an affidavit sworn in 1990 by Ralph Capone's widow that the gun belonged to Al Capone.

"It's certainly had some shots fired through it, looking at the general condition," said Dixon. "One can suppose that, yes, it could have seen some action somewhere."

Personal articles of Capone's rarely come onto the market, Dixon said, and when they do they tend to generate heat in the salesrooms. The reason, he said, has more to do with Capone's notoriety than anything special about the objects themselves.

"A firearm like this, where you can place it in a particular moment in history, and more importantly, to an infamous person's own hands, is going to appeal not just to gun collectors but people who collect the cult the celebrity," Dixon said.

So why does this mobster, who reigned Chicago's ganglands for a comparatively short period in the roaring 20s, continue to be such a cult figure?

According to Lorcan Otway, director of the Museum of the American Gangster in New York, Capone was adept at creating a public image that captured the imagination of Americans, a feat helped greatly by new media outlets of the time.

"He did horrible things, he was certainly a dangerous criminal thug, but he's a much more complicated figure than has come out in the films and such. He was actually extraordinarily generous and promoted the idea of the businessman criminal who spreads the money around," said Otway.
Capone's legacy as an urban Robin Hood figure is mitigated by the fact that "he did things that Robin of Loxley would have hated himself for," Otway said.

"But when you see newsreels of hundreds and hundreds of people following him from the court house to the car, you see that he had this movie-star status," he added.

And Otway believes that Capone continues to speak to the American psyche. "We see ourselves as the individual against society and Capone feeds that view of American individualism," he said.

And the fact that Capone's one lengthy spell in jail was only for tax evasion cements his status as the successful outlaw.

Capone's notoriety has dogged his family for years. Deirdre Marie Capone, his grandniece and author of the book "Uncle Al Capone: The untold story from inside his family," told CNN that she hid her heritage for years.

But in spite of his infamy and the pain it once caused her family, she said would never sell any of his effects at auction.

"When his mother died, she gave me a tie-tack of Al's and I made it into a bob that goes onto a necklace, but I wouldn't part with it for anything," Capone said.

Speaking before auction, Dixon said he beileved that the revolver could well reach its upper estimate.

"One the one hand, the fact that it's a firearm might have a slight stigma to it," he said. "On the other hand, the fact that it is a firearm is part of the appeal."

Otway -- whose museum is housed in a former speakeasy -- believes that interest in Capone is soaring again, a fact that he puts down to the economic realities of the present day.

"I think people feel nostalgia for that time, when Prohibition was causing the beginning of the shaking of the American economy, and you had people just partying their way into the Depression," he said.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Γούντι Αλεν: Μεσάνυχτα στο Παρίσι, εισιτήρια στη… Νέα Υόρκη

ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ:Midnight In Paris Movie Trailer Official


Η Μαριόν Κοτιγιάρ, η Αλισον Πιλ, ο Οουεν Γουίλσον και ο μετρ Γούντι Αλεν σε σκηνή από τα γυρίσματα της ταινίας «Μεσάνυχτα στο Παρίσι»


Η τελευταία ταινία του 76χρονου δημιουργού είναι μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες της καριέρας του στις ΗΠΑ.

Απίστευτο και όμως αληθινό. Σύμφωνα με την εταιρία Sony Pictures Classics που έχει τα δικαιώματα για την διανομή της ταινίας «Midnight in Paris» στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πιο πρόσφατη δημιουργία του Γούντι Αλεν, είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του κατά την διάρκεια της τελευταίας 25ετίας!



Μέχρι σήμερα, το «Midnight in Paris» που διανεμήθηκε σε περιορισμένο κύκλωμα των αμερικανικών αιθουσών στις 20 του περασμένου Μαίου, έχει έσοδα που ξεπερνούν 23.330.000 δολάρια. Ο Αλεν από την εποχή του «Η Χάνα και οι αδελφές της» (1986) έχει να δει τόσο θετική αποδοχή ταινίας του από το αμερικανικό κοινό. Και το πιο παράδοξο όλων είναι ότι ο Νεουρκέζος δημιουργός την 1η Δεκεμβρίου θα κλείσει τα 76!



