Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Υπόθεση Χατζηπάνου


Γνωστό και ως Σκάνδαλο των Καυσίμων, που έστειλε έναν Υπουργό στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου και τελικά στην καταδίκη.

Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1949 κι ενώ η Ελλάδα βίωνε την τελική φάση του Εμφυλίου Πολέμου με τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Εθνικού Στρατού στον Γράμμο και το Βίτσι κατά των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού, η αρμόδια διεύθυνση του Υπουργείου Μεταφορών προκήρυξε μειοδοτικό διαγωνισμό για τη μεταφορά καυσίμων ανά την επικράτεια.

Επικεφαλής του Υπουργείου Μεταφορών ήταν ο Πάνος (Παναγιώτης) Χατζηπάνος, 62 ετών, στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος (της «Νέας Δημοκρατίας» της εποχής), που εκλεγόταν βουλευτής Ευβοίας συνεχώς από το 1926. Πρωθυπουργός, ο βετεράνος τραπεζίτης Αλέξανδρος Διομήδης, που ανήκε στον φιλελεύθερο πολιτικό χώρο και προΐστατο κυβέρνησης συνασπισμού, την οποία αποτελούσαν πολιτικοί του Λαϊκού Κόμματος υπό τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη και Φιλελευθέρων με αρχηγό τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Ο Χατζηπάνος, εκτός από την πολιτική, ασχολούνταν και με τα γράμματα. Έγραψε την ιστορική μελέτη Φραγκοκρατία εν Ευβοία, το ενθύμημα Ιστορία του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού (Μασόνος ο ίδιος) και τα θεατρικά έργα Ήταν Μοιραίο, Αγριολούλουδο και Τ’ Αγκάθια.

Ανάμεσα στους μειοδότες του διαγωνισμού για τη μεταφορά των καυσίμων στη Θήβα, το Αγρίνιο, την Πάτρα και την Τρίπολη ήταν και ο Βασίλειος Γ. Σκόπας, υπάλληλος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (Απόφαση 77.408/30.7.1949). Ο ίδιος δεν είχε βυτιοφόρο, αλλά συνεταιρίστηκε με τον αυτοκινητιστή Γεώργιο Πρεπέ. Στην ετερόρρυθμο εταιρεία που συνέστησε Σκόπας και Σία με συμβολαιογραφικό έγγραφο στις 17 Σεπτεμβρίου 1949, ομόρρυθμοι εταίροι ήταν ο ίδιος και η Όλγα Κυριαζοπούλου και ετερόρρυθμος εταίρος ο Γεώργιος Πρεπές. Σκοπός της εταιρείας ήταν η μεταφορά δια ξηράς και θαλάσσης προσώπων και πραγμάτων.

Έως τις αρχές Ιανουαρίου του 1950 τίποτα από τα προαναφερθέντα δεν είχε απασχολήσει την κοινή γνώμη, που είχε αρχίσει να στρέφει το ενδιαφέρον της στις επικείμενες εκλογές, καθώς η θητεία της Βουλής έληγε τον Μάρτιο. Στις 3 Ιανουαρίου κι ενώ ο ηγέτης των Λαϊκών, Κωνσταντίνος Τσαλδάρης βρισκόταν σε προεκλογική περιοδεία, ο Σοφοκλής Βενιζέλος επισκέφθηκε τον Δημήτριο Μάξιμο και του ζήτησε να καλέσει τον Χατζηπάνο για να δώσει εξηγήσεις σχετικά με τη σύμβαση Σκόπα. Οι εφημερίδες (Το Βήμα, Τα Νέα κλπ) έγραφαν εκείνη την ημέρα ότι υπήρχε οσμή σκανδάλου στη σύμβαση Σκόπα, επειδή η συνεταίρος του Όλγα Κυριαζοπούλου ήταν στενή φίλη της γυναίκας του Τσαλδάρη, Ναντίν. Ο Τύπος ισχυριζόταν ότι ο σύζυγος της Όλγας Κυριαζοπούλου ήταν οικονομικός αξιωματικός του ναυτικού, αλλά και οικονομικός υπεύθυνος εφημερίδας προσκείμενης στον Τσαλδάρη.

Πράγματι, την επομένη, 4 Ιανουαρίου, ο Χατζηπάνος παρουσιάσθηκε ενώπιον του πρωθυπουργού και υποστήριξε ότι η όλη διαδικασία ήταν καθόλα νόμιμη και δεν υπήρχε κανένα σκοτεινό σημείο. Ο Διομήδης πείστηκε και εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, με την οποία επεσήμανε ότι «ουδεμία ένδειξις προκύπτει περί οιασδήποτε εις βάρος του Δημοσίου ζημίας, προστατευθέντων των συμφερόντων του Δημοσίου». Δεν πέρασε ένα εικοσιτετράωρο και στις 5 Ιανουαρίου οι Φιλελεύθεροι υπουργοί παραιτήθηκαν και η κυβέρνηση Διομήδους έπεσε. Ο Βενιζέλος επικαλέστηκε ως λόγο παραίτησης το γεγονός ότι ο Τσαλδάρης είχε ήδη αρχίσει τον προεκλογικό αγώνα και ότι θα έπρεπε να διοριστεί υπηρεσιακή κυβέρνηση για την πραγματοποίηση εκλογών. Πολιτικοί παρατηρητές υποστήριζαν ότι στόχος των αποκαλύψεων για τον Χατζηπάνο ήταν η πολιτική φθορά του Τσαλδάρη και του Λαϊκού Κόμματος. Ο Κορίνθιος πολιτικός δεν ήταν αρεστός ούτε στους Αμερικανούς, που προωθούσαν τη λύση Παπάγου ως ηγέτη της Δεξιάς.

Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 5 Μαρτίου 1950 από την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Τζον Θεοτόκη, με το σύστημα της απλής αναλογικής. Το Λαϊκό Κόμμα αναδείχθηκε πρώτο χωρίς αυτοδυναμία, αλλά ουσιαστικός νικητής ήταν το Κέντρο, με τους τρεις πολιτικούς σχηματισμούς του (Κόμμα Φιλελευθέρων, ΕΠΕΚ, Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου). Μετά από διαβουλεύσεις, την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Σοφοκλής Βενιζέλος (23 Μαρτίου), που δεν ήταν αρεστός στους Αμερικανούς και στις 16 Απριλίου ο Νικόλαος Πλαστήρας.

Μία από τις πρώτες ενέργειες της νέας Βουλής ήταν η σύσταση προανακριτικής επιτροπής, για να διερευνήσει τις κατηγορίες κατά του Χατζηπάνου. Τελικά, με απόφασή της στις 21 Ιουλίου 1950, τον παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο (Υπουργοδικείο), με την κατηγορία της απιστίας κατά του Δημοσίου. Η πλειοψηφία της Βουλής θεώρησε ότι ο Χατζηπάνος ανέθεσε απευθείας και όχι με μειοδοτικό διαγωνισμό τη μεταφορά πετρελαίου στον Σκόπα, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί το Δημόσιο, του οποίου το συμφέρον είχε ταχθεί να προασπίζει ο Υπουργός.

Η δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο άρχισε στις 11 Ιανουαρίου 1951, με προεδρεύοντα τον αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Σταυρόπουλο. Στις 15 Φεβρουαρίου 1951 το Ειδικό Δικαστήριο κήρυξε τον Πάνο Χατζηπάνο ένοχο απιστίας κατά του Δημοσίου άνευ ιδιοτελείας και τον καταδίκασε σε φυλάκιση δύο μηνών με τριετή αναστολή. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο Χατζηπάνος με την απ’ ευθείας ανάθεση ζημίωσε το Δημόσιο, δεν αποδείχθηκε όμως ότι αποκόμισε ο ίδιος προσωπικό όφελος από αυτήν. Οι συγκατηγορούμενοί του Όλγα Κυριαζοπούλου και Βασίλειος Σκόπας κηρύχθηκαν ένοχοι για ηθική αυτουργία και συνέργεια στην απιστία του Χατζηπάνου, επειδή τον έπεισαν και τον βοήθησαν να τη διαπράξει αντίστοιχα, και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση δύο μηνών η πρώτη κι ενός μηνός ο δεύτερος με τριετή αναστολή.

Το σκάνδαλο Χατζηπάνου ήταν η δεύτερη περίπτωση καταδίκης Υπουργού από το Ειδικό Δικαστήριο στην ιστορία του νέου ελληνικού κράτους, μετά τα Σιμωνιακά του 1876. Πολιτικά, συνέβαλε στη διάσπαση του Λαϊκού Κόμματος με την αποχώρηση 25 από τους 63 βουλευτές του και τη δημιουργία του Λαϊκού Ενωτικού Κόμματος με επικεφαλής τους Στέφανο Στεφανόπουλο και Παναγιώτη Κανελλόπουλου. (Μεταξύ των 25 ήταν και ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής). Το άστρο του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη έδυσε και ανέτειλε αυτό του στρατάρχη Παπάγου, που ήταν αρεστός στους Αμερικανούς και τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα (Καθημερινή, Βήμα), αλλά όχι και στο Παλάτι.
"ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ GR"

Ο Ερωτόκριτος στα τούρκικα

Σμύρνη, Τουρκία


Τα κρητικά είναι η μητρική γλώσσα του Τούρκου -ή μάλλον Τουρκοκρητικού- καθηγητή μικροβιολογίας στο Ege Universitesi (με έδρα τη Σμύρνη) Χακκί Μπιλγκεχάν, ο οποίος μετέφρασε, πρόσφατα, στα τουρκικά τον "Ερωτόκριτο", το επικολυρικό ποίημα του Βιτσέντζου Κορνάρου, που αφηγείται τον έρωτα του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας.

Tags: αρετούσα, αφήγηση, ερωτόκριτος, μετάφραση, μπιλγκεχάν, τουρκικά

Str - ΑΠΕ-ΜΠΕ

Χιλιάδες αδέσποτοι πύθωνες «αποδεκατίζουν τα θηλαστικά της Φλόριντα»




To 2005 είχε βρεθεί στα Έβεργκλεϊντς αυτός ο νεκρός πύθωνας, του οποίου το στομάχι είχε σκάσει αφήνοντας να βγει ένας αλιγάτορας δύο μέτρων (Φωτογραφία: ΑΠΕ )

Μαϊάμι

Το εμπόριο άγριας ζωής μπορεί να έχει δραματικές συνέπειες: Χιλιάδες ασιατικοί πύθωνες, απόγονοι κατοικίδιων ζώων, έχουν μειώσει δραματικά τους πληθυσμούς άγριων θηλαστικών στα περίφημα Έβεργκλεϊντς της Φλόριντα, γεγονός που αναμένεται να οδηγήσει σε περαιτέρω οικολογικές επιπτώσεις.

Σύμφωνα εξάλλου με προηγούμενες μελέτες, η εσκεμμένη ή τυχαία εισαγωγή ξένων, ή «ξενικών» ειδών είναι μια από τις κυριότερες αιτίες εξαφάνισης ειδών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ανησυχητική νέα μελέτη, που δημοσιεύεται στο Proceedings of the National Academy of Sciences, διαπιστώνει ότι τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός των ρακούν στα Έβεργκλεϊντς έχει συρρικνωθεί κατά 99,3%, των οπόσουμ κατά 98,9%, των ελαφιών κατά 94,1% και των αγριόγατων κατά 87,5%. Αλεπούδες και κουνέλια ήταν άφαντα σε όλη την περιοχή.


Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα πιστεύεται ότι εκτινάχθηκε ο αριθμός των αδέσποτων πυθώνων Βιρμανίας, οι οποίοι θεωρούνται ο νούμερο ένα ύποπτος για την παρακμή των παραπάνω ειδών.

Με μήκος που μπορεί να φτάσει τα 8 μέτρα και βάρος που μπορεί να υπερβεί τα 100 κιλά, o πύθωνας της Βιρμανίας (Python molurus bivittatus) είναι ένα από τα έξι μεγαλύτερα φίδια του κόσμου.

Είναι φίδι συσφιγκτήρας, δηλαδή σκοτώνει τη λεία του σφίγγοντάς τη μέχρι να πεθάνει από ασφυξία, και είναι γνωστό ότι μπορεί να καταπίνει ολόκληρους αλιγάτορες.

