Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Slavery in America




Slavery in America began when the first African slaves were brought to the North American colony of Jamestown, Virginia, in 1619, to aid in the production of such lucrative crops as tobacco. Slavery was practiced throughout the American colonies in the 17th and 18th centuries, and African-American slaves helped build the economic foundations of the new nation. The invention of the cotton gin in 1793 solidified the central importance of slavery to the South's economy. By the mid-19th century, America's westward expansion, along with a growing abolition movement in the North, would provoke a great debate over slavery that would tear the nation apart in the bloody American Civil War (1861-65). Though the Union victory freed the nation's 4 million slaves, the legacy of slavery continued to influence American history, from the tumultuous years of Reconstruction (1865-77) to the civil rights movement that emerged in the 1960s, a century after emancipation.
Foundations of Slavery in America

In the early 17th century, European settlers in North America turned to African slaves as a cheaper, more plentiful labor source than indentured servants (who were mostly poorer Europeans). After 1619, when a Dutch ship brought 20 Africans ashore at the British colony of Jamestown, Virginia, slavery spread throughout the American colonies. Though it is impossible to give accurate figures, some historians have estimated that 6 to 7 million slaves were imported to the New World during the 18th century alone, depriving the African continent of some of its healthiest and ablest men and women.


In the 17th and 18th centuries, black slaves worked mainly on the tobacco, rice and indigo plantations of the southern coast. After the American Revolution (1775-83), many colonists (particularly in the North, where slavery was relatively unimportant to the economy) began to link the oppression of black slaves to their own oppression by the British, and to call for slavery's abolition. After the war's end, however, the new U.S. Constitution tacitly acknowledged the institution, counting each slave as three-fifths of a person for the purposes of taxation and representation in Congress and guaranteeing the right to repossess any "person held to service or labor" (an obvious euphemism for slavery).

Importance of the Cotton Gin

In the late 18th century, with the land used to grow tobacco nearly exhausted, the South faced an economic crisis, and the continued growth of slavery in America seemed in doubt. Around the same time, the mechanization of the textile industry in England led to a huge demand for American cotton, a southern crop whose production was unfortunately limited by the difficulty of removing the seeds from raw cotton fibers by hand. In 1793, a young Yankee schoolteacher named Eli Whitney invented the cotton gin, a simple mechanized device that efficiently removed the seeds. His device was widely copied, and within a few years the South would transition from the large-scale production of tobacco to that of cotton, a switch that reinforced the region's dependence on slave labor.

Slavery itself was never widespread in the North, though many of the region's businessmen grew rich on the slave trade and investments in southern plantations. Between 1774 and 1804, all of the northern states abolished slavery, but the so-called "peculiar institution" remained absolutely vital to the South. Though the U.S. Congress outlawed the African slave trade in 1808, the domestic trade flourished, and the slave population in the U.S. nearly tripled over the next 50 years. By 1860 it had reached nearly 4 million, with more than half living in the cotton-producing states of the South.


Slaves and Slaveholders

Slaves in the antebellum South constituted about one-third of the southern population. Most slaves lived on large farms or small plantations; many masters owned less than 50 slaves. Slave owners sought to make their slaves completely dependent on them, and a system of restrictive codes governed life among slaves. They were prohibited from learning to read and write, and their behavior and movement was restricted. Many masters took sexual liberties with slave women, and rewarded obedient slave behavior with favors, while rebellious slaves were brutally punished. A strict hierarchy among slaves (from privileged house slaves and skilled artisans down to lowly field hands) helped keep them divided and less likely to organize against their masters. Slave marriages had no legal basis, but slaves did marry and raise large families; most slave owners encouraged this practice, but nonetheless did not hesitate to divide slave families by sale or removal.