Το «Midnight in Paris» που έκανε πρεμιέρα στις Κάνες τον περασμένο Μάιο είναι το σουρεαλιστικό οδοιπορικό ενός νεαρού αμερικανού διανοούμενου (Οουεν Γουίλσον) στο σύγχρονο αλλά και στο παλαιότερων εποχών Παρίσι. Τα πρωϊνά προσπαθεί να βάλει τάξη στην ζωή του και τα βράδια αναπνέει συναντώντας μορφές από το Παρίσι των αρχών του 20ού αιώνα τα στέκια των οποίων ήταν στην Πόλη του Φωτός. Ερνεστ Χέμινγκουεϊ, Μαν Ρέι, Κοουλ Πόρτερ, Φ. Σκοτ και Ζέλντα Φιτζέραλντ, Σαλβαδόρ Νταλί, Λουίς Μπουνιουέλ κ.ο.κ. «Ημουν φαν όλων αυτών των προσωπικοτήτων, γι' αυτό και δεν χρειάστηκε να κάνω κάποια σημαντική έρευνα» είχε πει ο Γούντι Αλεν στο φεστιβάλ των Κανών μιλώντας για την ταινία...

Παραδέχθηκε μάλιστα ότι δεν κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια γράφοντας το σενάριό της ταινίας διότι δεν χρειαζόταν να εμβαθύνει στα πρόσωπα. «Ηταν απλώς μια σατιρική προσέγγισή τους επομένως έγινε εύκολα» είπε.Θυμίζουμε ότι στο φιλμ έναν μικρό ρόλο έχει και η Κάρλα Μπρούνι, η σύζυγος του Νικολά Σαρκοζί.



Σε ό,τι αφορά την δυσκολία των ταινιών του να πετύχουν εμπορικά στην πατρίδα του, ο Γούντι Αλεν τα τελευταία χρόνια έδειχνε ιδιαίτερα απογοητευμένος. «Οι θεατές απλώς δεν έρχονται» είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ. «Γι' αυτό και ευγνωμονώ το ευρωπαϊκό κοινό και κυρίως το γαλλικό που τις αγαπά». Ενας από τους λόγους για τους οποίους τα τελευταία χρόνια άρχισε να σκηνοθετεί στην Ευρώπη (Αγγλία, Ισπανία, Γαλλία) ήταν αυτή ακριβώς η εκτίμηση που νιώθει προς το άτομό του.



Αλλωστε ο χώρος δεν αλλάζει τον τρόπο δουλειάς του όπως έχει πει ο ίδιος. «Από πόλη σε πόλη η μέθοδος είναι η ίδια. Το Παρίσι είναι σπουδαία πόλη, και ήθελα να το δείξω με τον ίδιο τρόπο που είχα δείξει την Νέα Υόρκη στο "Μανχάταν". Δεν είναι τόσο το Παρίσι αυτό που βλέπω δίπλα μου αλλά αυτό που εχω θαυμάσει στο σινεμά. Ηταν ένα υποκειμενικό Παρίσι, των δικών μου ματιών».


Η ταινία «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» θα διανεμηθεί το προσεχές φθινόπωρο από την Village Films.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, Γιάννης Ζουμπουλάκης

Νάξος:Αληθινά παραμύθια από τους αρχαιολόγους την Κυριακή 3 Ιουλίου


Αρχαιολόγοι αφηγούνται αληθινά παραμύθια. Ο Χρίστος Ντούμας, η Φωτεινή Ζαφειροπούλου, η Μυρτάλη Αχειμάστου - Ποταμιάνου και η Φανή Δροσογιάννη, όλοι τους καταξιωμένοι επιστήμονες θα συμμετάσχουν στην εκδήλωση, που θα γίνει Κυριακή 3 Ιουλίου στο νησί με αφήγηση παραμυθιών. «Αληθινά παραμύθια της Νάξου» είναι ο τίτλος της και οργανώνεται από την πρωτοβουλία διάσωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς «MOnuMENTA» στο πλαίσιο του προγράμματος «Τοπικές Κοινωνίες και Μνημεία», που αρχίζει με τη συνεργασία του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.

