Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

ΓΡΕΒΕΝΑ:Ενα μοναστήρι... μετακομίζει

Ξεκινά η διαδικασία για τη μετακίνηση κατά 140 μέτρα του ιστορικού μοναστηριού Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Δήμου Δεσκάτης. Η μεταφορά της μονής κρίθηκε απαραίτητη καθώς στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα θα δημιουργηθεί τεχνητή λίμνη




Ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές και σήμερα ανηφορίζει την πλαγιά. Το ιστορικό μοναστήρι Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τορνικίου του Δήμου Δεσκάτης Γρεβενών θα μετακινηθεί κατά 140 μέτρα σε μια πλαγιά με κλίση 25%, προκειμένου να διασωθεί από τον κατακλυσμό των νερών της τρίτης τεχνητής λίμνης του Αλιάκμονα.

Το έργο, συνολικού προϋπολογισμού 850.000 ευρώ, εκτελεί η ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ, με την επίβλεψη του αρχιτέκτονα - μηχανικού Δημήτρη Κορρέ.

"Το μνημείο είναι στον αέρα και ολοκληρώνονται οι δοκιμές για να γίνουν διορθώσεις στο σύστημα μεταφοράς. Πιστεύω ότι σε μια-δυο μέρες θα αρχίσει η ανάβαση του διώροφου καθολικού της μονής, ενώ στη συνέχεια θα γίνει η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου. Αυτό καθαυτό το μνημείο είναι ελαφρύ, ζυγίζει περίπου 260 τόνους, ωστόσο έχει ένα εξαιρετικά μεγάλο ιστορικό και καλλιτεχνικό βάρος, με τις μοναδικές αγιογραφίες που φέρει στο εσωτερικό του", είπε στο "Εθνος" ο κ. Κορρές.

Το μέρος όπου βρίσκεται σήμερα η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τορνικίου θα είναι το βαθύτερο σημείο του πυθμένα της τεχνητής λίμνης, που θα δημιουργηθεί μετά από παρεμβάσεις στο φράγμα του Ιλαρίωνα.

Η διάσωση της Μονής Τορνικίου, μαζί με την προστασία και ανάδειξη της σκήτης του Οσίου Νικάνορος στο παρακείμενο μοναστήρι της Ζάβορδας στα Γρεβενά, είναι δύο πολύ σημαντικά έργα που ανέλαβε η ΔΕΗ στο φράγμα του Ιλαρίωνα.

Σύμφωνα με τον κ. Κορρέ, πάνω στη μονή τοποθετήθηκαν ειδικά υδραυλικά έμβολα, τα οποία θα την κινούν πάνω στις ράγες, αργά και σταθερά. Κάθε έξι μέτρα το βαγόνι θα σταματά, οι ράγες που θα μένουν πίσω θα ξηλώνονται και θα μεταφέρονται μπροστά για να συνεχίζεται η μετακίνηση του μνημείου.

Η κλίση του εδάφους είναι μεγάλη και καθιστά δύσκολη τη μετακίνηση, καθώς η παραμικρή καθίζηση θα μπορούσε να προξενήσει ζημιές.

Αρχικά θα τοποθετηθεί στη νέα του θέση το καθολικό της μονής, ενώ οι υπόλοιπες κτιριακές υποδομές θα αποσυναρμολογηθούν, θα μεταφερθούν και θα μονταριστούν επιτόπου στην κορυφή του λόφου.

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ
Τοιχογραφίες από το 1481

Η μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τορνικίου χρονολογείται στον 12ο αιώνα, διαθέτει εξαιρετικές τοιχογραφίες από το 1481 και το 1730 και συνδέεται με την οικογένεια των Τορνικίων. Οι αγιογραφίες του 1481 εμφανίζονται ως ένα από τα πρωιμότερα έργα των ζωγράφων του καστοριανού εργαστηρίου, ενώ σώζονται επίσης τα κελιά κατά μήκος της νότιας πλευράς, που είναι λιθόκτιστα, ξυλόστεγα, με κεραμοσκεπή.

Παρ' όλα τα σωστικά μέτρα από τη δεκαετία του `80, ο σεισμός του Μαΐου 1995 δημιούργησε μεγάλες ζημιές, κυρίως στο ιερό του ναού, και οι εργασίες αποκατάστασης στο σημαντικό αυτό μνημείο της μεταβυζαντινής περιόδου ολοκληρώθηκαν το 2001.

Σημειώνεται πως το μοναστήρι δεν κατοικείται πλέον από μοναχούς, χωρίς αυτό να μειώνει την ιστορική του αξία και εκτιμάται ότι στο άμεσο μέλλον θα είναι και πάλι επισκέψιμο.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ.gr,ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ

Αναζητώντας το χαμένο αριστούργημα του Λεονάρντο


Θα αποκαλυφθεί ή όχι ένα χαμένο εδώ και αιώνες αριστούργημα του Λεονάρντο ντα Βίντσι στη Φλωρεντία; Ιδού η ερώτηση που ταλανίζει εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες τους ειδικούς. Επιστημονικές κόντρες, διαφορετικές θεωρίες, γραφειοκρατία, ελλιπή μέσα και ρευστό δεν επέτρεψαν ώς τώρα να δοθεί απάντηση στο αν έχει σωθεί σε έναν τοίχο του Παλάτσο Βέκιο της Φλωρεντίας η εντυπωσιακή τοιχογραφία του σπουδαίου δημιουργού του 16ου αιώνα που απεικόνιζε τη «Μάχη του Ανγκιάρι». Τώρα όμως τα δεδομένα αλλάζουν. Παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες βρέθηκε λύση και με πρωτοβουλία του «National Geographic» (το οποίο εξασφάλισε την αποκλειστική δημοσίευση των αποτελεσμάτων) ήδη έχει συγκεντρωθεί το ποσό των 265.000 δολαρίων για να κατασκευαστεί και να δοκιμαστεί ειδική κάμερα που θα δώσει τις απαντήσεις. «Είμαστε πιο κοντά από ποτέ», λένε οι ερευνητές που πιστεύουν πως τα επόμενα άρθρα των εφημερίδων δεν θα γράφουν «τώρα ξεκινούν οι έρευνες», αλλά «τι θα κάνουμε με τον πίνακα του Ντα Βίντσι;». Η συγκεκριμένη τοιχογραφία αναζητείται από το 1975 όταν εντοπίστηκε επιγραφή «Cerca trova» («Ψάξε και θα βρεις») σε μια πράσινη σημαία σε νεότερη τοιχογραφία του Τζιόρτζιο Βαζάρι, η οποία απεικόνιζε μια νίκη των Μεδίκων, στο ίδιο δωμάτιο. Ουδείς μπορούσε να πιστέψει πως ο Βαζάρι - περισσότερο γνωστός για το συγγραφικό παρά για το ζωγραφικό του έργο - είχε καλύψει το έργο τού σπουδαίου Ντα Βίντσι, ωστόσο η σύγχρονη τεχνολογία αναμένεται να δώσει λύση στο μυστήριο.
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Poland and Germany to look back on over 1000 years of shared history in new exhibition



A painting, entitled The Prussian Homage, by Polish artist Jan Matejko is dismantled in Cracow, Poland, 29 August 2011. The painting will be presented in an exhibition, entitled Side by Side Poland - Germany. A 1000 Years of Art and History, a project of Warsaw Royal Castle and the Martin-Gropius-Bau Berlin. The exhibition will be on view in Berlin from 23 September 2011 to 09 January 2012. EPA/STANISLAW ROZPEDZIK.


BERLIN.- The Royal Castle in Warsaw and Martin-Gropius-Bau, Berlin are jointly developing the exhibition entitled “Side by Side. Poland – Germany. A 1000 Years of Art and History”which will be on view in Berlin from September 23, 2011 to January 9, 2012. The project celebrates the first Polish presidency of the EU Council, which will begin in July 2011.

The project outline has been supervised by an scientific board headed by Professor Władysław Bartoszewski. The exhibition curator is the Polish art historian Anda Rottenberg, known for a number of internationally acclaimed exhibitions and long-serving director of Zachęta National Gallery of Art in Warsaw.

Poland and Germany look back on over 1000 years of shared history. The complex nature of the history of the two neighbours has above all been shaped by major political developments and events, which have removed from the horizon areas of cultural common ground in such fields as culture, religion, language and economy.

Both German and Polish cultural memory is often shaped by emotion and prejudice.




Workers dismantle a painting, entitled The Prussian Homage, by Polish artist Jan Matejko in Cracow, Poland, 29 August 2011. The painting will be presented in an exhibition, entitled Side by Side Poland - Germany. A 1000 Years of Art and History, a project of Warsaw Royal Castle and the Martin-Gropius-Bau Berlin. The exhibition will be on view in Berlin from 23 September 2011 to 09 January 2012. EPA/STANISLAW ROZPEDZIK.


Nonetheless, there seems to be a consensus on both sides of the River Oder that a new process of understanding, which begun over 20 years ago, has been forming a basis of a lasting friendship. Polish presidency of the European Union is a unique opportunity to strengthen this vital dialogue through an exhibition in the German capital. This will be the very first time that the 1000 years of Polish-German history in all its manifestations is depicted in a major exhibition.

Approximately 700 historical and contemporary exhibits – with some 250 paintings, 30 sculptures, 60 incunabula, 80 manuscripts and 60 prints – will be shown in 19 rooms of the gallery’s ground floor with a total area of 3,200 square metres. Apart from traditional works of art the exhibition includes over 60 documents, 100 craft objects, 150 photographs, film material and books as well as examples of music including compositions by Arnold Schönberg, J.F. Telemann, J.S. Bach and the others. The exhibits from numerous Polish, German and international museums and collections are witness of the culture in Poland and Germany. The list of lenders includes the National Museum in Warsaw, the Łódź Museum of Art, the Victoria & Albert Museum in London and the Vatican Library.

Among the special highlights is the presentation of Jan Matejko’s monumental work the ‘Prussian Homage’ on loan from the National Museum in Kraków. Contemporary artists have also ventured a look into the future with works that were especially commissioned by the Martin-Gropius-Bau.

A comprehensive education programme addressed to school children and students is designed to advance cultural exchange between Poland and Germany. The programme that provides information is aimed to contribute to the further integration of Europe and mutual understanding.

An encyclopaedic exhibition catalogue in German and Polish, edited by the Polish art historian Professor Małgorzata Omilanowska will be published by DuMont Verlag. The lavishly illustrated, approximately 700-page catalogue will include essays by leading experts in Germany and Poland and eminent guest authors from other countries.

Artdaily.org

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

ΥΠΑΑΝ: Χρηματοδότηση έργου για την αποτύπωση αρχαιοτήτων των νήσων Αρκιών και Μαραθίου

ΑΡΚΙΟΙ

Tη χρηματοδότηση της« τοπογραφικής και σχεδιαστικής αποτύπωσης αρχαιοτήτων των νήσων Αρκιών και Μαραθίου στο νομό Δωδεκανήσου» αποφάσισε το υπουργείο Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.