Δεκάδες χιλιάδες πύθωνες και άλλα φίδια συσφιγκτήρες πιστεύεται ότι απολαμβάνουν το ζεστό και υγρό κλίμα της υποτροπικής Φλόριντα. Άλλοι είναι απόγονοι κατοικίδιων που απελευθερώθηκαν παράνομα επειδή μεγάλωσαν υπερβολικά, άλλοι πιστεύεται ότι απέδρασαν από καταστήματα κατοικίδιων ζώων με τις πλημμύρες του Κυκλώνα Άντριους το 1992.

«Το μέγεθος αυτών των μειώσεων [των θηλαστικών] υποδηλώνει την απίστευτη πυκνότητα των πυθώνων στο Εθνικό Πάρκο Έβεργκλεϊντς» δήλωσε ο Μάικλ Ντόρκας, καθηγητής του Κολεγίου Davidson στη Βόρειο Καρολίνα και πρώτος συγγραφέας της νέας δημοσίευσης.

Για τις ανάγκες της μελέτης, οι ερευνητές κάλυψαν οδικώς απόσταση σχεδόν 63.000 χιλιομέτρων στους δρόμους των Έβεργκλεϊντς και κατέγραψαν όλα τα μικρά θηλαστικά που βρήκαν μπροστά τους. Οι αριθμοί συγκρίθηκαν στη συνέχεια με τα αποτελέσματα μελέτης στους ίδιους δρόμους το 1996 και το 1997.

Οι ερευνητές δεν μπορούν βέβαια να πουν με σιγουριά ότι η μείωση των θηλαστικών οφείλεται στους πύθωνες, γεγονός όμως ότι οι μειώσεις αυτές συμπίπτουν χρονικά με την αύξηση των πυθώνων. Επιπλέον, οι απώλειες ήταν μέγιστες στις περιοχές όπου πιστεύεται ότι ζουν περισσότερα ξενικά φίδια.

Οι επιπτώσεις στο οικοσύστημα των ευαίσθητων υγροτόπων στα Έβεργκλεϊντς είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Οι ερευνητές όμως παραθέτουν το παράδειγμα του Γκουάμ, όπου η εισαγωγή του φιδιού Boiga irregularis οδήγησε στην παρακμή πουλιών, νυχτερίδων και ερπετών που επικονιάζουν φυτά. Αυτό οδήγησε με τη σειρά του στην παρακμή ενδημικών φυτών και ορισμένων πουλιών.

Στα Έβεργκλεϊντς, η μείωση των αγριόγατων και των αλεπούδων ίσως οφείλεται στη μείωση των κουνελιών, που γίνονται βορά των πυθώνων. Από την άλλη πλευρά, η μείωση των ρακούν, τα οποία τρέφονται με αβγά, ίσως βοηθήσει τους πληθυσμούς χελωνών, κροκοδείλων και πτηνών.

Η κατοχή πυθώνων Βιρμανίας απαγορεύτηκε στη Φλόριντα το 2010 και σε ομοσπονδιακό επίπεδο μόλις φέτος.

Προφανώς, όμως, είναι πολύ αργά...

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
Φωτογραφία:george xiros

"Τέχνη και Μαθηματικά" στο Μουσείο Ηρακλειδών



Κυριακές με γονείς και παιδιά, από Κυριακή 29 Ιανουαρίου έως Πέμπτη 31 Μαΐου 2012
Ηρακλειδών 16, Θησείο, Αθήνα
Το μορφωτικό πρόγραμμα «Τέχνη και Μαθηματικά-Σαββατοκύριακο» δημιουργήθηκε με γνώμονα το γεγονός ότι οι κοινές δραστηριότητες γονέων και παιδιών βελτιώνουν και εμπλουτίζουν τις οικογενειακές σχέσεις.


Το πρόγραμμα «Τέχνη και Μαθηματικά- Σαββατοκύριακο» είναι διάρκειας μιάμισης ώρας και περιλαμβάνει: Ξενάγηση – διάλογο με τα παιδιά (και όσους από τους γονείς επιθυμούν να τα συνοδεύουν) στην τρέχουσα έκθεση του μουσείου. (30΄ )
Ανάπτυξη ειδικών θεματικών ενοτήτων - δραστηριοτήτων Μαθηματικών του Δημοτικού σχολείου στο αλληλεπιδραστικό περιβάλλον της Τέχνης. (60΄)

Το πρόγραμμα δίνει την ευκαιρία στα παιδιά:
Μέσα από την αλληλεπίδραση Τέχνης και Μαθηματικών να αναδείξουν λανθάνουσες δεξιότητες μάθησης, καθόσον σύμφωνα με τις διδακτικές έρευνες των επιστημονικών μας υπευθύνων, το περιβάλλον της Τέχνης, αξιοποιούμενο κατάλληλα, «απελευθερώνει δυνάμεις και πρωτοβουλίες γνωστικής αυτενέργειας και ανάπτυξης της λογικομαθηματικής σκέψης», ενώ το περιβάλλον της ομαδοσυνεργατικότητας ενεργοποιεί τη «ζώνη επικείμενης ανάπτυξης».

Στους γονείς δίνει την ευκαιρία να γίνουν μαθητές μαζί με τα παιδιά τους και να εκπαιδευθούν στο πώς θα μπορούσαν να ασχοληθούν δημιουργικά μαζί τους. Να διαπιστώσουν ότι η κατανόηση των Μαθηματικών από τα παιδιά δεν είναι ένας βραχνάς και πονοκέφαλος αλλά ένα παιχνίδι που μπορεί να συνεχισθεί στο σπίτι.

Από Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012 και κάθε Κυριακή, με νέες ενότητες:



Α', Β'Δημοτικού (ένα τμήμα)

15:30-17:00



Γ΄, Δ΄Δημοτικού (ένα τμήμα)

15:30-17:00



Ε', ΣΤ' Δημοτικού (ένα τμήμα)

17:00-18:30



Α', Β' Γυμνασίου (ένα τμήμα)

17:00-18:30

Ο κύκλος των ενοτήτων θα ολοκληρωθεί στο τέλος Μαΐου 2012.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ:








Άρης Μαυρομμάτης

amavromatis@herakleidon-art.gr





mavromatis@rhodes.aegean.gr



Αποστόλης Παπανικολάου

apapanikolaou@herakleidon-art.gr





apapani@math.uoa.gr



καθηγητές μαθηματικών




Κόστος
Ένα άτομο: 10€
Ένας γονέας με ένα παιδί: 20€.
Για κάθε επιπλέον άτομο (γονέα ή παιδί): 6€.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ - ΕΓΓΡΑΦΕΣ
Ελένη Νομικού (Δευτ.– Παρ. 09:00-13:00)
τηλ.: 210 34 61 981 (εσωτ. 201)
e-mail: enomikou@herakleidon-art.gr

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο: Ένας δημιουργός και διαμορφωτής του Σύγχρονου Ελληνικού Κινηματογράφου

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ
ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ (πλάνο σεκάνς)


Υπό τις συνθήκες μιας πολεμικής εναντίον του προδικτατορικού κινηματογράφου που χαρακτηρίστηκε συλλήβδην ο «Παλαιός Ελληνικός Κινηματογράφος και της απόρριψης του εμπορικού κινηματογράφου, έκαναν την εμφάνιση τους σκηνοθέτες που επιχείρησαν να υιοθετήσουν μια προσωπική γραφή και να αντιπαρατεθούν με τα στατικά στοιχεία της εμπορικής παραγωγής. Η εμφάνιση νέου κοινού που προέρχεται μέσα από ένα δυναμικό φοιτητικό κίνημα καθώς και από διανοούμενους που προέρχονταν από την ανάπτυξη των νέων επιστημόνων και τεχνολογιών, κοινό όπου επηρεάζεται από την μεγάλη κυκλοφορία εικόνων και μηνυμάτων που του παρείχε η παγκόσμια κινηματογραφία. Κάτω από αυτές τις τάσεις έχουμε και την ταινία «Αναπαράσταση»(1970) που σηματοδοτεί την εμφάνιση του κορυφαίου εκφραστή της στρουκτουραλιστικής στιγμής για τον ελληνικό κινηματογράφο, του Θόδωρου Αγγελόπουλου.


Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC[1] και στο Musée de l' homme.
Η Ταινία «Αναπαράσταση» όπου θεωρείται πρωτοπόρα και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, έχει επισημανθεί από την κριτική ότι:
«χρησιμοποιείται μία νέα αφετηρία με την οποία εγκαταλείπεται το κλασικό μοντέλο της εμπορικής παραγωγής…Σε αντίθεση με τον προηγούμενο τρόπο δημιουργίας εντυπώσεων ελληνικότητας, δεν γίνεται προσπάθεια για ανάπλαση ή εκμετάλλευση της πραγματικότητας, απλώς εγγράφονται οι κοινωνικές αντιθέσεις και επιχειρείται η παραβγεί μιας αληθινής εικόνας […] της ελληνικής υπαίθρου. Τέλος, δίνεται το έναυσμα για παραλληλισμούς ανάμεσα στην αντιπαράθεση της αποστεωμένης και κλειστοφοβικής μικρής κοινωνίας και της πολιτικής καταπίεσης που αιωρείται σε όλη την ελληνική κοινωνία».
Μία καταγραφή της δολοφονίας ενός ξενιτεμένου εργάτη που ξαναγυρίζει στο χωριό του και δολοφονείται από τη γυναίκα του και τον εραστή της. Η ταινία προχωρεί στην διερεύνηση των τριών αναπαραστάσεων: πρώτα της εκδοχής του ηθοποιού-σκηνοθέτη, μετά της εκδοχής της δικαστικής αναπαράστασης και, τέλος, αυτής τω δημοσιογράφων που παρακολουθούν τις ανακρίσεις. Και οι τρεις καταλήγουν σε αδιέξοδο: του σκηνοθέτη γιατί περιορίζεται στο να είναι η διαμεσολαβημένη ματιά στο γεγονός, των δημοσιογράφων γιατί παραμένουν στις εξωτερικές ερμηνείες των γεγονότων και, τέλος, του ανακριτή γιατί παραμένει με το δίλλημα του ποιος από τους δύο είναι πραγματικά ο ένοχος. Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι ο Αγγελόπουλος έχει ουσιαστικά απορρίψει τη νεορεαλιστική προσέγγιση της καταγραφής. Έχει υιοθετήσει την μπρεχτική αντίληψη σύμφωνα με την οποία πρέπει να αρνηθούμε τη φυσικοποίηση της αναπαράστασης που προκαλεί η κινηματογράφηση σε φυσικό χρόνο και να αποδώσουμε στο μοντάζ τον κυρίαρχο ρόλο. Με αυτές τις τεχνικές , ο σκηνοθέτης, πρέπει να αποκαλύψει και να ανατρέψει τόσο τη ρεαλιστική καταγραφή όσο και την επιβολή ενός κυριαρχικού αφηγηματικού λόγου. Γι αυτό, σύμφωνα με τον Αγγελόπουλο «η ταινία αποτελεί μία πρόταση για διάλογο». Μέσα από την αναζήτηση μια άλλης κινηματογραφικής γλώσσας ο Αγγελόπουλος συγκεντρώνει στο σύνολο του έργου του, αλλά ειδικότερα από τον «Αναπαράσταση» μέχρι και τον «Μεγαλέξανδρο» πλείστα στοιχεία ανανέωσης. Η γλώσσα του δεν αποκόπτεται τελείως από την παράδοση του παγκόσμιου κλασικού κινηματογράφου. Περιφρονεί τον ΠΕΚ φανατικά, θα έλεγε κανείς, αναγνωρίζει όμως ως οδηγούς του τον Ιάπωνα Γιασουζίρο Όζου, τον Δανό Καρλ Ντράγκερ, τον Αμερικανό Όρσον Ουέλς. Όλοι αυτοί, κορυφαίοι δημιουργοί ενός κινηματογράφου τέχνης, ανήκουν στον κλασικό κινηματογράφο. Ο Αγγελόπουλος συνδυάζει τις γνώσεις που αποθησαύρισε μελετώντας το έργο των ιστορικών δημιουργών του κινηματογράφου με τα ευρήματα των δικών του αναζητήσεων. Η αφήγηση διατηρείται σταθερά στις ταινίες του και ακολουθεί μια χρονική διαδοχή. Είναι όμως ασυνεχής, με την έννοια ότι ορισμένα μέλλοντα γεγονότα προλέγονται ή επιλέγονται πριν από τη χρονική τους πραγμάτωση. Οι αλλαγές των χρόνων γίνονται εκτός της σειράς τους. Μερικές φορές μάλιστα αυτό συμβαίνει χωρίς να μεσολαβεί αλλαγή χώρου, μέσα στο ίδιο πλάνο.
Ο Αγγελόπουλος εκμεταλλεύεται τον εξωφιλμικό χώρο, αυτόν δηλαδή που δεν φαίνεται μέσα στις προβαλλόμενες εικόνες, δεν παύει όμως νοητά να υπάρχει έξω από αυτές. Από τον χώρο αυτό έρχονται ήχοι, θόρυβοι, ομιλίες, υπονοούμενα , συμβαίνοντα. Οι νεκροί χρόνοι, δηλαδή οι περίοδοι εκείνες της αφήγησης κατά τις οποίες δεν συμβαίνει τίποτε ορατό, το ιδιαίτερο ή το εντυπωσιακό, δεν εξοβελίζονται από τη αφήγηση. Περιλαμβάνονται ως ενδείξεις της ενότητας του φυσικού χρόνου, ο οποίος και στην πραγματικότητα δεν είναι πάντοτε και διαρκώς ενεργός. Περιλαμβάνονται όμως και ως διαστήματα σκέψης και προβληματισμού του θεατή.
Ένα πλάνο συνήθως περικλείει όσο λέγονται και γίνονται σε μια σκηνή κάθε ταινίας. Το πλάνο-ενότητα αποτελεί μια εξαίρεση, γιατί περιλαμβάνει περισσότερες από μια σκηνές. Δίνει έτσι την εντύπωση μιας συνοχής των λόγων και των πράξεων που εναλλάσσονται χωρίς κάποια διακοπή να επισυμβαίνει. Ο Αγγελόπουλος χρησιμοποιεί συχνά αυτό το γλωσσικό στιλιστικό στοιχείο στις ταινίες του.
Η κίνηση ή η στάση της κάμερας παρουσιάζουν μια ελευθερία καινοφανή για τον ελληνικό κινηματογράφο. Το ταξί της «travelling» προς τα εμπρός ( ή σπανιότερα) προς τα πίσω διευκολύνει το γύρισμα ενός πλάνου-ενότητας, τη ενσωμάτωση των νεκρών χρόνων, και την οριοθέτηση ή ανεύρεση του εξωφιλμικού χώρου. Η στάση της κάμερας αντίκρυ στο σκηνικό, μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται τα φιλμικά δρώμενα δίνουν στον Αγγελόπουλο τη δυνατότητα να δώσει στον θεατή την αίσθηση της θεατρικότητας. Όλα συμβαίνουν, θαρρείς πάνω σε μια θεατρική σκηνή και ο θεατής καθισμένος στην αναγκαία απόσταση παρακολουθεί, αντιμέτωπος με τη κάμερα, με τα φιλμικά δρώμενα πάνω στη νοητή σκηνή, στα παρασκήνια, στη πλατεία ενός υποτιθέμενου θεάτρου. Χωρίς η προσοχή του να διασπάται από κινήσεις μέσα σε ανοιχτούς χώρους.