Πού και Πότε: Νάξος. Κάστρο Χώρας. Κυριακή 3 Ιουλίου, ώρα 7μ. μ.

Και οι τέσσερις αρχαιολόγοι εργάσθηκαν στη Νάξο ως μέλη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας κατά την περίοδο 1960 _ 1995 συμβάλλοντας αποφασιστικά στην έρευνα, την προστασία και την ανάδειξη του αρχαιολογικού πλούτου της. Θα αφηγηθούν λοιπόν παραμύθια με ιππότες, δράκους, θησαυρούς, μενίρ, πύργους, ερείπια, ξωτικά και άλλες περιπέτειες, που συνέβη στη Νάξο σε καιρούς παλιούς, αλλοτινούς. Στο ξετύλιγμα του κουβαριού θα βοηθήσουν συνεργάτες, φίλοι και κάτοικοι του νησιού Το παραμύθι θα τελειώσει με μια γιορτή.

Αγώνας με μαχαίρια στην Αμισό της Μικράς Ασίας


Ηταν λάθος του διαιτητή ή μήπως το έκανε επίτηδες; Περί τα 1800 χρόνια μετά από το περιστατικό είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς. Σε κάθε περίπτωση όμως η απόφαση που έλαβε ο διαιτητής στη μονομαχία μεταξύ δύο ανδρών κόστισε τη ζωή του ενός. Ο οποίος μάλιστα ως εκείνη τη στιγμή ήταν ο νικητής! Ολα αυτά και πολλά ακόμη περιέχονται σε μία ανάγλυφη μαρμάρινη πλάκα από την Αμισό της Μικράς Ασίας, που «αφηγείται» με το δικό της τρόπο την απρόσμενη εξέλιξη ενός αγώνα με μαχαίρια. (Διότι βρισκόμαστε στη Ρωμαϊκή εποχή, τον 2ο μ. Χ. αιώνα και οι βάρβαροι αγώνες είναι στο φόρτε τους).

Αποκρυπτογράφος» της επιτύμβιας στήλης είναι ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπροκ του Καναδά Μάικλ Κάρτερ, ο οποίος παρουσιάζει μία διαφορετική ερμηνεία, από αυτήν που δινόταν ως σήμερα. Στη δική του, αυτός που έφταιξε ήταν ο διαιτητής. Διότι, μπορεί να μην είναι γνωστό σε πολλούς, αλλά οι διαιτητές από την αρχαιότητα ακόμη ήταν στο στόχαστρο αθλητών και κοινού. Κι όπως έχουν δείξει οι αρχαίες πηγές, όχι άδικα.



Η στήλη «του Διόδωρου», όπως λέγεται, σήμερα φυλάσσεται στο Musee du Cinquanternaire στο Βέλγιο και παριστάνει έναν αγώνα με μονομάχους. Ο ένας τους εικονίζεται όρθιος να κρατά δύο εγχειρίδια ενώ ο άλλος βρίσκεται πεσμένος στο έδαφος και έχοντας αποδεχτεί την ήττα του, τείνει το ένα του χέρι, ζητώντας έλεος. Κίνηση, την οποία κατά τους κανόνες της μονομαχίας ο νικητής έπρεπε να αποδεχτεί και να χαρίσει τη ζωή στον ηττημένο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως τα πράγματα δεν έγιναν έτσι. Ο διαιτητής πήρε μία λανθασμένη απόφαση και ο καθηγητής Κάρτερ τον καταγγέλλει γι΄ αυτό, έστω κι αν έχουν περάσει αιώνες.