Σχετικό αίτημα είχε γίνει από την ΚΒ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων για τη αποτύπωση των αρχαιοτήτων στα δύο μικρά ακριτικά νησιά του βορείου συμπλέγματος της Δωδεκανήσου, των Αρκιών και του Μαραθίου.




ΜΑΡΑΘΙ




Για το έργο διατίθεται πίστωση 4.000 ευρώ όπως αναφέρεται στη σχετική απόφαση του υπουργείου.

www.kathimerini.grμε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μόδα:Επίθεση λοιπόν μέσα από τον πολιτισμό.


Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα και το μεγαλείο της βυζαντινής τέχνης μέσα από τα ψηφιδωτά της Ραβένας έγιναν τα χαρακτηριστικά στοιχεία της φθινοπωρινής συλλογής του παριζιάνικου οίκου. Aλλη μία ένδειξη της σύγχρονης μόδας, που πατάει πάνω σε διαχρονικές αξίες για να επιβιώσει


Oταν τον περασμένο Δεκέμβριο έγινε η παρουσίαση της ειδικής συλλογής «Παρίσι - Βυζάντιο», που αφορά το φθινόπωρο 2011, ο Καρλ Λάγκερφελντ, εκπρόσωπος του πνεύματος της Κοκό Σανέλ επί της Γης, είχε διαισθανθεί (αν όχι πληροφορηθεί) πως τα πράγματα και για τη μόδα θα δυσκολέψουν. Ακόμη και αν ο οίκος ανήκει στο στρατόπεδο εκείνων που επιθυμούν τον διαχωρισμό της μόδας από τη μαζική κατανάλωση, υπάρχουν κι άλλες προσφορές του ονείρου που προσελκύουν τους εκλεκτούς αγοραστές. Επίθεση λοιπόν μέσα από τον πολιτισμό. Αυτό ήταν το διάταγμα του Κάιζερ Καρλ προς τα ατελιέ υψηλής ραπτικής του Παρισιού που συνεργάζονται μαζί του. Και για να συνδέσει το όνομα της Κοκό Σανέλ με μεγάλες στιγμές της ευρωπαϊκής ιστορίας, ανέτρεξε στο παρελθόν της και στο ταξίδι της Σανέλ στη Βενετία το 1920.

Στη βυζαντινή Βασιλική του Αγίου Μάρκου, αφού θαύμασε τα χρυσά ψηφιδωτά του 10ου αιώνα, η Σανέλ εντυπωσιάστηκε από το τέμπλο του ιερού, γνωστό ως Pala D' Oro, στολισμένο με περισσότερους από 3.000 πολύτιμους λίθους, σμάλτο και επιχρυσωμένες εικόνες. Από αυτή τη λεπτομέρεια εμπνεύστηκε τότε τα πρώτα της κοσμήματα που τα πέρασε σε φαρδιά βραχιόλια μανσέτες, χρυσές ζώνες, σκουλαρίκια και κουμπιά. Ο Λάγκερφελντ βάζει τις σύγχρονες πινελιές του στη δική του συλλογή με τα βυζαντινά ψηφιδωτά στον ναό του Αγίου Βιταλίου στη Ραβένα. Και συνδέει την Κοκό Σανέλ με την αυτοκράτειρα Θεοδώρα. Ο Λάγκερφελντ φαίνεται ότι πατά πάνω στο δόγμα της Σανέλ έτσι όπως το αποτυπώνει και ο Πολ Μοράν στην αυτοβιογραφική αφήγηση της Κοκό Σανέλ «Η Αύρα της Σανέλ» (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αγρα): «Προτιμώ το υπερβολικά καθωσπρέπει. Πρέπει να καλλιεργείς τη μέση οδό: μία υπερβολικά ωραία γυναίκα στενοχωρεί τις άλλες γυναίκες και μία υπερβολικά άσχημη θλίβει το ισχυρό φύλο». Το βυζαντινό αυτοκρατορικό ύφος περνά στις λεπτομέρειες των ρούχων και στα αξεσουάρ της συλλογής «Παρίσι - Βυζάντιο»: οι χρωματιστές ψηφίδες από σμάλτο και χρυσό που πλαισιώνουν την αναπαράσταση της Θεοδώρας και της ακολουθίας της στη Ραβένα γίνονται λεπτές μεταλλικές ζώνες πάνω από τα μάλλινα τουίντ, υφασμένα με χρυσό νήμα, φορέματα. Επίσης μεμονωμένες λεπτομέρειες γίνονται σχέδιο σε κουμπιά πάνω σε σακάκια ή σε τρέσες γύρω από τον λαιμό και τα μανίκια.

«Η μόδα πρέπει να περνάει, γι' αυτό και έχουμε εναποθέσει στα χέρια των γυναικών την εύθραυστη ζωή της. Το φθηνό ρούχο δεν μπορεί παρά να έχει αφετηρία του το ακριβό και για να υπάρξει μια "χαμηλή" ραπτική πρέπει πρώτα να έχει υπάρξει μια "υψηλή"». Ο απόηχος από την αύρα της Σανέλ είναι ο λόγος αυτής της συνάντησης μόδας και τέχνης.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

ARK FESTIVAL,H ελληνική μουσική κάνει πάρτι στην «Τεχνόπολι»


Πέρυσι οι εκδηλώσεις του, για ένα διήμερο, ήταν όλες sold-out. Φέτος, το ARK Festival επιστρέφει... δριμύτερο στον πολυχώρο «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων τη Δευτέρα 12 και την Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου, με μερικά από τα πιο δραστήρια ονόματα της νέας ελληνικής μουσικής σκηνής, προτείνοντας τη μουσική ως αντίδοτο στις δύσκολες ημέρες που διανύουμε. Νατάσσα Μποφίλιου, Monika, Locomondo, Maraveyas Ilegal, The Burger Project με τον Φοίβο Δεληβοριά, Imam Baildi, Πάνος Μουζουράκης και Λεωνίδας Μπαλάφας, Ska Bangies και Gaudi είναι στο πρόγραμμα του φεστιβάλ που επιμένει στην ελληνική σφραγίδα του και έχει ήδη κάνει την πρώτη προσπάθεια «επέκτασης» και ώς τη Θεσσαλονίκη. Οι διοργανωτές μιλούν για «το μεγαλύτερο πάρτι της ελληνικής μουσικής» που σηματοδοτεί και την έναρξη της νέας σεζόν. Το φεστιβάλ δε δεν θα εξελίσσεται μόνο στη σκηνή του πολυχώρου «Τεχνόπολις» αλλά και στον κυβερνοχώρο, μέσω συνεχών live updates και φωτογραφίες σε facebook, twitter, ενώ θα έχει και το δικό του iPhone app. Το φετινό ARK Festival 2011 της Αθήνας δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ταλαντούχα νέα γενιά και τους τραγουδοποιούς.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Γιακούμο Κοϊζούμι ο εθνικός ποιητής των Ιαπώνων, κατά το ήμισυ, Λευκαδίτης


Ο ελληνικής καταγωγής (κατά το ήμισυ) συγγραφέας που λάτρεψαν οι Ιάπωνες - τον θεωρούν εθνικό ποιητή τους - και χάρη στο έργο του έγινε ευρύτερα γνωστή στον δυτικό κόσμο η γιαπωνέζικη λογοτεχνία, ο γεννημένος στη Λευκάδα Λευκάδιος Χερν, ή Γιακούμο Κοϊζούμι για τους Ιάπωνες, θα έχει τον Νοέμβριο την τιμητική του.

Στο πλαίσιο προσπάθειας να συστήσει στο ευρύ αναγνωστικό κοινό καλλιτέχνες, ανθρώπους του πνεύματος οι οποίοι δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστοί αλλά έχουν σχέση με την Ελλάδα, είτε λόγω καταγωγής, είτε γιατί είναι φιλέλληνες, είτε γιατί ο τόπος αποτελεί πηγή έμπνευσης, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (του Ιδρύματος Ωνάση), παρουσιάζει κάθε χρόνο (από πέρσι) έναν λογοτέχνη και το έργο του μέσα από πολυποίκιλες εκδηλώσεις στο πλαίσιο του θεματικού κύκλου «Αγνωστος Ελληνισμός».

Αυτή τη φορά τιμώμενος συγγραφέας είναι ο γιος της τσιριγώτισσας Ρόζας Κασσιμάτη και του ιρλανδού στρατιωτικού χειρουργού του βρετανικού στρατού Τσαρλς (Κάρολου) Χερν, που γεννήθηκε στη Λευκάδα.

Πολυποίκιλες εκδηλώσεις προγραμματίζονται για τον «Καζαντζάκη των Ιαπώνων» με γενικό τίτλο «Λευκάδιος Xερν, Lefkadio Patrick Hearn, Yacumo Koizumi: σπουδές και ιστορίες για περίεργα πράγματα».

Τίτλος εύστοχος, διότι ο Χερν ήταν πολυσχιδής προσωπικότητα. Για να καταλάβετε, στη Νέα Ορλεάνη ως δημοσιογράφος έγραφε χρονικά ασυνήθιστων δολοφονιών σε εφημερίδα, ταυτόχρονα έγραφε δοκίμια για αγγλική και γαλλική ποίηση που αναφέρονταν σε έντομα, ενώ στην Αϊτή καταπιάστηκε και με τη συγγραφή βιβλίου για την κρεολική κουζίνα! Ανάμεσα στις εκδηλώσεις είναι και η προβολή ταινίας 3D animation μικρού μήκους που βασίζεται σε ιστορία που έγραψε αυτός ο με πολυκύμαντη ζωή ελληνικής καταγωγής συγγραφέας και δημοσιογράφος.

Πρόκειται για την ιστορία «Η πηγή της ζωής» που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Το αγόρι που ζωγράφιζε γάτες και άλλες ιστορίες» (Εστία) την οποία ετοιμάζει ο σκηνοθέτης και παραγωγός Παναγιώτης Ράππας με τους συνεργάτες του.

Ο κινηματογραφιστής - μέλος της αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Κινηματογράφου - όταν έφθασε στην Ελλάδα (υπήρξε ιδρυτικό μέλος του στούντιο Amblin που δημιούργησε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ στο Λονδίνο το '89) αναζήτησε νέους με ειδικότητα στο animation για να στελεχώσει την Time Lapse Pictures Hellas (παρακλάδι της ομότιτλης εταιρείας παραγωγής του Λος Αντζελες).

«Οργάνωσα σεμινάρια και ζήτησα από τα παιδιά να προτείνει το καθένα μια ιστορία από τη λογοτεχνία και με βάση αυτή που θα επιλέξουν να στήσουμε μια παραγωγή από την αρχή. Σενάριο, δημιουργία χαρακτήρων, στόριμπορντ. κ.λπ. Μια από τις προτάσεις ήταν και η ιστορία "Η πηγή της νιότης" του Λευκάδιου Χερν». Η προεργασία που είχε γίνει τότε αποτέλεσε τη βάση για την ταινία, διάρκειας 15 λεπτών, που θα προβληθεί στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.