Slave revolts did occur within the system (notably ones led by Gabriel Prosser in Richmond in 1800 and by Denmark Vesey in Charleston in 1822), but few were successful. The slave revolt that most terrified white slaveholders was that led by Nat Turner in Southampton County, Virginia, in August 1931. Turner's group, which eventually numbered around 75 blacks, murdered some 60 whites in two days before armed resistance from local whites and the arrival of state militia forces overwhelmed them. Supporters of slavery pointed to Turner's rebellion as evidence that blacks were inherently inferior barbarians requiring an institution such as slavery to discipline them, and fears of similar insurrections led many southern states to further strengthen their slave codes in order to limit the education, movement and assembly of slaves. In the North, the increased repression of southern blacks would only fan the flames of the growing abolition movement.


Did You Know?


One of the first martyrs to the cause of American patriotism was Crispus Attucks, a former slave who was killed by British soldiers during the Boston Massacre of 1770. Some 5,000 black soldiers and sailors fought on the American side during the Revolutionary War

Rise of the Abolition Movement

From the 1830s to the 1860s, a movement to abolish slavery in America gained strength in the northern United States, led by free blacks such as Frederick Douglass and white supporters such as William Lloyd Garrison, founder of the radical newspaper The Liberator, and Harriet Beecher Stowe, who published the bestselling antislavery novel "Uncle Tom's Cabin" (1852). While many abolitionists based their activism on the belief that slaveholding was a sin, others were more inclined to the non-religious "free-labor" argument, which held that slaveholding was regressive, inefficient and made little economic sense.

Free blacks and other antislavery northerners had begun helping fugitive slaves escape from southern plantations to the North via a loose network of safe houses as early as the 1780s. This practice, known as the Underground Railroad, gained real momentum in the 1830s and although estimates vary widely, it may have helped anywhere from 40,000 to 100,000 slaves reach freedom. The success of the Underground Railroad helped spread abolitionist feelings in the North; it also undoubtedly increased sectional tensions, convincing pro-slavery southerners of their northern countrymen's determination to defeat the institution that sustained them.

Western Expansion and Debate over Slavery in America

America's explosive growth–and its expansion westward in the first half of the 19th century–would provide a larger stage for the growing conflict over slavery in America and its future limitation or expansion. In 1820, a bitter debate over the federal government's right to restrict slavery over Missouri's application for statehood ended in a compromise: Missouri was admitted to the Union as a slave state, Maine as a free state and all western territories north of Missouri's southern border were to be free soil. Although the Missouri Compromise was designed to maintain an even balance between slave and free states, it was able to help quell the forces of sectionalism only temporarily.

In 1850, another tenuous compromise was negotiated to resolve the question of territory won during the Mexican War. Four years later, however, the Kansas-Nebraska Act opened all new territories to slavery by asserting the rule of popular sovereignty over congressional edict, leading pro- and anti-slavery forces to battle it out (with much bloodshed) in the new state of Kansas. Outrage in the North over the Kansas-Nebraska Act spelled the downfall of the old Whig Party and the birth of a new, all-northern Republican Party. In 1857, the Supreme Court's ruling in the Dred Scott case (involving a slave who sued for his freedom on the grounds that his master had taken him into free territory) effectively repealed the Missouri Compromise by ruling that all territories were open to slavery. The abolitionist John Brown's raid at Harper's Ferry, Virginia, in 1859 aroused sectional tensions even further: Executed for his crimes, Brown was hailed as a martyred hero by northern abolitionists and a vile murderer in the South.

Civil War and Emancipation

The South would reach the breaking point the following year, when Republican candidate Abraham Lincoln was elected as president. Within three months, seven southern states had seceded to form the Confederate States of America; four more would follow after the Civil War (1861-65) began. Though Lincoln's antislavery views were well established, the central Union war aim at first was not to abolish slavery, but to preserve the United States as a nation. Abolition became a war aim only later, due to military necessity, growing anti-slavery sentiment in the North and the self-emancipation of many African Americans who fled enslavement as Union troops swept through the South. Five days after the bloody Union victory at Antietam in September 1862, Lincoln issued a preliminary emancipation proclamation, and on January 1, 1863, he made it official that "slaves within any State, or designated part of a State…in rebellion,…shall be then, thenceforward, and forever free."