Υπάρχουν άλλωστε και αποδεικτικά στοιχεία:Η στήλη φέρει επίγραμμα όπου ο νεκρός Διόδωρος αναφέρει ότι «Αφού νίκησα τον αντίπαλό μου Δημήτριο, δεν τον σκότωσα αμέσως. Η μοίρα και η ύποπτη προδοσία του summa rudis (του διαιτητή) με σκότωσε». Βασισμένοι στην παράσταση και μόνο, οι ερευνητές του παρελθόντος είχαν ερμηνεύσει μερικώς τη σκηνή, θεωρώντας ότι ο Διόδωρος ανήκε στην κατηγορία των μονομάχων, που μαχόταν με δύο εγχειρίδια.

Συνδυάζοντας επιγραφή και παράσταση όμως, ο Κάρτερ υποστηρίζει ότι το ένα από τα δύο εγχειρίδια που κρατά ο Διόδωρος ανήκαν στον Δημήτριο, τον οποίον αφόπλισε και έριξε στο έδαφος. Ως εκ τούτου λέει, πως πτώση του Δημητρίου και η αίτηση ελέους θα πρέπει να είχαν σημάνει το τέλος του αγώνα. Εκεί όμως παρενέβη ο διαιτητής, ο οποίος θεώρησε ότι η πτώση ήταν ατύχημα και επέτρεψε τη συνέχιση του αγώνα. Και προφανώς έτσι έγινε, αφού τελικά αυτός που σκοτώθηκε ήταν ο Διόδωρος. Αλλά οι δικοί του δεν το άφησαν να περάσει έτσι. Αφού φρόντισαν για την ταφή του νεκρού, απεικόνισαν στην επιτύμβια στήλη του, την αδικία που κόστισε τη ζωή του άτυχου μονομάχου. Οσο για τον διαιτητή, άγνωστο παραμένει αν πλήρωσε για την πράξη του...


ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Συγκρούσεις και κοινωνικές αναταραχές στην Κύπρο του 1300 π.Χ.


Ανακαλύφθηκε φρούριο όπου είχαν συμβεί δραματικά γεγονότα στην Υστερη Εποχής του Χαλκού.
Ενα φρούριο στο οποίο είχαν συμβεί δραματικά γεγονότα πριν από 3000 και πλέον χρόνια εντόπισαν στην Κύπρο, στην θέση Επισκοπή-Παμπούλα αμερικανοί αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι, που διερευνούν στην περιοχή μία αρχαία κυπριακή πόλη. Η σκάλα που οδηγούσε σε έναν κυκλικό πύργο του φρουρίου είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια βίαιων συγκρούσεων και αυτό θεωρείται ως μία ακόμη απόδειξη των μεγάλων κοινωνικών αναταραχών που έγιναν στην Κύπρο στις αρχές της Υστερης Εποχής του Χαλκού (1300 - 1100 π.Χ), όπως δείχνουν και τα νεκροταφεία της ίδιας περιόδου, τα οποία χαρακτηρίζονται ως χώροι μαζικής ταφής. Η ανασκαφή διεξάγεται από την καθηγήτρια Αιγαιακής Προϊστορίας στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι κυρία Γκιζέλα Γουάλμπεργκ η οποία θα παρουσιάσει τα αποτελέσματα των ερευνών της στη Λευκωσία στις 25 Ιουνίου στην ετήσια συνάντηση του Αμερικανικού Κέντρου Αρχαιολογικής Ερευνας Κύπρου.