Πηγή: Τα Νέα,Χρήστος Ν.Ε. Ιερείδης

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Tomb of Jesus' Apostle Found In Turkey?

Analysis by Rossella Lorenzi


The possible tomb of Saint Philip. Credit: Courtesy of Institute of Archaeological Heritage

The tomb of Saint Philip, one of the 12 apostles of Jesus Christ, might have been unearthed in southwestern Turkey, according to Italian archaeologists who have been excavating the area for decades.

Francesco D'Andria, director of the Institute of Archaeological Heritage, Monuments and Sites at Italy's National Research Council in Lecce, found the burial after intensive geophysical research at the World Heritage Site of Hierapolis, now called Pamukkale.

“It was believed that the tomb of St. Philip was on Martyrs’ Hill, but we found no traces of him in that area," D’Andria said. "The tomb emerged as we excavated a fifth century church 40 meters away from the church dedicated to the saint on Martyrs’ Hill.”

According to D'Andria, the grave was moved from its previous location in the St. Philip Church to the new church in the Bizantine era.


The alleged apostle's tomb, which has not yet been opened, is at the center of some controversy. The finding is mainly based on an apocryphal fourth-century text called the Acts of Philip, which is not recognized by the Catholic Church.

Not much is known about Philip. Born in Bethsaida on the northern shore of the Sea of Galilee, he is often confused with Philip the Evangelist.

Apart from his inclusion in the list of the twelve apostles, much information comes from the Gospel of John, where he is described as one of the first followers of Jesus.

The gospel mentions him in connection with the miraculous feeding of the five thousand and with Jesus' discourse at the Last Supper.

Outside of the New Testament, it’s the apocryphal Acts of Philip which traces the history of the saint.

NEWS: Colossal Apollo Statue Unearthed in Turkey

According to the text, after Jesus’ resurrection, Philip preached in Greece, Syria and Asia Minor. He is said to have met a martyr's death in Hierapolis, in what is now Turkey, around 80 A.D.

Following a conflict with the snake worshippers of Hierapolis, a city famous at that time for its wealth and idolatry, he was allegedly executed by the Romans -- hung on a tree upside down with irons in his heels and ankles.

"In answer to Philip’s cry while hanging upside-down on the tree, an abyss suddenly opened and swallowed the proconsul and the viper temple where he was sitting, as well as the viper priests and 7,000 men, plus women and children," reads the apocryphal account.




D’Andria concedes that many of the details recounted in the Acts of Philip are uncertain.

"Elements of the story are richly imaginative, legendary and symbolic. But a Christian following centered on the sainted Philip the Apostle soon grew up at the site. And on his supposed grave was built one of the most remarkable structures in all of ancient Christendom — the martyrium of St. Philip," D’Andria writes in the current issue of Biblical Archaeology Review.

Indeed, D’Andria, who has been excavating Philip’s eight-sided martyrium since 2003, has been able to reconstruct the entire pilgrimage site.




"The octagon of Philip’s martyrium is enclosed in a rectangular portico, consisting of 28 small square rooms. Within the octagon are eight chapels, which end in four triangular courtyards in the corners of the outer rectangle," he wrote.

The relics of the saint were likely housed in the center of the octagonal structure.

D’Andria also unearthed a great processional road which led pilgrims to the hill northeast of the city on which the martyrium stood.

The researcher was able to reconstruct the pilgrim’s journey through the city, and even identified their stops at bathhouses where they purified before approaching the holy place.

"Indeed in the channels of the building, in addition to the usual glass ampules and jars for unguents, were numerous terra-cotta eulogiae (small Christian mementos thought to confer blessings and memories of a holy visit). They bore crosses and images of St. Philip," said D’Andria.

After ascending the final flight of steps, the pilgrims spent the night in the 28 small square rooms enclosed the octagonal martyrium. Finally, they entered the great octagon where the tomb of the apostle Philip was venerated.

A disastrous earthquake in the second half of the seventh century, accompanied by a fire, destroyed the entire complex.

D’Andria found a confirmation to the scenario highlighted by his excavations in a rare sixth-century bronze bread stamp, found at Hierapolis, and now on display at the Virginia Museum of Fine Arts in Richmond.

The round stamp, just 4 inches in diameter, was probably used to give pilgrims loaves of bread during the rites in honor of the saint.

It shows a full-length illustration of St. Philip, identified as Hagios Philippos (St. Philip) by a Greek inscription, standing on the monumental staircase between two churches.

"The building on the right is the martyrium, the other is the fifth century church we have just unearthed which was built around the saint’s tomb," D’Andria told Discovery News.




Fidel Castro Turns 85




Aug. 13, 2011 -- Fidel Castro turns 85 . The Cuban revolutionary and politician held the position of Prime Minister of Cuba from 1959 to 1976 and then President from 1976 to 2008.



Castro grew up in Birán, in southeastern Cuba. His father owned a sugar plantation. Fidel went to private school and became politically radicalized at the University of Havana.



With his brother Raúl, who took over as president of Cuba in 2008, he led an unsuccessful uprising against the unpopular regime of Fulgencio Batista in 1953. Fidel was imprisoned, released, went into exile in Mexico, and returned to eventually overthrow the Batista government in 1959.






In 1959 and 1960, Castro made radical changes in Cuba which included nationalizing industry, collectivizing agriculture, and seizing American-owned business and farms. This is also when he alienated the United States by establishing strong ties with the Soviet Union.



In 1961, the U.S. sponsored Bay of Pigs Invasion failed to oust Castro. The CIA-trained force of Cuban exiles was defeated within three days.



Also In 1961, Castro met Dalia Soto del Valle. They had five children together and married in 1980.



Castro is notorious for his powerful, lengthy speeches. In fact, he holds the Guinness Book of Records for the longest speech delivered at the United Nations – 4 hours and 29 minutes on Sept. 29, 1986.



Photo credit: Getty Images

Discovery News

New exhibition in Tucson shows the history of the Center for Creative Photography



Edward Weston, Nude, 1936. Edward Weston Archive. ©1981 Center for Creative Photography, Arizona Board of Regents.




TUCSON, AZ.- The Center for Creative Photography’s current exhibition Creative Continuum: The History of the Center for Creative Photography, will be on through November 27, 2011.

In 2010, the Center for Creative Photography celebrated its thirty‐fifth anniversary which posed an opportunity to look back on past accomplishments and celebrate recent activities. Creative Continuum presents a variety of photographs and archival objects acquired by the Center for Creative Photography over the past 36 years, demonstrating the diversity of the collection and the range of materials it preserves.

“In the last 36 years, The Center for Creative Photography has acquired more archives and individual works by 20th century North American photographers than any other museum in the nation,” commented Rebecca Senf, Curator of Photography, Center for Creative Photography. “For Creative Continuum we’ve paired photographs by the Center’s founders with more recent acquisitions to demonstrate the depth, breadth and diversity of the holdings in this ever‐expanding, world‐class collection.”

The exhibition highlights the work of the five founding archive artists –Ansel Adams, Wynn Bullock, Harry Callahan, Aaron Siskind, and Frederick Sommer. The Center opened in 1975 with an exhibition of these five founders, and the current presentation of their work shows where the Center started and how these core collections provided a foundation on which the institution’s broader holdings could be built.

Organized by the decade of acquisition, Creative Continuum features works by Richard Avedon, Andy Warhol, Lola Alvarez Bravo, Louis Carlos Bernal, Tseng Kwong Chi, Imogen Cunningham, Louise Dahl‐Wolfe, Roy DeCarava, and Edward Weston. The exhibition has been expanded from its original presentation at the Phoenix Art Museum with the addition of nearly 40 works acquired in 2010. This group of new acquisitions represents just a small fraction of the more than 1000 photographs that entered the Center’s collection in 2010.

In addition, Creative Continuum includes 34 rare archival objects from the vault, demonstrating the types of materials that researchers regularly consult during visits to the Center for Creative Photography. The exhibition also features a sampling from the Center’s Voices of Photography video oral history project. Voices of Photography includes hundreds of interviews with photographers, historians, curators and other members of the field and provides a rich resource to photographic scholars.

“Adams wanted to build an institution to preserve his archive and to present his work within the ‘creative continuum’ of great photographers who had preceded him and would follow him. His vision was to create a special place that would promote discussion, exhibition and study of the art form he championed,” said Senf. “This exhibition illustrates the success of the Center and shows what a vibrant and active institution it is. I think Adams would be very proud.


Max Yavno, Cable Cars, San Francisco, 1947. Purchase. © 1998 Center for Creative Photography, The University of Arizona Foundation.
Artdaily.org

Obsidian artifacts point to Ice-Age mariners in prehistoric Greece


Milos Bay. Image: ChrisGoldNY, Flickr




By Larry O’Hanlon, ISNS Contributor

Mariners may have been travelling the Aegean Sea even before the end of the last ice age, according to new evidence from researchers, in order to extract coveted volcanic rocks for pre-Bronze Age tools and weapons.

A new technique which dates obsidian — volcanic glass which can be fashioned into tools — suggests that people were mining for obsidian in Mediterranean waters and shipping the once valuable rocks from the island of Melos in modern day Greece as far back as 15,000 years ago.

“Obsidian was a precious natural rock-glass found only in Melos, some in [the modern-day Greek areas of] Antiparos and Yali,” explained Nicolaos Laskaris of the University of the Aegean in Greece. “From there it was spread all over the Aegean and in the continent too through contacts of trade.”

If you wanted to have sharp tools and weapons in the days before bronze, you needed places like Melos. But you also needed a boat to get there. The evidence that people were crossing over to Melos even before the end of the last ice age comes from obsidian artifacts found in the Franchthi cave on the Peloponnese peninsula in southern mainland Greece — far from the island of Melos. Previous geochemical work had already established the artifacts were from Melos, but figuring out when they were brought from the island is a trickier problem.



Entrance of the Franchthi Cave with the Paralia in the foreground. Facing south-east. Photo: 5telios, Wikimedia Creative Commons Attribution 3.0 License.



“They were sailors, certainly, especially in the Aegean region they followed little islands jumping like a frog reaching also Asia Minor and the Greek mainland,” said Laskaris, who with his colleagues has published a paper about the discovery in the Sept. 2011 issue of Journal of Archaeological Science. “Until now only in Franchthi cave obsidians had been found at circa 8,500 B.C. Now we prove earlier contact with coastal sites was a fact.”

Laskaris and his colleagues turned to a method called obsidian hydration dating (OHD) combined with a newer technique known as secondary ion mass spectrometry of surface saturation (SIMS-SS) to determine how much water had penetrated the obsidian surfaces that were exposed to the air by prehistoric humans who were chipping the rocks to make tools and weapons.



