Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Άνοιξε ξανά, μετά από έξι χρόνια, το θέατρο Μπολσόι


Το θρυλικό θέατρο Μπολσόι άνοιξε ξανά σήμερα τις πύλες του στους φιλότεχνους όλου του κόσμου, μετά από έξι χρόνια που παρέμεινε κλειστό προκειμένου να ανακαινιστεί.

Στο γκαλά που οργανώνεται για τα εγκαίνια απόψε αναμένεται να συμμετάσχουν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ και ο σταρ της όπερας, τενόρος Πλάθιντο Ντομίνγκο.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται έργα Ρώσων συνθετών, όπως του Πιοτρ Τσαϊκόφσκι και του Σεργκέι Προκόφιεφ.

Ο εκσυγχρονισμός και η συντήρηση του θεάτρου, που αποτελεί ορόσημο για τη Μόσχα, στοίχισε περίπου 700 εκατομμύρια δολάρια. Το Μπολσόι, ένα από τα διασημότερα θέατρα του κόσμου, υπήρξε για χρόνιας το λίκνο και η στέγη του κλασικού μπαλέτου της Ρωσίας. Εδώ δόθηκε η παγκόσμια πρεμιέρα της Λίμνης των Κύκνων του Τσαϊκόφσκι το 1877.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πράσινο φως για την απαλλοτρίωση του αρχαίου θεάτρου Αχαρνών


Ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την ανάδειξη του μνημείου του αρχαίου θεάτρου Αχαρνών, που αποκαλύφθηκε στην οδό Σαλαμίνος 21, στο κέντρο του Μενιδίου, το 2007 κατά τις εργασίες θεμελίωσης οικοδομής.

Η διαδικασία θα ξεκινήσει με την παρακατάθεση του ποσού της απαλλοτρίωσης και την τελική δημοσίευση στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης.

Η είδηση αποτελεί καρπό των συντονισμένων προσπαθειών της Διεύθυνσης Απαλλοτριώσεων και Ακίνητης Περιουσίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, καθώς και των Κινήσεων Πολιτών "Διάζωμα" και "Επισκήνιον", που δραστηριοποιούνται με σκοπό την ανάδειξη των αρχαίων θεάτρων και του μνημείου στις Αχαρνές.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του σωματείου "Διάζωμα", ήδη προωθείται η κοινή υπουργική απόφαση για την απαλλοτρίωση γειτονικών ακινήτων, η οποία όταν ολοκληρωθεί θα επιτρέψει, σε συνδυασμό και με την πεζοδρόμηση της οδού Σαλαμίνος, την πλήρη αποκάλυψη και την αποκατάσταση του μνημείου.
Express.gr

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΕΣΩΣΑΝ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ


Λάκκος αίθουσα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, γεμάτος με αγάλματα, πριν καταχωθούν για να σωθούν από τους ληστές - κατακτητές (από το βιβλίο του Β. Πετράκου)

Το Εθνικό Συμβούλιο για τις Γερμανικές Επανορθώσεις, σε συνεργασία με το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθήνας (ΑΣΟΕ) και στο αμφιθέατρό του, οργάνωσε συνέδριο (2-4/12/2005) με γενικό θέμα «Οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα». Ενα από τα επιμέρους θέματα του συνεδρίου ήταν και «Οι διεκδικήσεις των αρχαιοτήτων που προέρχονται από κλοπές και παράνομες ανασκαφές των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής», με εισηγητή τον Κώστα Τουμασάτο (μέλος της Γραμματείας του Εθνικού Συμβουλίου).
Καθώς το θέμα αυτό είναι άγνωστο στον ελληνικό λαό, αξίζει να δημοσιεύσουμε την εισήγηση του Κώστα Τουμασάτου, «καρπό» κοπιώδους έρευνας του ίδιου.
Τύχη αγαθή, που το συνέδριο παρέχει τη δυνατότητα να προβάλει και το θέμα της επιστροφής των αρχαιοτήτων, που περιήλθαν στην κατοχή του Γερμανικού Δημοσίου και σε ιδιωτικές συλλογές με κλοπές και παράνομες ανασκαφές, που πραγματοποίησαν τα στρατεύματα κατοχής, καθώς και της αποζημίωσης για τις ζημιές που προκάλεσαν στις αρχαιότητες στη διάρκεια της κατοχής.
Το θέμα αυτό είναι άγνωστο στον ελληνικό λαό. Τόσο στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, όπως και μετά την απελευθέρωση, οι 16 έφοροι και 11 επιμελητές αρχαιοτήτων, οι αρχαιολόγοι που ανήκαν σε επιτροπή του ΕΑΜ Αρχαιολόγων, προπάντων οι εξέχοντες Χρήστος Καρούζος (ακαδημαϊκός, διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου) και ο Μαρίνος Καλλιγάς (έφορος Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, κατόπιν διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης) και βέβαια ο λαός με την ένδοξη ΕΑΜική αντίσταση, υπό το κράτος ύβρεων, απειλών, περιφρόνησης και κινδύνου της ζωής τους, όσο ήταν δυνατόν διαφύλαξαν και προστάτευσαν τις αρχαιότητες και τα ιστορικά μνημεία μας.
Η Αρχαιολογική Υπηρεσία αναγκάστηκε να καταστρέψει έργο που γενιές Ελλήνων αρχαιολόγων δημιούργησαν. Εννοώ, κυρίως, τη διάλυση των μουσείων και την ταφή των αρχαιοτήτων στη γη, σε κρύπτες, θησαυροφυλάκια, σπηλιές. Η Ελλάδα βρέθηκε ξαφνικά χωρίς τις αρχαιότητές της και οι έφοροι και επιμελητές των αρχαιοτήτων διοικούσαν άδεια μουσεία ή χώρους, για τους οποίους οι αποφάσεις τους ελέγχονταν, εγκρίνονταν ή απορρίπτονταν από τον κατακτητή.





Το άγαλμα του Ποσειδώνα της Μήλου, κατά την προετοιμασία για το δεύτερο «ενταφιασμό» του, προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των κατακτητών



Ναζιστική «προστασία της Τέχνης» = αρπαγή


Το άγαλμα του Ποσειδώνα της Μήλου, κατά την προετοιμασία για το δεύτερο «ενταφιασμό» του, προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των κατακτητών
Με την έκρηξη του πολέμου, το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στην Ελλάδα, συνέχισε τις εργασίες του, όπως και προπολεμικά. Διευθυντής του ήταν ο αρχαιολόγος Βάλτερ Μπρέντε, φανατικός ναζί, βαθμοφόρος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, με το βαθμό του τοπικού αρχηγού για την Ελλάδα, που μεριμνά του ήταν η εξυπηρέτηση των σκοπών του κατακτητή. Τα στρατεύματα κατοχής, αμέσως μετά την εισβολή τους, δημιούργησαν ειδική στρατιωτική «υπηρεσία προστασίας της τέχνης»! Προϊστάμενος αυτής της υπηρεσίας ορίστηκε ο αρχαιολόγος - συνταγματάρχης Χανς Ούρλικ φον Σκόνεμπεργκ, ο οποίος ασχολήθηκε ειδικά με τα ρωμαϊκά μνημεία της Θεσσαλονίκης.
Ο αείμνηστος Χρήστος Καρούζος, σε συνέντευξή του, υπογραμμένη με τα αρχικά Μ.Α.Β., στο περιοδικό «ΜΕΝΤΩΡ» της Αρχαιολογικής Εταιρείας (16 Ιουνίου 1945), αναφέρει για τους σταυρωτήδες Γερμανούς αρχαιολόγους: «Μόλις μπήκαν οι Γερμανοί, οι αρχαιολόγοι τους απαιτήσανε πρώτα - πρώτα να ανοίξουμε αμέσως τα μουσεία, λέγοντας στην αρχή πως ο πόλεμος τελείωσε πια, ύστερα πως τα αρχαία θα πάθουν κρυμμένα, ύστερα πως στον πόλεμο οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να καταφεύγουν στην τέχνη. Η επίμονη αντίσταση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας μας εγλύτωσε τα σπουδαιότερα μουσεία μας από την καταστροφή και τη λεηλασία. Γιατί όπου βρήκαν ευκαιρία, όχι πολύ συχνά ευτυχώς, τα έκαμαν και τα δύο. Πέτυχαν να ανοίξουν το Μουσείο του Κεραμικού, που το είχαν κάμει αυτοί: Σε λίγες μέρες Γερμανοί αξιωματικοί έκλεψαν μπροστά στα μάτια του Γερμανού αρχαιολόγου, που τους οδηγούσε, έναν ωραίο πήλινο αρχαϊκό πίνακα, με παράσταση πρόθεσης του νεκρού. Σε διάφορα άλλα επαρχιακά Μουσεία (Μέγαρα, Θήβα, Χαιρώνεια, Τανάγρα, Αλμυρό, Λάρισα, Βέροια, Θέρμο, Κόρινθο, Αργός, Δήλο, Σίφνο, Κνωσό, Χανιά, Σάμο), Γερμανοί και Ιταλοί, αφού μπήκαν ή εγκαταστάθηκαν στα μουσεία, αλλού έσπασαν βιτρίνες και αποθήκες, αλλού έκαψαν την ξυλεία, αλλού πήραν ό,τι αρχαία μπόρεσαν. Οι φύλακές μας στάθηκαν όλοι, σχεδόν, αξιοθαύμαστα πιστοί στο καθήκον τους, με κίνδυνο όχι μόνο της δικής τους ζωής, αλλά και όλου του σπιτιού τους. Μερικά έπαθαν ανεπανόρθωτες καταστροφές για να κάμουν αυτοί τα "απόρθητα" οχυρώματά τους (Βασιλικός τάφος Κνωσού, Ακρόπολη Ασίνης, βωμός ανακτόρου Τίρυνθος, Ναός Ποσειδώνος - Σούνιο, ανατίναξη του Λαβυρίνθου της Γύρτυνος, του μινωικού βασιλικού τάφου των Ισοπάτων, τείχη του Κόνωνος). Η Αρχαιολογική μας Υπηρεσία δεν άφησε καμία ευκαιρία που να μην απευθυνθεί στη στρατιωτική τους "υπηρεσία προστασίας της τέχνης" και να τους καταγγείλει, με σπάνια παρρησία και με πολύ έντονα έγγραφα, τα εγκλήματα τους. Οι αρχαιολογικοί σταυρωτήδες, όμως, που υπηρετούσαν εκεί μόνη έγνοια είχαν το πώς θα γλιτώσουν το μέτωπο. Η γενναιότητά τους ξεθύμαινε με έγγραφα απερίγραπτης τραχύτητας και θρασύτητας, με τα οποία κατά κανόνα έριχναν πάντα την ευθύνη στους Ελληνες και φοβέριζαν τους αρχαιολογικούς μας υπαλλήλους για τη δυσφήμιση του στρατού κατοχής. Αρκετοί φύλακες φυλακίσθηκαν και βασανίστηκαν, επειδή είχαν τολμήσει να κάμουν τέτοιες καταγγελίες. Ας αφήσουμε τις παράνομες λαθραίες ή τις φανερές ανασκαφές τους».





Το αριστουργηματικό σύμπλεγμα της Αφροδίτης, του Πάνα και του φτερωτού Ερωτα, μέσα σε ανολοκλήρωτο γύψινο κέλυφος, πριν την απόκρυψή του και πίσω Ερμαϊκή Στήλη με το κεφάλι του κοσμήτη των εφήβων, Σωσίστρατου Μαραθωνίου


Πλήθος λαθρανασκαφές

Το αριστουργηματικό σύμπλεγμα της Αφροδίτης, του Πάνα και του φτερωτού Ερωτα, μέσα σε ανολοκλήρωτο γύψινο κέλυφος, πριν την απόκρυψή του και πίσω Ερμαϊκή Στήλη με το κεφάλι του κοσμήτη των εφήβων, Σωσίστρατου Μαραθωνίου
Ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής: Τη γενική διεύθυνση των ανασκαφών στην Κρήτη είχε ο αρχαιολόγος Φ. Μετζ. Το 1942 ανασκαφές έγιναν: στο σπήλαιο του ακρωτηρίου Κυάμου, κοντά στο μοναστήρι Γουβερνέτου, από τον αρχαιολόγο Ουλφ Τζάντζερ, ο οποίος στο λεγόμενο Κουμαρόσπηλιο βρήκε πολλά όστρακα νεολιθικής, μυκηναϊκής, ρωμαϊκής και μεσαιωνικής περιόδου. Στην επαρχία Αμαρίου του νομού Ρεθύμνης, στις θέσεις Θρόνος και Μοναστηράκι, ο αρχαιολόγος Ε. Κίρστεν βρήκε αγγεία, μερικά από τα οποία μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Χανίων. Στο Σπάθα, αρχαίο Δικτύνναιον, στο Ναό της Δικτύννης Αρτέμιδος, αρχαιότητες βρήκαν οι αρχαιολόγοι Βέλτερ και Ουλφ Τζάντζερ, και στη θέση της αρχαίας πόλης Απτέρας ή Απτέρων ο αρχαιολόγος Ντρέρουπ. Αλλες ανασκαφές έγιναν στις περιοχές Αποδαύλου, στην πόλη Χανίων, στο Ακρωτήρι Τιτύρου (νομού Χανίων), με διεύθυνση των Γερμανών αρχαιολόγων Ε. Κίρστεν, Κ. Γκρούτμαν, Ντρέρουπ, Τζάντζερ, Βέλτερ. Στην Κνωσό ο στρατηγός Ρίνγκελ διέταξε και έκαναν δεκαήμερες ανασκαφές οι αρχαιολόγοι Α. Σκιόργκεν Ζόρφερ και Τζάντερ. Κανένα από τα ευρήματα δε δόθηκε στις αρμόδιες ελληνικές αρχές. Στο Απεσωκάρι Μεσάρας Κρήτης, το φθινόπωρο του 1942, με εντολή του Σκόνεμπεργκ έγιναν δίμηνες, περίπου, ανασκαφές, που απέβλεπαν στην αποκάλυψη κυκλικού τάφου και μινωικού συνοικισμού. Είναι άγνωστο αν όσα αντικείμενα παραδόθηκαν στην Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία ήταν όλα τα ευρήματα. Στην Αίγινα το καλοκαίρι του 1941 ο Γερμανός αρχαιολόγος Βάλτερ ανέσκαψε χώρο κοντά στο ναό της Αφροδίτης, απαγορεύοντας την παρουσία Ελλήνων. Τα ευρήματα δεν έγιναν γνωστά. Στη Χαλκίδα στα 1941 - 1942 οι Γερμανοί αρχαιολόγοι Λάουφερ και Χάρντερ έκαναν ανασκαφές. Τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και έμειναν άγνωστα.