Σημαντικό εμπορικό κέντρο για τη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο και την Ελλάδα φαίνεται ότι ήταν αυτή η παραλιακή κυπριακή πόλη της Μυκηναϊκής εποχής, η οποία έχει εντοπισθεί κατά μήκος της νοτιοδυτικής ακτής του νησιού στις παρυφές του σημερινού χωριού Επισκοπή και κοντά στο σύγχρονο λιμάνι της Λεμεσού. «Κυρίως όμως αυτή η πόλη βρισκόταν κάτω από το όρος Τρόοδος, όπου υπήρχαν κοιτάσματα χαλκού ενώ το ποτάμι της περιοχής χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά των υλών που εξορύσσονταν, που συνηγόρησε ώστε να γίνει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο»,λέει η αρχαιολόγος.


Το φρούριο της πόλης βρίσκεται σε μία θέση οχυρή με πανοραμική θέα προς το βουνό, προς το ποτάμι και προς την θάλασσα, έτσι ώστε να ελέγχονται όλα περάσματα. Το πλάτος των τοίχων του φθάνει τα 4,80 μέτρα ενώ η κυκλική πυργοειδής κατασκευή, στην οποία οδηγούσε η σκάλα, χρησίμευε μάλλον ως παρατηρητήριο.


Η πόλη άκμασε από τον 13ο ως τον 11ο αι. π.Χ., που υπήρξε όμως μία εποχή κοσμογονικών ανακατατάξεων για όλη την ανατολική Μεσόγειο. Οι καταστροφές μάλιστα που εντοπίζονται στο φρούριό της είναι παρόμοιες με αυτές που ανιχνεύονται και σε άλλες θέσεις του τέλους της Εποχής του Χαλκού στην Κύπρο. Από την άλλη, όπως επισημαίνει η Γκιζέλα Γουάλμπεργκ η γειτνίαση αυτή του φρουρίου με μία άλλη εγκατάσταση της Μέσης Εποχής του Χαλκού και κυρίως με το μεγάλο διαμετακομιστικό κέντρο μετάλλων και γεωργικών προϊόντων της θέσης Αλασσα μπορεί να δώσουν πολλά στοιχεία για εξέλιξη του πολιτισμού σ΄ αυτή την περιοχή.


Η Γκιζέλα Γουάλμπερκ ανασκάπτει την μηκυναϊκή πόλη της Κύπρου από το 2001 ενώ έχει εργαστεί επίσης στην Κρήτη, στη Μιδέα (Πελοπόννησος) και αλλού.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

«Οχι» από το Κ.Α.Σ. για όπερα στην Κνωσό


Αρνητική και η απάντηση σε αίτημα για επίδειξη μόδας στα φρούρια Σπιναλόγκας και Καζάρμας.
Οι Κρητικοί ζήτησαν να γίνει παράσταση όπερας στην… Αίθουσα του Θρόνου του ανακτόρου της Κνωσού (θα τρίζουν τα κόκαλα του Μίνωα δηλαδή). Και οι Αμερικανοί να γίνει επίδειξη μόδας στη Σπιναλόγκα. Σε ποιόν να… πρωτοαρνηθούν τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου χθες το βράδυ, που εξέταζαν τα αιτήματα φορέων για την παραχώρηση αρχαίων μνημείων προκειμένου να γίνουν σύγχρονες εκδηλώσεις.

Κατ' αρχάς λοιπόν ένα ηχηρό και ομόφωνο «όχι» ήταν η απάντηση στο αίτημα του δήμου Ηρακλείου Κρήτης να οργανώσει παράσταση όπερας με τον «Ιδομενέα» του Μότσαρτ και με πλαστικές καρέκλες στην περίφημη Αίθουσα του Θρόνου της Κνωσού, στο πλαίσιο καλλιτεχνικών εκδηλώσεων (Διεθνές Φεστιβάλ Τεχνών που οργανώνει ο δήμος).