Obsidian tool from Milos. Image: Nikos Vitsovits

“A freshly exposed obsidian surface contains microscopic cracks, into which water absorbs over time,” explained researcher Ellery Frahm, of the University of Minnesota Twin Cities, and president-elect of the International Association for Obsidian Studies. The OHD method alone is not very reliable at dating the fractures on the rocks, because it has a couple of serious limitations, she said.

The first is the fact that it’s difficult, when looking at the rock surface through a microscope, to see and measure how deep the fuzzy water diffusion zone penetrates into a rock.

“Where do you measure along this fuzzy line? Second, the diffusion front isn’t really where it looks to be. A straw appears to bend in a glass of water due to the difference in refraction index of air and water, so the diffusion front in obsidian isn’t really where it appears to be either for the same reason,” Frahm explained.

But when SIMS-SS, the new mass spectrometry technique, is added to the picture, scientists can actually quantify the water that penetrates a rock.

“SIMS can directly measure the water in obsidian over a depth,” Frahm said. “A particle beam removes ions from the obsidian in extremely thin layers, it is like individually measuring the composition of each onion peel layer.” That way the change in water content can be plotted with depth, revealing exactly how it changes.

Using the new SIM-SS method, Laskaris and his colleagues were able to determine that Melos obsidian artifacts were making it to the mainland earlier than previously believed. That naturally implies that people were crossing between islands very early in some unknown types of boats.


Larry O’Hanlon is a widely published, veteran science writer and formerly an online producer, senior correspondent and blogger for Discovery News.


Past Horizons

Αυτοί που σκότωσαν την τέχνη


Με το βιβλίο του «Ο χειμώνας της κουλτούρας» ο γάλλος ιστορικός τέχνης Ζαν Κλερ υπογράφει ένα μανιφέστο εναντίον των Μαουρίτσιο Κατελάν, Ντέμιαν Χερστ, Τζεφ Κουνς και των ομοίων τους. Αυτών, δηλαδή, που οδηγούν τη σύγχρονη τέχνη στην καταστροφή


Το 2007 ένα γλυπτό από υαλοβάμβακα, ρετσίνι και τσιμέντο, του διάσημου Ανίς Καπούρ, πετάχτηκε στα σκουπίδια από υπάλληλο της εταιρείας φύλαξης στο Λονδίνο. Την ίδια περίοδο πάνω κάτω οι φήμες είχαν φουντώσει ότι ο καταψύκτης στην γκαλερί Saatchi είχε χαλάσει, με αποτέλεσμα να λιώσει το «Κεφάλι» του Μαρκ Κουίν, φτιαγμένο από παγωμένο αίμα.

Σαν να μην έφταναν τα κωμικοτραγικά ενσταντανέ, στην Tate Britain κάποιοι αδέσποτοι φύλακες απομάκρυναν ένα γλυπτό του Γκούσταβ Μέτσκερ που τους θύμισε, λέει, σαβούρα από πεπιεσμένο χαρτί. Δεν ξέρουμε για τους ανυποψίαστους επισκέπτες, θεατές ή άλλους φιλόμουσους, αλλά τουλάχιστον ένας άνθρωπος θα γέλασε με την ψυχή του διαβάζοντας μία από τις προηγούμενες ιστορίες. Δεν θα το 'χε μάλιστα σε τίποτε να βροντοφωνάξει στην ομήγυρη των φίλων του «μα τι άλλο είναι η σύγχρονη τέχνη εκτός από σκουπίδια;».

Στην πραγματικότητα το έχει ήδη κάνει. Κι εδώ τελειώνουν τα αστεία. Δεν πρόκειται για παραλήρημα, αλλά για την εικονοκλαστική άποψη ενός από τους σημαντικότερους ιστορικούς τέχνης της Ευρώπης. Ο 71χρονος Ζαν Κλερ έχει το θάρρος της γνώμης από την εποχή ακόμη που κολλούσε ένσημα στη βαριά βιομηχανία της Γαλλίας, ως διευθυντής του Μουσείου Πικάσο (1989-2005), αλλά και της Μπιενάλε Βενετίας το 1995. Η εκλογή του στη Γαλλική Ακαδημία το 2008 ήταν το επιστέγασμα μιας μεγάλης διαδρομής, στη διάρκεια της οποίας ο Κλερ απέκτησε διδακτορικό στις Καλές Τέχνες από το Μουσείο Φογκ του Χάρβαρντ και οργάνωσε μία από τις μεγαλύτερες εκθέσεις των τελευταίων χρόνων: τη «Μελαγχολία» στο Γκραν Παλέ πριν από έξι χρόνια. Εκεί όπου έργα από την αρχαιότητα τοποθετήθηκαν δίπλα σε πίνακες των Ντελακρουά, Βαν Γκογκ και Πικάσο, για να δώσουν περιεχόμενο στην εκλεκτική συγγένεια του υπότιτλου της έκθεσης: «Ιδιοφυΐα και τρέλα στον δυτικό κόσμο».

Οι «βλάσφημοι» και οι «αντάρτες» της σύγχρονης τέχνης έχουν μπει στο στόχαστρό του, σε μια εποχή που ο ταριχευμένος καρχαρίας του Ντέμιαν Χερστ αποτελεί το απόλυτο αισθητικό μανιφέστο της. Μοντέρνοι ή όχι, οι εκπρόσωποί της, σύμφωνα με το κατηγορητήριο του Κλερ, κοιτάζουν πρώτα στην τσέπη του φιλοθεάμονος κοινού και μετά ψάχνουν το θέμα της επόμενης εγκατάστασης που «προκαλεί για να προκαλέσει».

Είναι γκρουπαρισμένοι μάλιστα σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Από τη μια βρίσκονται οι «εγωκεντρικοί με κακό γούστο» (Αντρές Σεράνο, Ορλάν, Σλίντι Σέρμαν) και από την άλλη οι «στρατηγοί» του μάρκετινγκ χωρίς ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία (Μαουρίτσιο Κατελάν, Ντέμιαν Χιρστ, Τζεφ Κουνς, Τακάσι Μουρακάμι, Τζέικ και Ντίνος Τσάπμαν). Ολοι τους, γράφει ο Κλερ στο βιβλίο «Ο χειμώνας της κουλτούρας», που μεταφράζεται σε ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, μπερδεύουν αδικαιολόγητα την τιμή ενός έργου με την πραγματική του αξία.

Ο γάλλος κριτικός είναι συνεπής με τον εαυτό του. Στο πρόσφατο πόνημά του, 140 σελίδες όλο κι όλο, ολοκληρώνει αυτό που ξεκίνησε με τα προηγούμενα βιβλία του και, κυρίως, την «Κριτική του μοντερνισμού». Δεν μασάει τα λόγια του ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι υπενθυμίζουν τη ρετσινιά του συντηρητισμού: «Η αντιδραστική συμπεριφορά είναι πιο χρήσιμη ενίοτε από κάθε ψευδαίσθηση προόδου», γράφει. Απέναντι στη νέα γενιά των φαντεζί καλλιτεχνών τοποθετεί το σχεδόν θρησκευτικό συναίσθημα που προκαλούν τα έργα των - εκλιπόντων πλέον - Λούσιαν Φρόιντ και (του Σλοβένου) Ζόραν Μούσιτς.

«Εάν οποιοδήποτε μουσείο τοποθετούσε έργα του Κουνς ή του Χερστ δίπλα στους πίνακες των Βαν Αϊκ, Βερονέζε και Ρέμπραντ, θα αποδείκνυε μάλλον εύκολα το ψέμα τους, αντί να "καθιερώνει" τους πλαστογράφους, που αντλούν δύναμη μόνο και μόνο από τον τίτλο "σύγχρονοι καλλιτέχνες"». Η εικόνα των εγκαταστάσεων που μοιάζουν φτιαγμένες από σκουπίδια και η εμμονή των καλλιτεχνών να χρησιμοποιούν «μαλλιά, αίμα, σάλιο, ούρα και περιττώματα» τον οδήγησε, εξάλλου, στον χαρακτηρισμό «πολιτιστικά σφαγεία» για τις σύγχρονες γκαλερί. Μέσα σ' αυτές, οι επιμελητές της τέχνης ακολουθούν απλώς τις μόδες της εποχής αναπαράγοντας, για παράδειγμα, τον μύθο περί δήθεν «διαλόγου των πολιτισμών». Η απέχθειά του για την εμπορευματοποίηση φάνηκε και από την πολεμική του στον γαλλικό Τύπο - αλλά και το βιβλίο «Η ασθένεια των μουσείων» - για το παράρτημα του Λούβρου στο Αμπου Ντάμπι.

Πηγή: Τα Νέα, Δημήτρης Δουλγερίδης

Βραζιλία:Τo σκοτεινό ποτάμι


Όπως ο Αμαζόνιος στην εικόνα, ο ποταμός «Άμζα» κυλά προς τα ανατολικά και χύνεται στον Ατλαντικό (Φωτογραφία: Associated Press)








Ρίο ντε Ζανέιρο
Ένα υπόγειο ποτάμι, που ρέει αργά σε βάθος τεσσάρων χιλιομέτρων μέσα στο υπέδαφος, κρύβεται κάτω από το τροπικό υγρό δάσος του Αμαζονίου, ανακοίνωσαν Βραζιλιάνοι ερευνητές. Ο υπόγειος ποταμός «Άμζα» φαίνεται ότι έχει το ίδιο μήκος με τον Αμαζόνιο και ακολουθεί περίπου την ίδια πορεία.

Το νέο ποτάμι πήρε το όνομα του Βαλία Άμζα, γεωλόγου του Εθνικού Παρατηρητηρίου της Βραζιλίας, ο οποίος εντόπισε πρώτος τις ενδείξεις για την ύπαρξη αυτού του υδάτινου δρόμου.

Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε σε συνέδριο της Γεωφυσικής Εταιρείας της Βραζιλίας που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο ντε Ζανέιρο. Οι ερευνητές δεν διευκρίνισαν αν έχουν υποβάλει τη μελέτη για έλεγχο και δημοσίευση σε επιστημονική επιθεώρηση.

Όπως ανέφερε ο Χάμζα, η ανακάλυψη του ποταμού βασίστηκε στη μελέτη των θερμοκρασιακών διακυμάνσεων μέσα σε 241 ανενεργές γεωτρήσεις πετρελαίου της Petrobras, της βραζιλιάνικης κρατικής εταιρείας πετρελαίου.

Τα θερμικά δεδομένα που προσέφερε η εταιρεία επέτρεψαν τη μελέτη της κίνησης του νερού, περίπου 4.000 μέτρα κάτω από τον ίδιο τον Αμαζόνιο.

Όπως και ο υπέργειος ξάδελφός του, ο Χάμζα έχει μήκος περίπου 6.000 χιλιόμετρα, ρέει προς τα ανατολικά και χύνεται στον Ατλαντικό.