Οι δύο σπηλαιώδεις τάφοι στον κήπο του Μουσείου των Δελφών, όπου κρύφτηκαν πολύτιμες αρχαιότητες, μεταξύ των οποίων και το περίφημο άγαλμα του Ηνίοχου, για να μην πέσουν στα χέρια των κατακτητών (Από το βιβλίο του Βασίλη Πετράκου «Τα αρχαία της Ελλάδος στον πόλεμο 1940-1944»)


Γερμανοί αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν ανασκαφές και σε σπήλαιο της Κωπαΐδας. Τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στη Γερμανία και στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, στην Αθήνα. Στην Τιθορέα, κοντά στο σταθμό, οι Γερμανοί κάνοντας διάφορες εργασίες, βρήκαν 20 αρχαίους τάφους. Τα ευρήματα κατακρατήθηκαν. Στη Λακωνία ο αρχαιολόγος Βάκανο ανασκάπτοντας διάφορα μέρη, βρήκε νεολιθικούς οικισμούς. Τα ευρήματα αγνοούνται. Στην Αγία Θεοδώρα Αρτας, με διάφορα έργα, οι Γερμανοί βρήκαν και κατακράτησαν διάφορα αντικείμενα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας οι Γερμανοί πραγματοποίησαν ανασκαφές στην Τούμπα και βρήκαν αρχαίο οικισμό. Πήραν διάφορα σπουδαία αντικείμενα. Στη Λάρισα, οι εμφανιζόμενοι ως αρχαιολόγοι Μπάουρατ Κιούτε και Μέιστερ, διενήργησαν ανασκαφές και πήραν τα ευρήματα. Στο Βόλο, το 1942, ο Γερμανός αρχαιολόγος Ράιναρτ έκανε ανασκαφές κοντά στην πόλη. Αγνωστο τι βρήκε και τι πήρε. Στη Θεσσαλονίκη, το καλοκαίρι του 1941, ο αρχαιολόγος Στόισελ πραγματοποίησε ανασκαφές κοντά στην πόλη. Τα ευρήματα δεν έγιναν γνωστά. Στη Βεργίνα, ο Γερμανός υπαξιωματικός αρχαιολόγος Εξνερ πραγματοποίησε ανασκαφές, κοντά στις ανασκαφές του καθηγητή Ρωμαίου, μεταξύ Παλατίτσας και Βεργίνας. Βρέθηκαν έξι τάφοι. Τα ευρήματα αυτών δεν παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές αλλά στη στρατιωτική Γερμανική Διοίκηση.







Ο φανατικός ναζί, Βάλτερ Βρέντε, αρχαιολόγος, διευθυντής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, με στολή ανώτατου αξιωματικού του γερμανικού στρατού κατοχής



Οι Γερμανοί αρχαιολόγοι, ενάντια στον ελληνικό αρχαιολογικό νόμο, ανέσκαπταν και κατακρατούσαν τις αρχαιότητές μας. Είναι άγνωστο τι και πού ευρέθη και τι απέγιναν τα ευρήματα. Η Διεύθυνση Αρχαιοτήτων θύμιζε στους Γερμανούς την ελληνική νομοθεσία, που όπως είχε δηλώσει από την πρώτη μέρα η Γερμανική «Υπηρεσία προστασίας της Τέχνης» θα εξακολουθούσαν να ισχύουν. Απαντούσαν, όμως, με φασιστικό κυνισμό πως ο γερμανικός στρατός είναι φορέας της εξουσίας στην Ελλάδα και δε δίνει λογαριασμό στην Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία.

Εκθεση του ΕΑΜ Αρχαιολόγων
Αμέσως μετά την απελευθέρωση, η Επιτροπή των ΕΑΜιτών Αρχαιολόγων κατέβαλε σημαντική προσπάθεια καταγραφής των κατεστραμμένων αρχαιοτήτων. Συγκροτήθηκε επιτροπή που κατέγραψε λεπτομερέστερα τις κλοπές, παράνομες ανασκαφές και καταστροφές των αρχαιοτήτων από τους στρατούς κατοχής. Στην Επιτροπή μεγάλη ήταν η συμβολή των αείμνηστων αρχαιολόγων Χρήστου Καρούζου και Μαρίνου Καλλιγά. Η έκθεση της επιτροπής εκδόθηκε (1946) στο Εθνικό Τυπογραφείο, από το τότε υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας, στο οποίο υπαγόταν η Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων, με τίτλο «Ζημίαι των Αρχαιοτήτων εκ του Πολέμου και των Στρατών Κατοχής».
Η έκθεση (166 σελίδες) διαιρείται στα εξής κεφάλαια:
α) Κλοπές
β) Αυθαίρετες ανασκαφές
γ) Καταστροφές, ήτοι καταστροφές σε αρχαιολογικούς τόπους και ιστορικά μνημεία, ανεξάρτητα προς τις κλοπές και ανασκαφές
δ) Ζημιές από πολεμικές ενέργειες
ε) Υλικές Ζημιές. (Στο κεφάλαιο αυτό περιλαμβάνονται καταστροφές και αρπαγές διαφόρων αντικειμένων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, που δεν είχαν αρχαιολογική αξία).
στ) Αυθαιρεσίες και βαναυσότητες κατά νόμων, προσώπων και πραγμάτων.

Κάθε κεφάλαιο υποδιαιρείται σε τρία μέρη, όπου εκτίθενται οι σχετικές ενέργειες:
α) Γερμανών
β) Ιταλών,
γ) Βουλγάρων.
Η ταξινόμηση των γεγονότων και των τοποθεσιών έγινε γεωγραφικά, αρχής γενομένης από την Αθήνα. Στο τέλος δημοσιεύονται ενδεικτικά έγγραφα (ολόκληρα ή αποσπάσματά τους), που είχαν διακινηθεί μεταξύ των αρχών κατοχής και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, τα οποία αποκαλύπτουν τις διαθέσεις των δυνάμεων κατοχής.
Σύμφωνα με την έκθεση, οι Γερμανοί διέπραξαν κλοπές και αφαίρεσαν αρχαιότητες μεγάλης επιστημονικής και καλλιτεχνικής αξίας από τα εξής μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους: Κεραμεικού, Πειραιά, Σκαραμαγκά, Βούλας, Βάρης, Κορωπίου, Κερατέας, Σουνίου, Ελευσίνας, Αίγινας, Μεγάρων, Θήβας, Λιβαδειάς, Ευπαλίου, Γαλαξιδίου, Τανάγρας, Χαιρώνειας, Κωπαΐδας, Δελφών, Χαλκίδας, Ερέτριας, Κορίνθου, Αργους, Λακωνίας, Κυθήρων, Βασιλικού Μεσσηνίας, Πεταλιδίου Μεσσηνίας, Θερμού, Μονής Βελάς, Ν. Αγχιάλου, Λάρισας, Καλαμπάκας, Χασίων(Μονή Αναλήψεως), Μονής Γκούρας, Θεσσαλονίκης, Ποτιδαίας, Κομοτηνής, Μυτιλήνης, Σάμου, Τηγανίου, Μήλου, και Καστελίου Κισσάμου, Κνωσού, Αγίας Τριάδας, Γόρτυνας, Φαιστού (Κρήτη).

Αμέτρητα τα κλεμμένα αντικείμενα
Είναι αδύνατο να αναφερθούν όλος οι κλεμμένες αρχαιότητες που περιλαμβάνει η έκθεση. Ενδεικτικά, όμως, αναφέρουμε μερικές, προκειμένου να φανούν οι διαστάσεις του προβλήματος:
1)Γερμανοί αξιωματικοί είχαν προμηθευτεί άριστη αρχαία κεφαλή γυναικός του 4ου π.Χ. αιώνος, την οποία εχάρισαν στο στρατάρχη List. Οι αξιωματικοί κακώς την απέκτησαν και ο στρατάρχης List κακώς την εξήγαγε από την Ελλάδα.
2) Στις 9 Νοεμβρίου 1941 εκλάπη, παρόντος του Γερμανού αρχαιολόγου Γκεμπάουερ, πίναξ γραπτός, μελανόμορφος, εξαιρετικής τέχνης, μετά παραστάσεως προθέσεως νεκρού. Αυξ. Αριθμός Ευρετηρίου Μουσείου Κεραμεικού 677.
3) Γερμανοί στρατιώτες διέπραξαν στις 13 Μαΐου 1941 κλοπή δια ρήξεως του λουκέτου της θύρας του Μουσείου Χαιρώνειας. Εκλεψαν α) ένα χρυσούν ενώτιον, β) ένα φύλλο χρυσούν, γ) πέντε πήλινα αγγεία, από τα οποία 3 ήσαν ανθεμοκύλικες και το τέταρτο μικρός αρύβαλλος. 4) Ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Λάρισας Κόλερ εζήτησε και έλαβε από τον τότε νομάρχη άγαλμα Αθηνάς του 3ου π.Χ. αιώνα, ύψους 0,70μ. περίπου.
5) Στη Θεσσαλονίκη οπλισμένοι Γερμανοί στρατιώτες, στις 31 Μαΐου 1944, από το Μουσείο Αγιος Γεώργιος αφήρεσαν α) άγαλμα μαρμάρινο γυναικός, το οποίο είχε ανευρεθεί στην πλατεία Δικαστηρίων, β) γεωμετρικό αγγείο, το οποίο έφερε τους εξής αριθμούς: 831 και No 472, ύψους 0,40μ., γ) γυναικείο άγαλμα, ωραίο πορτρέτο από τους χρόνους της υστερινής αρχαιότητας.
6) Από το Μουσείο Γόρτυνος εκλάπη άγαλμα νύμφης ή Αφροδίτης ρωμαϊκής εποχής, ένα άγαλμα καθήμενης γυναικός και επιτύμβιο ελληνιστικών χρόνων. Πιθανός υπεύθυνος ο στρατηγός Ρίνγκελ.
7) Η αρχαιολογική συλλογή Ποτιδαίας συγκεντρωμένη στο σχολείο διερπάγη από τους Γερμανούς, οι οποίοι κατέλυσαν στο οίκημα τον Απρίλη 1941. Μεταξύ των διαρπαγέντων αρχαιοτήτων περιλαμβάνονται οι εξής: α) μαρμάρινη πλάκα με την τετράστιχη αγωνιστική επιγραφή διαστάσεων 0,42 χ 0,23 χ 0,9. β) μαρμάρινο αγαλμάτιο ανδρός, γ) αγαλμάτιο μαρμάρινο ανδρός, δ) μαρμάρινη κεφαλή ανδρός.

«Ανίδεες»... οι ελληνικές κυβερνήσεις
Αυτή η έκθεση της επιτροπής των ΕΑΜιτών αρχαιολόγων, αποτελεί βασική πηγή για την ιστορική και αρχαιολογική έρευνα, μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση. Το εντυπωσιακό στην όλη υπόθεση είναι ότι όλοι οι υπουργοί Πολιτισμού των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων, ή αγνοούν αυτό το γεγονός, ή αδιαφορούν, ή - το πιθανότερο - δεν επιθυμούν τη διατάραξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, με την υποβολή αιτήματος για την επιστροφή των αρχαιοτήτων.
Αξίζει αναφοράς το εξής περιστατικό: Το 1995, με Επίκαιρη Ερώτησή τους, βουλευτές του ΚΚΕ ζητούσαν από τον υπουργό Πολιτισμού να απαντήσει πόσα και ποια αρχαιολογικά ευρήματα λήστεψαν οι δυνάμεις κατοχής, πού βρίσκονται και γιατί δεν έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες από τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις ώστε να επιστραφούν στην Ελλάδα.
Στην Ερώτηση του ΚΚΕ, ο τότε υπουργός απάντησε τα εξής: «Δε γνωρίζουμε πόσα και ποια αρχαία εκλάπησαν. Δε γνωρίζουμε ποιοι τα κατέχουν. Διερευνούμε το ζήτημα».
Διερευνούνε... ενώ στην έκθεση της Επιτροπής των αρχαιολόγων, η οποία υπάρχει και στο ΥΠΠΟ, αναγράφονται λεπτομερώς οι κλεμμένες αρχαιότητες, από πού εκλάπησαν, τα ονόματα των κλεφτών, οι βαθμοί, οι ιδιότητες, ακόμα και οι διευθύνσεις τους.
Αποδεικτικό υλικό για τις κλοπές υπάρχει. Οποιεσδήποτε δηλώσεις άγνοιας από αρμοδίους, περί του θέματος, υπηρετούν απλώς ένα απαράδεκτο και ύποπτο πολιτικό «παιχνίδι». Πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις ότι πάγιο αίτημα του λαού μας είναι η επιστροφή στην κοιτίδα τους των αρχαιολογικών θησαυρών του και η αποκατάσταση των ζημιών, όπου δεν ήταν ανεπανόρθωτες.


Κωνσταντίνος ΤΟΥΜΑΣΑΤΟΣ*
*Ο Κ. Τουμασάτος είναι δικηγόρος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Εθνικού Συμβουλίου για τις Γερμανικές Επανορθώσεις

Πηγή: Εφημερίδα Ριζοσπάστης

ΚΛΟΠΕΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥΣ ΝΑΖΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ


«Ανασκαφές» και εξαφανίσεις αρχαίων στην κατεχόμενη Ελλάδα

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στην Αθήνα, παρά την έκρηξη του πολέμου, συνέχισε την παρουσία του. Επικεφαλής του ήταν ο αρχαιολόγος Βάλτερ Μπρέντε, αρχηγός της οργάνωσης του ναζιστικού κόμματος στην Αθήνα, ο οποίος αμέσως μετά την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην πρωτεύουσα τον Απρίλιο του 1941 εμφανίστηκε με στολή. Τους πρώτους μήνες της κατοχής οι ναζί δημιούργησαν ειδική στρατιωτική «υπηρεσία προστασίας της τέχνης», δήθεν για να προστατεύσουν τις αρχαιότητες. Επικεφαλής της ορίστηκε ο αρχαιολόγος Χανς Ούρλιχ φον Σκόνεμπεργκ ο οποίος έφερε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και ενδιαφέρθηκε ειδικά για τα ρωμαϊκά μνημεία της Θεσσαλονίκης. Η «προστασία» κράτησε πολύ λίγο και τη διαδέχθηκε η αρπαγή. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο δικηγόρος Κ. Τουμασάτος (σχετικά δημοσιεύματα υπάρχουν και στα «Νέα» της 7ης Νοεμβρίου 1998 καθώς και στο «Ριζοσπάστη» της 29ης Ιανουαρίου 2006) λεηλατήθηκαν θησαυροί σε όλη τη χώρα:

«Τη γενική διεύθυνση των ανασκαφών στην Κρήτη είχε ο αρχαιολόγος Φ. Μετζ. Το 1942 ανασκαφές έγιναν: στο σπήλαιο του ακρωτηρίου Κυάμου, κοντά στο μοναστήρι Γουβερνέτου, από τον αρχαιολόγο Ουλφ Τζάντζερ, ο οποίος στο λεγόμενο Κουμαρόσπηλιο βρήκε πολλά όστρακα νεολιθικής, μυκηναϊκής, ρωμαϊκής και μεσαιωνικής περιόδου. Στην επαρχία Αμαρίου του νομού Ρεθύμνης, στις θέσεις Θρόνος και Μοναστηράκι, ο αρχαιολόγος Ε. Κίρστεν βρήκε αγγεία, μερικά από τα οποία μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Χανίων. Στο Σπάθα, αρχαίο Δικτύνναιον, στο Ναό της Δικτύννης Αρτέμιδος, αρχαιότητες βρήκαν οι αρχαιολόγοι Βέλτερ και Ουλφ Τζάντζερ, και στη θέση της αρχαίας πόλης Απτέρας ή Απτέρων ο αρχαιολόγος Ντρέρουπ. Άλλες ανασκαφές έγιναν στις περιοχές Αποδαύλου, στην πόλη Χανίων, στο Ακρωτήρι Τιτύρου (νομού Χανίων), με διεύθυνση των Γερμανών αρχαιολόγων Ε. Κίρστεν, Κ. Γκρούτμαν, Ντρέρουπ, Τζάντζερ, Βέλτερ. Στην Κνωσό ο στρατηγός Ρίνγκελ διέταξε και έκαναν δεκαήμερες ανασκαφές οι αρχαιολόγοι Α. Σκιόργκεν, Ζόρφερ και Τζάντζερ. Κανένα από τα ευρήματα δεν δόθηκε στις αρμόδιες ελληνικές αρχές. Στο Απεσωκάρι Μεσάρας Κρήτης, το φθινόπωρο του 1942, με εντολή του Σκόνεμπεργκ έγιναν δίμηνες, περίπου, ανασκαφές, που απέβλεπαν στην αποκάλυψη κυκλικού τάφου και μινωικού συνοικισμού. Είναι άγνωστο αν όσα αντικείμενα παραδόθηκαν στην Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία ήταν όλα τα ευρήματα. Στην Αίγινα το καλοκαίρι του 1941 ο Γερμανός αρχαιολόγος Βάλτερ ανέσκαψε χώρο κοντά στο ναό της Αφροδίτης, απαγορεύοντας την παρουσία Ελλήνων. Τα ευρήματα δεν έγιναν γνωστά. Στη Χαλκίδα στα 1941-1942 οι Γερμανοί αρχαιολόγοι Λάουφερ και Χάρντερ έκαναν ανασκαφές. Τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και έμειναν άγνωστα.