Μετά την «Αναπαράσταση» ο Αγγελόπουλος γυρίζει τις «Μέρες του ΄36»(1972), ταινία που αποτελεί το πρώτο μέρος της πολιτικής του τριλογίας. Ταινία αλληγορική για τη δικτατορία και τον εγκλεισμό που αν και τοποθετείται στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά κάνει σαφείς παραλληλισμούς για το αυταρχικό καθεστώς των συνταγματαρχών.
Η ταξηκότητα της ελληνικής κοινωνίας κατά την περίοδο 1944-1974, οι ιστορικές αντιθέσεις μεταξύ των στρωμάτων και των τάξεων που την αποτελούν, οι συγκρούσεις των κατοχικών δυνάμεων με τις δυνάμεις της Αντίστασης του ελληνικού λαού, οι αιχμηρές προεκτάσεις στη μετεμφυλιακή εποχή λαό στη περίοδο της δικτατορίας εμφανίζονται στις ταινίες του ΝΕΚ
Η κινηματογραφική έκφραση της νεωτερικότητας την περίοδο 1974-1981 στη Ελλάδα μετεωρίζεται ανάμεσα στους δύο τύπους τον Ανατολικό ( σύγκρουση ανάμεσα στην παράδοση και τον εκσυγχρονισμό και μεταξύ της θρησκείας και των πολιτικών ιδεολογιών)και το Δυτικό ( διερεύνηση της αμφισβήτησης του βιωμένου κόσμου της αστικής τάξης). Την περίοδο αυτή κυριαρχεί η προβολή του πολιτικού στοιχείου. Οι Έλληνες σκηνοθέτες στρέφονται στη θεματολογία της πρόσφατης ιστορίας, ως πεδίου όπου βιώνεται η σύγκρουση μεταξύ μιας αυτοχθόνιας παράδοσης ηττημένης ανταρσίας και της επιβολής ενός καταπιεστικού εκσυγχρονισμού. Παράλληλα έλκονται από τη θεματολογία της αμφισβήτησης του αστικού βιωμένου κόσμου και τον υφέρποντα αντιοπτικοκεντρισμό του στρουκτουραλισμού. Μυθοποιούν την πρόσφατη ιστορία και απορρίπτουν τη μυθοπλασία. Αυτή η παρατήρηση ισχύει τόσο για τον «Θίασο» όσο και τον «Μεγαλέξανδρο»του Αγγελόπουλου .

Ο «Θίασος» (1974-1975)ερμηνεύει την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Εμφύλιο υπό το πρίσμα της διάσωσης της αριστεράς- οπτική που είχε αποκτήσει ιδιαίτερη απήχηση στο ριζοσπαστικοποιημένο χώρο της αντιπολιτευτικής κοινής γνώμης στην ύστερη περίοδο της δικτατορίας. Σε ότι αφορά την τεχνική, θα πρέπει να τονίσουμε τη διαμόρφωση μιας διαλεκτικής στο μοντάζ που συνδυάζεται με πλαν σεκάνς. Η ταινία αρχίζει με κίνηση της μηχανής 9dolly backwards) το 1952, που αποκαλύπτει τους δρόμους του Αιγίου και μετά, με αντίθετη κίνηση ( dolly forward), επανέρχεται στο χώρο, το 1938, στην περίοδο της μεταξικής δικτατορίας. Στα δεκατέσσερα αυτά χρόνια , μέσα από την περιπλάνηση του θιάσου, περνάμε στη σκηνή της ελληνικής ιστορίας από τη μεταξική δικτατορία στη Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο, μέχρι την άνοδο στην εξουσία του Παπάγου.
Ο «Μεγαλέξανδρος» (1980) χρησιμοποιεί το ιστορικό γεγονός της σφαγής του Δήλεσι, με τέτοιο τρόπο, που θέτει εκ νέου τα προβλήματα των εσωτερικών συγκρούσεων στη περίοδο της Αντίστασης και του Εμφυλίου αλλά και καλεί το θεατή να διαμορφώσει τη δική του ερμηνεία σε διλλήματα που είχαν ζωτική σημασία για τις τότε διεργασίες στα πλαίσια του ΠΑΣΟΚ και των δύο κομμουνιστικών κομμάτων.
Η ταινία «Οι κυνηγοί» (1977) είναι πιο κοντά στη δυτική θεματολογία, όπου εδώ ισχύει τόσο η απόρριψη της μυθοπλασίας όσο και το αντίστοιχο έλλειμμα στη λογοτεχνική παράδοση. Εδώ σε αυτή την ταινία ο Αγγελόπουλος μεταπλάθει πολλά στοιχεία από τον Μπουνυέλ.
Την περίοδο 1989-2000 η κρίση της πολιτικής και η πρόκληση των εκδοτών συνδυάζεται και με την αδυναμία του νεωτερικού παραδείγματος, που είχε καταστεί κυρίαρχο στον χώρο του κινηματογράφου, να επηρεάσει το ευρύτερο πεδίο της σηματοδότησης. Τα διλήμματα και τα αδιέξοδα της μεταπολίτευσης αποτυπώνονται σε μια σειρά ταινιών με επίκεντρο τη θεματική του ταξιδιού και της επιστροφής που χρησιμοποιεί και ο Αγγελόπουλος στην ταινία του «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984). Η μεταπήδηση από τη σκηνή της ιστορίας στη διερεύνηση της αστικής συνείδησης, αποτυπώνεται στην ταινία «Ο θάνατος του Μελισσοκόμου» (1986) και η διαπάλη για τη συγκρότηση της εθνική ταυτότητας ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και τη βαλκανική, καθώς και η κριτική του εθνικισμού αποτυπώνονται στη τριλογία των συνόρων, του Αγγελόπουλου «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», «Το βλέμμα του Οδυσσέα»(1995), «Μια αιωνιότητα και μια μέρα»(1998).


Το 2004 γυρίζει την ταινία «Το λιβάδι που δακρύζει» με θεματική το ταξίδι, τον γυρισμό και τις επιπτώσεις του εμφυλίου.
Μια ομάδα ξεριζωμένων Ελλήνων της Οδησσού φτάνει σε ένα βαλτότοπο της Ελλάδας που ορίζεται ένα ποτάμι που τον διασχίζει. Οι πρόσφυγες στεριώνουν εκεί έναν οικισμό προσπαθώντας να ξανακτίσουν τη ζωή τους. Μια οικογένεια κυριαρχεί. Ο πατέρας αυστηρός και πείσμων, μετά το θάνατο της γυναίκας του θα θελήσει να παντρευτεί την Ελένη, ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε στο σπίτι του αφού το είχαν περιμαζέψει στο φευγιό τους μέσα στο χαμό του διωγμού.
Ο γάμος δεν θα γίνει ποτέ και η Ελένη το σκάει με το γιο του που αγαπιούνται από παιδιά
Η περιπλάνηση των δύο νέων στην Ελλάδα, με την προστασία μιας ομάδας μουσικών, μετατρέπεται σε μια τραγική ιστορία. Η ταραγμένη πολιτική σκηνή οδηγεί τους νέους να αντιμετωπίσουν μια σειρά από γεγονότα που σημαδεύουν οριστικά τη ζωή τους. Μη μπορώντας να στεριώσουν πουθενά, κουβαλώντας την κατάρα του πατέρα για την προδοσία, ο νέος θα αναγκαστεί να φύγει στην Αμερική σε αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρα. Η Ελένη, μόνη της πλέον θα βιώσει τη φρίκη του πολέμου και του εμφύλιου, χάνοντας και τα δυο της παιδιά. Μετά από διαδοχικές φυλακίσεις για αντιστασιακή δράση θα εξοριστεί από την πατρίδα που νόμισε ότι είχε βρει φτάνοντας μια μέρα μικρό παιδάκι στην Ελλάδα.
Το 2008 γυρίζει την ταινία «Η Σκόνη του Χρόνου» χρησιμοποιώντας και εδώ τη ιστορία, χρονικές μεταβάσεις με κεντρικό πρόσωπο την Ελένη, ίσως όχι τυχαία το όνομα αυτό ( μια Ελένη και αιτία την αγάπη, κατά τον μύθο, φταίει για όλα τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στην Ελλάδα ή από την άλλη δεν φταίει αυτή, έτσι ήταν η μοίρα).
O Α, Αμερικανός σκηνοθέτης ελληνικής καταγωγής, γυρίζει μια ταινία πάνω στην ιστορία του και την ιστορία των γονιών του. Μια ιστορία που εξελίσσεται στην Ιταλία, την Γερμανία, την Ρωσία, το Καζακστάν, τον Καναδά και τις Η.Π.Α. Κεντρικό πρόσωπο, η Ελένη, που διεκδικείται και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης. Ταυτόχρονα, ένα μακρύ ταξίδι, στην μεγάλη Ιστορία και στα γεγονότα των τελευταίων πενήντα χρόνων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Τα πρόσωπα της ταινίας κινούνται σαν σε όνειρο, η σκόνη του χρόνου μπερδεύει τις μνήμες. Ο Α τις αναζητά και τις ζει στο παρόν.
Γύρω από την προβληματική τι είναι «εθνικός κινηματογράφος», ο Αγγελόπουλος είπε: εγώ πιστεύω ότι όλοι θέλουμε να κάνουμε κινηματογράφο που να είναι λαϊκός με την εξής έννοια: να χρησιμοποιεί ότι έχει ως παράδοση και ιστορία αυτός ο χώρος. Και από την άλλη πλευρά, λαϊκός με την έννοια της ανταπόκρισης. Το θέμα είναι να προσπαθήσουμε να ενημερώσουμε τον κόσμο που ζει, αναγκαστικά, σε μια σύγχυση για το τι είναι αλήθεια και τι όχι, και ότι αυτές τις ταινίες αξίζει να δει και εκείνες όχι. Γιατί αυτές οι ταινίες δουλεύουν πάνω στο εποικοδόμημα του, δεν τον θεωρούν παθητικό καταναλωτή, αλλά συμμετέχοντα άνθρωπο…»Εθνικός κινηματογράφος» μπορεί να ονομαστή ο κινηματογράφος που έχει κοινά χαρακτηριστικά, όπως ήταν, ας πούμε ο νεορεαλιστικός στην Ιταλία… μπορεί να αποτελείται από διάφορες τάσεις αλλά και να είναι σημαδεμένος από ένα συγκεκριμένο χώρο πολύ κοντά στα προβλήματά του».