By freeing some 3 million black slaves in the rebel states, the Emancipation Proclamation deprived the Confederacy of the bulk of its labor forces and put international public opinion strongly on the Union side. Some 186,000 black soldiers would join the Union Army by the time the war ended in 1865, and 38,000 lost their lives. The total number of dead at war's end was 620,000 (out of a population of some 35 million), making it the costliest conflict in American history.

The Legacy of Slavery

The 13th Amendment, adopted late in 1865, officially abolished slavery, but freed blacks' status in the post-war South remained precarious, and significant challenges awaited during the Reconstruction period (1865-77). Former slaves received the rights of citizenship and the "equal protection" of the Constitution in the 14th Amendment (1868) and the right to vote in the 15th (1870), but the provisions of Constitution were often ignored or violated, and it was difficult for former slaves to gain a foothold in the post-war economy thanks to restrictive black codes and regressive contractual arrangements such as sharecropping.

Despite seeing an unprecedented degree of black participation in American political life, Reconstruction was ultimately frustrating for African Americans, and the rebirth of white supremacy–including the rise of racist organizations such as the Ku Klux Klan–had triumphed in the South by 1877. Almost a century later, resistance to the lingering racism and discrimination in America that began during the slavery era would lead to the civil rights movement of the 1960s, which would achieve the greatest political and social gains for blacks since Reconstruction.

HISTORY CHANNEL

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης: Αποκτήστε το δικό σας κήπο με 120 ευρώ το χρόνο! Απο σήμερα οι αιτήσεις!





Την ευκαιρία σε όλους, ανεξαιρέτως, τους Θεσσαλονικείς να φτιάξουν το δικό τους κήπο στις εκτάσεις του Πανεπιστημιακού Αγροκτήματος, στη Θέρμη δίνει η διοίκηση...


του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Το Αγρόκτημα του ΑΠΘ και η Γεωπονική Σχολή θα παρέχουν στους χρήστες συμβουλευτική υποστήριξη από φοιτητές της Σχολής και γεωπόνο-βιοκαλλιεργητή, εκπαιδευτικά σεμινάρια, νερό άρδευσης, με ανεξάρτητη παροχή σε κάθε τεμάχιο καθώς και κοινόχρηστους χώρους υγιεινής. Η καλλιέργεια θα γίνεται σύμφωνα με τις αρχές της βιολογικής γεωργίας.

Η έκταση του κάθε λαχανόκηπου θα είναι 100 τ.μ., με ετήσιο, συμβολικό, ενοίκιο 120 ευρώ, ενώ τα έσοδα που θα προκύψουν θα διατεθούν στο Ταμείο του Αγροκτήματος και θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τις λειτουργικές ανάγκες των κήπων, την επέκταση του προγράμματος, τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών και την εκπαίδευση των φοιτητών.


Δικαίωμα υποβολής αίτησης έχουν όλοι οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης. Σε περίπτωση που θα υπάρξουν περισσότερες αιτήσεις από τη διαθέσιμη έκταση, η επιλογή των καλλιεργητών θα γίνει με κλήρωση. Η δράση ξεκινάει άμεσα, έτσι ώστε οι κήποι να είναι στη διάθεση των καλλιεργητών αμέσως μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας υποβολής των
αιτήσεων.

Οι ενδιαφερόμενοι, για περισσότερες πληροφορίες, μπορούν να απευθύνονται στο τηλ. 2310473842, τις ώρες 09:00-14:00 από Δεύτερα έως και Παρασκευή, καθώς και στον ιστότοπο του ΟΙΚΟ-ΑΠΘ http://eco.auth.gr/.