Γερμανοί αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν ανασκαφές και σε σπήλαιο της Κωπαΐδας. Τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στη Γερμανία και στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, στην Αθήνα. Στην Τιθορέα, κοντά στο σταθμό, οι Γερμανοί κάνοντας διάφορες εργασίες, βρήκαν 20 αρχαίους τάφους. Τα ευρήματα κατακρατήθηκαν. Στη Λακωνία ο αρχαιολόγος Βάκανο ανασκάπτοντας διάφορα μέρη, βρήκε νεολιθικούς οικισμούς. Τα ευρήματα αγνοούνται. Στην Αγία Θεοδώρα Άρτας, με διάφορα έργα, οι Γερμανοί βρήκαν και κατακράτησαν διάφορα αντικείμενα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας οι Γερμανοί πραγματοποίησαν ανασκαφές στην Τούμπα και βρήκαν αρχαίο οικισμό. Πήραν διάφορα σπουδαία αντικείμενα. Στη Λάρισα, οι εμφανιζόμενοι ως αρχαιολόγοι Μπάουρατ Κιούτε και Μέιστερ διενήργησαν ανασκαφές και πήραν τα ευρήματα. Στο Βόλο, το 1942, ο Γερμανός αρχαιολόγος Ράιναρτ έκανε ανασκαφές κοντά στην πόλη. Άγνωστο τι βρήκε και τι πήρε. Στη Θεσσαλονίκη, το καλοκαίρι του 1941, ο αρχαιολόγος Στόισελ πραγματοποίησε ανασκαφές κοντά στην πόλη. Τα ευρήματα δεν έγιναν γνωστά. Στη Βεργίνα, ο Γερμανός υπαξιωματικός, αρχαιολόγος Έξνερ πραγματοποίησε ανασκαφές, κοντά στις ανασκαφές του καθηγητή Ρωμαίου, μεταξύ Παλατίτσας και Βεργίνας. Βρέθηκαν έξι τάφοι. Τα ευρήματα αυτών δεν παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές αλλά στη στρατιωτική Γερμανική Διοίκηση».

«Εζήτησαν και έλαβαν» χωρίς να τα επιστρέψουν

Στην έκθεση του υπουργείου Παιδείας το 1946 αναφέρονται χαρακτηριστικά παραδείγματα κλοπής αρχαίων από διάφορες περιοχές της χώρας:

? Γερμανοί αξιωματικοί είχαν προμηθευτεί άριστη αρχαία κεφαλή γυναικός του 4ου π.Χ. αιώνος, την οποία εχάρισαν στον στρατάρχη List. Οι αξιωματικοί κακώς την απέκτησαν και ο στρατάρχης List κακώς την εξήγαγε από την Ελλάδα.

? Στις 9 Νοεμβρίου 1941 εκλάπη, παρόντος του Γερμανού αρχαιολόγου Γκεμπάουερ, πίναξ γραπτός, μελανόμορφος, εξαιρετικής τέχνης, μετά παραστάσεως προθέσεως νεκρού. Αύξ. Αριθμός Ευρετηρίου Μουσείου Κεραμεικού 677.

? Γερμανοί στρατιώτες διέπραξαν στις 13 Μαΐου 1941 κλοπή διά ρήξεως του λουκέτου της θύρας του Μουσείου Χαιρώνειας. Έκλεψαν ένα χρυσούν ενώτιον, ένα φύλλο χρυσούν, πέντε πήλινα αγγεία από τα οποία 3 ήσαν ανθεμοκύλικες και το τέταρτο μικρός αρύβαλλος.

? Ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Λάρισας Κόλερ εζήτησε και έλαβε από τον τότε νομάρχη άγαλμα Αθηνάς του 3ου π.Χ. αιώνα, ύψους 0,70μ. περίπου.

? Στη Θεσσαλονίκη οπλισμένοι Γερμανοί στρατιώτες, στις 31 Μαΐου 1944, από το Μουσείο Άγιος Γεώργιος αφήρεσαν: άγαλμα μαρμάρινο γυναικός το οποίο είχε ανευρεθεί στην πλατεία Δικαστηρίων, γεωμετρικό αγγείο το οποίο έφερε τους εξής αριθμούς: 831 και Νο.472 ύψους 0,40μ., γυναικείο άγαλμα, ωραίο πορτρέτο από τους χρόνους της υστερινής αρχαιότητας.

? Από το Μουσείο Γόρτυνος εκλάπησαν άγαλμα νύμφης ή Αφροδίτης ρωμαϊκής εποχής, ένα άγαλμα καθήμενης γυναικός και επιτύμβιο ελληνιστικών χρόνων.

Πιθανός υπεύθυνος ο στρατηγός Ρίνγκελ.

? Η αρχαιολογική συλλογή Ποτιδαίας συγκεντρωμένη στο σχολείο διερπάγη από τους Γερμανούς, οι οποίοι κατέλυσαν στο οίκημα τον Απρίλη 1941. Μεταξύ των διαρπαγέντων αρχαιοτήτων περιλαμβάνονται οι εξής: μαρμάρινη πλάκα με την τετράστιχη αγωνιστική επιγραφή διαστάσεων 0,42×0,23×0,9μ., μαρμάρινο αγαλμάτιο ανδρός, αγαλμάτιο μαρμάρινο ανδρός, μαρμάρινη κεφαλή ανδρός.

Άρπαζαν ακόμη και όταν η Ελλάδα ήταν ελεύθερη

Η λεηλασία των αρχαιολογικών θησαυρών της χώρας μας δεν γινόταν μόνο σε περιόδους κατοχής. Γινόταν ακόμη και στα χρόνια του ελεύθερου ελληνικού κράτους με πρωταγωνιστές συνήθως πρεσβευτές των ξένων δυνάμεων. Και σε αυτή την περίπτωση δεν έλειπαν οι Γερμανοί «ρέκτες» του είδους ή για να ακριβολογούμε αρχαιοκάπηλοι με τη μάσκα του αρχαιολόγου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αρπαγής αρχαιολογικών θησαυρών, και μάλιστα με τη «βούλα» των ελληνικών αρχών, αναφέρει ο Κυριάκος Σιμόπουλος στο βιβλίο του «Η λεηλασία και καταστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων» εκδόσεις Στάχυ, Αθήνα 1999).

«Κατά τη βαυαροκρατία που ακολούθησε και την οθωνική περίοδο, παρά τις εξαγγελίες μέτρων προστασίας των αρχαιοτήτων, η αρχαιοκαπηλία εμφανίζει νέα έξαρση. Επικεφαλής της αρχαιολογικής υπηρεσίας διορίζονται Γερμανοί -η Ελλάδα αποτελεί ουσιαστικά αποικία της Βαυαρίας, στην πρώτη τουλάχιστον περίοδο- που, ανεξέλεγκτοι, μεριμνούν μόνο για τη διαρπαγή των αρχαιοτήτων και τη μεταφορά εκατοντάδων γλυπτών και αγγείων στη μητρόπολη, στο Μόναχο. Το 1833 τοποθετείται γενικός έφορος «επιστημονικών καταστημάτων και αρχαιοτήτων» ο Anton Weissenberg και υποέφορος ο Δανός Ludwig Ross. Ένα χρόνο αργότερα αναλαμβάνει τη διεύθυνση της αρχαιολογικής Υπηρεσίας ο Ross, έμπιστος των Βαυαρών. Διενεργεί ανασκαφές στην Ακρόπολη και ασύδοτος μοιράζει αρχαιότητες στους ξένους φίλους και προστάτες του. Ο Κυρ. Πιττάκης, πρώτος έφορος του εθνικού μουσείου, τον κατηγορεί ότι διαχειρίζεται ως προσωπική περιουσία τα ευρήματα των ανασκαφών, ότι «διαθέτει όπως θέλει» τις αρχαιότητες, ότι εμπιστεύεται το κλειδί «εις τους συμπατριώτας του να εμβαίνουν εις το δωμάτιον όπου είναι λεπτόταται αρχαιότητες ελληνικαί, να μένουν εκεί μόνοι και όταν θέλουν να εξέρχωνται χωρίς εξέτασιν».

Το 1836 ο Ross χάρισε, με εντολή του Όθωνα, στο Γερμανό πρίγκιπα P?ckler-Muscau σημαντικά εκθέματα του μουσείου. Και ιδού η απάντηση του Δανού αρχαιολόγου, ύστερα από δύο χρόνια, αποκαλυπτική των αθλιοτήτων και της κακοήθειάς του. Τον Απρίλιο του 1836, γράφει ο Ross, ο πρίγκιπας P?ckler-Muscau «ζήτησε και έλαβε από την Α.Μ. το βασιλέα άδεια να λάβει από το μουσείο της Ακροπόλεως ένα μικρό ενθύμιο? Λίγες μέρες αργότερα ο πρίγκιπας, έτοιμος να αναχωρήσει, ζήτησε επιμόνως να εκπληρωθεί η υπόσχεση, δείγμα συμπάθειας της Α.Μ. Του έδωσα λοιπόν ένα σκυλάκι χάλκινο, χωρίς πόδια και ουρά, ένα πήλινο λύχνο και τεμάχια από αγγεία. Άχρηστα πράγματα, θα μπορούσα να τα πετάξω από το τείχος της Ακροπόλεως γιατί δεν άξιζε να βρίσκονται σε δημόσιο μουσείο»! Ακολούθησε δίωξη του Ross ύστερα από το σάλο που προκάλεσαν οι καταγγελίες, αλλά η υπόθεση δεν έφθασε στο Δικαστήριο ύστερα από επέμβαση της Αυλής για να μην αποκαλυφθεί ο ρόλος του μονάρχη.

Ο ξένος αξιωματούχος της αρχαιολογικής Υπηρεσίας γνωστοποιούσε τα πορίσματα των ανασκαφών, τα ευρήματα κ.λπ. όχι στην ελληνική κυβέρνηση αλλά στην ακαδημία του Βερολίνου και σε ευρωπαϊκά περιοδικά. Αυτή η ιταμή και καταφρονητική συμπεριφορά προκάλεσε εξανάσταση των Ελλήνων αρχαιολόγων και διανοουμένων και οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το αξίωμα του γενικού εφόρου Αρχαιοτήτων. Διορίστηκε όμως αυθωρεί καθηγητής της Αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Όπως διαπιστώθηκε σχεδίαζε να φυγαδεύσει στη Γερμανία τα αρχαιολογικά αρχεία, τα κείμενα των επιγραφών κ.ά.

Ο Σιμόπουλος αναφέρει ένα ακόμη επεισόδιο αρπαγής θησαυρών με πρωταγωνιστή το Δανό πρεσβευτή στην Ελλάδα ο οποίος

με την κάλυψη του βασιλιά Γεωργίου του Α? που θεωρούσε υποχρέωσή του να υποστηρίξει το συμπατριώτη του ακόμη κι όταν λειτουργούσε ως ένας άλλος λόρδος Έλγιν μάζεψε ουκ ολίγες αρχαιότητες:

«Μέγας αρχαιοκάπηλος ο πρεσβευτής της Δανίας C. Jacobsen, με τη συμπαράσταση και την εύνοια του συμπατριώτη του Γεωργίου Γλύξμπουργκ. Ανενόχλητος έστελνε κάθε τόσο πλούσια μαρμαροφορτία στην πατρίδα του. Έτσι δημιουργήθηκε το μουσείο ελληνικών αρχαιοτήτων της Κοπεγχάγης – η Γλυπτοθήκη N.Y. Calsberg. Η πλουσιότερη, ωστόσο, συλλογή αρχαιοτήτων ήταν του παλατιού. Εκεί κατέληγαν τα ευρήματα πολλών ανασκαφών, όπως του Τσίλλερ, που παρακολουθούσε μυστικά ο Γλύξμπουργκ. Ανάμεσά τους και μια διπλή ερμαϊκή στήλη -Απόλλων και Διόνυσος- και πολλά άλλα αγάλματα. Στο ?βασιλικό κήπο? είχε τοποθετηθεί ένα αρχαίο μωσαϊκό».
ΠΗΓΗ: ΠΑΡΑΚΕΥΗ+13

Η αρχαία Ολυμπία πάει Βερολίνο

Μεγάλη έκθεση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη γερμανική πρωτεύουσα.



Με 579 αρχαία έργα που φεύγουν από τα Μουσεία της Ολυμπίας, από το Εθνικό Αρχαιολογικό και το Νομισματικό προκειμένου να παρουσιαστούν στο Βερολίνο από τον Αύγουστο του 2012 κανείς δεν μπορεί να πει, ότι η έκθεση «Ολυμπία - Μύθος, Λατρεία, Αγώνες», που ετοιμάζεται στο Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου έχει υποστεί οιασδήποτε μορφής... κούρεμα.


Το αντίθετο ακριβώς _ και ανεξαιρέτως του γερμανικού κουρέματος_ καθώς μοναδικές ελληνικές αρχαιότητες συγκροτούν αυτήν την έκθεση, που θα παρουσιάσει την αρχαία Ολυμπία, από το ιερό και τις λατρείες της ως την ανάπτυξη του αθλητισμού και του ολυμπιακού πνεύματος αλλά και ως τους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες. Από τις 30 Αυγούστου του 2012 ως τις 7 Ιανουαρίου του 2013 θα διαρκέσει η έκθεση στο Βερολίνο, το οποίο θα διεκδικήσει όπως είναι φανερό μερίδιο της προβολής του Λονδίνου και των Ολυμπιακών Αγώνων. Στη συνέχεια μάλιστα (28 Μαρτίου 2013 ως 6 Ιουλίου 2013) η έκθεση θα παρουσιασθεί στο Κατάρ (Ολυμπιακό και Αθλητικό Μουσείο στην Ντόχα) ενώ στην επιστροφή της θα την δουν και οι Ελληνες στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η έγκριση για όλα αυτά ήδη δόθηκε με την χθεσινή απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.