Στις 24-1-2012 φεύγει από τη ζωή, από τροχαίο ατύχημα, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας του ταινίας"Η άλλη θάλασσα" και περνά στη Ιστορία .
Ο Εμίρ Κουστουρίτσα δήλωσε μαθαίνοντας τον θάνατο του Αγγελόπουλου, ότι οι ταινίες του τελευταίου αποτέλεσαν γι' αυτόν έμπνευση και διαμόρφωσαν την εικόνα του για τον κινηματογράφο. Ο πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ (Festival des Films du Monde de Montréal) Σερζ Λοζίκ (Serge Losique) και προσωπικός φίλος του Αγγελόπουλου, ανακοίνωσε ότι η επόμενη διοργάνωση το 2012 θα γίνει στην μνήμη του Έλληνα σκηνοθέτη.
Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καθιέρωσαν το 2012 Διεθνές Βραβείο «Θόδωρος Αγγελόπουλος» ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα δημιουργού. Το βραβείο θα απονέμεται κάθε Νοέμβριο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.



Φιλμογραφία
Year Τίτλος Συνεισφορά Σημείωση
1968 Η Εκπομπή Σκηνοθέτης μικρού μήκους
1970 Αναπαράσταση Σκηνοθέτης -
1972 Μέρες του ’36 Σκηνοθέτης -
1975 Ο θίασος Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
1977 Οι Κυνηγοί Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
1980 Ο Μεγαλέξανδρος Σκηνοθέτης -
1983 Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη Σκηνοθέτης Τηλεταινία
1984 Ταξίδι στα Κύθηρα Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
1986 Ο Μελισσοκόμος Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
1988 Τοπίο στην Ομίχλη Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
1991 Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
1995 Το βλέμμα του Οδυσσέα Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
1998 Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα Σκηνοθέτης/Συγγραφέας Χρυσός Φοίνικας 1998

2003 Τριλογία - Ι. Το λιβάδι που δακρύζει Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
2008 Τριλογία - ΙΙ. H σκόνη του χρόνου Σκηνοθέτης/Συγγραφέας -
2012 Τριλογία - ΙΙΙ. Η άλλη θάλασσα Σκηνοθέτης/Συγγραφέας Σε εξέλιξη

Βραβεία
• Η Εκπομπή, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968
• Αναπαράσταση, Α' βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1970, βραβείο Ζωρζ Σαντούλ (Γαλλία, 1971), καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ Hyères (1971), ειδική μνεία της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1971)
• Μέρες του `36, Βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1972, βραβείο της FIPRESCI στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1972)
• Ο Θίασος, Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, Α' αντρικού και Α' γυναικείου ρόλου, Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975, καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1970-1980 από την Ένωση Κριτικών της Ιταλίας
• Οι Κυνηγοί, Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σικάγο (1977), βραβείο της Ένωσης Τούρκων κριτικών (1977), επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών
• Ο Μεγαλέξανδρος έλαβε το βραβείο FIPRESCI το 1980 στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας.
• Ταξίδι στα Κύθηρα, βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών (1984), κρατικά βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α΄ ανδρικού ρόλου, α' γυναικείου ρόλου,σκηνογραφίας, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Ρίο ντε Τζανέιρο (1984),
• Τοπίο στην Ομίχλη έλαβε (μοιράστηκε) το Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας, βραβείο Φελίξ καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας (1988).
• Το Βλέμμα του Οδυσσέα έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών, βραβείο της FIPRESCI (1995). Επίσης, οι κριτικοί του περιοδικού Time το ψήφισαν στις 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.[11]
• Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (1998).
• Τριλογία - Το Λιβάδι που Δακρύζει κέρδισε βραβείο της FIPRESCI (2004).
• Βραβείο «Αλεξάνταρ Λίφκα» του Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Πάλιτς, για το σύνολο του έργου του (2006).[9]
• Xρυσό μετάλλιο του ιδρύματος Circulo de Bellas Artes (Mαδρίτη, 2008) για το σύνολο του έργου του.
• Χρυσή Σφραγίδα, ανώτατη διάκριση της Γιουγκοσλαβικής Κινηματοθήκης.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. el.wikipedia.org
2. www.theoangelopoulos.gr
3. Κολοβός Ν. Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος, Πάτρα 2003.
4. Κομνηνού Μ. Από την Αγορά στο Θέαμα, Αθήνα.

γ.ξ.

Chinese Lunar New Year 2012

click on title






JAN 23, 2012 marks the start of the Chinese Lunar New Year 2012, the Year of the Dragon. One of the 12 animals of the Chinese zodiac, the dragon signifies good fortune and power. In the Chinese astrological cycle, this year is also associated with the element of water, which makes 2012 the Year of the Water Dragon -- an emblem of optimism and growth that comes around only once every 60 years. People around the world are ushering in this auspicious year with displays of fireworks, family get-togethers, temple visits, and street festivals. Collected below are images from several countries where revelers have been welcoming the arrival of the Water Dragon.

IN FOCUS THE ATLANTIC

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Η Ακρόπολη σε τρισδιάστατες προβολές

Tρισδιάστατες προβολές αρχίζουν το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Φεβρουαρίου στο ισόγειο του Μουσείου Ακρόπολης, και συγκεκριμένα στην Αίθουσα Εικονικής Πραγματικότητας.






Θα προβάλλεται η δεκάλεπτη ταινία «Η Ακρόπολη στην Αρχαιότητα» που πραγματοποιήθηκε με την επιστημονική εποπτεία της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης.

Στην ταινία παρουσιάζονται τα μνημεία της Ακρόπολης από τα οποία ο επισκέπτης αντλεί χρήσιμες πληροφορίες για την κατανόηση των αρχιτεκτονικών γλυπτών που εκτίθενται στο Μουσείο.



Θα πραγματοποιούνται δύο προβολές κάθε Σάββατο και Κυριακή, στις 11 π.μ. στην αγγλική γλώσσα και στις 12 το μεσημέρι στην ελληνική (συμβολικό αντίτιμο ειδικού εισιτηρίου 1 ευρώ).



Για την παρακολούθηση των προβολών από ομάδες επισκεπτών άνω των 10 ατόμων απαιτείται τηλεφωνική κράτηση από Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00 π.μ. έως 5:00 μ.μ. στο 210 9000903.



Η δραστηριότητα αυτή εντάσσεται στο πρόγραμμα «Μια μέρα στο Μουσείο Ακρόπολης».

Περισσότερες πληροφορίες παρέχονται στην ιστοσελίδα του Μουσείου www.theacropolismuseum.gr.


in.gr

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

"Love story of the mermaid" underwater theater show

video


A member of British Aquabatix group performs inside an aquarium during the "Love story of the mermaid" underwater theater show at Turkuazoo Aquarium center in Istanbul, Turkey, Jan. 27, 2012. The show will be presented till Jan. 29. (Xinhua/Ma Yan)

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ο «Τιτανικός» του Τζ.Κάμερον... βουλιάζει ξανά σε τρεις διαστάσεις

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από το παρθενικό και τραγικό ταξίδι του Τιτανικού, ο Τζέιμς Κάμερον αποφάσισε να κυκλοφορήσει ξανά στις αίθουσες ο Τιτανικός του, σε τρεις διαστάσεις αυτή τη φορά.

κλικ για να δείτε το video



Αν και πολλοί είχαν αμφιβολίες σχετικά με την ποιότητα της μετατροπής σε 3D μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε σε 3D, η διαδικασία της μετατροπής κράτησε αρκετούς μήνες.

Άλλωστε, ο Τζέιμς Κάμερον είναι γνωστός για την τελειομανία του και οι περισσότεροι εκτιμούν ότι το αποτέλεσμα δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από ποιοτικό. Ήδη τα πρώτα σχόλια ήταν θετικά.

Η ιστορία αγάπης του Τζακ (Λεονάρντο Ντι Κάπριο) και της Ρόουζ (Κέιτ Ουίνσλετ) θα κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 6 Απριλίου, τέσσερις ημέρες πριν την συμπλήρωση των 100 χρόνων της έναρξης του ταξιδιού του Τιτανικού (10 Απριλίου 1912), σε 3D, 2D (με κρυστάλλινη εικόνα) και σε IMAX.

Newsroom ΔΟΛ

The Picasso that's been in the wars

He painted Guernica to expose General Franco's tyranny, and refused to let it return home until the dictator was dead. Now it's showing the scars of its global tour, say Alasdair Fotheringham and Enjoli Liston


Every night, after the last visitor to Madrid's Reina Sofia Museum has left, the prestigious art gallery's newest curator flickers into life. The expert is a ground-breaking robot, which this week began the most exhaustive research exercise ever performed on Picasso's controversial masterpiece Guernica. Its mission: to establish the true extent of the damage that the painting has suffered in its turbulent 75-year lifetime.

Running on a network of rails across the 3.5- by 7.8-metre work, the robot will use the latest infrared and ultraviolet scanning technology to take millions of high-definition images of areas as small as 25 microns (25 thousandths of a millimetre). These will build up a 3D virtual image of the painting, which restorers will use to assess its condition.

Guernica was commissioned by the Spanish Republican government, which wanted Picasso to create a work to represent the nation at the International Exhibition in Paris, in 1937. The result was a black-and-white depiction of tormented figures reflecting the horrors of the civil war that gripped Spain at that time. The painting's title is the name of the ancestral capital of northern Spain's Basque region, which was bombed that same year by aircraft from fascist Italy and Nazi Germany – allies of Spain's future dictator, General Francisco Franco. Historians estimate that the attack killed up to 1,600 people, and Picasso's representation has become one of the most studied paintings in the history of modern art.

After the exhibition, the painting went on a 20-year tour of museums across the world. The rolling and unrolling of the canvas for transportation took its toll, and by the 1960s Picasso reportedly declared: "Enough is enough." But it was not until 1981 that Guernica made its final journey home from the Museum of Modern Art in New York, to which Picasso had loaned it until democracy had been restored in Spain.

Telefonica, a Spanish telecoms company sponsoring the new project at the Reina Sofia, said in a statement that it is the first "full-scale health check" on the painting since 1998, when it was judged to be in a "very precarious condition". That analysis found 129 imperfections in Guernica, including cracks, creases, marks and stains, which were attributed to its chaotic history. As a result, the work was banned from being moved again.

In 2008, the Reina Sofia (where the painting finally settled) X-rayed Guernica again to check it had not deteriorated further. The results showed that although the imperfections had not increased, the painting had been damaged during restoration after a graffiti attack in 1974. Some critics said it was in a "dangerous" state of repair, while others argued it was fit to move again. However, experts say this new study will be more comprehensive than any that have gone before, and will finally determine the true state of Guernica.

"This is a real breakthrough," Professor Teresa Espejo, an expert in restoration at the University of Granada, told The Independent. X-rays allow restorers to see "the inside of the painting" and examine the state of the canvas, but ultraviolet imaging will also show any repainted sections and mistakes, and infrared will even display underlying sketches, Ms Espejo says.

"We've been using some of these techniques, like ultraviolet photos, for more than 20 years... but what is so innovative is they will all be digitalised in the same computer," she said. "Such precise combined photos revealing, say, the exact nature of the different types of paints used will be amazing."

Once the robot's work on Guernica is complete it will be used on other key works of art in the Reina Sofia. Guernica itself will be the centrepiece of a new exhibition on 1930s art, due to open at the gallery in autumn.

However, if restorers decide the painting could be fit for another move, it could lose its status as a permanent exhibit at the Reina Sofia. Miguel Zugaza, director of the Prado Museum, claims that Guernica's rightful home is there – as Picasso stated in his will. The Guggenheim Museum in Bilbao (20 miles from the town of Guernica) has also staked its claim to the artwork.