Δεν σχηματίζει όμως δέλτα, αφού αδειάζει τα νερά του στον ωκεανό σε μεγάλο βάθος.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, «είναι πιθανό ότι αυτό το ποτάμι ευθύνεται για τα χαμηλά επίπεδα αλατότητας στα νερά [του ωκεανού] στις εκβολές του Αμαζονίου.


Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Ο Σεμπάστιαν Φέτελ νικητής στο Σπα

Επιστροφή στην πρώτη θέση του βάθρου για τον Γερμανό


Ο Σεμπάστιαν Φέτελ πανηγύρισε την έβδομη νίκη του στο πρωτάθλημα της Formula 1 και η ομάδα του, Red Bull, έκανε το 1-2 στο βελγικό γκραν πρι στην πίστα Σπα.

Ο Γερμανός πιλότος Σεμπάστιαν Φέτελ επέστρεψε στην πρώτη θέση του βάθρου κάνοντας ένα πολύ καλό αγώνα και χωρίς να ρισκάρει ιδιαίτερα. Σημειώνεται ότι αυτή ήταν η πρώτη νίκη της ομάδας στο Σπα.

Στο βάθρο τον Φέτελ ακολούθησαν οι Γουέμπερ και Μπάτον στην δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα.

Άτυχος ο Λιούις Χάμιλτον ο οποίος βρέθηκε εκτός αγώνα μετά από επαφή με τον Κομπαγιάσι.


Αναλυτικά η κατάταξη:

1 S. Vettel RED BULL 44 3
2 M. Webber RED BULL 3.7 2
3 J. Button MCLAREN 9.6 5.9 3
4 F. Alonso FERRARI 13.0 3.3 2
5 M. Schumacher MERCEDES 47.4 34.4 3
6 N. Rosberg MERCEDES 48.6 1.2 2
7 A. Sutil FORCE INDIA 59.7 11.0 2
8 F. Massa FERRARI 66.0 6.3 3
9 V. Petrov RENAULT 71.9 5.8 2
10 P. Maldonado WILLIAMS 77.6 5.6 2
11 P. di Resta FORCE INDIA 83.9 6.3 2
12 K. Kobayashi SAUBER 91.9 7.9 2
13 B. Senna RENAULT 92.9 1.0 3
14 J. Trulli LOTUS 1L 1L 2
15 H. Kovalainen LOTUS 1L 6.7 3
16 R. Barrichello WILLIAMS 1L 3
17 J. D΄Ambrosio VIRGIN 1L 50.0 2
18 T. Glock VIRGIN 1L 1.7 4
19 V. Liuzzi HRT 1L 38.9 2
20 S. Perez SAUBER 17L 16L 4
21 D. Ricciardo HRT 31L 14L 1
22 L. Hamilton MCLAREN 32L 1L 1
23 S. Buemi TORO ROSSO 38L 6L 1
24 J. Alguersuari TORO ROSSO

Newsbeast.gr

“Figaro”: Αφιέρωμα 115 σελίδων στον Μ. Αλέξανδρο!


Ούτε μία ούτε δύο, αλλά 115 ολόκληρες σελίδες θα αφιερώσει το γαλλικό ένθετο περιοδικό της «Figaro» στην παρουσίαση της ιστορικής και γεωγραφικής διαδρομής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την αρχαία Μακεδονία, τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Το περιοδικό, θα κυκλοφορήσει στις 13 Οκτωβρίου, κατά την ημέρα των εγκαινίων της μεγάλης έκθεσης για τον Έλληνα στρατηλάτη και την αρχαία Μακεδονία, στο Μουσείο του Λούβρου.

Ο διευθυντής σύνταξης του περιοδικού, Μισέλ ντε Ζαγκέρ (Michel de Jaeghere) και η δημοσιογράφος/φωτορεπόρτερ Ιζαμπέλ Σμίτζ (Isabelle Schmnitz) βρίσκονται αυτές τις ημέρες στη Βόρεια Ελλάδα, προκειμένου να «ανακαλύψουν» για λογαριασμό των Γάλλων αναγνωστών τα χνάρια του Μεγαλέξανδρου και να καταγράψουν την εμπειρία της αναζήτησής τους στο χαρτί.

Στις 26 και 27 Αυγούστου τα δύο στελέχη του περιοδικού επισκέφτηκαν τη Χαλκιδική, όπου πραγματοποίησαν τον παράπλου του Αγίου Όρους και στη συνέχεια επισκέφθηκαν τον αρχαιολογικό χώρο των Σταγείρων.

Μάλιστα, ο δήμος Αριστοτέλη, σε συνεργασία με τον Οργανισμό Τουριστικής Ανάπτυξης προ του Άθω και το Γραφείο Ε.Ο.Τ. Γαλλίας, προετοιμάζουν ήδη εκδηλώσεις προβολής της τοπικής ιστορικής διαδρομής, αλλά και του σημερινού προσώπου του προορισμού, οι οποίες απευθύνονται στο γαλλικό κοινό.

Στις 30 και 31 Αυγούστου, το ρεπορτάζ του γαλλικού περιοδικού θα «μετακινηθεί» στην Ημαθία, όπου οι Γάλλοι προσκεκλημένοι της εκεί Περιφερειακής Ενότητας και του ΕΟΤ Γαλλίας θα ξεναγηθούν στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, τη Σχολή του Αριστοτέλη, τη Βέροια και άλλους χώρους της περιοχής.

Υπενθυμίζεται ότι η έκθεση με τίτλο «Στο Βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου- Αρχαία Μακεδονία», θα διαρκέσει μέχρι τις 16 Ιανουαρίου του 2012, ενώ περιλαμβάνει περισσότερα από 600 αντικείμενα, τα οποία ήρθαν στο φως τα τελευταία 30 χρόνια.

NewsIt.gr

Museum of Bad Art: Too bad to be ignored

By Matilda Battersby





Coffee Break (Woman with muffin)
By William Niewiarowski, February, 1978 30"x14", oil on canvas, purchased at M. Frank at Brimfield Antique Fair, May, 2010

Looking totally relaxed as she strikes a classic pose, a woman with neatly trimmed hair wears only high heel slides that accentuate her slender ankles. The foreshortening on her right arm, the one holding the muffin, is something to be reckoned with.




Most of us are familiar with artworks, proudly presented, which look like they’ve been produced by a four-year-old at playgroup. But now rather than simply congratulating your friend/relative on their talentlessness you can suggest they make a contribution to Museum of Bad Art (MOBA), an institution which only takes art so bad it can’t be ignored.


With 600 pieces in its permanent collection MOBA prides itself on being “the finest bad art establishment in the world”. Located in Massachusetts, USA in an old basement (“conveniently beside the toilets”) of the Dedham Community Theatre, it has attracted some priceless contributions with little or no funding.

The brainchild of a group which includes Michael Frank, currently the curator-in-chief who has a sideline as a musician and children’s entertainer (“with enviable balloon-twisting skills”), and Louise Reilly Sacco, a founding member and the Permanent Acting Interim Executive Director, MOBA has been going since they discovered a picture so bad they felt compelled to exhibit it back in 1993.

With the help of another founding member, Marie Jackson, MOBA’s Director of Aesthetic Interpretation (“who refuses to be restrained by a lack of formal artistic training or her inability to distinguish one end of a computer keyboard from another”), and a one time Playboy photographer Tom Stankowicz, MOBA has published a book to accompany its online and physical exhibitions, also titled Museum of Bad Art: Art Too Bad to Be Ignored.

MOBA has kindly granted Independent.co.uk access to pictures from its archive, with accompanying razor sharp critical analysis.




The Milkmaid
Illegible, 12"x16", oil on canvas, purchased by Mike Frank at a Boston thrift shop March, 2011

Apparently fond of the domestic worker in Vermeer's painting (De Melkmeid, c. 1658-1661), the artist chose to brighten her austere work environment with a lovely bouquet of flowers.



Mana Lisa
By A. Schmidt, Vancouver, Canada, 12"x16", oil on canvas donated by the artist MOBA #370

A trans-gender interpretation of the da Vinci classic. Mana Lisa's nose strikes nimbly, offsetting the dialogue between the foreground and profoundly varnished background. Further, by deciphering this work's title, perhaps we can contribute to the growing body of Leonardo's anagrammatic discourse: MAN ALIAS, I AM NASAL, A SAIL MAN, AS ANIMAL, AM A SNAIL, MAIL NASA...the list goes on.




Dissent from the Pedestal
By Robert MacLeod, 30" x 36", oil on canvas, anonymous donation MOBA #411

Infuriated and distraught about the state of the world, the iconic Lady of the Harbour has come down from her traditional perch, bemoaning the fact that, despite global warming, her day in the sun seems to have passed.

The Independent

World's Best Waterfalls

From Niagara to Victoria Falls, some of the world's best waterfalls.







One of Jamaica's iconic attractions, Dunn?s River Falls is a series of terraced waterfalls running 600 feet down to the sea. Climbing up the waterfall has become such a popular activity that the area is now a designated park where guides help visitors navigate the rocks and tumbling waters. (Photo copyright Flickr/Kamakiri. Text by Lena Katz, Just Luxe)
The Bouma Waterfalls (also called Tavoro Falls) in Fiji's Bouma National Heritage Park on Taveuni Island are three separate falls, accessible by hiking from the park's visitor center three miles through the tropical forest. There are natural swimming holes beneath each waterfall. (Photo copyright Flickr / Mike Sten. Text by Lena Katz, JustLuxe.com)



East Coast locals fight summer heat by heading to one of the numerous natural swimming holes tucked around New England and New York State. One of the safest and most accessible is Warren Falls, the most popular swimming area on the Vermont's Mad River. (Photo copyright Flickr/Binary Dreams. Text by Lena Katz, Just Luxe)


As you'd expect from a country largely covered by Amazon Jungle, Brazil has countless waterfalls?some of which are gentle and swimmable, like the one pictured above... (Photo copyright Flickr/Fred Schinke. Text by Lena Katz, Just Luxe)



...and then many which are NOT, like Cachoiera da Fumaca, a 1000-foot-high but very thin stream of water that's a several-kilometer hike above Riachinho. Many people hike to Fumaca just to see it, then back down to Riachinho to cool off. (Photo copyright Flickr/Fred Schinke. Text by Lena Katz, Just Luxe)


To see the highest of the high falls, though, you need to go to Venezuela, where Salto Angel (Angel Falls, in English) holds the record at 3,212 feet-2,648 in a single high plunge, straight over the edge of Auyentepui Mountain. (HandPhoto copyright Flickr/Neil Hinchley. Text by Lena Katz, Just Luxe)



North America has its own share of epic waterfalls. Most famous of all is Niagara Falls, which is actually comprised of three separate waterfalls. The two more powerful ones span the border between the USA and Canada: Horseshoe Falls on the Canadian side and American Falls on the US. Both are much wider than they are tall. (Photo copyright Niagara Falls, USA. Text by Lena Katz, Just Luxe)