Από τον περασμένο Ιανουάριο είχε φθάσει στο ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού το αίτημα διοργάνωσης της έκθεσης που θα παρουσιαστεί στο ισόγειο του μουσείου Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου σε έκταση 3.500 τ. μ. ενώ στο καλυμμένο με υαλοπετάσματα αίθριό του θα αναδειχθούν τα εκμαγεία της παλαιάς ανασκαφής της Ολυμπίας, που αποδίδουν τα γλυπτά των αετωμάτων του ναού του Διός και τη Νίκη του Παιωνίου. Στη διοργάνωση της έκθεσης άλλωστε μετέχει και το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, το οποίο ανασκάπτει το ιερό της Ολυμπίας από το 1875. Να σημειωθεί εξάλλου ότι η τελευταία ανάλογη έκθεση με θέμα του Ολυμπιακούς αγώνες επί γερμανικού εδάφους είχε γίνει έγινε πριν από 40 χρόνια, στην Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972.



Μοναδικά, χάλκινα αντικείμενα από την εντυπωσιακή συλλογή της αρχαίας Ολυμπίας, ειδώλια, προτομές, αγγεία και νομίσματα, αρχαία αθλητικά όργανα όπως δίσκοι, αλτήρες κ. λ. π, αλλά και οι απεικονίσεις αγώνων σε παραστάσεις αγγείων συγκροτούν κατά πλειοψηφία το σώμα της έκθεσης, που συμπληρώνεται από αναπαραστάσεις με μακέτες σε υλική και σε ψηφιακή μορφή καθώς και βίντεο. Ετσι, η ανακατασκευή του αετώματος του ναού του Διός με εκμαγεία θα γίνει σε φυσικό μέγεθος, όπως και η αναπαράσταση της Νίκης του Παιωνίου, ενώ το ίδιο προτείνεται για το γλυπτό διάκοσμο του Ναού της Ηρας και της Μητρός. Δεν θα λείψει και το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία (που όπως είναι γνωστό έχει χαθεί), έργο του Φειδία, το οποίο θα απεικονισθεί σε σχέδια που θα προσπαθήσουν να αναπαραστήσουν το πρωτότυπο.



Μουσεία και αρχαιολογικές συλλογές από το Βερολίνο, τη Δρέσδη, το Μόναχο και το Τίμπινγκεν αλλά και από το Λούβρο, τα Μουσεία του Βατικανού και το Εθνικό Μουσείο της Ρώμης που θα στείλει στο Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου το ακέφαλο άγαλμα του Δισκοβόλου του Μύρωνα, αγάλματα αθλητών κ. α. συμμετέχουν στην έκθεση. Συνεργασία εξάλλου θα γίνει με το Ολυμπιακό Μουσείο της Λωζάνης.



Το σκεπτικό της έκθεσης απαντά Σε τρία ερωτήματα «Τι υπήρχε στην αρχαιότητα;», «Πώς το έχουμε μάθει;» «Πώς το χρησιμοποιούμε;» απαντά το σκεπτικό της έκθεσης, που έχει στόχο να παρουσιάσει τις σύγχρονες γνώσεις μας για την αρχαία Ολυμπία και τον αθλητισμό και τη συνάφειά τους με τους αρχαίους και σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες. Η διαδρομή που ακολουθεί έχει τρεις μεγάλες στάσεις: Στην πρώτη με θέμα «Ολυμπία, το ελληνικό ιερό» παρουσιάζονται η ιστορία και η σημασία της Ολυμπίας, οι θεοί και οι λατρείες, η Ολυμπία και η ελληνική ταυτότητα, η σύνδεσή της με την πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Ηλιδας ενώ τονίζεται ιδιαίτερα ότι ο αθλητισμός και οι αγώνες ήταν ενταγμένοι σε λατρευτικό πλαίσιο.




Η δεύτερη αναφέρεται στις «Ερευνες στην αρχαία Ολυμπία» από τις πρώτες ανασκαφές αποκάλυψης του ιερού και των οικοδομημάτων του ως σήμερα. Και στην τρίτη «Οι Αγώνες» παρουσιάζεται ο αθλητισμός ως βασικό στοιχείο ζωής στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, τονίζεται το ιδανικό του σωματικά γυμνασμένου άνδρα, παρουσιάζονται τα είδη των αθλημάτων και η διαδικασία διεξαγωγής των αγώνων και τέλος αναδεικνύεται ο ρόλος της αρχαιότητας και η προσπάθεια αναγέννησης του αθλητισμού με την αρχαία του έννοια.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,(ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ).

Μία βυθισμένη αρχαία πόλη «ξανακτίστηκε»


Οι αρχαιολόγοι τη χαρτογράφησαν ψηφιακά και δημιούργησαν τρισδιάστατο μοντέλο.


Είναι μία πόλη με άριστη ρυμοτομία, καλοσχεδιασμένους δρόμους, σπίτια διώροφα περιτριγυρισμένα από κήπους και ένα πολύπλοκο σύστημα διαχείρισης των υδάτων, όπως δείχνουν τα κανάλια και οι υδρορροές. Μόνον που βρίσκεται τέσσερα μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πρόκειται για μία βυθισμένη αρχαία ελληνική πόλη, που έρχεται κατ΄ ευθείαν από την ηρωική εποχή της Ιλιάδας του Ομήρου, πόσο μάλλον που βρίσκεται στην Πελοπόννησο στις νότιες ακτές της Λακωνίας κοντά -θα μπορούσε να πει κανείς- στα παλάτια του Μενελάου. Στο Παυλοπέτρι, όπως έχει ονομασθεί από το διπλανό χωριό, έλληνες και ξένοι αρχαιολόγοι δραστηριοποιούνται εντατικά τα τελευταία χρόνια, μόνον που, μόλις φέτος το καλοκαίρι η αρχαία πόλη χαρτογραφήθηκε πλήρως ψηφιακά -με περιθώριο σφάλματος μικρότερο από τρία εκατοστά- και στη συνέχεια «ξανακτίσθηκε» σε τρεις διαστάσεις με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας. Το τρισδιάστατο μοντέλο της βυθισμένης πολιτείας, δημιούργημα του Πανεπιστημίου του Νότινγκχαμ παρουσιάσθηκε μάλιστα πριν από λίγο καιρό σε ντοκιμαντέρ του BBC στη Βρετανία. Οχι όμως και στην Ελλάδα, όπου ούτε καν τα αποτελέσματα της έρευνας των βρετανών επιστημόνων δεν ανακοινώνονται επισήμως.



«Είναι ένα από τα λίγα μέρη στον κόσμο όπου μπορείς κυριολεκτικά να κολυμπήσεις κατά μήκος ενός βυθισμένου δρόμου μιας αρχαίας πόλης ή να κοιτάξεις μέσα σε έναν τάφο», δηλώνει πάντως ο δρ Τζον Χέντερσον επικεφαλής των θαλασσίων ερευνών που διεξάγονται από το Κέντρο Υποβρύχιων Αρχαιολογικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Νότινγκχαμ. Η ομάδα του έχει μέχρι στιγμής επισημάνει δεκάδες κτίρια, έξι μεγάλους δρόμους και ακόμη θρησκευτικά ιερά και τάφους.





Μεταξύ του 2000 και του 1100 π. Χ. άνθησε η πόλη-λιμάνι φθάνοντας στο μεγαλύτερο μέγεθός της στην περίοδο 1700-1500 π. Χ., ενώ η εγκατάλειψή της έγινε περίπου έναν αιώνα πριν από το τέλος της 1ης π. Χ. χιλιετίας. Εκείνη την εποχή κάλυπτε περί τα 20 στρέμματα όπως έδειξαν οι έρευνες. Το όνομά της παραμένει όμως άγνωστο, το ίδιο και το πολιτικό καθεστώς της. Παρ΄ όλα αυτά οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι θα ήταν ένας εμπορικός ή πολιτικός δορυφόρος του Μινωικού πολιτισμού ενώ κατά τους τελευταίους αιώνες της ύπαρξής της πιθανώς να λειτουργούσε ως λιμάνι του μυκηναϊκού κόσμου. Γύρω στα 1200 π. Χ. μάλιστα, εποχή που συνδέεται με τον πόλεμο της Τροίας θα ήταν μία ακμάζουσα πόλη με περίπου 2.000 κατοίκους. Το μαρτυρούν άλλωστε και τα ευρήματα.

Στην καρδιά της πόλης υπήρχε μία πλατεία μήκους 40 μέτρων και πλάτους 20, ενώ τα περισσότερα σπίτια είχαν ως και δώδεκα δωμάτια. Ανάμεσα στα κτίρια, συχνά μάλιστα κτισμένοι μέσα στους τοίχους, βρίσκονται πετρόκτιστοι τάφοι ενώ το οργανωμένο νεκροταφείο είναι ακριβώς έξω από την πόλη.



Τα υπολείμματα εκατοντάδων τεράστιων πίθων, που χρησιμοποιούνταν για αποθήκευση αλλά και μεταφορά διαφόρων προϊόντων όπως λαδιού, κρασιού, χρωμάτων, αρωμάτων ακόμα και αγαλματιδίων είναι εξάλλου διασκορπισμένα σε όλο τον βυθό. Ένα μεγάλο κτίριο άλλωστε διέθετε σημαντικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης για εισαγόμενα τρόφιμα, τα οποία όπως αποδεικνύεται από το είδος των αγγείων προέρχονταν από όλη την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και την Μινωική Κρήτη.



Οι αρχαιολόγοι όμως έχουν ανακαλύψει και θραύσματα αντικείμενων καθημερινής χρήσης, όπως αγγεία μαγειρέματος και περίτεχνα αγγεία πόσης, πιθανόν για υψηλούς καλεσμένους ή για προσφορές προς τους θεούς. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι κάτοικοι της πόλης έφτιαχναν και αντίγραφα αυτών των αγγείων αντιγράφοντας το ύφος της Κρήτης αλλά και της ηπειρωτικής Ελλάδας παράγοντας δικά τους προϊόντα αγγειοπλαστικής.


Η πόλη τελικώς βυθίστηκε κάτω από τα κύματα κατά τη διάρκεια μιας σειράς σεισμών στην περιοχή, οπότε η στεριά υποχώρησε σε σχέση με το επίπεδο της θάλασσας. Αλλά «Οι πληροφορίες που καταφέραμε να αποκτήσουμε μέσω της έρευνας, μας δίνουν μία άνευ προηγουμένου λεπτομερή εικόνα μιας πόλης της Εποχής του Χαλκού», όπως λέει ο δρ Χέντερσον.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, (ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ).

Αρχίζει η αποκατάσταση του Λυκείου του Αριστοτέλη

Το Λύκειο, φιλοσοφική σχολή που ίδρυσε ο Αριστοτέλης τον 4 π.Χ. αιώνα, εντοπίστηκε το 1996 κατά τη διάρκεια ανασκαφών.

Ηπιες αλλά πολύ σημαντικές εργασίες πρόκειται να γίνουν στο Λύκειο του Αριστοτέλη ως πρώτο βήμα της ανάδειξης του σημαντικού αρχαιολογικού χώρου, που παραμένει αναξιοποίητος στο κέντρο της Αθήνας. Ο στόχος είναι αφενός να προστατευθούν τα ελάχιστα κατάλοιπα της Παλαίστρας του Λυκείου που έχουν έρθει στο φως από το 1996 και αφετέρου να επισημανθούν με τον πλέον διακριτικό αλλά ταυτόχρονα σαφή τρόπο ώστε ο επισκέπτης να είναι σε θέση να αντιληφθεί τα επιμέρους τμήματα του μνημείου, όπως είναι το αναγνωστήριο, το εφηβείο, το ελαιοθέσιο, το κονιστήριο, η στοά και φυσικά ο αύλειος χώρος. Η σχετική μελέτη, η οποία συντάχθηκε από τον αρχιτέκτονα κ. Δημήτρη Κουτσογιάννη εγκρίθηκε χθες από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και καλώς εχόντων των πραγμάτων η εφαρμογή της θα αρχίσει από το νέο έτος. Η χρηματοδότηση άλλωστε, ύψους 1,2 εκατ. ευρώ είναι εξασφαλισμένη μέσω του ΟΠΑΠ. Ηδη όμως στο Λύκειο εργάζονται συντηρητές για την σταθεροποίηση των ευρημάτων στο δυτικό και το ανατολικό λουτρό.



Η πρώτη κίνηση των επεμβάσεων αφορά στην ανάταξη των οικοδομικών λειψάνων, η οποία θα γίνει σε ύψος από 20 έως 50 εκατοστά από το σημείο όπου βρίσκονται σήμερα. Λάμες μολύβδου θα διαχωρίζουν το αρχαίο τμήμα από το νέο σαν μία λεπτή γραμμή μερικών χιλιοστών, το χρώμα της οποίας θα μοιάζει με αυτό της τοιχοποιίας. Οπου όμως οι αρχαίες τοιχοποιίες των κτιρίων δεν υπάρχουν, θα γίνει μία υποδήλωση του ίχνους τους με ένα ισχνό κονίαμα. Οι στάθμες των χώρων εξάλλου θα αποκατασταθούν ενώ διαφορετικοί χρωματισμοί του υλικού επίχωσης θα υποδηλώνουν την αυλή, τους ημιυπαίθριους χώρους και τους κλειστούς.



Η δεξαμενή ψυχρού λουτρού και τα δύο υπόκαυστα θα στεγαστούν με χαμηλά, μεταλλικά στέγαστρα (σε ύψος 60 εκατοστών από το έδαφος) καλυμμένα με φύλλα γυαλιού υψηλής αντοχής. Και τέλος δύο μεταλλικοί διάδρομοι, μήκους δέκα μέτρων ο καθένας, οι οποίοι θα καλυφθούν από κονίαμα που θα μοιάζει με χώμα, θα διευκολύνουν την επίσκεψη καθώς θα εισέρχονται στην παλαίστρα από το ανατολικό και το δυτικό τμήμα της, όπως γινόταν και στην αρχαιότητα. Ο γενικότερος στόχος των επεμβάσεων πάντως, είναι να τονισθεί η σημασία του χώρου και η διδασκαλία του Αριστοτέλη.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ(ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ).

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Βίντεο με δεκάδες διαλέξεις συγκεντρώνονται σε ελληνικό δικτυακό τόπο

Blod.gr από το Ίδρυμα Μποδοσάκη



Τα βίντεο του Blod.gr συνοδεύονται από διαφάνειες και άλλο επιπλέον υλικό (Πηγή: Ίδρυμα Μποδοσάκη)

Η Ελλάδα "καλά κρατεί" στην Αργεντινή


Στην προβολή του ελληνικού πολιτισμού και στη διάδοση της ελληνικής γλώσσας στη φίλη χώρα της Αργεντινής στοχεύει το πολιτιστικό ίδρυμα Fundacion Helenica (Ελληνικό Ίδρυμα).

Στα δύο χρόνια από την ίδρυσή του, το μοναδικό αυτό στο είδος του Ελληνικό Ίδρυμα στη Λατινική Αμερική, που λειτουργεί με τη βοήθεια της ελληνικής πρεσβείας στο Μπουένος 'Αιρες, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Ελλάδος, έχει να επιδείξει αξιόλογες εκδηλώσεις, παράλληλα με τα μαθήματα νέας και αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Έχει, επίσης, προταθεί στο Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας ως κέντρο "Λόγος".

Επίτιμος πρόεδρος είναι ο εκάστοτε πρέσβης της Ελλάδας στην Αργεντινή, ενώ το διοικητικό του συμβούλιο απαρτίζουν επίλεκτα μέλη της ομογένειας και του πνευματικού κόσμου της Αργεντινής, υπό τη διεύθυνση του Γραφείου Συντονιστή Εκπαίδευσης.