But Manual Borja-Villel, director of the Reina Sofia, told the Spanish daily ABC on Tuesday: "Taking [Guernica] out of the museum would be taking it out of its context and the case is closed." He also denied calling Spain's Minister of Culture to ensure the painting stayed put. "It's not new for one gallery to want works of art from others. I could fancy having the State Hermitage collection [in Moscow], but it doesn't cross my mind to call [Russian President Vladimir] Putin," he said.

In the picture: The story of Guernica

Picasso is commissioned by the Spanish Republican government to create a work to mark the bombing of Guernica (a town in the Basque region) in 1937 by Italian and German forces at the behest of the Nationalists during the Spanish Civil War. The painting goes on display at the Paris Exposition later that year.

When the Exposition finishes, the painting is sent on a tour to publicise the violence of the fascists and to raise funds for the Republican cause. After exhibitions in various Scandinavian capitals, it is displayed in London's Whitechapel Art Gallery in 1939.

Guernica returns to France because Picasso refuses to allow the painting to travel to Spain after General Franco's Nationalists take control later that year. It is shipped to New York soon after Poland falls to the Nazis later in 1939. It finds shelter in New York's Museum of Modern Art (MoMA).

The painting tours the US until 1952. It visits Brazil between 1953 and 1956, then travels to various European cities, returns to MoMA, and then goes to Chicago and Philadelphia. Concerns about the painting's deterioration see it returned to MoMA, where it undergoes its first restoration, in 1957.

Picasso dies in 1973. Vietnam War protester Tony Shafrazi spray-paints "KILL LIES ALL" across the painting a year later. He says he attacked it to bring it up to date. Curators at MoMA restore it, but damage it in the process.

In 1981, Guernica returns to Spain after Franco's death. MoMA lost its attempt to argue against the move by claiming that Spain had not become the republic that Picasso put in his will as a condition for the painting's repatriation.

Guernica moves from Madrid's Museo del Prado to the Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia in 1992. Basque nationalists have since argued that it should be housed in the Guggenheim in Bilbao, but it remains in Madrid.

The Independent

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

The Other Vitruvian Man

Was Leonardo da Vinci's famous anatomical chart actually a
collaborative effort?
By Toby Lester


Claudio Sgarbi says he "was totally astonished" when he examined a manuscript including a drawing that seemed to prefigure Leonardo da Vinci's Vitruvian Man.

Vitruvian Man (C. 1490), Giacomo Andrea Da Ferrara, Biblioteca Ariostea, Ferrara (Cart. Sec. XVI, Fol. Figurato, Classe II, N. 176, Fol 78V)

In 1986, during a visit to the Biblioteca Comunale Ariostea, in Ferrara, Italy, an architect named Claudio Sgarbi called up an anonymous copy of the Ten Books on Architecture, written by the Roman architect Vitruvius. The only such treatise to have survived from antiquity, the Ten Books is a classic, studied by historians of architecture and antiquity alike. Early copies are of great interest to scholars, but few had any idea this one existed. Academic inventories made no mention of it, and the Ariostea catalog described it unpromisingly as only a partial manuscript.

When Sgarbi took a look at it, he discovered, to his amazement, that in fact it contained almost the full text of the Ten Books, along with 127 drawings. Moreover, it showed every sign of having been produced during the late 1400s, years before anyone was known to have systematically illustrated the work. “I was totally astonished,” Sgarbi told me. But then he made what he calls “a discovery within the discovery”: On the manuscript’s 78th folio, he found a drawing that gave him the chills. It depicted a nude figure inside a circle and a square—and it looked uncannily like Leonardo da Vinci’s Vitruvian Man.

Everybody knows Leonardo’s drawing. It has become familiar to the point of banality. When Leonardo drew it, however, he was at work on something new: the attempt to illustrate the idea, set down by Vitruvius in the Ten Books, that the human body can be made to fit inside a circle and a square.

This was more than a geometrical statement. Ancient thinkers had long invested the circle and the square with symbolic powers. The circle represented the cosmic and the divine; the square, the earthly and the secular. Anyone proposing that a man could be made to fit inside both shapes was making a metaphysical proposition: The human body wasn’t just designed according to the principles that governed the world; it was the world, in miniature. This was the theory of the microcosm, and Leonardo hitched himself to it early in his career. “By the ancients,” he wrote around 1492, “man was termed a lesser world, and certainly the use of this name is well bestowed, because ...his body is an analogue for the world.”

But what should this microcosmic man look like? Vitruvius hadn’t provided illustrations. Artists in medieval Europe, loosely echoing Vitruvius, had come up with visions of their ideal man: Christ on the cross, representing both the human and the divine. But until the late 1400s, nobody had tried to work out exactly how a man with Vitruvian proportions might be inscribed inside a circle and a square. This was the challenge that prompted Leonardo to draw Vitruvian Man.

He wasn’t the first to try. The earliest known effort, by the architect Francesco di Giorgio Martini, came in the 1480s, but it was more dreamy than precise, and in several respects failed to correspond to Vitruvius’ specifications: most notably, the one dictating that the navel should appear at the center of the circle.

Leonardo’s solution was to de-center the circle and the square—or at least people thought this was his solution until Claudio Sgarbi came along. Sgarbi, a Modena-based architectural historian, initially assumed the drawing in the Ferrara library had to be a copy of Leonardo’s because the correspondences between the two were too close to be coincidental. But as he studied the drawing, Sgarbi discovered it to be full of false starts and corrections—none of which would have been necessary had its illustrator been copying Leonardo. This led him to a startling thought: Perhaps the Ferrara picture had come first.

But who was this anonymous artist, and what was his relationship to Leonardo?

After years of study, Sgarbi thinks he has the answer. In a volume of academic papers to be published this winter by the Italian publisher Marsilio, he proposes that the author was a young architect named Giacomo Andrea da Ferrara.

What little is known about Giacomo Andrea derives primarily from a remark made in On Divine Proportion (1498), by Luca Pacioli, who described him as both a dear friend of Leonardo’s and an expert on Vitruvius. Leonardo himself records in his notes having had dinner with Giacomo Andrea in 1490, the year Leonardo is thought to have drawn Vitruvian Man. And elsewhere Leonardo mentions “Giacomo Andrea’s Vitruvius”—a direct reference, Sgarbi believes, to the Ferrara manuscript. “Everything started to fit perfectly, like in a puzzle,” he told me.

Sgarbi’s hunch is that Leonardo and Giacomo Andrea collaborated on their drawings, but few traces of Giacomo Andrea survive, and unearthing more, enough to make Sgarbi’s case definitively, may take years. Still, scholars already find it intriguing. The French historian Pierre Gros, one of the world’s foremost authorities on Vitruvius, says he considers the idea “seductive and convincing.”

One of the few other known references to Giacomo Andrea concerns his death. In 1499 the French occupied Milan, where he and Leonardo had lived since the 1480s. Already admired internationally, Leonardo established cordial relations with the French and safely fled the city. But Giacomo Andrea wasn’t so lucky. He apparently stayed on as a kind of resistance fighter, and the French captured, hanged and quartered him the following year. “Because of his loyalty to the Duke of Milan,” Sgarbi says, “Giacomo Andrea was erased from history”—as was his Vitruvian Man.

Toby Lester’s new book, Da Vinci’s Ghost, is about the history behind Leonardo’s Vitruvian Man. You can read more of his work at tobylester.com.

Smithsonian.com

Διεθνής έρευνα στο Αιγαίο για τα αρχαιότερα ναυάγια του κόσμου




Oι Μινωίτες, δεινοί θαλασσοπόροι, εξαφανίστηκαν μυστυριωδώς πριν από περίπου 3.500 χρόνια


Λονδίνο

Σε συνεργασία με το διάσημο Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του Γουντς Χολ στη Μασαχουσέτη, ερευνητές της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων αναζητούν στο Αιγαίο το πρώτο μινωικό ναυάγιο, που θα ήταν πιθανότατα και το αρχαιότερο ναυάγιο του κόσμου.

Ο φιλόδοξος στόχος τους για τον εντοπισμό ναυαγίων της Εποχής του Χαλκού παραμένει προς το άπιαστος -ορισμένοι, μάλιστα, πιστεύουν ότι θα παραμείνει για πάντα ευσεβής πόθος.

Η έρευνα, ωστόσο, έχει ήδη αποκαλύψει σημαντικά στοιχεία για το αρχαίο εμπόριο στη Μεσόγειο.

Η ομάδα του Μπρένταν Φόλεϊ από τη Μασαχουσέτη (αριστερά στην ένθετη) και του Θεοτόκη Θεοδούλου από την Αθήνα (δεξιά στην ένθετη) ερεύνησε τον περασμένο Οκτώβριο τα νερά γύρω από το νησάκι Δία, λίγο έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης. Τη δεκαετία του 1970, ο Ζακ Υβ Κουστώ είχε ανακαλύψει στη Δία τα βυθισμένα ερείπια ενός αρχαίου λιμενοβραχίονα, και διατύπωσε την υποψία ότι το νησί αποτελούσε κάποτε σημαντικό αγκυροβόλιο.

Οι υποψίες του επιβεβαιώνονται τώρα από τη νέα έρευνα, κατά την οποία εντοπίστηκαν πέντε ναυάγια. Δεν ήταν μινωικά, καθώς χρονολογήθηκαν στον 2ο π.Χ. αιώνα μέχρι τον 9ο μ.Χ. αιώνα.

Σε συνδυασμό με άλλα ευρήματα στις απότομες πλαγιές του νησιού, τα ναυάγια αποκαλύπτουν ότι η Δία χρησιμοποιούνταν ως καταφύγιο στην περίπτωση κακοκαιρίας από Έλληνες, Ρωμαίους και Βυζαντινούς ναυτικούς.

Πρόκειται βέβαια για μια σημαντική αρχαιολογική επιτυχία, ωστόσο οι Φόλεϊ και Θεοδούλου ήλπιζαν για κάτι πολύ καλύτερο, το πρώτο ναυάγιο του Μινωικού πολιτισμού, ο οποίος άκμασε την Εποχή του Χαλκού αλλά εξαφανίστηκε μυστηριωδώς πριν από περίπου 1.500 χρόνια.

Μέχρι σήμερα, οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει μόνο την τοποθεσία ενός πιθανού μινωικού ναυαγίου. Το 2003, η Ελπίδα Χατζηδάκη της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων ανακάλυψε αγγεία του 1800 π.Χ κοντά στο νησί της Ψείρας, ενός ακατοίκητου νησιού έξω από τις βορειοανατολικές ακτές της Κρήτης. Το ίδιο το πλοίο που μετέφερε τα αγγεία, όμως, ήταν παντελώς άφαντο.

Από το Ουλού Μπουρούν στους Μινωίτες

Η τελευταία έρευνα δεν ήταν η πρώτη που απέβη άκαρπη. Ο Σέλεϊ Ουόσμαν του Πανεπιστημίου Texas A&M, ο οποίος έχει αναζητήσει χωρίς επιτυχία ναυάγια ανάμεσα στην Κρήτη και την Αίγυπτο, σχολιάζει στο δικτυακό τόπο του Nature ότι η ανακάλυψη μινωικών ναυαγίων είναι «σχεδόν αδύνατη».

Όπως εξηγεί, τα ναυάγια αυτά είναι τόσο παλιά ώστε πρέπει να έχουν πλέον θαφτεί κάτω από 3-4 μέτρα ιζημάτων.

Επιπλέον, μεγάλο μέρος του βυθού σε βάθος μικρότερο των 600 μέτρων έχει ισοπεδωθεί από αλιευτικά εργαλεία βυθού, ακόμα και σε περιοχές όπου η χρήση τους απαγορεύεται.

Η ελληνοαμερικανική ομάδα, πάντως, συνεχίζει να ελπίζει, βασιζόμενη κυρίως σε μια προηγούμενη μεγάλη επιτυχία: Το 1982 ανακαλύφθηκε έξω από τις ακτές της Τουρκίας, απέναντι από το Καστελόριζο, το λεγόμενο ναυάγιο του Ουλού Μπουρούν, το οποίο χρονολογήθηκε στον 13ο π.Χ αιώνα, μόλις ένα ή δύο αιώνες μετά την εξαφάνιση των Μινωιτών.