If you want to see waterfalls in Yellowstone National Park, you?ll be spoiled for choice, but this fall is the big daddy of 'em all. It's actually the second drop that Yellowstone River waters must traverse-more than 300 feet down to enter the yellow rock Grand Canyon of Yellowstone. (Photo copyright Wyoming Office of Tourism. Text by Lena Katz, Just Luxe)



All the power of the mighty Nile River is forced into one narrow 22 ft wide gorge to create a roaring cascade waterfall that's not high at all, but is forceful enough that the ground all around it trembles. Located in Murchison Falls National Park. Insider tip: Take a water safari with Paraa Safari Lodge, and boat past hippos and crocodiles, right up to the bottom of the falls. (Photo copyright Paraa Safari Lodge. Text by Lena Katz, Just Luxe)



This image of Iceland's massive tiered waterfall Gulfoss sums up exactly what many people expect weather-wise from Iceland. In reality, this icy white landscape only exists a couple months out of the year. During warm months, Gulfoss is a magical misty tumble of water curtains, rushing rapids and rainbows. It is one of the most popular sights, and one third of the 'Golden Circle.' (Photo copyright Visit Iceland. Text by Lena Katz, Just Luxe)



For as massive as this North Thailand waterfall is (918 feet high and nearly half as wide), the 30 tiers naturally formed from rocks and ledges, and the fanlike form of the gully it traverses, make the waters resemble delicate falls of lace. Located in Doi Inthanon National Park, about 90 minutes outside Chiang Mai. (Photo copyright Thailand Tourism. Text by Lena Katz, Just Luxe)



A World Heritage Site and one of the Seven Natural Wonders of the World, this 5,600-foot wide curtain of water is also called 'The Smoke That Roars.' Insider tip: Stay at Tongabezi Lodge, which operates the only concession on Livingstone Island, and ask for a guide to take you to Devil?s Pool, site of a natural phenomenon. (Photo copyright Flickr/Hiro 008. Text by Lena Katz, Just Luxe)


ABCNews

King Arthur's round table may have been found by archaeologists in Scotland


The King's Knot in the grounds of Stirling Castle Photo: ALAMY

Archaeologists searching for King Arthur's round table have found a "circular feature" beneath the historic King's Knot in Stirling.

The King's Knot, a geometrical earthwork in the former royal gardens below Stirling Castle, has been shrouded in mystery for hundreds of years.


Though the Knot as it appears today dates from the 1620s, its flat-topped central mound is thought to be much older.


Writers going back more than six centuries have linked the landmark to the legend of King Arthur.


Archaeologists from Glasgow University, working with the Stirling Local History Society and Stirling Field and Archaeological Society, conducted the first ever non-invasive survey of the site in May and June in a bid to uncover some of its secrets.


Their findings were show there was indeed a round feature on the site that pre-dates the visible earthworks.
Historian John Harrison, chair of the SLHS, who initiated the project, said: "Archaeologists using remote-sensing geophysics, have located remains of a circular ditch and other earth works beneath the King's Knot.

"The finds show that the present mound was created on an older site and throws new light on a tradition that King Arthur's Round Table was located in this vicinity."

Stories have been told about the curious geometrical mound for hundreds of years -- including that it was the Round Table where King Arthur gathered his knights.

Around 1375 the Scots poet John Barbour said that "the round table" was south of Stirling Castle, and in 1478 William of Worcester told how "King Arthur kept the Round Table at Stirling Castle".

Sir David Lindsay, the 16th century Scottish writer, added to the legend in 1529 when he said that Stirling Castle was home of the "Chapell-royall, park, and Tabyll Round".

It has also been suggested the site is partly Iron Age or medieval, or was used as a Roman fort.

Extensive work on the royal gardens was carried out in the early 17th century for Charles I, when the mound is thought to have taken its current form.

The first known record of the site being called the King's Knot is from 1767, by which time it was being leased for pasture.

Locals refer to the grassy earthworks as the "cup and saucer", but aerial photographs taken in 1980 showed three concentric ditches beneath and around the King's Knot mound, suggesting an earthwork monument had preceded it.

The new survey -- funded by Historic Scotland and Stirling City Heritage Trust -- used the latest scientific techniques to showing lost structures and features up to a metre below the ground.

It also revealed a series of ditches south of the main mound, as well as remains of buildings, and more recent structures, including modern drains which appear at the northern end of the gardens.

Mr Harrison, who has studied the King's Knot for 20 years, said: "It is a mystery which the documents cannot solve, but geophysics has given us new insights.

"Of course, we cannot say that King Arthur was there, but the feature which surrounds the core of the Knot could explain the stories and beliefs that people held."

Archaeologist Stephen Digney, who coordinated the project, said: "The area around Stirling Castle holds some of the finest medieval landscapes in Europe.

"This investigation is an exciting first step in a serious effort to explore, explain and interpret them. The results so far suggest that Scotland's monarchs integrated an ancient feature into their garden, something we know happened in other countries too.

"We are looking forward to the next stage in September when we hope to refine some of the details."

Dr. Kirsty Owen, Cultural Heritage Adviser at Historic Scotland, added: "The project has the potential to add to our knowledge of the landscape context of the medieval and early modern occupation of Stirling Castle.

"The ditches identified may intriguingly be part of historically documented earlier garden features, or if prehistoric in origin could add to our scant knowledge of prehistoric activity at Stirling Castle.

"We look forward to seeing the results of the next phase of investigations."Futher work including a ground-penetrating radar survey, is now planned to take place next month to find out more.

A small display of the interim results can be seen close to the site at the Smith Museum.
THE TELEGRAPH

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Θεσσαλονίκη:Οίκος ανοχής στην Αγορά


Οταν αποκαλύφθηκε (πριν από 15 χρόνια) ο χώρος των λουτρών - στα νοτιοανατολικά της έκτασης 14.000 τ.μ. της αρχαίας Αγοράς της Θεσσαλονίκης - η υπόθεση του αρχαίου πορνείου μάλλον σόκαρε επιστήμονες και πολίτες.

«Πρώτα βρήκαμε τον χώρο του λουτρού, αλλά τελικά διαπιστώσαμε τι ανασκάψαμε όταν εντοπίσαμε αυτό το αντικείμενο», έλεγε τότε η αρχαιολόγος (διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου σήμερα) Πολυξένη Βελένη, δείχνοντας ένα κεραμικό δοχείο κρασιού με φαλλόσχημο στόμιο και ανάγλυφες παραστάσεις του Ερμή, της Αφροδίτης, σταφυλιών και άλλων αρχαίων συμβόλων γονιμότητας και αφροδισιακής δραστηριότητας. Η κυκλική αίθουσα με τους 25 λουτήρες έχει διάμετρο 7,5 μ. Τα υλικά κατασκευής της ήταν καλά αρμοσμένες καστανοπράσινες πέτρες τοπικού σχιστόλιθου, με συνδετικό υλικό λάσπη. Το δάπεδο στην αίθουσα ήταν ψηφιδωτό με λευκές πέτρες ακανόνιστου μεγέθους και σχήματος. Στο κέντρο της υπήρχε κατασκευή από χυτή τοιχοποιία, διαμέτρου 1,20 μ., που χρησιμοποιούνταν για εγκατάσταση πυράς.

Παρόμοιες αίθουσες έχουν βρεθεί σε βαλανεία, παλαίστρες, γυμνάσια του κλασικού και ελληνιστικού κόσμου με πιο χαρακτηριστική ως προς τις ομοιότητες την περίπτωση της Γόρτυνος Αρκαδίας. Ανάλογο παράδειγμα είναι αυτό της Πέλλας, το οποίο ήταν και το πρώτο που αποκαλύφθηκε στη Μακεδονία χωρίς όμως λουτήρες.

Βόρεια των λουτήρων ο ορθογώνιος χώρος διαπιστώθηκε βάσει των ευρημάτων της ανασκαφής ότι ήταν χώρος για την παρασκευή και την παράθεση των δείπνων (ταβέρνα), καθώς εκεί βρέθηκαν αγγεία καθημερινής χρήσης για την παρασκευή του φαγητού και τη θέρμανση, τη μεταφορά και την αποθήκευση στερεών και υγρών υλών. Ο χώρος διέθετε και δεύτερο όροφο, ο οποίος λειτουργούσε ως πορνείο.

Το μουσείο της αρχαίας Αγοράς όμως δεν αφορά αποκλειστικά το αμφιλεγόμενο υπαίθριο «βαλανείο» του. Οι εγκαταστάσεις του άλλωστε είναι ορατές από τους περιπατητές που θα θελήσουν να... κρεμαστούν στα κάγκελα πέριξ του χώρου της αρχαίας Αγοράς και να δουν τουλάχιστον τους λουτήρες.

Τα ευρήματα όμως από τον χώρο των λουτρών αλλά και ολόκληρης της αρχαίας Αγοράς βρίσκονται στο μουσείο των 1.534 τ.μ., το οποίο είναι εκεί παρότι δεν το βλέπουν. Υπόγειο. Ενα κρυφό μουσείο για την «κρυφή» Ιστορία της Θεσσαλονίκης.

Εγκαινιάστηκε και λειτούργησε μόνο για λίγους μήνες το καλοκαίρι του 2010 και έκτοτε έκλεισε λόγω... κρίσης. Οι συμβάσεις των φυλάκων δεν έγινε δυνατό να ανανεωθούν, η πρόταση του νέου δημάρχου της Θεσσαλονίκης να... στείλει πλεονάζοντες υπαλλήλους του δήμου «για να το ανοίγουν και να το κλείνουν» κυρίως για τους ξένους επισκέπτες απορρίφθηκε ως ανέφικτη και έτσι το μουσείο παραμένει κλειστό, απροσπέλαστο, κρυφό. Οπως η είσοδός του που βρίσκεται στο τέλος της «κρυπτής στοάς» (cryptoporticus) του αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας Αγοράς στη Θεσσαλονίκη.
Πηγή:Τα Νέα,Βίκυ Χαρισοπούλου

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

ΝΕΜΕΑ:ΟΙΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 2, 3 & 4 Σεπτεμβρίου


Στις 2, 3 και 4 Σεπτεμβρίου έχετε μερικούς λόγους παραπάνω να επισκφθείτε τη Νεμέα! Θα κάνετε βόλτες στους αμπελώνες και τα οινοποιεία που θα είναι ανοιχτά όλο το τριήμερο, θα δοκιμάσετε τα φημισμένα κρασιά της περιοχής και θα μπορείτε να τα αγοράσετε με 15% έκπτωση.