"Μιλώντας για θέματα ελληνικά στην Αργεντινή είναι σαν να 'κομίζεις γλαύκα εις Αθήνας'", δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, από το Μπουένος 'Αιρες, ο πρέσβης της Ελλάδας Μιχαήλ Χριστίδης.

"Ουδέποτε, στα τριάντα πέντε χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής, συνάντησα 'μη Έλληνες' με τόση αγάπη, εκτίμηση, θαυμασμό, αλλά και γνώσεις για τον ελληνικό πολιτισμό και για τους Έλληνες- αρχαίους και νεότερους- όσο εδώ, στη μακρινή Αργεντινή, το τελευταίο και ίσως πλέον συναρπαστικό κεφάλαιο του μοναδικού, προσωπικού βιβλίου της διπλωματικής μου θητείας".

Στο κέντρο αυτό του Ελληνικού Πολιτισμού, που στεγάζεται στις εγκαταστάσεις της κεντρικής Ελληνικής Κοινότητας του Μπουένος 'Αιρες, στην περιοχή του Παλέρμο, παραδίδονται, σε καθημερινή βάση, μαθήματα νέας και αρχαίας ελληνικής γλώσσας από αποσπασμένους από την Ελλάδα εκπαιδευτικούς.

Το πρόγραμμα σπουδών που ακολουθείται, όπως αναφέρει ο κ. Χριστίδης, βασίζεται στους διεθνείς κανονισμούς γλωσσομάθειας, ενώ οι σπουδαστές εξετάζονται για την απόκτηση Πιστοποιητικού Ελληνομάθειας του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας της Θεσσαλονίκης.

"Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα (ο αριθμός των σπουδαστών ξεπερνά τους 150), αλλά και η απήχηση στο ευρύ κοινό της Αργεντινής επιβεβαιώνουν τη σημαντική προσφορά του Ιδρύματος για την προβολή της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού στην φιλελληνική αργεντινή κοινωνία", αναφέρει με ικανοποίηση ο Έλληνας πρέσβης.

"Φιλοδοξία του ιδρύματος Fundacion Helenica είναι να αποτελέσει αξιόπιστη εστία Ελληνικών Σπουδών και να συμπληρώσει τις ήδη δραστηριοποιούμενες Ελληνικές πολιτιστικές πρωτοβουλίες στην περιοχή", σημειώνει.

Στο Ελληνικό Ίδρυμα στο Μπουένος 'Αιρες διδάσκονται, επίσης, ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί από ειδικευμένη καθηγήτρια, αποσπασμένη από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας και λειτουργούν, επίσης, τμήματα ελληνικής κουζίνας και θεάτρου.

Τον πολυσύνθετο χαρακτήρα του Ιδρύματος συμπληρώνουν οι ποικίλες εκδηλώσεις και εκθέσεις, αλλά και οι σειρά ομιλιών που διοργανώνει. Αξίζει να αναφερθούν και οι συμμετοχές του Ιδρύματος σε επίσημες εκδηλώσεις, όπως- για παράδειγμα- στην πρωτότυπη κατασκευή "Πύργου της Βαβέλ", από βιβλία σε διάφορες γλώσσες, στο πλαίσιο της εκδήλωσης "Μπουένος 'Αιρες, παγκόσμια πρωτεύουσα του βιβλίου", με τη δωρεά 1000 ελληνικών βιβλίων.

Η λήξη του διδακτικού έτους 2010 πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική επιτυχία στην επιβλητική αίθουσα του Κυβερνείου του Μπουένος 'Αιρες και αναγνωρίστηκε ως επίσημο πολιτιστικό γεγονός της πόλης.

Όσοι ενδιαφέρονται να έλθουν σε επαφή με το Ίδρυμα Fundacion Helenica μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα του: www.fundacionhelenica.org.

Εκδήλωση για το Νέο Μουσείο Ακρόπολης και τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Μία από τις σημαντικές πολιτιστικές εκδηλώσεις του Ιδρύματος, που έλαβε χώρα πρόσφατα στο Μπουένος 'Αιρες, ήταν αφιερωμένη στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης και την προβολή του θέματος της επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

"Στόχος μας ήταν η πολιτιστική προβολή της Ελλάδας, μέσω της γνωριμίας με το νέο Μουσείο της Ακρόπολης και την ενημέρωση για τις προοπτικές επαναπατρισμού των Γλυπτών του Παρθενώνα. Η παρουσία προσωπικοτήτων του ακαδημαϊκού κόσμου του Μπουένος 'Αιρες, έγκριτων δημοσιογράφοι και πλήθους φιλελλήνων, δεν μπορεί παρά να μας ικανοποιεί", επισημαίνει ο κ. Χριστίδης, ο οποίος ήταν ένας από τους κεντρικούς ομιλητές της εκδήλωσης.

Στη διαχρονική αξία του ελληνικού πολιτισμού και στο μοναδικό παγκοσμίως πολιτιστικό δημιούργημα, το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά και την αναγκαιότητα της επιστροφής των αρχαιολογικών θησαυρών στο χώρο της γενέτειράς τους, αναφέρθηκαν και ο επιφανής Αργεντινός δημοσιογράφος και άνθρωπος των Γραμμάτων Μαριάνο Γροντόνα και η ομογενής καθηγήτρια και πρέσβειρα του Ελληνικού Πολιτισμού 'Αννα Γεωργάλου.

Τους ομιλητές προλόγισε και παρουσίασε ο πρόεδρος του Ιδρύματος, καθηγητής Αντώνης Φοβάκης. Την ίδια ώρα προβάλλονταν σε γιγαντο-οθόνη εικόνες από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης και τους θησαυρούς του, αλλά και από άλλες περιοχές της Ελλάδας.

"Μέσα στον ορυμαγδό της αρνητικής για την Ελλάδα δημοσιότητας, θελήσαμε να δείξουμε στο αργεντινό κοινό ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να υπάρχει, είναι πιο όμορφη από ποτέ και, πέρα από τις σοβαρές, είναι αλήθεια, δυσχέρειες που προκαλεί η δημοσιονομική κρίση από την οποία διέρχεται, εξακολουθεί να παράγει, στο γενικότερο πολιτισμικό τομέα, εξαίρετα 'προϊόντα', να δημιουργεί ανεπανάληπτες εμπειρίες και να προκαλεί μοναδικές συγκινήσεις", επισήμανε ο κ. Χριστίδης.

Οι παρευρισκόμενοι κλήθηκαν να υποστηρίξουν την προσπάθεια επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, ιδρύοντας, με τη βοήθεια της Fundacion Helenica, μια Εθνική Αργεντινή Επιτροπή προώθησης του αιτήματος.

"Πιστεύω ότι η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα είναι δίκαιο αίτημα, όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των ελευθέρως σκεπτόμενων ανθρώπων, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκεύματος, γλώσσας η εθνικότητας, αφού αφορά την αποκατάσταση μνημείου της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς", επισήμανε ο Έλληνας διπλωμάτης.

"Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν συσταθεί σε πολλές χώρες, σε όλες τις ηπείρους, ακόμη και στη Νότια Αμερική, Εθνικές Επιτροπές για την επιστροφή των Γλυπτών στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως. Αυτό, άλλωστε, αποτελεί οφειλή τιμής όλων μας απέναντι στη κοινή μας Ιστορία".
Express.gr

U.N.: World can 'thrive' as population reaches 7 billion

By Josh Levs, CNN


Commuters crowd a platform at a train station in downtown New Delhi, one of the world's most populous cities, on October 25.
(CNN) -- As the global population hits 7 billion in the coming days, nations can take steps to tackle critical challenges and prepare for the arrival of billions more people this century, the United Nations said Wednesday.




The milestone is expected to be reached on October 31.



"With planning and the right investments in people now ... our world of 7 billion can have thriving, sustainable cities, productive labor forces that can fuel economic growth, youth populations that contribute to the well-being of economies and societies, and a generation of older people who are healthy and actively engaged in the social and economic affairs of their communities," UNFPA, the United Nations Population Fund, said in a new report.



Among the steps the report focuses on are empowering young people with economic opportunities; planning for the growth of cities; developing programs to share and sustain the Earth's resources; and improving education, including sexual education.



A U.N. report published in May predicts a global population of 9.3 billion by 2050, and more than 10 billion by the end of this century.



"With only a small variation in fertility, particularly in the more populous countries, the total could be higher: 10.6 billion people could be living on Earth by 2050 and more than 15 billion in 2100," says the Population Division of the U.N. Department of Economic and Social Affairs.



Much of the increase will come in Africa and Asia.



In light of growing concerns about the global economy, the new UNFPA report highlights financial dangers facing people in industrialized and developing nations.



"While labor shortages threaten to stymie the economies of some industrialized countries, unemployed would-be migrants in developing countries are finding more and more national borders closed to them and the expertise they may have to offer. And while progress is being made in reducing extreme poverty, gaps between rich and poor are widening almost everywhere."



The 7 billion mark is a huge spike from less than a century ago. In 1927, the global population was 2 billion.



It was only 13 years ago that the population was at 6 billion, the United Nations says.







World population to reach 7 billion Changing demographics are quickly reshaping the world in numerous ways.



People under the age of 25 make up 43% of the world's population, the United Nations says.



About half of the world's population lives in cities. Within about 35 years, two-thirds will, it says.



While reaching 7 billion in 2011 has long been predicted, the new U.N. report Wednesday -- "State of World Population 2011" -- highlights changes and trends to offer a complex picture.



In a summary of the report, the agency notes that "women are on average having fewer children than they were in the 1960s."



The number of children a woman is expected to have dropped from an average of 6 to 2.5, the report says.



But there are far more women than there were in the 1960s.



"In some of the poorest countries, high fertility rates hamper development and perpetuate poverty, while in some of the richest countries, low fertility rates and too few people entering the job market are raising concerns about prospects for sustained economic growth and the viability of social security systems," the summary says.



A few more facts and figures from the report:



--Today there are 893 million people over the age of 60; by the middle of the century, that number will rise to 2.4 billion.



--Asia will remain the most populous area this century, but Africa "will gain ground as its population more than triples, increasing from 1 billion in 2011 to 3.6 billion in 2100."



--The combined population of other areas -- including the Americas, Europe, and Oceania -- is currently 1.7 billion, and is expected to rise to nearly 2 billion by 2060, "then decline very slowly."



Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Ξέρετε ότι: Το μνημείο του Λυσικράτους ήταν Μονή των Καπουτσίνων

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ

Οι Καπουτσίνοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα το 1658. Οι σχέσεις με τους Αθηναίους, παρά την αποστροφή που είχαν οι Έλληνες προς τους Λατίνους,
( σύμφωνα με τον Spon) ήταν πολύ καλή. Σπουδαιότεροι στην Αθήνα καπουτσίνοι ήταν: ο πατήρ Φραγκίσκος, φραγκοπατέρας κοινώς λεγόμενος, ο πάτερ Βαρνάβας, ο πάτερ Σίμωνος.
Σύμφωνα με τον Guillet, o πατήρ Σίμωνος το 1969 για λογαριασμό των καπουτσίνων αγόρασε από τους Έλληνες με το ποσό των εκατόν πενήντα σκούδων (λατινικό νόμισμα χρυσό ή ασημένιο, το όνομα το πήρε από την ασπίδα = scudo που χαράσσονταν επάνω στο νόμισμα), , ή όπως ονομάζονταν τότε «φανάρι του Δημοσθένους και Παλάτι του Δημοσθένους», μετά της οικίας. Το έντυσε με λευκό μάρμαρο και το μετέβαλε σε Μονή των Καπουτσίνων. Γι αυτή τη ενέργεια του κατηγορήθηκε από τους Αθηναίους, έγιναν δίκες, παρά την πολιτογράφισή του ( ο πατήρ Σίμων) ως Έλληνας, (διότι σύμφωνα με τα Αθηναϊκά έθιμα δεν επιτρέπονταν ξένοι να αποκτούν αρχαία οικοδομήματα) και από το δικαστήριο των Δημογερόντων ο καπουτσίνος καταδικάστηκε, αλλά κατά τη έφεση ενώπιον του Καδή απαλλάχτηκε, κατοχύρωσε τη νομή, με την υποχρέωση να μην προξενήσει περεταίρω βλάβη στο Φανάρι και να επιτρέψει τη επίσκεψη σε αυτό σε όποιον το επιθυμεί. Γι αυτό και ο καπουτσίνος μετακόμισε σε διπλανή αίθουσα το θυσιαστήριο και το παρεκκλήσιο της Μονής. Ο Σπον κατά την περιοδεία του στην Αθήνα αναφέρεται στο μοναστήρι των καπουτσίνων πού είχε ενσωματώσει στον τοίχο του κήπου της κουζίνας του το Μνημείο του Λυσικράτους. Μεταξύ των πολλών, στα κελιά παρά του μνημείου φιλοξενήθηκε από τους Καπουτσίνους και ο Λόρδος Βύρων στο πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα.
Η Μονή αυτή φέρεται να διαλύθηκε περί τα μέσα του 18ου αιώνα.
Βιβλιογραφία
1. Δ. Καμπούρογλου, Ιστορία των Αθηνών, Αθήνα 1896.
2. R. Stoneman, Αναζητώντας την Κλασική Ελλάδα, Αθήνα 1996.

Ο Αρχιμήδης «ξαναμιλά»


Τα έχει όλα: άγνωστα κείμενα ενός σπουδαίου μαθηματικού μυαλού του 3ου αι. π.Χ. Ενα χειρόγραφο που «γεννήθηκε» στην Κωνσταντινούπολη του 10ου αιώνα. Εναν μοναχό κοντά στην Ιερουσαλήμ που αποφάσισε να τσακίσει τις σελίδες και να γράψει πάνω από το αρχικό χειρόγραφο προσευχές. Πολύτιμες χαμένες σελίδες. «Μασκαρέματα» με πλαστές εικόνες ώστε να αποκτήσει μεγαλύτερη εμπορική αξία στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Μια πολύκροτη δημοπρασία στη Νέα Υόρκη που σταμάτησε στο παρά πέντε. Κι όταν τελικά πραγματοποιήθηκε, έναν αγοραστή-«φάντασμα» που το απέκτησε για δύο εκατομμύρια δολάρια.

Θα μπορούσε να είναι ο επόμενος πρωταγωνιστής στα μυθιστορήματα του Νταν Μπράουν. Μόνο που δεν είναι ο Κώδικας Ντα Βίντσι, αλλά το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη. Ενα χειρόγραφο που έντεκα αιώνες μετά τη δημιουργία του κι ύστερα από απίστευτες διαδρομές και κακουχίες αποκαλύπτει τα μυστικά του σε έκθεση που πραγματοποιεί το Μουσείο Ουόλτερς της Βαλτιμόρης υπό τον τίτλο «Απολεσθέντα: τα μυστικά του Αρχιμήδη».