Δέκα χρόνια ανασκαφής έχουν δώσει 17 τόνους πολύτιμων ευρημάτων που προέρχονται από τουλάχιστον 11 πολιτισμούς -ανάμεσά τους, ένας χρυσός σκαραβαίος με το όνομα της Νεφερτίτης και φορτία χαλκού από την Κύπρο.

Παρόλο που η έρευνα του περασμένου Οκτωβρίου δεν πέτυχε τον κύριο στόχο της, ο Μπρένταν Φόλεϊ έχει ήδη συγκεντρώσει το ένα εκατομμύριο από τα 1,8 εκατ. δολάρια που χρειάζεται για να επιστρέψει με την ομάδα του στο Αιγαίο το 2012.

Αυτή τη φορά, οι ερευνητές θα χρησιμοποιήσουν όχι ένα αλλά τρία ρομποτικά βαθυσκάφη, τα οποία θα σαρώσουν επίπεδες περιοχές του βυθού σε βάθος μέχρι 6.000 μέτρα. Αυτές οι περιοχές μεγάλου βάθους, όπως και οι περιοχές από όπου περνούν υποβρύχια καλώδια, δεν έχουν καταστραφεί από συρόμενα αλιευτικά εργαλεία, όπως συμβαίνει στα ρηχά.

Ο Φόλεϊ δηλώνει ότι είναι αποφασισμένος να συνεχίσει τις έρευνες για όσο χρειαστεί: «Θα ήθελα να το κάνω κάθε χρόνο για τα επόμενα 20 με 30 χρόνια, μέχρι να είμαι πια πολύ μεγάλος για να βγαίνω στη θάλασσα» λέει ο ίδιος.



Newsroom ΔΟΛ

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Το Video του BBC:Παυλοπέτρι η βυθισμένη αρχαία ελληνική πόλη ξαναχτίζεται ψηφιακά

Για να δείτε το VIDEO κλικ στον τίτλο




Δείτε τα ευρήματα, μεθοδολογία χρησιμοποιώντας την σύγχρονη τεχνολογία, αποτυπώσεις από ελικόπτερο, φωτογραφικές μηχανές τρισδιάστατης καταγραφής, ρομπότ, υπολογιστικά προγράμματα, φωτόμετρα, αναπαραστάσεις,ώστε οι αρχαιολόγοι να χαρτογραφήσουν ψηφιακά και να δημιουργήσουν το τρισδιάστατο μοντέλο της πόλης- πύλη για την ενδοχώρα.
Είναι μία πόλη με άριστη ρυμοτομία, καλοσχεδιασμένους δρόμους, σπίτια διώροφα περιτριγυρισμένα από κήπους και ένα πολύπλοκο σύστημα διαχείρισης των υδάτων, όπως δείχνουν τα κανάλια και οι υδρορροές. Μόνον που βρίσκεται τέσσερα μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πρόκειται για μία βυθισμένη αρχαία ελληνική πόλη, που έρχεται κατ΄ ευθείαν από την ηρωική εποχή της Ιλιάδας του Ομήρου, πόσο μάλλον που βρίσκεται στην Πελοπόννησο στις νότιες ακτές της Λακωνίας κοντά -θα μπορούσε να πει κανείς- στα παλάτια του Μενελάου. Στο Παυλοπέτρι, όπως έχει ονομασθεί από το διπλανό χωριό, έλληνες και ξένοι αρχαιολόγοι δραστηριοποιούνται εντατικά τα τελευταία χρόνια, μόνον που, μόλις φέτος το καλοκαίρι η αρχαία πόλη χαρτογραφήθηκε πλήρως ψηφιακά -με περιθώριο σφάλματος μικρότερο από τρία εκατοστά- και στη συνέχεια «ξανακτίσθηκε» σε τρεις διαστάσεις με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας. Το τρισδιάστατο μοντέλο της βυθισμένης πολιτείας, δημιούργημα του Πανεπιστημίου του Νότινγκχαμ παρουσιάσθηκε μάλιστα πριν από λίγο καιρό σε ντοκιμαντέρ του BBC στη Βρετανία. Οχι όμως και στην Ελλάδα, όπου ούτε καν τα αποτελέσματα της έρευνας των βρετανών επιστημόνων δεν ανακοινώνονται επισήμως.



«Είναι ένα από τα λίγα μέρη στον κόσμο όπου μπορείς κυριολεκτικά να κολυμπήσεις κατά μήκος ενός βυθισμένου δρόμου μιας αρχαίας πόλης ή να κοιτάξεις μέσα σε έναν τάφο», δηλώνει πάντως ο δρ Τζον Χέντερσον επικεφαλής των θαλασσίων ερευνών που διεξάγονται από το Κέντρο Υποβρύχιων Αρχαιολογικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Νότινγκχαμ. Η ομάδα του έχει μέχρι στιγμής επισημάνει δεκάδες κτίρια, έξι μεγάλους δρόμους και ακόμη θρησκευτικά ιερά και τάφους.



Μεταξύ του 2000 και του 1100 π. Χ. άνθησε η πόλη-λιμάνι φθάνοντας στο μεγαλύτερο μέγεθός της στην περίοδο 1700-1500 π. Χ., ενώ η εγκατάλειψή της έγινε περίπου έναν αιώνα πριν από το τέλος της 1ης π. Χ. χιλιετίας. Εκείνη την εποχή κάλυπτε περί τα 20 στρέμματα όπως έδειξαν οι έρευνες. Το όνομά της παραμένει όμως άγνωστο, το ίδιο και το πολιτικό καθεστώς της. Παρ΄ όλα αυτά οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι θα ήταν ένας εμπορικός ή πολιτικός δορυφόρος του Μινωικού πολιτισμού ενώ κατά τους τελευταίους αιώνες της ύπαρξής της πιθανώς να λειτουργούσε ως λιμάνι του μυκηναϊκού κόσμου.Από τα ευρήματα είναι φανερή η επαφή των κατοίκων με την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου. Γύρω στα 1200 π. Χ. μάλιστα, εποχή που συνδέεται με τον πόλεμο της Τροίας θα ήταν μία ακμάζουσα πόλη με περίπου 2.000 κατοίκους.Πλούσια πόλη, το μαρτυρούν άλλωστε και τα ευρήματα.

Στην καρδιά της πόλης υπήρχε μία πλατεία μήκους 40 μέτρων και πλάτους 20, ενώ τα περισσότερα σπίτια είχαν ως και δώδεκα δωμάτια. Ανάμεσα στα κτίρια, συχνά μάλιστα κτισμένοι μέσα στους τοίχους, βρίσκονται πετρόκτιστοι τάφοι ενώ το οργανωμένο νεκροταφείο είναι ακριβώς έξω από την πόλη.



Τα υπολείμματα εκατοντάδων τεράστιων πίθων, που χρησιμοποιούνταν για αποθήκευση αλλά και μεταφορά διαφόρων προϊόντων όπως λαδιού, κρασιού, χρωμάτων, αρωμάτων ακόμα και αγαλματιδίων είναι εξάλλου διασκορπισμένα σε όλο τον βυθό. Ένα μεγάλο κτίριο άλλωστε διέθετε σημαντικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης για εισαγόμενα τρόφιμα, τα οποία όπως αποδεικνύεται από το είδος των αγγείων προέρχονταν από όλη την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και την Μινωική Κρήτη.



Οι αρχαιολόγοι όμως έχουν ανακαλύψει και θραύσματα αντικείμενων καθημερινής χρήσης, όπως αγγεία μαγειρέματος και περίτεχνα αγγεία πόσης, πιθανόν για υψηλούς καλεσμένους ή για προσφορές προς τους θεούς. Ασχολιόντουσαν με την υφαντουργία.Το εμπόριο, ενώ διαπιστώνεται και η ύπαρξη τελωνίου Σε ορισμένες περιπτώσεις οι κάτοικοι της πόλης έφτιαχναν και αντίγραφα αυτών των αγγείων αντιγράφοντας το ύφος της Κρήτης αλλά και της ηπειρωτικής Ελλάδας παράγοντας δικά τους προϊόντα αγγειοπλαστικής.


Η πόλη τελικώς βυθίστηκε κάτω από τα κύματα κατά τη διάρκεια μιας σειράς σεισμών στην περιοχή, οπότε η στεριά υποχώρησε σε σχέση με το επίπεδο της θάλασσας. Αλλά «Οι πληροφορίες που καταφέραμε να αποκτήσουμε μέσω της έρευνας, μας δίνουν μία άνευ προηγουμένου λεπτομερή εικόνα μιας πόλης της Εποχής του Χαλκού», όπως λέει ο δρ Χέντερσον.
Πληροφορίες: Το Βήμα.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ, ΑΓΑΠΗ

Απόδραση από το Αϊβαλί


Hταν ένας από τους 3.000 άνδρες που συνέλαβαν οι Τούρκοι στο Αϊβαλί το 1922 και τους έστειλαν στα τάγματα εργασίας στα βάθη της Ανατολής. Hταν ένας από τους 24 που κατάφερε να επιζήσει ύστερα από 14 μήνες αιχμαλωσίας. Η οδυνηρή περιπέτεια του μετέπειτα ακαδημαϊκού Ηλία Βενέζη έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα: «Το νούμερο 31328». Πόσοι όμως γνωρίζουν τον σκληρό αγώνα που έδωσε η αδελφή του, η Αγάπη, με τη συμπαράσταση ενός τούρκου αξιωματικού, για να τον σώσει από την εξορία;



Δέκα ημέρες γεμάτες αγωνία, εξευτελισμούς, εικόνες καταστροφής, πόνο και απογοήτευση χώρεσαν στα χειρόγραφα της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη που αποφάσισε να καταγράψει όσα έζησε μένοντας στο Αϊβαλί, με συντροφιά μόνο τον πατέρα της, επτά χρόνια μετά τον θάνατο του αδελφού της τηρώντας την υπόσχεση που του έδωσε. Μνήμες μιας τραγωδίας που μετατράπηκαν στην αρχή σε βιβλίο, «Το χρονικό των δέκα ημερών», και εν συνεχεία σε ιστορικό ντοκιμαντέρ, «Γράμματα χωρίς παραλήπτη», και τα οποία επανακυκλοφορούν σε νέες βελτιωμένες εκδόσεις από το Ιδρυμα Ιστορικών Μελετών με αφορμή τη συμπλήρωση 90 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

«Θρήνος γενικός και συμφορά ολοκληρωτική. Απ' όλες τις πόρτες και τα παράθυρα ξεχύνονταν φωνές σπαραγμού, κλάματα παιδιών, λυγμοί γερόντων. Ολη η πόλη είχε μεταβληθεί σε μια κόλαση φωτιάς, από την οποία δεν επρόκειτο να βγει κανείς ζωντανός. Είχε επέλθει το τέλος. Τέλος οριστικό, βέβαιο και κατάπικρο», γράφει η Αγάπη Μολυβιάτη-Βενέζη. Την ίδια ώρα «η διαταγή για παράδοση του άρρενος πληθυσμού από 18 έως 50 ετών για εκπλήρωση δήθεν στρατιωτικών υποχρεώσεων σκέπασε με την απειλή της και το δικό μας σπιτικό», καθώς ο μεγάλος αδελφός της Ηλίας είχε μόλις συμπληρώσει τα 17 του χρόνια.

Ο νεαρός Ηλίας επιχείρησε να διαφύγει, αλλά δεν τα κατάφερε. Η Αγάπη με το που μαθαίνει ότι ο αδελφός της συνελήφθη αρπάζει το μαύρο σάλι της γιαγιάς και τυλίγεται από την κορυφή έως τα νύχια για να φαίνεται ηλικιωμένη. «Ανοιξα την πόρτα χωρίς να με δει κανείς και αλλόφρονη από την απελπισία και τον πόνο ρίχτηκα στους δρόμους, με κυρίαρχη σκέψη να τρέξω, να παρακαλέσω, να σώσω τον αδελφό μου. Κι αν ήταν να χαθεί να χαθώ κι εγώ μαζί του».

Στους δρόμους του Αϊβαλιού οι τούρκοι στρατιώτες αρπάζουν μωρά από τις αγκαλιές των μανάδων τους, κακοποιούν μέχρι θανάτου τους άνδρες, σκυλιά ουρλιάζουν, γυναίκες βιάζονται καταμεσής του δρόμου. Εκείνη γλιτώνει χάρη στο σάλι της γιαγιάς, καθώς οι στρατιώτες τη θεωρούν γριά. Νηστική, διψασμένη, με τον πυρετό να την ψήνει και τον φόβο να την τρομοκρατεί περνά πάνω από ένα εικοσιτετράωρο στους δρόμους. Ωσπου καταρρέει σε μια γωνιά.