«Πού ακούστηκε να βάλουμε σκηνικά, μηχανήματα, καλλιτέχνες και 600 καλεσμένους μέσα στα μινωικά ανάκτορα!» εξανέστη ο καθηγητής κ. Νίκος Σταμπολίδης. Τους κινδύνους και τον εύθραυστο χαρακτήρα των μνημείων, που δεν επιδέχονται καταπονήσεις επισήμαναν οι καθηγητές κ. Πάνος Βαλαβάνης και Ηλίας Μαριολάκος και ο αρχιτέκτονας μηχανικός κ. Δημήτρης Μικρός. Η μόνη περίπτωση πρόταση λοιπόν του ΚΑΣ - εφ' όσον βεβαίως ο δήμος το επιθυμεί- ήταν να δοθεί η παράσταση στην έκταση του βόρειου πάρκινγκ του αρχαιολογικού χώρου.


Ενα ακόμη αίτημα για επίδειξη μόδας αυτή τη φορά, στα ενετικά φρούρια της Σπιναλόγκας και της Καζάρμας στο πλαίσιο της αμερικανικής τηλεοπτικής παραγωγής Next Top Model απορρίφθηκε επίσης (κατά πλειοψηφία). Η αιτιολογία ήταν ότι παρόμοιες εκδηλώσεις δεν συνάδουν με χώρους όπως αυτά τα φρούρια.


ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Στο φως σπουδαίοι αρχαίοι ναοί στην περιοχή της Αιγιαλείας


Ούτε ένας, ούτε δύο αλλά πέντε αρχαίοι ναοί έχουν αποκαλυφθεί κατά τις τελευταίες ανασκαφικές έρευνες στην περιοχή της Αιγιαλείας επιβεβαιώνοντας την μεγάλη ανάπτυξη της περιοχής καθ΄ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας.

Η κατασκευή των μεγάλων έργων, κυρίως του νέου αυτοκινητοδρόμου, «κρύβεται» σε αρκετές περιπτώσεις πίσω από τον εντοπισμό αρχαιοτήτων στην περιοχή, μαζί φυσικά με τις συστηματικές αρχαιολογικές ανασκαφές της ΣΤ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων, τα αποτελέσματα των πρόσφατων ερευνών της οποίας παρουσιάσθηκαν χθες το βράδυ σε ομιλία των αρχαιολόγων κ. Ανδρέα Βόρδου και δρος Ερωφίλης Κόλλια που οργανώθηκε από την Εταιρεία Επιστήμης και Πολιτισμού Αιγιαλείας στο Πολιτιστικό Κέντρο του δήμου Αιγιαλείας με θέμα: «Ελίκη, Μαμουσιά, Γκραίκας, Τράπεζα Αιγίου».



Στα Αρχαϊκά και τα Κλασικά χρόνια χρονολογούνται τα ιερά που έχουν έρθει στο φως και το κυριότερο εξ αυτών βρέθηκε στο πλάτωμα της Τράπεζας Αιγίου, σε μία θέση η οποία κατά τους αρχαιολόγους ταυτίζεται πιθανότατα με τις αρχαίες Ρύπες, που ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας.

Πρόκειται για έναν εκατόμπεδο ναό του τέλους των αρχαϊκών χρόνων (τέλη 6ου π. Χ αιώνα), ο οποίος εντοπίσθηκε στον οικιστικό πυρήνα της αρχαίας πόλης και από τις ανασκαφές ήρθαν στο φως τα γλυπτά που κοσμούσαν τα δύο αετώματά του. Και παρ΄ ότι στην ουσία πρόκειται για θραύσματα των γλυπτών, ο μεγάλος αριθμός τους _ ξεπερνούν τα 350 _ και κυρίως ο χαρακτήρας τους αφού είναι κεφαλές, κορμοί και άκρα ανθρώπινων μορφών, κεφαλές και σκέλη αλόγων οδηγούν στην ανασύνθεση του γλυπτού διάκοσμου του ναού στον οποίο απεικονίζεται μία σκηνή μυθολογικής μάχης. Ηδη μάλιστα τα γλυπτά της Τραπεζάς συγκαταλέγονται στα σπάνια παραδείγματα της πώρινης αρχιτεκτονικής γλυπτικής από αυτήν την εποχή ενώ παράλληλα όμως, έχουν αποκαλυφθεί και πολλά αρχιτεκτονικά μέλη του ναού ως και την κεράμωσή του.