Οι αιτήσεις υποβάλλονται από σήμερα Τετάρτη έως την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012, ηλεκτρονικά στη διεύθυνση picus@auth.gr, τηλεφωνικά στο 2310473842, με φαξ στο 2310473556 και αυτοπροσώπως στο Κτίριο Διοίκησης του Αγροκτήματος, τις παραπάνω μέρες και ώρες.

Πηγή: Thestinal.gr

Εθνική Πινακοθήκη:Εκθεση με 270 έργα από τη Συλλογή Λεβέντη





Γυναικείο γυμνό του Ρενουάρ (περίπου 1905-1907)



Μία συλλογή έργων τέχνης, που για πρώτη φορά παρουσιάζεται δημόσια στο σύνολο της είναι αυτή του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη, που από την Πέμπτη 1 Μαρτίου θα εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Εργα της δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής (17ος-20ός αιώνας), ελλήνων καλλιτεχνών (19ος-20ός) και Κυπρίων (20ός αιώνας), στην πραγματικότητα δηλαδή, τρεις διαφορετικές συλλογές συγκροτούν το σύνολο 270 έργων, που για τρεις μήνες θα βρίσκονται στην Αθήνα πριν να ταξιδέψουν στην Κύπρο με τελικό προορισμό, τη Λευκωσία, όπου θα στεγαστούν στην Λεβέντειο Πινακοθήκη, που ετοιμάζεται να τα υποδεχτεί.


Από την δεκαετία του 1950 έως τις αρχές του 1970 συγκροτήθηκε το πρώτο μέρος της συλλογής από τον Αναστάσιο Γ. Λεβέντη και στεγάστηκε στην κατοικία του συλλέκτη στο Παρίσι για περισσότερο από μισό αιώνα. Πρόκειται για 67 ελαιογραφίες, σχέδια και υδατογραφίες, νεκρές φύσεις του 17ου αιώνα με απόλυτη προσήλωση στη λεπτομέρεια, ανάλαφρες ροκοκό σκηνές, βενετσιάνικες τοπιογραφίες του 18ου αιώνα, έργα προδρόμων και μεγάλων δασκάλων του ιμπρεσιονισμού, καθώς και ζωηρόχρωμους πίνακες εκπροσώπων του πουαντιγισμού και του φωβισμού.


Η έκθεση θα εγκαινιαστεί την 1η Μαρτίου και θα διαρκέσει από τις 2 έως τις 3 Ιουνίου

Οπως λέει η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης κυρία Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα «Η δυτικοευρωπαϊκή συλλογή φωτίζεται εκτυφλωτικά από μερικά λαμπερά αστέρια χωρίς όμως να υπάρχει πάντα συνοχή ενώ την μεγαλύτερη πληρότητα παρουσιάζουν ο Υπαιθρισμός, ο Ιμπρεσιονισμός και οι μεταϊμπρεσιονιστικές τάσεις της γαλλικής σχολής».

Η ίδια ξεχωρίζει το ατμοσφαιρικό τοπίο της «Κοιλάδας με τις αίγες» του Κορό, την παραλία της Τρουβίλ του Μπουντέν, τον Σηκουάνα του Μονέ «ένα τοπίο χτισμένο με συμπληρωματικούς τόνους θερμού βιολέ και ψυχρού κίτρινου, είναι από τα έργα της ωριμότητας του ζωγράφου», όπως λέει, τα δύο έργα του Πισαρό, τα τοπία του Σίσλεϊ, το «χυμώδες γυμνό» του Ρενουάρ αλλά και «Το Ζευγάρι με ανθοδέσμη» του Σαγκάλ, που «αν και έργο της ωριμότητας του ζωγράφου, ανακαλεί τις ωραιότερες ονειρικές δημιουργίες της νεότητάς του με υπέροχες χρωματικές αρμονίες, όπου κυριαρχούν τα τρία βασικά χρώματα μπλε - κόκκινο - κίτρινο».