Δώδεκα χρόνια εντατικής έρευνας και ογδόντα επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων επιστρατεύτηκαν για να μπορέσουν να διαβάσουν τις θεωρίες του αρχαίου έλληνα μαθηματικού από τις Συρακούσες που ήταν κρυμμένες κάτω από τις προσευχές. Η τελευταία λέξη της τεχνολογίας - όπως η μέθοδος πολυφασματικής απεικόνισης, φθορισμού ακτίνων Χ, λογισμικού οπτικής αναγνώρισης γραμμάτων - αξιοποιήθηκε επίσης για να βγουν στην επιφάνεια τα πληγωμένα από την μούχλα αρχαία κείμενα Το αποτέλεσμα ήταν ένα σύνολο από ανεκτίμητες πληροφορίες: το μοναδικό γνωστό αντίγραφο του έργου «Περί μεθόδου μηχανικών θεωρημάτων», πραγματεία που ασχολείται με την έννοια του απόλυτου απείρου, καθώς ο Αρχιμήδης στο συγκεκριμένο έργο του υποστηρίζει πως δύο διαφορετικά σύνολα γραμμών είναι ίσα σε πλήθος, αν και είναι σαφές ότι είναι άπειρα. Ανάλογη προσέγγιση συναντάται σε έργα του 17ου αιώνα που οδήγησαν στην επινόηση του λογισμού.

Δεύτερο άγνωστο έργο που εντοπίστηκε στο παλίμψηστο είναι το «Στομάχιον» ή «Οστομάχιον» το οποίο εκτιμάται πως είναι η αρχαιότερη πραγματεία περί συνδυαστικής - η οποία αποτελεί μία από τις βάσεις της πληροφορικής. Θεωρείται ότι ο Αρχιμήδης προσπαθούσε να ανακαλύψει με πόσους τρόπους θα μπορούσε να ανασυνδυάσει 14 τμήματα και να κάνει ένα τέλειο τετράγωνο. Η απάντηση είναι: 17.152.

Και ο κατάλογος είναι μακρύς. Στο ίδιο χειρόγραφο έχουν βρεθεί ένα ακόμη άγνωστο έργο του Αρχιμήδη «Περί των επιπλεόντων σωμάτων», αλλά και τα «Περί επιπέδων ισορροπιών», «Περί ελίκων», «Κύκλου μέτρησις», «Περί σφαίρας και κυλίνδρου», «Περί οχουμένων» και σχόλια πάνω στις «Κατηγορίες» του Αριστοτέλη, αλλά και λόγοι του αθηναίου ρήτορα Υπερείδη.


ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ(Μαίρη Αδαμοπούλου).

Κύπρος: Πολυτελής έκδοση με συμπεράσματα για τις μεταναστευτικές ροές στην Κύπρο από το 1.200 π.Χ.


Σημαντικά νέα δεδομένα που εγκαινιάζουν ένα νέο κεφάλαιο στη διερεύνηση των πολιτιστικών, κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών στην Κύπρο, περίπου από το 1.200 π.Χ., περιλαμβάνονται σε πλούσιο εικονογραφημένο τόμο, ο οποίος εκδόθηκε από το Ίδρυμα Α. Γ. Λεβέντη, και προσφέρει νέα βάση συζητήσεων περί μεταναστεύσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ παράλληλα θέτει τα επιχειρήματα περί εξελληνισμού της Κύπρου σε σωστότερη βάση.
Επί πλέον, σύμφωνα με τον καθηγητή Αρχαιολογίας Βάσο Καραγιώργη, «συμβάλλει στην ευκολότερη κατανόηση του ερωτήματος, γιατί οι άποικοι που έφθασαν στην Κύπρο είχαν διαφορετική τύχη από εκείνους που έφτασαν σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου».
Τα συμπαράσματα προέκυψαν από ανασκαφές στην Κύπρο και σε θέσεις του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου και παρουσιάστηκαν στο διεθνές αρχαιολογικό συμπόσιο, με θέμα «Περί μαγειρικών σκευών, αγγείων πόσης, υφαντικών βαρών και εθνικής ταυτότητας στην Κύπρο και τις γειτονικές περιοχές κατά την Εποχή του Χαλκού», που οργάνωσε πριν από έναν χρόνο στη Λευκωσία το Ίδρυμα Αναστάσιος Γ. Λεβέντης σε συνεργασία με το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Στο Συμπόσιο συμμετείχαν είκοσι έξι επιστήμονες από την Κύπρο, την Ελλάδα, τον Λίβανο, τη Συρία, το Ισραήλ, την Αυστραλία και χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, ενώ τις ανακοινώσεις παρακολούθησαν πολυάριθμοι επισκέπτες από την Κύπρο και το εξωτερικό.
Τα πορίσματα του διεθνούς αρχαιολογικού συμποσίου, επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Καραγιώργης, «συμβάλλουν στην καλύτερη κατανόηση των πολιτιστικών και πολιτικών εξελίξεων στο νησί από τα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού έως σήμερα.
Το θέμα αυτό κυριαρχούσε στην αρχαιολογική έρευνα για αρκετές δεκαετίες και, αναμφίβολα, θα παραμείνει στο επίκεντρο και κατά τα προσεχή χρόνια».
Στόχος του συμποσίου ήταν η διερεύνηση του πραγματικού χαρακτήρα μεγάλης κλίμακας μετανάστευσης πληθυσμών, φαινομένου που αφορά την Κύπρο και άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, τόσο κατά την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, όσο και κατά το τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού.
Το φαινόμενο αυτό είναι σημαντικότατο για την Κύπρο, αφού συνδέεται με προβλήματα εθνικής ταυτότητας, και συγκεκριμένα με την εγκατάσταση στο νησί ελληνόφωνων πληθυσμών, που σταδιακά οδήγησαν στον εξελληνισμό του νησιού.
Όμως, παρόμοια φαινόμενα, σημειώθηκαν και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, από την Ταρσό της Κιλικίας έως τις ακτές της Συροπαλαιστίνης.
Ενώ παλαιότερα ως κριτήρια για τη διάγνωση πληθυσμιακών κινήσεων εξετάζονταν οι πολιτισμικοί νεωτερισμοί και οι νέες καλλιτεχνικές τεχνοτροπίες, η σύγχρονη τάση προτάσσει τη διερεύνηση τομέων της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως των μεγειρικών μεθόδων και μαγειρικών σκευών, των αγγείων πόσης και της υφαντουργίας.
Η ξαφνική εμφάνιση μεγάλου αριθμού τέχνεργων, συνδεόμενων με τέτοιου είδους δραστηριότητες, αποτελούν ασφαλέστερες ενδείξεις για την εγκατάσταση πλήθους αποίκων, οι οποίοι μετανάστευσαν με τις οικογένειές τους.
Σήμερα, υπάρχει η τάση μεταξύ των επιστημόνων να μελετούν σε βάθος τέτοια φαινόμενα, τα οποία προκάλεσαν στο παρελθόν σοβαρές αντιπαραθέσεις.
Στο συμπόσιο παρουσιάστηκαν σημαντικά νέα δεδομένα από ανασκαφές στην Κύπρο και σε θέσεις του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Εκδότες του τόμου είναι ο καθηγητής Βάσος Καραγιώργης, πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη, και η δρ.
Ουρανία Κουκά, επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.
© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ.
Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ και παραχωρούνται σε συνδρομητές μόνον για συγκεκριμένη χρήση.
ΠΗΓΗ: Express.gr

Πόσο κοστίζει τι, από την αρχαιότητα έως σήμερα


Το Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας ετοίμασε έκθεση για τις τιμές των προϊόντων στον ελλαδικό χώρο από τον 5ο αι. π.Χ. έως τον 20ό αι.
Της Γιωτα Συκκα

Mέχρι το περασμένο καλοκαίρι, οι περισσότεροι καταναλωτές που έκαναν τα εβδομαδιαία τους ψώνια στα σούπερ μάρκετ και τις λαϊκές αγορές, στον φούρνο ή τον χασάπη, ίσως αγνοούσαν πόσο κόστιζε ένα κιλό χοιρινό, τα λαχανικά και τα φρούτα της οικογένειας, ακόμη και το ψωμί της ημέρας. Να όμως που η κρίση, ο φόβος της χρεοκοπίας, οι αμοιβές που συρρικνώνονται και κυρίως τα αλλεπάλληλα φοροεισπρακτικά μέτρα, μας έκαναν Γερμανούς. Οχι μόνο να ψωνίζουμε πιο συνετά χωρίς να γεμίζουμε ασφυκτικά το καλάθι, αλλά κυρίως να αρχίσουμε να μαθαίνουμε για το κόστος της καθημερινής διατροφής.

Το Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας είχε γρήγορα αντανακλαστικά. Εκμεταλλευόμενο την κρίση αλλά και το ενδιαφέρον των επισκεπτών να μάθουν περισσότερα για τις τιμές των βασικών προϊόντων, στον ελλαδικό χώρο από τον 5ο αι. π.Χ. έως τον 20ό αι., ετοίμασε την περιοδική έκθεση «Το κόστος της Διατροφής. Πόσο κοστίζει τι, από την αρχαιότητα έως σήμερα», που παρουσιάζεται εδώ και λίγες ημέρες με μεγάλη επιτυχία στο Μουσείο Ιστορίας της Κυπριακής Νομισματοκοπίας στο Πολιτιστικό ίδρυμα Τραπέζης Κύπρου στη Λευκωσία.

Το άγχος και οι συνήθειες

«Θέμα ιδιαίτερα δημοφιλές ειδικά στις εποχές που ζούμε» παραδέχεται η διευθύντρια του Νομισματικού Μουσείου, Δέσποινα Ευγενίδου. Τα προϊόντα που προμηθεύονταν οι άνθρωποι της κάθε εποχής από την αγορά, πώς τα επεξεργάζονταν, τα συντηρούσαν και τα μαγείρευαν στην κουζίνα τους, εντυπωσιάζουν το κοινό. Ειδικά στις μέρες που διανύουμε, όπου το κόστος της διατροφής αποκτά έναν πολύ επίκαιρο χαρακτήρα. Αλλωστε, η εξασφάλιση των ειδών διατροφής σε τέτοιες περιόδους είναι βασικός σκοπός και άγχος των ανθρώπων. Οσο για μας σήμερα, το νέο μοντέλο ζωής απαιτεί αλλαγές στις συνήθειές μας. «Αθηναϊκά τετράδραχμα, ρωμαϊκά δηνάρια, βυζαντινοί σόλιδοι, βενετσιάνικα δουκάτα, οθωμανικά σουλτανί και νεοελληνικές δραχμές τεκμηριώνουν τις τιμές από το σιτάρι, το λάδι, το κρασί και άλλα προϊόντα στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, στον ρωμαϊκό, στον βυζαντινό, στην Ελλάδα υπό ξένη κυριαρχία, ενετική ή οθωμανική, και στο σύγχρονο ελληνικό κράτος» λέει η κ. Ευγενίδου για τα 397 νομίσματα της έκθεσης. Μαζί τους, εκτίθεται και ένα θραύσμα επιγραφής από το Επιγραφικό Μουσείο, με τις ανώτατες τιμές το 301 μ.Χ. Είναι το διάταγμα που εξέδωσε ο Διοκλητιανός στην προσπάθειά του να τα βγάλει πέρα με τον καλπάζοντα πληθωρισμό στην εποχή του.

Το κοινό μαθαίνει πόσο κόστιζε το λάδι στη Δήλο, το 174 π.Χ., ένα γουρουνάκι το 194 π.Χ., τι μπορούσε να αγοράσει ένας Ρωμαίος με ένα ασσάριο στην αγορά, τι ημερομίσθιο έπαιρνε ο λεγεωνάριος το 14 μ.Χ., πόσα άσπρα έπρεπε να πληρώσει κάποιος το 1641 στις Σέρρες για να αγοράσει μία οκά κρέας. Οι τιμές είναι η αφορμή για να δούμε τα κυριότερα νομίσματα της κάθε ιστορικής περιόδου. «Η έρευνα για το κόστος της διατροφής δεν αποτελεί ένα πρωτογενές ερευνητικό πρόγραμμα. Χρησιμοποιήσαμε κυρίως ιστορικές πηγές. Οι χρονικογράφοι και οι ιστορικοί όλων των προηγούμενων περιόδων δεν ενδιαφέρονταν για τα στοιχεία της καθημερινής ζωής αλλά για μεγάλα πολεμικά γεγονότα, τα πολιτικά κι όχι πόσο κόστιζαν τρεις κοτύλες λάδι στην αρχαία Αθήνα. Εμείς δουλέψαμε με κέφι αυτή τη δύσκολη σταχυολόγηση των πληροφοριών και είδαμε ότι οι πληροφορίες αυξάνονταν όσο αυξάνεται και ο βαθμός εγχρηματισμού των κοινωνιών μέσα στον χρόνο» μας λέει η νομισματολόγος Γιόρκα Νικολάου, που είχε όλη τη φροντίδα της υλοποίησης και της μεταφοράς της έκθεσης στην Κύπρο. Στο μεταξύ, το 2012 θα παρουσιαστεί στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών η νομισματοκοπία της Κύπρου από την αρχαιότητα έως σήμερα, έκθεση που θα στείλει η Κύπρος και εν όψει της ανάληψης της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε., ενώ είναι η κατάλληλη ευκαιρία να εκτεθούν και τα νομίσματα της δωρεάς του Αδώνιδος Κύρου. Αλλά επειδή η Κύπρος πέφτει μακριά, μπορεί ο «χτυπημένος» οικονομικά Ελληνας να αναζητήσει ανάλογες πληροφορίες και από το Νομισματικό Μουσείο στην Αθήνα, στην οδό Πανεπιστημίου. Στους εκθεσιακούς χώρους του μουσείου στο Ιλίου Μέλαθρον, ο επισκέπτης μπορεί να μάθει κάθε λεπτομέρεια για τα οικονομικά κάθε εποχής και τον τρόπο διαβίωσης. Αλλωστε από το 2007 που παρουσίασε στο κοινό την έκδοση «Πόσο κοστίζει τι», βρήκε αμέσως την ανταπόκριση του κόσμου. Τότε, όπως λέει η διευθύντρια του μουσείου, βρήκαν ένα τρόπο να αναδείξουν την πλευρά του νομίσματος. Αλλωστε τα νομίσματα δεν είναι εύκολα εκθέματα σε ένα μουσείο για το κοινό.

Ομως, η κρίση που ζούμε δεν είναι μόνο δική μας. Είναι γενική, και το σημαντικότερο είναι ότι μεταβάλλει τις αξίες των πραγμάτων. «Οι επισκέπτες εντυπωσιάζονται με τέτοιες πληροφορίες, κάτι που διαπιστώνουμε συχνά στους εκθεσιακούς χώρους του Νομισματικού Μουσείου» λέει η κ. Γιόρκα Νικολάου. Από την εμπειρία της με τις ξεναγήσεις στο μουσείο παραδέχεται ότι το κοινό δείχνει ζωηρό ενδιαφέρον ειδικά για τα θέματα της καθημερινής ζωής. «Αλλωστε, το νόμισμα έχει ένα διττό χαρακτήρα. Μπορεί να το δει κανείς ως μικροαντικείμενο και δείγμα μικρογλυπτικής αν είναι αρχαιοελληνικό, αλλά μην ξεχνάμε ότι είναι χρήμα. Κάθε επισκέπτης θέλει να φανταστεί τι θα μπορούσε να αγοράσει με αυτό το νόμισμα. Οι ενότητες που δείχνουν την εικόνα της αγοραστικής αξίας κάθε νομίσματος σε κάθε χρονική περίοδο, στον δεύτερο όροφο του μουσείου, είναι απ’ αυτές που προσελκύουν περισσότερο τους επισκέπτες».