Όλα τα παραπάνω θα γίνουν στο πλαίσιο της εκδήλωσης ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ 2011, ένας σημαντικός θεσμός αφιερωμένος στην προβολή του οινικού πλούτου της περιοχής και στη φημισμένη ποικιλία Αγιωργήτικο, μια από τις καλύτερες και πιο δυναμικές ερυθρές ποικιλίες κρασιού στον κόσμο.
Για περισσότερες πληροφορίες: τηλ 2746 360132 και 2746360118



Πρόγραμμα Εκδηλώσεων και Δραστηριοτήτων


Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου:

Τελετή έναρξης με θέμα: Η Νεμέα μέσα από τα μάτια μου
Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων - Δημαρχείο Νεμέας, ώρα 19.00 Ομιλητές:
Σταυρούλα Κουράκου - Δραγώνα Χημικός - Δόκτωρ οινολογίας, τέως διευθύντρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Οίνου και τέως πρόεδρος του Διεθνούς Οργανισμού Οίνου
Ελισσάβετ Σπαθάρη, Αρχαιολόγος, Επίτιμη διευθύντρια ΥΠΠΟΤ
Γεώργιος Κεντρωτής, Καθηγητής θεωρίας της Μετάφρασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο
Ευάγγελος Ανδριανάκος, Δήμαρχος Νεμέας

Θα ακολουθήσουν βραβεύσεις προσωπικοτήτων που έχουν συμβάλει στην προβολή του κρασιού της Νεμέας
Συναυλία με τη Μελίνα Κανά
Προαύλιο Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Νεμέας, ώρα: 22:30

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου
Ο οινικός πλούτος της Νεμέας
Παρουσίαση από τον μοναδικό Έλληνα master of wine Κωνσταντίνο Λαζαράκη και την ομάδα του. Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων - Δημαρχείο Νεμέας 11:00 - 19:00
Ξενάγηση στον Αρχαιολογικό χώρο Αρχαίας Νεμέας (Μουσείο και Στάδιο) και Αηδονίων (Μηκυναϊκοί τάφοι)
Μεταφορά με Λεωφορεία ανά μιάμιση ώρα από 10:00 έως 14:30 (Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι 31-8-2011 στο 27460 22210 Οινοποιητικός Συνεταιρισμός Νεμέας)
Παραδοσιακό πατητήρι
Παραδοσιακό πάτημα σταφυλιών με τη συμμετοχή των επισκεπτών στον Οινοποιητικό Συνεταιρισμό Νεμέας 11:00 - 13:00
Γνωριμία με την τέχνη της οινογνωσίας
Δύο ωριαία μαθήματα οινογνωσίας. Κάβα Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Νεμέας 12:30 - 13:30 & 14:00 - 15:00
Μουσικά και θεατρικά δρώμενα στο κέντρο της πόλης: Ώρα 22:00


Συναυλία με τη λαϊκή ορχήστρα "Βασίλης Τσιτσάνης" Από τη λαϊκή και ρεμπέτικη παράδοσή μας
Συναυλία με το συγκρότημα "Γόρδιος Δεσμός" Έντεχνη και λαϊκή ελληνική μουσική
Ντουέτο Γιώργος Ψυχογιός, Solis Barkis Jazz και αυτοσχεδιασμός με στοιχεία και ηχοχρώματα από τις μουσικές παραδόσεις του κόσμου
Stand up comedy με τους Πέτρο Ξεκούκη, Μιχάλη Γιαννάτο, Γιάννη Κατσάμπα
Απολαυστική θεατρικά νούμερα με τίτλο "υπό την επήρειαν..."

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου
Εγκαίνια γραφείων συλλόγου για την αναβίωση των Νεμείων Αγώνων
Ομιλία: Η συμβολή των Νεμεονικών στη διάδοση του κρασιού της Νεμέας κατά την αρχαιότητα. Πλατεία Αρχαίας Νεμέας
Εργαστήρι ζωγραφικής για παιδιά με θέμα το αμπέλι και το κρασί
Προαύλειο Φλοιάσιου Μέλαθρου, 10.00 π.μ: Με τη γνωστή εικονογράφο και συγγραφέα παιδικών βιβλίων Λήδα Βαρβαρούση

Επίσης
Εβδομάδα κινηματογράφου με ταινίες με θέμα το κρασί. Χώρος CINEMEA στο Φλοιάσιο Μέλαθρο: Κυριακή 28 Αυγούστου έως Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου
Μαθήματα οινογνωσίας στα Οινοποιεία
Αγιωργήτικος δρόμος Δρόμος μέσα από τα αγιωργήτικα αμπέλια, 27 Αυγούστου
Έκθεση Πολλαπλών Σπύρου Βασιλείου περίοδος 1970-1985. Συλλογή Βαφειάδη:
2, 3 & 4 Σεπτεμβρίου στην ΚΑΒΑ του Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Νεμέας
Έκθεση φωτογραφίας, ζωγραφικής μαρμαρογλυπτικής και έκθεση βιβλίου Νεμεατών συγγραφέων και εκδοτών: 2, 3 & 4 Σεπτεμβρίου, Αίθουσα Πολιτιστικού Κέντρου Νεμέας. Διοργάνωση: Εμπορικός Σύλλογος Νεμέας.
Ξεναγήσεις, δραστηριότητες και ειδικές εκδηλώσεις σε όλα τα οινοποιεία και τις τρεις μέρες από το πρωί.


ΠΗΓΗ: IN.GR

Στο φως συγκρότημα λουτρών του 3ου π.Χ αιώνα


Ένα σημαντικό Ελληνιστικό και Ρωμαϊκό συγκρότημα λουτρών, δίπλα από τον δρόμο προς το χωριό Λύμπια, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στο αρχαίο Ιδάλιο της Κύπρου μεταξύ Λευκωσίας- Λάρνακας.

Το συγκρότημα των λουτρών είναι μοναδικό επειδή χρονολογείται στην Ελληνιστική περίοδο, πιθανόν στον 3ο αιώνα π.Χ. και συνεχίστηκε η χρήση του μέχρι και τη Ρωμαϊκή περίοδο συγκεκριμένα μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ανασκάφηκε λαξευμένο κανάλι που περιείχε μεγάλο αριθμό πήλινων αγωγών. Η μεγάλη δεξαμενή σώζει τρία διαδοχικά στρώματα υδραυλικού κονιάματος, το κάθε ένα από διαφορετική περίοδο. Στο λάξευμα με τους πήλινους αγωγούς που μετέφεραν νερό στις εγκαταστάσεις, αλλά και σε γειτονικές τομές, βρέθηκε μεγάλος αριθμός θραυσμάτων από ασβεστολιθικά αγάλματα και πήλινα ειδώλια.

Η ανασκαφή έγινε από το Lycoming College, κάτω από τη διεύθυνση της δρος Pamela Gaber.

Εκτός από το σύμπλεγμα του λουτρού, η αποστολή, σύμφωνα με το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου, διερεύνησε ναό, γνωστό ως «Ναό των Δύο Θεοτήτων» που είναι αφιερωμένος σε δύο θεότητες οι οποίες αναπαριστώνται με δύο όρθιους λίθους. Μέσα στον ναό βρέθηκε αριθμός βωμών και λάκκοι ιεροτελεστιών που περιείχαν στάχτη ενώ φέτος αποκαλύφθηκε και σειρά από εντυπωσιακά λαξευτά κανάλια που είχαν διανοιχτεί για να μεταφέρουν νερό και να το κατευθύνουν μέσα σε ένα είδος σπηλαίου λαξευμένου στον φυσικό βράχο, κάτω από το κτήριο του ναού.

Το ιερό των δύο θεοτήτων στο Ιδάλιο είναι μοναδικό στην Κύπρο. Οι βωμοί του και οι άλλες του θρησκευτικές εγκαταστάσεις διατηρούνται στη θέση τους και ήταν σε χρήση από περίπου το 1050 π.Χ. μέχρι τη Ρωμαϊκή περίοδο (1ο αι. μ.Χ.).

Είναι φανερό, επισημαίνει το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου, ότι ο χώρος αυτός διατήρησε τον ιερό του χαρακτήρα για πολύ καιρό αφού βρέθηκαν αρχαιότητες ευλαβικά θαμμένες μέσα στις Μεσαιωνικές σωρούς από πλίνθους οι οποίες σκέπαζαν το αρχαίο ιερό. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι ο χώρος έμεινε άθικτος μέχρι τις ανασκαφές του 1998.

Οι εγκαταστάσεις αυτές σχετίζονται με τα λαξεύματα του φυσικού βράχου του 8ου αι. π.Χ. ο οποίος βρίσκεται στον ναό της Μεγάλης Θεάς στην ακρόπολη της αρχαίας Αμαθούντας. Είναι φανερό ότι στην Κύπρο υπήρχε μια σύνδεση της λατρείας της Μεγάλης Θεάς, η οποία στη συνέχεια έγινε γνωστή στους Έλληνες ως Αφροδίτη, με το νερό που κυλά μέσα στα βάθη της γης.

Η τρίτη υπό διερεύνηση περιοχή ήταν το Τέμενος του Άδωνη στην Ανατολική Ακρόπολη, στη θέση Μούττη του Αρβίλη. Στον χώρο αυτό η ομάδα από το Lycoming College διαπίστωσε ότι τα κτίρια που ανασκάφηκαν κατά τις προηγούμενες περιόδους, μεταξύ των οποίων και αυτό στο οποίο βρέθηκε το 2010 σύνολο συμποσίου, ανάγονται στην Κυπρο-Γεωμετρική περίοδο, πιθανόν στον 9ο αι. π.Χ. Αυτό αποδεικνύει ότι τουλάχιστον δύο εκ των έξι ναών και ιερών στο αρχαίο Ιδάλιο ήταν σε χρήση για πάνω από 1000 χρόνια. Το αρχαιότερο δάπεδο είχε κατασκευαστεί πάνω στον ίδιο τον φυσικό βράχο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΚΑΤΕΒΗΚΕ Η ΜΑΡΜΑΡΙΝΗ ΜΕΤΟΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ Ο πατέρας των θεών του Ολύμπου Δίας και η γυναίκα του, η Ηρα, «προσγειώθηκαν» προχθές ασφαλώς από ύψος 12 μέτρων, από το «μέτωπο» του Παρθενώνα, απ' όπου παρακολουθούσαν την Αθήνα για 2.500 χρόνια.


Ο πατέρας των ολύμπιων θεών και η γυναίκα του προσγειώθηκαν από ύψος 12 μέτρων, όπου βρίσκονταν για 2.500 χρόνια, για συντήρηση και μελλοντική έκθεση
Οι δύο θεοί, κάποτε μεγαλοπρεπείς, βγαλμένοι από το εργαστήρι του Φειδία, σώζονται σήμερα αρκετά αλλοιωμένοι σε μια μαρμάρινη μετόπη, όχι τόσο από την όξινη βροχή που έχει «αυλακώσει» όλα τα μνημεία της Ακρόπολης όσο από τη μανία των χριστιανών που τις λάξευσαν στην παλαιοχριστιανική εποχή, όταν ακόμη μάχονταν για την επικράτηση της χριστιανικής θρησκείας.