Το Βήμα,Μαίρη Αδαμοπούλου

Πλοία της βόρειας Ευρώπης σε χαράγματα του Πύργου των Ανέμων

Ομιλία στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών - Ιδρυμα Βούρου - Ευταξία



Ο Πύργος των Ανέμων στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας
Σε αρχαία πλοία της βόρειας Ευρώπης παραπέμπουν τα χαράγματα πλοίων της Ρωμαϊκής εποχής που έχουν εντοπισθεί στο εσωτερικό του Πύργου των Ανέμων στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας. Αυτή την ενδιαφέρουσα παρατήρηση με όλες τις προεκτάσεις που μπορεί να έχει για την αρχαία ναυπηγική, έχει κάνει ο δρ Κωνσταντίνος Α. Δαμιανίδης, ο οποίος θα παρουσιάσει τα στοιχεία στην ομιλία του, που θα δοθεί την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου, ώρα 18:30 στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών - Ιδρυμα Βούρου - Ευταξία.

Συγκεκριμένα στον Πύργο των Ανέμων υπάρχουν δύο ρωμαϊκά ακιδογραφήματα που απεικονίζουν τον ίδιο τύπο πλοίου με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως μια ογκώδη και μυτερή προεξοχή στην πλώρη - πιθανώς έμβολο - και ένα ακρόπρωρο με τη μορφή κεφαλής ζώου. Τα σκάφη φυσικά είναι κωπήλατα και έχουν βοηθητικό τετράγωνο πανί.

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται στο γεγονός, ότι η πιο συγγενική αναπαράσταση πλοίου με τα δύο αυτά χαράγματα απεικονίζεται στο μνημείο του Neumagen στη Γερμανία. Εξάλλου, μεμονωμένα στοιχεία των πλοίων που εμφανίζονται στα ακιδογραφήματα έχουν καταγραφεί κυρίως σε αναπαραστάσεις και ναυάγια πλοίων στη βόρεια Ευρώπη.

Η συγκριτική αυτή ανάλυση δημιουργεί εύλογα ερωτήματα ως προς τη σχέση των ακιδογραφημάτων του Πύργου τωνΑνέμων, με αντίστοιχες παραστάσεις και ευρήματα της ύστερης ρωμαϊκής εποχής από την βόρεια Ευρώπη. Ο κ. Δαμιανίδης άλλωστε με διδακτορικό στα παραδοσιακά σκάφη και την παραδοσιακή ναυπηγική στην Ελλάδα έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ιστορία της ναυπηγικής και των πλοίων.


Η ομιλία δίνεται στο πλαίσιο του κύκλου διαλέξεων για τις αρχαίες τεχνολογίες που διοργανώνεται σε συνεργασία με την Εταιρεία Μελέτης της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας με πρόεδρο τον ομότιμο καθηγητή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου κ. Θεοδόσιο Τάσιο.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Η ιστορία πίσω από το Νούμερο «31328»


Στην προσπάθεια της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη να βρει τον αδελφό της (συγγραφέα και μετέπειτα ακαδημαϊκό) Ηλία Βενέζη στο φλεγόμενο Αϊβαλί, το 1922, ένας τούρκος αξιωματικός θα της τείνει χείρα βοηθείας. Ο Κεμαλετίν τη βοηθά να σηκωθεί, να βρει το βήμα της, το σπίτι της, την οικογένειά της. Είναι εκείνος που θα την οδηγήσει έως τον αιχμάλωτο Ηλία. Θα την κρύψει μαζί με τον πατέρα της στο σπίτι του, θα τη βοηθήσει να αναρρώσει και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να απελευθερώσει τον αδελφό της, με κίνδυνο να κατηγορηθεί για προδοσία.

Κρατά κι ένα μυστικό, που δεν θα το αποκαλύψει παρά τη στιγμή του αποχωρισμού. Ο Κεμαλετίν έχει χάσει τους γονείς και τις τρεις αδελφές του από τον ελληνικό Στρατό. Εχει υποσχεθεί ότι θα κάνει τα ίδια στους Ελληνες. Οταν όμως συναντά στον δρόμο του την Αγάπη, διαπιστώνει ότι μοιάζει πολύ στη μικρή του αδελφή Ζεχρά και δεν αντέχει να τραβήξει το σπαθί του για να τη σκοτώσει. Ολα τούτα είχαν μείνει για δεκαετίες σφαλισμένα στο κουτί των αναμνήσεων της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη, ώσπου ο αδελφός της λίγο προτού πεθάνει τής ζήτησε να τα καταγράψει. Κι εκείνη, που κινδύνευσε να χάσει πολλές φορές τη ζωή της μέσα σε εκείνες της δέκα ημέρες στο Αϊβαλί, δεν μπορούσε να μην κρατήσει την υπόσχεσή της. Μόνο που στο τέλος της αφήγησής της προσέθεσε και τις επιστολές που δεν κατάφερε να στείλει ποτέ στον τούρκο σωτήρα της διότι δεν είχε τη διεύθυνσή του.

Η περιπέτεια της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη δεν χώρεσε μόνο σε ένα βιβλίο, το οποίο έχει μεταφραστεί στα τουρκικά και έχει τιμηθεί με το βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Ιπεκτσί. Μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη μέσω του 42λεπτου ντοκιμαντέρ «Γράμματα χωρίς παραλήπτη» που σκηνοθέτησε ο Ηλίας Δημητρίου πάνω σε μια ιδέα της ιστορικού Ειρήνης Σαρίογλου (επιμελήτρια και του βιβλίου), με πρωτότυπη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, έργο που διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Αρχαιολογικών Ταινιών «Αγών».

Ο γιος της συγγραφέως, πρέσβης επί τιμή, Πέτρος Μολυβιάτης, καταθέτει τη μαρτυρία του ότι ο Ηλίας μέσω γραπτών σημειωμάτων (έπασχε από καρκίνο στο λάρυγγα) στο τέλος της ζωής του ζήτησε από την Αγάπη να καταγράψει το χρονικό εκείνων των δέκα ημερών. Η κόρη τού Ηλία Βενέζη, Αννα, αναφέρει ότι ο πατέρας της είχε στο γραφείο του το τσίγκινο βραχιολάκι με το νούμερο 31328. Ο τούρκος ιστορικός Αϊχάν Ακτάρ, υποστηρίζει ότι η ανταλλαγή των πληθυσμών άφησε ανεπούλωτες πληγές. Μιλούν ακόμη ο σημερινός ένοικος της οικίας Βενέζη στο Αϊβαλί, ο Σουλεϊμάν Σαϊράτς, και ο αρχισυντάκτης του περιοδικού «Economist» Μπρουκς Κλαρκ (που έχει συμπεριλάβει στο βιβλίο του «Δύο φορές ξένος» υλικό από το «Χρονικό των δέκα ημερών»). Δεν λείπει όμως και ο Κεμαλετίν, καθώς οι ερευνητές του ΙΔΙΣΜΕ κατάφεραν να εντοπίσουν το μνήμα του στην Κωνσταντινούπολη.
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Οι νέες επιστολές του Βολταίρου που ανακαλύφθηκαν, τον εμφανίζουν καιροσκόπο


Στην Ιστορία έχει καταγραφεί ως μία από τις μεγαλύτερες μορφές του γαλλικού Διαφωτισμού. Μήπως όμως ο Βολταίρος (φωτογραφία) κατά βάθος ήταν καιροσκόπος; Στο συμπέρασμα αυτό τουλάχιστον καταλήγει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Νίκολας Κρονκ ο οποίος ανακοίνωσε πως ανακάλυψε νέες επιστολές του Βολταίρου κατά τη διάρκεια της εξορίας του στην Αγγλία, την περίοδο 1726-1728. Από τις επιστολές λοιπόν φαίνεται να προκύπτει πως ο διανοητής απέσπασε με δόλο μια δωρεά της τάξης των 200 στερλινών από τη βρετανική βασιλική οικογένεια. Για να είναι αρεστός δε στους Βρετανούς υπέγραφε ως «Φράνσις» Βολταίρ, χρησιμοποιώντας δηλαδή την αγγλική εκδοχή του μικρού του ονόματος, διότι το πραγματικό του όνομα ήταν Φρανσουά Μαρί Αρουέ. Οι 14 νέες επιστολές εντοπίστηκαν από τον, εκτός των άλλων, διευθυντή του Ιδρύματος Βολταίρου σε βιβλιοθήκες της Νέας Υόρκης στο πλαίσιο προγράμματος που θα ολοκληρωθεί το 2018 και έχει στόχο να συγκεντρώσει τα άπαντα του διανοητή, συμπεριλαμβανομένων των επιστολών. «Ο Βολταίρος έφτασε στην Αγγλία όντας ένας σχεδόν άγνωστος ποιητής και με μόνο μία συστατική επιστολή του άγγλου πρέσβη στο Παρίσι. Στη συνέχεια έκανε φιλίες με αριστοκράτες και κατάφερε να αναρρηχηθεί κοινωνικά» λέει στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα» ο Νίκολας Κρονκ. Οσο για τη δωρεά; Ο Βολταίρος φαίνεται πως την πήρε αφιερώνοντας ένα ποίημα στη μέλλουσα βασίλισσα Καρολίνα.
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Νοσηλεύεται διασωληνωμένος ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος




Ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος (Φωτογραφία: Eurokinissi )

Στο νοσοκομείο μεταφέρθηκε σοβαρά τραυματισμένος ο γνωστός σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος, μετά από τροχαίο ατύχημα που συνέβη στις 7 το απόγευμα της Τρίτης στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα, μετά το πρώτο τούνελ του περιφερειακού, παρασύρθηκε από (ιδιωτική) μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός, ο οποίος βρισκόταν εκτός υπηρεσίας.

Στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο που παρέλαβε τον σκηνοθέτη και τον μετέφερε σε νοσοκομείο του Φαλήρου, όπου νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση διασωληνωμένος.




Newsroom ΔΟΛ

ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΩΓΛΥΦΑ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ


Πριν από μερικές δεκαετίες όταν αποψίλωνε την πατρική του γη, ο 62χρονος σήμερα κτηνοτρόφος αντίκρισε μία σειρά από μονοπάτια που είχαν χαραχτεί βαθιά στο έδαφος. Η ιδιοκτησία του κ. Αραούχο βρίσκεται κοντά στο Ρίο Μπράνκο, ένα απόμερο σημείο στο πιο δυτικό τμήμα της Αμαζονίας της Βραζιλίας και όπως ανέφερε πριν από λίγες ημέρες στους New York Times, αυτά τα ορύγματα παραήταν τέλεια για να μην έχουν κατασκευαστεί από άνθρωπο .
Εκείνη την περίοδο η μόνη εξήγηση που έδωσα ήταν ότι επρόκειτο για χαρακώματα που χρησίμευαν στον πόλεμο με τους Βολιβιανούς . Αυτά τα γεώγλυφα όμως δεν προέρχονται από κανένα πόλεμο που έγινε εκεί την αυγή του 20ού αιώνα.
Αντιθέτως, τα ορύγματα στο έδαφος με τα τέλεια γεωμετρικά σχήματα καθώς και άλλα που βρέθηκαν σε γειτονικές περιοχές είναι πολύ παλαιότερα, όπως υποδεικνύουν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα.
Ο βραζιλιάνος παλαιοντολόγος Αλκό Ρανζί λέει ότι αυτά τα γεώγλυφα που εντοπίστηκαν σε αποψιλωμένες περιοχές είναι τόσο σημαντικά όσο και οι περίφημες χαράξεις της Νάζκα, δηλαδή τα αινιγματικά σύμβολα ζώων που είναι χαραγμένα στο έδαφος του Νότιου Περού και είναι ορατά μόνο από ψηλά.
Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο στα γεώγλυφα είναι η γεωμετρική τους ακρίβεια και το γεγονός ότι διακρίνονταν μέσα από το πυκνό δάσος που όλοι γνωρίζαμε - ή, καλύτερα, είχαμε διδαχτεί - ότι ήταν ανέγγιχτο ή τουλάχιστον κατοικούνταν σποραδικά από ελάχιστες νομαδικές φυλές , ανέφερε στην αμερικανική εφημερίδα. Τα γεώγλυφα στην Αμαζονία έχουν σχήμα τετράγωνο, κυκλικό, οβάλ, οκταγωνικό και παραλληλόγραμμο. Ορισμένοι ειδικοί στην ανθρώπινη ιστορία της Αμαζονίας θεωρούν ότι οι ζούγκλες του Δυτικού Αμαζονίου ίσως να μην υπήρξαν τόσο ανέγγιχτες όπως πιστεύουν κάποιοι περιβαλλοντολόγοι.
Δεν αποκλείεται σε τμήματα της Αμαζονίας να κατοικούσαν για αιώνες μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες που αριθμούσαν ενδεχομένως χιλιάδες μέλη, τα οποία ζούσαν σε δεκάδες πόλεις που συνδέονταν μεταξύ τους με οδικά δίκτυα, υποστηρίζει ο αμερικανός συγγραφέας Τσαρλς Μαν που προσθέτει ότι ο βρετανός εξερευνητής Πίρσι Φόσετ χάθηκε το 1925 στην προσπάθειά του να ανακαλύψει τη χαμένη πόλη Ζ στο Ξίνγκου, μια περιοχή με τέτοια ορύγματα. Μέχρι τώρα έχουν εντοπιστεί 320 γεώγλυφα σε διάφορες περιοχές της Βραζιλίας και 70 στη Βολιβία. Η μαζική ανακάλυψή τους άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από ερευνητές που χρησιμοποίησαν υψηλής ανάλυσης δορυφορικές εικόνες ή πέταξαν με μικρά αεροσκάφη πάνω από τα δάση.
Η αρχαιολόγος στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο στο Παρά της Βραζιλίας Ντενίς Σχαν λέει ότι η εξέταση των γεώγλυφων με ραδιενεργό άνθρακα έδειξε ότι κατασκευάστηκαν πριν από 1.000 έως 2000 χρόνια. Δεν αποκλείεται το διάστημα αυτό να ανακατασκευάστηκαν αρκετές φορές. Η Σχαν λέει ότι κάποιοι ειδικοί είχαν αποφανθεί πως τα γεώγλυφα ήταν έργα αμυντικής θωράκισης επειδή το βάθος ορισμένων είναι έξι μέτρα. Κοντά στα γεώγλυφα όμως δεν βρέθηκε ίχνος ή υπόλειμμα ανθρώπινης δραστηριότητας. Ο Γουίλιαμ Μπαλέ, ανθρωπολόγος στο γαλλικό Πανεπιστήμιο της Τουλώνης, πιστεύει πως ίσως τα γεώγλυφα συνδέονται με χώρους θρησκευτικής λατρείας. Γεγονός ωστόσο είναι ότι οι περιοχές όπου βρέθηκαν αυτοί οι σχηματισμοί, απέχουν πολύ από οποιονδήποτε γνωστό οικισμό της προκολομβιανής εποχής. Βρίσκονται στο πολιτισμικό σταυροδρόμι των Ανδεων και της Αμαζονίας, αλλά οι επιστήμονες δεν έχουν ολοκληρωμένη εικόνα για το ποιοι και πότε έζησαν σε αυτά τα μέρη.
ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ online

Oldest dinosaur nests discovered in South Africa

Massospondylus nesting site – with fossilised eggs and tiny footprints – is 100m years older than any previously discovered




The embryonic skeleton of a Massospondylus dinosaur found in South Africa. Photograph: AFP/Getty Images


A dinosaur nesting site older than any discovered before suggests that the creatures were caring mothers early in their evolution. Scientists uncovered clutches of fossilised eggs at the site in the Golden Gate Highlands national park, South Africa, many containing embryos. They also found footprints of hatchlings showing that young dinosaurs stayed in the nest long enough to double in size. The nests belonged to Massospondylus, a six-metre (20ft) ancestor of long-necked "sauropod" dinosaurs that lived 190m years ago. The newly discovered nesting ground is 100m years older than any found before. At least 10 nests were uncovered and each contained up to 34 round eggs in tightly clustered clutches. their distribution indicated that dinosaurs returned repeatedly to the same spot to lay their eggs. Their highly organised nature suggests the mothers may have arranged their eggs carefully after laying them, according to the research published in the journal Proceedings of the National Academy of Sciences. "Even though the fossil record of dinosaurs is extensive, we actually have very little fossil information about their reproductive biology, particularly for early dinosaurs," said Dr David Evans, curator of vertebrate palaeontology at the Royal Ontario Museum in Canada.

"This amazing series of 190m-year-old nests gives us the first detailed look at dinosaur reproduction early in their evolutionary history, and documents the antiquity of nesting strategies that are only known much later in the dinosaur record."

The scientists believe many more nests at the site, now buried in rock, remain to be discovered.
guardian.co.uk

'Peak timber' concerns in tropics

By Mark Kinver,BBC News


Tropical timber production exceeds forests' ability to replace the felled trees, the study says

Current tropical timber practices are not sustainable and nations should consider the "implications of 'peak timber'", a study has suggested.

A team of researchers says the standard cutting cycle of 30-40 years is too short to allow trees to grow to a volume required by commercial loggers.

As a result, they add, the pressure to harvest primary forests will continue, leading to ongoing deforestation.

The findings have been published in the journal Biological Conservation.

The scientists used logging on the Solomon Islands as an example because it was, in some respects, "a microcosm of the challenges facing sustainable forest management in the tropics".

They said the industry had been a major source of government revenue for a number of years.

Yet, they added: "For nearly a decade, the nation had been warned that the volume of timber annually harvested from native forests was too high and, if unchecked, that timber stocks would be seriously depleted by 2012.

"In 2009, the Central Bank of the Solomon Islands asserted that (the) exhaustion of timber stocks had arrived even earlier that predicted and its economic consequences were likely to be severe."

Pushing the limit

The team - made up by Dr Phil Shearman and Jane Bryan from the Australian National University, and Prof William Laurance from James Cook University, Australia - said the trajectory of the country's timber production (a rapid increase in production, followed by a peak and then a decline) was akin to the 'Hubbert curve', which has been observed in the exploitation of non-renewable resources, such as oil.

"It is occurring in the Solomons because timber extraction has occurred at a rate far in excess of the capacity of the forests to regenerate commercial timber stocks," they wrote.

The researchers suggested that there were three main factors that made it difficult to find examples of sustainable forestry in the tropics:

Low level of marketable timber production - many tree species having unsuitable wood properties, and the slow growth rate of commercially viable specimens is another factor
Collateral damage - while logging in the tropics tends to focus on a small fraction of the trees, many others are damaged or killed as a result of the network of access roads to the area being logged
Second-wave clearance - the "labyrinths of logging roads have opened up vast swaths... for colonisation, hunting, illegal mining and other destructive activities"
As well as these factors, the problem of illegal logging was also threatening primary forest cover in many nations.


Deforestation accounts for up to 20% of annual greenhouse gas emissions from human activities

A joint World Bank and Interpol project called Chainsaw produced a report in 2010 that highlighted the widespread nature of the problem.

"Illegal logging is one, very significant, component of a complex array of problems that are leading to a worldwide crisis of forest loss and degradation," it reported.

It went on to say that Interpol estimated that an area of forests "equivalent in size to the territory of Austria" disappeared worldwide every year as the result of illegal logging.

The report added: "They also estimate that the percentage of timber marketed worldwide of illegal origin stands at between 20% and 50% of all marketed timber products."

Prof Laurance and the team said that the Redd (Reducing emissions from deforestation and forest degradation) concept could be an avenue that offered some hope in the future.

Redd is essentially a way of paying developing countries or communities within them to preserve their forests.

"We believe that some Redd+ funds should be directed at initiatives designed to keep loggers and their associated road networks out of forests, rather than merely modifying logging operations," they wrote.

The team concluded with a stark warning: "Unless something fundamental changes... we believe that logged tropical forests will continue to be over-harvested and, far too frequently, cleared afterwards, leading to an inevitable global decline in native timber supplies.

"It has become common these days to speak of 'peak oil'. In the tropics, we assert, we should also begin to seriously consider the implications of 'peak timber'."

Peter Newman Q&A

Hong Kong, Bank of China, 2008. C-type metallic print, mounted to acrylic and aluminium dibond. 19 in / 48 cm diameter, edition of 5. 39 in / 100 cm diameter, edition of 5 Photo: PETER NEWMAN/courtesy Eleven, London.







Peter Newman's photographs examining our relationship to the sky are showing at Eleven this month, part of a group exhibition on inspiring environments.

For more than 15 years Peter Newman has been making photographs, sculptures, paintings and videos that all address a human relationship to the sky. For him, looking upwards is an inherently optimist gesture and something he compares to thinking about the future. As the artist has said: ‘Gravity dictates the earth contains a buried past of dinosaurs and archeology, the surface reveals the activity of present daily life, but what is above is an empty field of possibility, a space in which to conceive and live the future.’


Newman has developed an on-going series of photographs entitled Metropoly that record the view looking up in different cities around the world. The photographs are taken using a vintage ultra wide-angle lens, that captures a 180-degree field of view, adapted to fit a state-of-the-art digital camera. Originally invented for astronomy and to observe atmospheric phenomenon, here the artist uses the ‘all-sky’ lens to record the urban panorama overhead. The circular images celebrate a variety of iconic architecture, the way it reveals the character of a city and frames the sky above. Modernist structures are of particular interest and frequently feature. The photographs have a documentary quality; recording a particular moment in the history of a city, as well as the artist’s own view of the world.


Several of the Metropoly series are currently showing at London's Eleven Fine Art, as part of a group show titled From the Road.





What's the greatest picture you didn’t take?


Image AS8-14-2383 by the astronaut William Anders, taken during the Apollo 8 mission in 1968.

Otherwise known as 'Earthrise'. Equally, the deep space images from the Hubble and Kepler telescopes are wonderful.


Which photographer would you most like to (a) work with and (b) talent spot

(a) William Anders. 'The camera's floating your way dude...'

(b) Risaku Suzuki. A successful photographer, but I'd love to see a show in London.


What keeps you awake at night?

The Cosmos


If you hadn't have become a photographer what would you have like to have been?

An architect or film maker. And I'd still like to learn a musical instrument.


Do you have a life philosophy?

You can't always get what you want. But if you try sometimes, you might find you get what you need.


How do you germinate ideas for your work?

I never know where they'll come from to begin with, but once there's something, in the doing you find.

With the Metropoly project I do a lot of walking. When I arrive in a city, I walk and walk, until eventually I'll find a spot where everything falls into place. It's a process of becoming more aware of everything around me, which is actually very rewarding in itself. Except I often find myself standing in the middle of traffic or alarming security.


You in three words

Five feet eleven


What advice would you give to your 16 year old self?

Stick with it. You're lucky you know what you want to do. And get a haircut!


From the Road is at Eleven, London until 17th March 2012.
The Telegraph

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Tσαρλς Ντίκενς: Διακόσια χρόνια από τη γέννηση ενός ανυποχώρητου κριτικού της φτώχειας




Διακόσια ακριβώς χρόνια μετά τη γέννηση του Τσαρλς Ντίκενς (γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1812 στο Λάντπορτ του Πόρτσμουθ και πέθανε το 1870 στο Ρότσεστερ, χωρίς να προλάβει να φτάσει τα εξήντα), το έργο του μοιάζει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

Σε μια εποχή κατά τη διάρκεια της οποίας όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, μαζί με την Αμερική, αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή κρίση, με την ανεργία και τις απολύσεις να ανεβαίνουν στα ύψη και τα εισοδήματα των μεσαίων και των κατώτερων τάξεων να συρρικνώνονται με ασυγκράτητο ρυθμό, η ρημαγμένη από την οικονομική εξαθλίωση βικτωριανή Αγγλία, που κυριαρχεί σε όλο το μήκος της μυθιστορηματικής παραγωγής του Ντίκενς, επανακάμπτει εντυπωσιακά στο προσκήνιο, για να υπενθυμίσει μιαν ανυπόφορα βαριά κοινωνική συνθήκη: μια συνθήκη που η ευμάρεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα έδειχνε μέχρι και πριν από λίγα μόλις χρόνια πως είχε μπει οριστικά στα αζήτητα της Ιστορίας (ακόμα κι αν τα πρώτα σημάδια για τον τερματισμό του αναδιανεμητικού συστήματος της μεταπολεμικής περιόδου άρχισαν να εμφανίζονται ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1970).

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Αρχειοθήκη ιστολογίου