Το κόστος της διατροφής από την αρχαιότητα αποτελούσε καθημερινό πρόβλημα. «Οι ιστορικές πηγές των παλαιότερων κοινωνιών δεν μας δίνουν πολλά στοιχεία για τις αγοραπωλησίες προϊόντων. Οι πληροφορίες πληθαίνουν όσο αυξάνεται η χρήση των νομισμάτων σε κάθε χρονική περίοδο, δηλαδή όσο μεγαλύτερος είναι ο εγχρηματισμός μιας κοινωνίας» σημειώνει η κ. Δ. Ευγενίδου.

Στα μέσα του 4ου αι. π.Χ. το σιτηρέσιο για έναν στρατιώτη και έναν ναύτη στην Αθήνα είναι δύο αττικοί οβολοί και προκειμένου αυτός να αγοράσει ένα ποδαράκι χοιρινό, έπρεπε να δώσει μια αττική δραχμή, δηλαδή, τρεις φορές περισσότερο απ’ αυτά που έπαιρνε. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν και στη Ρώμη πολλά. Στα χρόνια της δημοκρατίας ένας λεγεωνάριος έπαιρνε ως ημερομίσθιο 3 χαλκά νομίσματα. Αν αυτός χρειαζόταν να αγοράσει σιτάρι για να φτιάξει η γυναίκα του ψωμί, έπρεπε να πληρώσει για τα 6,5 κιλά σταριού 4 χαλκά νομίσματα, δηλαδή δεν έφτανε το ημερομίσθιό του.

Πολλά όσπρια, λίγο κρέας

Αν στις μέρες μας το κρέας θεωρείται απαραίτητο στο καθημερινό τραπέζι, για τους αρχαίους Ελληνες ήταν μάλλον τελευταία επιλογή. Είχε άμεση σχέση με τις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, όπως και για τους χριστιανούς. Οι Βυζαντινοί, εξηγεί η κ. Γ. Νικολάου, κρατούσαν με μεγάλη ευλάβεια 180 ημέρες, περίπου τον μισό χρόνο, νηστεία. Θερμιδικά προτιμούσαν τα όσπρια, τους ξηρούς καρπούς, το κρασί και το λάδι, τα ψάρια, ενώ έφτιαχναν γλυκά από μέλι και σύκα. Είχαν δηλαδή τις βασικές αρχές της μεσογειακής δίαιτας. Βέβαια, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ανάλογα με την οικονομική και κοινωνική τάξη που ανήκε ο καθένας, ανάλογα έτρωγε. «Οι ανώτατοι αξιωματούχοι του ρωμαϊκού στρατού ή ο κύκλος του αυτοκράτορα στο παλάτι ή οι συγκλητικοί δεν έτρωγαν τα ίδια με τους λεγεωνάριους ή τους απλούς πολίτες της Ρώμης».

Ανταλλαγές και περιβολάκια

Η τροφή στην αρχαιότητα ήταν ακριβή στην αγορά, επειδή οι κοινωνίες αυτές είχαν έναν βαθμό αυτάρκειας. Στηρίζονταν στις ανταλλαγές, ενώ όσοι ζούσαν λίγο πιο έξω από τις πόλεις είχαν τα περιβολάκια τους και κάποια ζώα. Η ανταλλαγή ήταν χαρακτηριστικό και της ελληνικής κοινωνίας και όλης της Βαλκανικής ώς τη δεκαετία του ’50. «Σε περιόδους που έχουμε πολιορκίες, πολέμους, φυσικές καταστροφές - επομένως χαλάνε οι σοδειές-, οι τιμές εκτοξεύονται στα ύψη» εξηγεί η Γιόρκα Νικολάου. Ο επισκέπτης του Νομισματικού Μουσείου έχει πολλά να ανακαλύψει στο Ιλίου Μέλαθρον, αλλά θα είναι λάθος να αναζητήσει την αντιστοιχία των αποδοχών και της διατροφής με τις αποδοχές του σήμερα. «Γιατί 50 χρόνια μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ Β΄, το ημερομίσθιο του γενίτσαρου είναι 3 με 5 άσπρα, τους ακτσέδες, τα μικρά αργυρά νομίσματα των Οθωμανών. Αν όμως ήθελε να αγοράσει μια οκά πρόβειο κρέας θα έπρεπε να δώσει όλο του το ημερομίσθιο: 3 άσπρα».

Ας δούμε όμως τι γινόταν και τον καιρό του Oθωνα στην Αθήνα. Ο μισθός ενός δασκάλου τότε ήταν 100 δρχ. τον μήνα κι αν ο δάσκαλος έπρεπε να αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια, έδινε πέντε δραχμές. Οσο για τον καφέ τον πλήρωνε κάτι παραπάνω ως είδος πολυτελείας: 2,10 δρχ. το κιλό. Τότε το 80% του ημερομισθίου πήγαινε στη διατροφή. Σήμερα δίνουμε μόνο το 30%. Τον 5ο αι. π.Χ. το γουρουνάκι γάλακτος κόστιζε 3 δραχμές το κιλό, σήμερα κοστίζει 8 -10 ευρώ.


Καθημερινή

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Ξέρατε ότι: Στη Ελλάδα μέχρι το 1936 οι ιερείς εκλέγονταν

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ

Μέχρι το 1936 (δικτατορία Μεταξά ) οι ιερείς εκλέγονταν στην ορθόδοξη Ελλάδα όπως αναφέρει ο Άγγελος Ελεφάντης «Η Ιστορία του Παππού μου, Ο Πολίτης» (Απρίλιος 2001): Άλλωστε οι χωρικοί εξέλεγαν με ψήφο και τον αγροφύλακα και τους τσοπάνηδες, ύστερα από ένα είδος μειοδοτικού διαγωνισμού μεταξύ των υποψηφίων. Και τον παπά εξέλεγαν με ψήφο όταν πέθαινε ή γερνούσε πολύ ο προηγουμένους. Όποιος ήθελε από τους χωριανούς έβαζε υποψηφιότητα, ψήφιζαν άνδρες και γυναίκες. Το αποτέλεσμα ήταν υποχρεωτικό για τον μητροπολίτη. […]Καταργήθηκε το έθιμο της εκλογής του παπά στη δικτατορία του Μεταξά, όπως όλες οι άλλες εκλογές, προέδρων , δημάρχων, συνδικαλιστών και βουλευτών, για να ξαναρχίσουν το 42-43 [ με το αντάρτικο του ΕΛΑΣ, ως ελεύθερη Ελλάδα, πλέον] όταν εξέλεγαν επιτροπές άλλου τύπου. Τοπική αυτοδιοίκηση, λαϊκούς δικαστές, υπευθύνους εθνοσυμβούλους.

Ξανά στην Αθήνα η σπουδαία φωνή της τζαζ, Μαντλέν Πεϊρού

ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ


Στην Αθήνα επιστρέφει η Μαντλέν Πεϊρού, που θεωρείται μια από τις κορυφαίες σύγχρονες τζαζ φωνές. Η τραγουδίστρια που θα εμφανιστεί στις 5 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, κουβαλά στις «βαλίτσες» της την καινούρια δισκογραφική της δουλειά με νέα τραγούδια και επανεκτελέσεις μεγάλων επιτυχιών.

Τα μεγαλύτερα μουσικά περιοδικά του κόσμου έχουν χαρακτηρίσει την Μαντλέν Πεϊρού ως «διάδοχο της Μπίλι Χόλιντεϊ».

Ο δίσκος της Careless Love σημείωσε μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, ενώ έγινε χρυσός και στην Ελλάδα, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του.

Στην νέα της εμφάνιση στην Αθήνα θα παρουσιάσει κομμάτια της νέας δισκογραφικής της δουλειάς, που περιλαμβάνει νέα δικά της τραγούδια αλλά και επανεκτελέσεις μεγάλων επιτυχιών των Λέοναρντ Κοέν, Μπομπ Ντίλαν, Χανκ Γουίλιαμς.

Συμμετέχει ως guest star η Αλέξια.

Τιμές εισιτηρίων:

Φοιτητικά: 20 ευρώ
Γ Ζώνη: 30 ευρώ
Β Ζώνη: 40 ευρώ
Α Ζώνη: 50 ευρώ
Διακεκριμένη Ζώνη: 65 ευρώ
Newsroom ΔΟΛ

'Ερωτόκριτος' στο Θέατρο Ακροπόλ


Η πολυτραγουδισμένη και δημοφιλής ερωτική ιστορία του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, -γραμμένη στην Κρητική διάλεκτο σε 10.012 στίχους-, θα ζωντανέψει στη σκηνή του Ακροπόλ σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού και μιας πλειάδας αξιόλογων ηθοποιών και συνεργατών.



Πηγή έμπνευσης για τον Κρητικό δημιουργό υπήρξε το γαλλικό μεσαιωνικό μυθιστόρημα Paris et Vienne του Pierre de la Cypède καθώς και έργα της ιταλικής Αναγέννησης. Ο Κορνάρος όμως προχώρησε σε μια δημιουργική επεξεργασία δημιούργώντας ένα πρωτότυπο, μοναδικό έργο όπου καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η ελληνική λογοτεχνική παράδοση.

Το έπος του Ερωτόκριτου ήταν πολύ αγαπητό όλο τον 17ο αιώνα και κυκλοφορούσε σε πολλά αντίγραφα έως ότου τυπώθηκε στη Βενετία το 1713 και μέχρι σήμερα παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλές, έχει μελοποιηθεί και τραγουδιέται, ενώ έχει παρουσιαστεί και σε θεατρικές σκηνές.

Ένα μαγικό παραμύθι σκοτεινό και φωτεινό ταυτόχρονα, τοποθετημένο σε μια φανταστική Αθήνα, η νεανική ορμή, το φλογερό πάθος και ο ανομολόγητος αγνός έρωτας, η σκληρότητα της εξουσίας, η σημασία της φιλίας, μαγικά ξόρκια, πολύπαθες δοκιμασίες και η ευτυχής κατάληξη συνθέτουν τον ιστό της γοητευτικής, συναρπαστικής αυτής μυθιστορίας σε μια παράσταση που αναδεικνύει τη θεατρική γλωσσική της ευφορία, τη μουσικότητα της αφήγησης και ερεθίζει ταυτόχρονα τη φαντασία μέσα από τη γλαφυρή της εικονοποιΐα.

Για τη δραματουργική του επεξεργασία ο Στάθης Λιβαθινός συνεργάζεται με τη θεατρολόγο Έλσα Ανδριανού, τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Ελένη Μανωλοπούλου ενώ την πρωτότυπη μουσική συνθέτει ο Δημήτρης Μαραμής.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Ήμελος,Στέλιος Ιακωβίδης, Νίκος Καρδώνης, Νεφέλη Κουρή, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Ηλίας Μελέτης, Μαρία Ναυπλιώτου, Χρήστος Σουγάρης, Μαρία Σαββίδου, Άρης Τρουπάκης, Σπύρος Τσεκούρας, Γιώργος Χριστοδούλου και η Γιώτα Φέστα.

Enet.gr

Το πορτρέτο του Πικάσο


Παρότι η έκθεση σκιαγραφεί τη γνώμη των Στάιν για τους καλλιτέχνες, αυτό που δεν μπορεί να κάνει - μάλλον όπως και καμία έκθεση ζωγραφικής - είναι να περιγράψει τι πίστευαν οι καλλιτέχνες για την οικογένεια. Πώς θα αντιδρούσε ας πούμε ο Πικάσο αν άκουγε μεταγενέστερους μελετητές να υποστηρίζουν ότι η Γερτρούδη θαύμαζε την κατοχική κυβέρνηση του Βισί και συνέκρινε τον στρατηγό Πετέν με τον Τζορτζ Ουάσιγκτον, ενώ στο παρελθόν είχε προτείνει τον Αδόλφο Χίτλερ για το Νομπέλ Ειρήνης; Δεν θα το μάθουμε ποτέ, ίσως όμως μπορούμε να συμπεράνουμε κάτι για την άποψη του Πικάσο, από τα «σχετικά» έργα του.

Ο ισπανός ζωγράφος θέλησε να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο της Γερτρούδης μόλις λίγο καιρό μετά τη γνωριμία τους. Αφού το ολοκλήρωσε, αποφάσισε να ζωγραφίσει ξανά το κεφάλι κάνοντας τη Γερτρούδη να φαίνεται σαν να σκέφτεται αλλά οι σκέψεις της να είναι αδιαπέραστες, σε μια νέα εκδοχή του πίνακα που φανερώνει τις πρώτες ιδέες του καλλιτέχνη για έργα όπως οι «Δεσποινίδες της Αβινιόν». Ισως, πάλι, να πρέπει να στραφούμε στην άποψή του για τη συγγραφική της δραστηριότητα, για έργα όπως η «Αυτοβιογραφία της Αλις Μπ. Τόκλας». Χωρίς να γνωρίζει άπταιστα αγγλικά, ο Πικάσο δεν μπορούσε ποτέ να είναι βέβαιος αν τα βιβλία της Γερτρούδης ήταν τόσο δυσνόητα όσο εκείνος νόμιζε. «Με γραμμές και χρώματα, μπορεί κανείς να δημιουργήσει μοτίβα» είπε σε κάποια στιγμή της ζωής του. «Αν όμως κάποιος δεν χρησιμοποιεί τις λέξεις σύμφωνα με το νόημά τους, τότε δεν είναι λέξεις σε καμία περίπτωση».
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Μια οικογένεια που έβλεπε μπροστά


Στις αρχές του 20ού αιώνα, το παριζιάνικο σαλόνι της συγγραφέως Γερτρούδης Στάιν και των αδελφών της φιλοξενούσε έργα που τότε θεωρούνταν σχεδόν αδιάφορα. Εναν αιώνα μετά, η συλλογή τους εκτίθεται στο Γκραν Παλέ και δοξάζεται ως η απαρχή του μοντερνισμού


Οταν το 1933 η Γερτρούδη Στάιν δημοσίευσε την «Αυτοβιογραφία της Αλις Μπ. Τόκλας» κατόρθωσε, εσκεμμένα ή όχι, να προκαλέσει εκνευρισμό σε ορισμένα συγγενικά της πρόσωπα. Οχι γιατί αφηγούνταν τη ζωή της με τη διά βίου σύντροφό της - η συγγραφέας έχει σήμερα τη φήμη ότι εκείνη καθιέρωσε τον όρο gay για τους ομοφυλόφιλους και σε εκείνο το έργο δεν αναφερόταν για πρώτη φορά ανοιχτά στις ερωτικές της προτιμήσεις.

Ούτε γιατί το βιβλίο περιέγραφε τα πρώτα της χρόνια στο Παρίσι, όταν το διαμέρισμα της στην οδό Φλερί ήταν το πιο ξακουστό καλλιτεχνικό κέντρο των αρχών του 20ού αιώνα. Οι αναγνώστες διάβαζαν απλώς για τα σουαρέ της όταν οι καλεσμένοι συναγελάζονταν με πρωτοποριακούς καλλιτέχνες, συγγραφείς και συλλέκτες σε δωμάτια διακοσμημένα με πίνακες ζωγραφικής, τους οποίους η Γερτρούδη είχε συγκεντρώσει και προωθήσει: Ρενουάρ, Γκογκέν, Σεζάν, Τουλούζ-Λοτρέκ, Ματίς, Πικάσο ή Χουάν Γκρις.