Επλήγη περισσότερο

Η μετόπη αυτή αποσπάστηκε από την άκρη της βόρειας πλευράς του Παρθενώνα, στη γωνία με τη δυτική. Η βόρεια πλευρά είναι εκείνη που επλήγη περισσότερο από την ανατίναξη του Μοροζίνι (1687). Σώθηκαν τότε μόνο 13 μετόπες από τις 32 συνολικά. Η μελέτη τους που ακολούθησε και κυρίως το επεισόδιο της αναζήτησης της Ελένης από τον Μενέλαο στα παλάτια του Πριάμου, που αναγνωρίστηκε σε δύο μετόπες (24 και 25), έδειξε πως ολόκληρη η βόρεια πλευρά αφηγείτο την άλωση της Τροίας.

Στην άλλη μεγάλη πλευρά του ναού, τη νότια, οι μετόπες δείχνουν σκηνές Κενταυρομαχίας. Από αυτές τις μετόπες τα αυθεντικά ανάγλυφα σπανίζουν στο Μουσείο της Ακρόπολης, γιατί οι 15 καλύτερα σωζόμενες από εκεί εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο, λεία του Ελγιν, και μία στο Λούβρο, κλεμμένη κι αυτή από τον άλλο «φιλέλληνα», τον Γάλλο Φοβέλ. Στην ανατολική πλευρά απεικονίζεται Γιγαντομαχία και οι σκηνές στη δυτική προδίδουν Αμαζονομαχία. Δύο αντίπαλοι μάχονται με μια έφιππη Αμαζόνα που παρεμβαίνει και νικά Ελληνα.

Η μαρμάρινη μετόπη (βάρους 700 κιλών), που μετεωρίστηκε για λίγα λεπτά κρεμασμένη από ιμάντες, τροχαλίες και μαλακά πανιά, είναι η 31η. Δίπλα της πάνω στο μνημείο ήταν μια άλλη, διασημότερη, η 32η, που αναμένεται σύντομα να κατέβει κι αυτή, σύμφωνα με τη διευθύντρια της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, Μαίρη Ιωαννίδου. Είναι ο λεγόμενος «Ευαγγελισμός», που διέφυγε την καταστροφική μανία των χριστιανών γιατί τους θύμιζε τη σκηνή του Ευαγγελισμού της Παρθένου.

Η μετόπη που κατέβηκε επρόκειτο να αποξηλωθεί πριν από πέντε-έξι χρόνια, όταν αναστηλωνόταν η βόρεια κιονοστοιχία του Παρθενώνα. «Το υπερκείμενο όμως γείσο, που κάλυπτε ένα μικρό τμήμα της, βρισκόταν εκτός της εμβέλειας του ανυψωτικού γερανού του εργοταξίου κι έτσι παρέμεινε στη θέση της. Ούτως ή άλλως, θα ακολουθούσε η επέμβαση στη ΒΔ γωνία, οπότε θα κατέβαινε με τα υπόλοιπα μάρμαρα της ίδιας πλευράς», μας εξήγησε η αρχιτέκτων Βάσω Ελευθερίου, που έχει εκπονήσει τη μελέτη για την επέμβαση της βορειοδυτικής γωνίας.

Το αρχαίο αρχιτεκτονικό μέλος που αποσπάστηκε από τον Παρθενώνα θα μεταφερθεί άμεσα στο Μουσείο της Ακρόπολης για συντήρηση και μελλοντική έκθεση. «Το αντίγραφό του, που έχει ήδη κατασκευαστεί, θα πάρει τη θέση του στο ναό όταν ολοκληρωθεί η αποκατάσταση των υποκείμενων επιστυλίων», μας είπε η κ. Ελευθερίου.

Σύστημα παρακολούθησης

Οι καθαιρέσεις των αρχιτεκτονικών μελών της ΒΔ γωνίας του Παρθενώνα ξεκίνησαν τον περασμένο Μάιο μετά την εγκατάσταση γερανού και ικριωμάτων. Παράλληλα, τοποθετείται ένα σύστημα παρακολούθησης των μικρομετακινήσεων που ενδεχομένως υπάρξουν στους δύο γωνιακούς κίονες, όταν αυτοί αποφορτιστούν από τα υπερκείμενα μέλη.

Μέχρι σήμερα έχουν κατέβει από αυτή την πλευρά 21 αρχιτεκτονικά μέλη, όλα αναστηλωμένα από τον Ν. Μπαλάνο στις αρχές του 20ού αιώνα. Οσοι από τους μελετητές των μνημείων της Ακρόπολης τα είδαν εντυπωσιάστηκαν από τους συνδέσμους των μαρμάρων εκείνης της εποχής, που ήταν κατασκευασμένοι από καλής ποιότητας χυτοσίδηρο, με ικανή επικάλυψη μολύβδου και έκτυπη τη χρονολογία τοποθέτησης: 1901.

Η μεγάλη επέμβαση, που είναι η καθαίρεση του γωνιακού γείσου, βάρους περίπου 9 τόνων, και τριών μικρότερων γείσων της δυτικής πλευράς, προγραμματίζεται να γίνει τον Σεπτέμβριο. «Παράλληλα προχωρά η δομική αποκατάσταση των λίθων που αποσυναρμολογούνται, καθώς όλοι κατά κανόνα παρουσιάζουν θραύσεις σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό», επισημαίνει η μελετήτρια.

Εκτός από τις εργασίες στη δυτική πλευρά, συνεχίζονται εργασίες για την αποκατάσταση των ορθοστατών του βόρειου τοίχου του σηκού και την τελική λάξευση των ραβδώσεων στα νέα συμπληρώματα των κιόνων της βόρειας πλευράς.

ΠΗΓΗ: Enet.gr

Ο ΧΕΝΡΙ ΜΟΥΡ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ



Ο Χένρι Μουρ με τα μεγάλων διαστάσεων γλυπτά του έβαλε τη σφραγίδα του στον αγγλικό δημόσιο χώρο. Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά του καλλιτέχνη, ο κόσμος των γύψινων προπλασμάτων του που εκτίθενται στο σπίτι του, πλέον Ιδρυμα Χένρι Μουρ, και διηγούνται από την αρχή την ιστορία του δημιουργού των μέσων του 20ού αιώνα.

Το Πέρι Γκριν στην περιοχή του Χέρτφορντσιρ είναι ο τόπος όπου ο Χένρι Μουρ εγκαταστάθηκε μετά τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου το 1940. Σε αυτήν την αγροικία με τη μεγάλη κατάφυτη έκταση γύρω της έζησε έως τον θάνατό του το 1986. Η σύζυγός του Ιρίνα τον ακολούθησε έπειτα από τρία χρόνια.

Το σπίτι ήταν για χρόνια κλειστό στο κοινό. Σήμερα όμως υπάρχει η δυνατότητα για επίσκεψη στο στούντιο του Μουρ αλλά και στον περιβάλλοντα χώρο των 283 στρεμμάτων. Εκεί, ανάμεσα στις μηλιές και στα βοσκοτόπια, απλώνονται τα μεγάλων διαστάσεων γλυπτά του, ενώ μέσα στους χώρους του σπιτιού ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το ελκυστικό μείγμα της οικιακής ακαταστασίας και της εξαιρετικής τέχνης.

Στο Πέρι Γκριν ανακαλύπτει κανείς τον τρωγλοδύτη Μουρ, ο οποίος έψαχνε πάντα τρόπους για να ενσωματώσει ό,τι αντικείμενο έβρισκε μέσα στη δουλειά του. Το μάτι του είχε την ικανότητα να εντοπίζει τη σύνδεση της ανθρώπινης φόρμας με μια μάζα από οστά, πέτρες και ρίζες δέντρων. Μάλιστα, μετά τον πόλεμο σταμάτησε να δουλεύει κατευθείαν πάνω στον μεγάλο όγκο του ξύλου ή της πέτρας κι άρχισε να προετοιμάζει τα γλυπτά του κάνοντας μικρές μακέτες τους σε γύψο.

Αυτά τα μικρά γλυπτά, όπως τα «Ξαπλωμένη γυναίκα, 1952» και «Κοριτσίστικος κορμός, 1966», «Κορίτσι κόντρα σε τετράγωνο τοίχο», παρουσιάζονται στον πρώην στάβλο της αγροικίας που μετατράπηκε στον εκθεσιακό χώρο του Ιδρύματος Χένρι Μουρ. Σε αντίθεση με τα υπαίθρια μεγάλων διαστάσεων γλυπτά του, οι φιγούρες αυτές χωράνε στην παλάμη ενός χεριού και επειδή χρονολογούνται από το 1952 έως το 1966 αποτυπώνουν στη φόρμα τους μια αγωνία που χάνεται στα μετέπειτα μεγάλα έργα του. Είναι το κομμάτι του Μουρ που έζησε τη φρίκη του πολέμου και προσπαθεί να τη βγάλει από πάνω του.

Υπάρχουν όμως και γύψινα προπλάσματα μεγάλης κλίμακας. Οι κρεμώδεις λευκές επιφάνειες στα έργα «Reclining Figures: Angles (1979)», «Three Way Piece No 1: Points (1964)» αποκαλύπτουν αμυδρά σημάδια από ξύσιμο τα οποία δεν είναι εμφανή στη φινιρισμένη επιφάνεια των χάλκινων γλυπτών του. Τα ίχνη αυτά μαρτυρούν τη συνήθεια του Μουρ να χρησιμοποιεί οτιδήποτε διευκόλυνε τη δημιουργία του έργου του. Από τον τρίφτη του τυριού έως το οδοντικό νήμα.



Πηγή: Τα Νέα,Επιμέλεια: Εφη Φαλίδα


UNESCO offers support to protect Libyan Heritage




Libyans are being warned to guard against looting of their cultural heritage amid the country’s turmoil.

The director of the UN cultural agency is also cautioning the international art and antiquities trade to be “particularly wary of objects from Libya in the present circumstances” because they might be stolen.

UNESCO Director-General Irina Bokova said in a statement that she contacted authorities in Libya and neighbouring countries to urge them “to protect Libya’s invaluable cultural heritage.”

She warned that past conflicts have led to looting and damage to artefacts and archaeological treasures.

Practice shows that there is a serious threat of destructions during revolutions. This fact has taught us to thoroughly see after destruction of ancient monuments made by unprincipled people and often cause damage to their integrity. Precipitate mediators who buy things of such origin and their fragments in fact ,provoke further plunder. That is why it is very important that international ancient monument trading is presently very watchful to things from Libya”.

She offered UNESCO to assist in estimation of damage caused to some of five World Heritage monuments at Libyan territory and preparation of plans on provision of their security as soon as it is possible.

Ruins of Roman cities are among the five sites in Libya classified by the Paris-based UN Educational, Science and Cultural Organisation as World Heritage sites.


Past Horizons



Leptis Magna Theatre. Image Wikimedia Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0



Αρχειοθήκη ιστολογίου