Στη σημερινή Μαμουσιά εξάλλου, που ταυτίζεται με την αρχαία Κερύνεια πραγματοποιείται συστηματική ανασκαφή σε ιερό της Αρχαϊκής-Κλασικής εποχής, όπου έχουν εντοπισθεί τα κατάλοιπα ενός μεγάλου δωρικού ναού του 6ου π.Χ. αιώνα αλλά και ενός μικρότερου, που χρονολογείται στον 4ο π.Χ. Εδώ τα σημαντικότερα ευρήματα της ανασκαφής είναι τα θραύσματα των μαρμάρινων αγαλμάτων (αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα ) που κοσμούσαν τα αετώματα του μεγάλου ναού. Νότια όμως της σημερινής Κερύνειας εντοπίστηκε και ένας εκτεταμένος οικισμός που χρονολογείται στην Πρωτοελλαδική εποχή (2700-1900 π.Χ.) και περιλαμβάνει πυκνά δομημένα κτίσματα σε έκταση μεγαλύτερη των 50 στρεμμάτων ενώ στους πρόποδες του μυκηναϊκού νεκροταφείου με θαλαμοειδείς τάφους που έχουν βρεθεί στο λόφο Καλλιθέα ή Ψωριαρού στα Νικολέικα ανασκάπτεται τώρα ένας οικισμός της Μυκηναϊκής εποχής, που θεωρείται ότι ήταν η μυκηναϊκή Ελίκη.



Τέλος, έναν ακόμη ναό αψιδωτό, που χρονολογείται στη Γεωμετρική εποχή (8ος π.Χ. αιώνας) ανασκάπτουν Νικολέικα οι αρχαιολόγοι, οι οποίοι θεωρούν ότι πιθανώς να ταυτίζεται με τον περίφημο ναό του Ελικώνιου Ποσειδώνα, που αναφέρει ο Όμηρος και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς. Πρόκειται για ένα μνημείο που ανήκει στην επικράτεια της αρχαίας Ελίκης.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Specials Olympics 2011: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο Μαρούσι

Από τη Σύνταξη


Η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ο Α', μετά από πρόσκληση του Δημάρχου Αμαρουσίου κ. Πατούλη Γεωργίου, επισκέφτηκε την πόλη του Αμαρουσίου σήμερα 26-6-2011 και χοροστάτησε εις τον Όρθον στην Μητρόπολη της πόλης Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου.











Πεζός με την ακολουθία του, επισήμων και πλήθος κόσμου, μετέβηκαν στο Δημαρχιακό Μέγαρο, όπου και τιμήθηκε. Ο Δήμαρχος, του παρέδωσε το κλειδί της πόλης και αντάλλαξαν δώρα.

Στην τελετή παρέστη και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β’ όπου λίγο πριν κατά την άφιξη του τον υποδέχτηκε ο Δήμαρχος Αμαρουσίου και ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Εγκάρδια η υποδοχή συμβολίζοντας την πολύ καλή σχέση των δύο Εκκλησιών.

















Ακολούθως ο Οικουμενικός Πατριάρχης εγκαινίασε την παιδική χαρά
(Αμαλίειον Λ.Κηφισίας 219), Special Olympics “Eunice Kennedy Shriver”.
Εξέχουσες διεθνείς προσωπικότητες βρέθηκαν στον χώρο για να παρακολουθήσουν την τελετή, όπως η σύζυγος του αντιπροέδρου της Αμερικής, Τζιλ Μπάιντεν, η πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής κυρία Γιάννα Δεσποτοπούλου.

Αρχειοθήκη ιστολογίου