Ο λόγος που ο απολογισμός από εκείνη την περίοδο είχε κάνει τα μάγουλα των μελών της οικογένειας Στάιν σχεδόν να κοκκινίσουν από οργή ήταν ότι η Γερτρούδη υπονοούσε πως είχε ανακαλύψει μόνη της τον Ματίς και τον Πικάσο, υποβαθμίζοντας τη συμβολή των δύο αδελφών της Λέο και Μάικλ ή της συζύγου του δεύτερου, της Σάρας. Στην πραγματικότητα, όλοι οι Στάιν είχαν αποκτήσει κάποιο έργο των άγνωστων ακόμα ζωγράφων και όλοι τους, τους είχαν υποστηρίξει οικονομικά και ηθικά. Τόσο που ο Λέο σχολίασε δηκτικά την τάση της αδελφής του να παραλείψει τους συγγενείς της από την ιστορία. «Στην ουσία, όλα όσα λέει για τις δραστηριότητές μας πριν από το 1911 είναι ψευδή, και σε γεγονότα και σε συμπεράσματα», έλεγε ο αδικημένος αδελφός, σύμφωνα με ορισμένους μελετητές. «Θεέ μου, τι ψεύτρα που είναι!».

Η έκθεση «Matisse, Cezanne, Picasso… L'aventure des Stein», που από τις αρχές Οκτωβρίου φιλοξενείται στο Γκραν Παλέ του Παρισιού, δεν έχει κύριο σκοπό της να αποκαταστήσει τις πιθανές υπερβολές της Γερτρούδης. Τα καλλιτεχνικά κατορθώματα της οικογένειάς της, εξάλλου, δεν είναι επτασφράγιστα μυστικά. Μορφωμένοι και ευκατάστατοι μεσοαστοί, με ρίζες στην Πενσυλβάνια, οι Στάιν ζούσαν στο Σαν Φρανσίσκο έχοντας αρκετά λεφτά, αλλά όχι πάρα πολλά. Είχαν εβραϊκή καταγωγή αλλά δεν ήταν και φανατικοί. Ηταν ο Λέο που τους έδωσε το έναυσμα να εγκατασταθούν στη Γαλλία το 1902, όταν έφτασε στο Παρίσι έπειτα από σπουδές Ιστορίας της Τέχνης στη Φλωρεντία. Ακολούθησαν η Γερτρούδη, ο Μάικλ και η Σάρα. Ολοι τους, αδιαφορώντας για το συμβατικό γούστο της εποχής τους, άρχισαν να συλλέγουν τα πιο πρωτοποριακά έργα της εποχής φιγουράροντας σύντομα ως κεντρικές μορφές της αναδυόμενης αβάν γκαρντ σκηνής. Εδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πρώιμη ζωγραφική του Ματίς και του Πικάσο, ενώ ήταν οι πρώτοι που αγόρασαν τους πίνακές τους και έχτισαν ισχυρές φιλίες μαζί τους. Τα δύο σπίτια τους (του Λέο και της Γερτρούδης στην οδό Φλερί, της Σάρα και του Μάικλ λίγο πιο κάτω στην οδό Μαντάμ) άνοιγαν τις πόρτες τους κάθε Σάββατο απόγευμα σε όλους όσοι επιθυμούσαν να γνωρίσουν και να «συνομιλήσουν» με τα νέα, πρωτοποριακά κινήματα που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα.

Τον κύκλο διεύρυναν συγγραφείς όπως ο Φ.Σ. Φιτζέραλντ ή ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ, ενώ το «παρών» έδιναν ακόμα πολλοί δημιουργοί, συλλέκτες, γκαλερίστες, φίλοι ή απλοί περίεργοι. Σύντομα εκείνα τα salons, που τα μνημόνευσε ακόμα και ο Γούντι Αλεν στην τελευταία του ταινία «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», έγιναν ζωτικά κέντρα στην ανάπτυξη του μοντερνισμού.

«Νομίζω ότι η ματιά του Λέο ήταν η αφετηρία για την ανακάλυψη του Ματίς, ο οποίος δεν είχε μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή, ή του νεαρού Πικάσο που δεν έκανε τότε καμία έκθεση», δήλωνε πρόσφατα η Σεσίλ Ντεμπρέ, επιμελήτρια της έκθεσης στο Γκραν Παλέ. «Και μέσα σε λίγα χρόνια, μεταξύ 1905 και 1914, όλοι μαζί συγκέντρωσαν την πιο συναρπαστική συλλογή μοντέρνας τέχνης που μπορούμε να φανταστούμε». Σύμφωνα με άλλους, ο εσωστρεφής Λέο, κινητήρια δύναμη της συλλογής που εκτίθεται στο Γκραν Παλέ, μπορούσε να αναγνωρίσει τον τρόπο με τον οποίο φερέλπιδες καλλιτέχνες είχαν επηρεαστεί από μεγάλα γαλλικά ονόματα του ύστερου 19ου αιώνα όπως ο Ντεγκά, ο Ρενουάρ, ο Μανέ.

Η έκθεση όμως, μέσω περίπου 200 έργων, επιδιώκει να συγκεντρώσει τόσο τα έργα που καθόρισαν τη μοντέρνα τέχνη όσο και τη σχέση κάθε μέλους των Στάιν χωριστά με την καλλιτεχνική πορεία του πρώιμου 20ού αιώνα. Ο Μάικλ και η Σάρα, για παράδειγμα, επικεντρώθηκαν στον Ματίς, ειδικά όταν η Γερτρούδη άρχισε να θεωρεί την τέχνη του υπερβολικά διακοσμητική. Εφτασαν μάλιστα στο σημείο να γίνουν στενοί φίλοι του και να υποστηρίξουν οικονομικά τη σχολή ζωγραφικής όπου ο καλλιτέχνης δίδασκε μεταξύ 1908 και 1910.
ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ, (Νικόλα Ζώη)

Γαλανόλευκος φωτισμός στη Μελβούρνη για να τιμηθεί ο Ελληνισμός


Σε μια περίοδο που η Ελλάδα δοκιμάζεται και βάλλεται σχεδόν από παντού, η Μελβούρνη επιμένει ελληνικά! Ο δήμος Μελβούρνης, άλλαξε το φωτισμό της «ελληνικής γωνιάς» της πόλης που εδώ και χρόνια έχει χάσει ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού χαρακτήρα της.

Στην διασταύρωση των κεντρικών οδών Λόνσντεϊλ Στριτ και Ράσελ Στριτ, εκεί που βρίσκεται το οίκημα της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, ο εκπρόσωπος του δημάρχου Μελβούρνης, δημοτικός σύμβουλος Κεν Όνγκ και ο ομογενής υπουργός Πολυπολιτισμού της Βικτόριας, Νίκος Κότσιρας, έκαναν την επίσημη παρουσίαση του νέου φωτισμού της περιοχής που είναι γαλανόλευκος, για να τιμηθεί η ομογένεια και η Ελλάδα.
Τοποθετήθηκε εκεί ένας ειδικός προβολέας που φωτίζει την περιοχή και δημιουργεί την αίσθηση πως ο ουρανός είναι γαλάζιος με λευκά αστέρια.

Δηλαδή απεικονίζονται τα χρώματα της ελληνικής σημαίας. «Η περιοχή αυτή είναι συνδεδεμένη με την παρουσία των Ελλήνων στην Αυστραλία και με αυτό τον φωτισμό θέλαμε να το τονίσουμε αυτό» είπε ο δήμαρχος Ρόμπερτ Ντόϊλ. Στην εκδήλωση, στην Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης, παρέστησαν ακόμα, ο πρώην πολιτειακός υπουργός και νυν Εργατικός βουλευτής, Γιάννης Πανταζόπουλος, ο Εργατικός βουλευτής, Λι Βαρλάμης, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας, Βασίλης Παπαστεργιάδης, ο πρόεδρος του Greek Precint, Ιγνάτιος Καρασαβίδης και ο αντιπρόεδρος του VMC, Ρος Αλατσάς κ.α.
ΠΗΓΗ: Express.gr

Στο φως οι αθέατοι θησαυροί της Πινακοθήκης


ΟI κρυμμένοι για δεκαετίες θησαυροί της Εθνικής Πινακοθήκης ήρθαν στο φως λίγο προτού το κτίριο εκκενωθεί προκειμένου να ολοκληρωθεί η πολυπόθητη επέκτασή του.

Μόλις 480 έργα βρίσκονται στη μόνιμη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης. Τα υπόλοιπα βρίσκονται θαμμένα στα σκοτάδια των αποθηκών. Η έκθεση «Στα άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης, άγνωστοι θησαυροί από τις συλλογές της», που εγκαινιάστηκε τόσο στο κτίριο της Πινακοθήκης όσο και στη Γλυπτοθήκη στο Γουδή, μας αποκαλύπτει 580 αριστουργήματα. Και τι δεν βγήκε από τα έγκατα του κτιρίου: έργα των Πικάσο, Ρέμπραντ, Ντίρερ, Βολανάκη, Γύζη, Λύτρα, Παρθένη, Γκίκα, Τσαρούχη, Γαΐτη, Μόραλη κ.ά. Στα highlights της έκθεσης κορυφαία θέση έχει το περίφημο γυναικείο κεφάλι του Πάμπλο Πικάσο, η «Ψυχή» του ζωγράφου και γλύπτη της βικτωριανής εποχής Τζορτζ Φρέντερικ Γουότς, το σεληνιακό τοπίο του Λούτσιο Φοντάνα, δύο μικρά παραστατικά έργα του Μοντριάν, τριάντα οκτώ σπάνια χαρακτικά του Ντίρερ, οι δεκαέξι οξυγραφίες του Ρέμπραντ, «Η Αντιγόνη και ο Πολυνείκης» του Νικηφόρου Λύτρα. Δεν πρόκειται πάντως για μία ενιαία έκθεση αλλά για έξι: Αγνωστα έργα από τη δυτικοευρωπαϊκή συλλογή, που επέλεξε η Εφη Αγαθονίκου: από Ντελακρουά μέχρι προραφαηλίτες και αναγεννησιακούς ζωγράφους. Ελληνική τέχνη μέσα από τοπία των αρχών του 20ού αιώνα, με έργα των Λύτρα, Μαλέα, Παρθένη, Τριανταφυλλίδη. Σχέδια και χαρακτικά. Η γενιά του 'Α30, αποφορτισμένη από τα βάρη της «ελληνικότητας», μέσα από πορτρέτα. Συγκρουόμενα ρεύματα στη μεταπολεμική τέχνη. Γλυπτά που δεν έχουν παρουσιαστεί ποτέ, σε επιμέλεια της υπεύθυνης της Γλυπτικής Τώνιας Γιανναδάκη.

Οι εργασίες της επέκτασης της Εθνικής Πινακοθήκης θα ξεκινήσουν τον ερχόμενο Ιούνιο. Το έργο, κόστους 32 εκατομμυρίων ευρώ, είναι ενταγμένο στο ΕΣΠΑ και ενισχύεται από χορηγία 13 εκατομμυρίων ευρώ του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου. Η επέκταση θα διπλασιάσει τους εκθεσιακούς χώρους της Πινακοθήκης. Οπότε τα «Αδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης» είναι ο ιδανικότερος αποχαιρετισμός. Η παρουσίαση των θησαυρών θα διαρκέσει έως τις 8 Ιανουαρίου 2012.
Express.gr

Researcher discovers rare Egyptian coffin in Torquay Museum




Detail of Egyptian coffin. Image copyright Torquay Museum

An extremely rare Egyptian coffin, possibly belonging to the son of a king or queen, has been ‘discovered’ at Torquay Museum. The discovery was made by Dr Aidan Dodson, a senior research fellow at the Department of Archaeology and Anthropology at the University of Bristol, who is undertaking a long-term project to catalogue every single Egyptian coffin in English and Welsh provincial museums.



Cut from a single log of cedar wood the coffin is thought to have been made between 1525 and 1470 BC. Image copyright Torquay Museum

A special sarcophagus

Dr Dodson said: “When I walked into Torquay Museum for the first time I realised that the coffin was something really special. Not only was it of a design of which there is probably only one other example in the UK (in Bristol), but the quality was exceptional.

“Cut from a single log of cedar wood, it is exquisitely carved, inlaid and painted. For a child to have been given something like that, he must have had very important parents – perhaps even a king and queen. Unfortunately, the part of the inscription which named the boy and his parents is so badly damaged that we cannot be certain.


The inscription had been re-worked at some point for a new owner – a 2,500 year old mummified boy, named Psamtek

“The inscription had been re-worked at some point for a new owner – a 2,500 year old mummified boy, named Psamtek, that came to Torquay Museum with the coffin when in was donated in the 1950s. Psamtek is in fact nearly 1,000 years younger than the coffin itself.”

The secrets of the mummified boy Psamtek were probed by Torbay Hospital’s state-of-the-art CT scanner in 2006 in an attempt to determine his age and cause of death. It was discovered that he was three to four years old – around three years younger than previously thought – but there were no obvious signs of the cause of death.



The mummified boy contained within the coffin was probed by a CT scanner in 2006. It was discovered that he was three to four years old - around three years younger than previously thought - but there were no obvious signs of the cause of death. Image copyright Torquay Museum

Ever since he went on show as part of a major redevelopment at Torquay Museum in 2007, Psamtek, the only human mummy on public display in the county, has captured the imagination of thousands of curious visitors.

But now his own coffin has stolen the limelight, after it was discovered that it is nearly 1,000 years older than the body it contains. Further investigation reveals the coffin may have been made for a junior member of royalty more than a century before the time of the famous boy king Tutankhamun.

An extraordinary discovery

Museum curator Barry Chandler said: “It’s an extraordinary discovery and means that the coffin is now the most spectacular exhibit in our entire collection. It’s extremely rare – even the British Museum doesn’t have one quite like it.”

Both the coffin and its contents were donated to the museum in 1956 by Lady Winaretta Leeds, daughter of sewing machine heir Paris Singer, who lived in Paignton’s Oldway Mansion.



Lady Winaretta Leeds who donated the coffin and its contents to the museum in 1956. Image copyright Torquay Museum

Fascinated by Egyptology, Lady Leeds travelled to the Middle East many times. It was during one of her visits in the 1920s that she is thought to have bought the coffin and mummy.

For years they were kept hidden away in storage until Torquay Museum carried out a £2 million refurbishment and decided to make the items the centrepiece of an Egyptian exhibition in their new Explorers’ Gallery.

Mr Chandler said the museum always thought the coffin and its contents had not gone together and that the original occupant had been taken out so it could be reused.

“We thought perhaps the coffin dated back another 200 years or so to about 700BC,” he said. “But we never realised it had actually been made somewhere between the reign of Ahmose I and the early years of the reign of Thutmose III – the first and fifth rulers of the 18th Dynasty – so somewhere between 1525 and 1470 BC.

“Not only has it gained an awful lot of age, but it has gone back to one of the most famous Egyptian dynasties of all. No-one knows who exactly Devon’s own Psamtek was. It’s possible that he perished during a turbulent period in Egypt’s past when coffins were in short supply.”

The coffin is covered in linen impregnated with plaster. Predominantly painted white, it has a red-painted face – indicating a male – and eyes that are made from volcanic glass and limestone mounted in bronze. Further down, “perfectly modelled” knees are another of the features that indicate that the coffin must have originally contained someone important – either the child of a Pharaoh or the offspring of a government minister.

Psamtek is wrapped in linen, but is also covered in a beaded net. Attached to it are tiny figures of four gods whose role was to protect his vital organs – all of which are wrapped together inside the mummified remains.


Past Horizons

Αρχειοθήκη ιστολογίου