Από την ελληνική συλλογή του Ιδρύματος εξάλλου, η οποία αποτελείται από 270 έργα θα παρουσιασθούν στην Εθνική Πινακοθήκη τα 176 έργα 90 καλλιτεχνών. Αρχικός πυρήνας της υπήρξαν τα έργα τέχνης - ελαιογραφίες, υδατογραφίες, σχέδια και χαρακτικά - που αγόρασε ο Αναστάσιος Γ. Λεβέντης από τον Ευάγγελο Αβέρωφ - Τοσίτσα το 1973 και τελικά η συλλογή παρουσιάζει σήμερα πληρότητα και καλύπτει σχεδόν χωρίς χάσματα την ιστορία της ζωγραφικής του νεότερου ελληνικού κράτους από τα μέσα του 19ου αιώνα έως και λίγο μετά τα μέσα του 20ού.

Ανάμεσά τους έργα των ζωγράφων της Σχολής του Μονάχου, νεωτερικές συνθέσεις του Περικλή Πανταζή, δημιουργίες που εικονογραφούν το πέρασμα προς τον νέο αιώνα και το μοντερνισμό, οι κατακτήσεις της Γενιάς του Τριάντα και της μεταπολεμικής ζωγραφικής και ονόματα μεγάλων δασκάλων του 20ού αιώνα: Παρθένη, Μαλέα, Παπαλουκά, Τσαρούχη, Γκίκα, Μόραλη.



«Εξοχα δείγματα της πρώιμης ελληνικής προσωπογραφίας αποτελούν οι δυο αρχόντισσες του Κριεζή και του Πίτζε ενώ τα αστικά πορτραίτα του Αριστείδη Οικονόμου και του Κουνελάκη είναι επίσης υψηλής ποιότητας», λέει η κυρία Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα. Και επισημαίνει επίσης την προσοχή στην «Αναγεννημένη Ελλάδα», που αποδίδεται στον Θεόδωρο Βρυζάκη, στη σπάνια σύνθεση της «Μήδειας» του γενάρχη της Σχολής του Μονάχου Νικηφόρου Λύτρα, στην αλληγορία της «Αρμονίας» του Νικόλαου Γύζη, στην «Μητρική στοργή» του Ιακωβίδη, στο «Αντίδωρο» του Θεόδωρου Ράλλη, στην «Οικογένεια του ζωγράφου» του Γεωργίου Αβλιχου, στον «Κήπο με γυναικεία μορφή» του Λεμπέση στην «Προσωπογραφία αγοριού με ναυτικά» του Σαββίδη.



Η συλλογή περιλαμβάνει ακόμη έργα του Βολανάκη και του Ιωάννη Αλταμούρα και ακολουθούν Νίκος Λύτρας, Μιχάλης Οικονόμου, Γουναρόπουλος, Κογεβίνας, Ροδοκανάκης, Περικλής Βυζάντιος Μπουζιάνης.



Εντυπωσιακή είναι και η παρουσία της Γενιάς του Τριάντα με δύο αγιογραφικά προσχέδια του Κόντογλου, την βυζαντινίζουσα σύνθεση του Εγγονόπουλου με τον «Ορφέα», το πορτραίτο του «Αεροπόρου» του Τσαρούχη, τον «Μπετατζή» του Διαμαντόπουλου, τα λαϊκότροπα τοπία του Βασιλείου, τον Χατζηκυριάκο - Γκίκα, τον Μόραλη, τον Μαυροΐδη, τον Τέτση, τον Βουρλούμη, τον Πρέκα, τον Σπυρόπουλο, τον Τσίγκο. Εργα οκτώ κυπρίων καλλιτεχνών παρουσιάζονται εξάλλου στην έκθεση.



Επιμελήτριες της έκθεσης είναι η Εβίτα Αράπογλου και η Μαρία Κατσανάκη.


Που και Πότε

Εθνική Πινακοθήκη (Βασιλέως Κωνσταντίνου 50, τηλ. : 210.72.24.889)

Εγκαίνια 1 Μαρτίου. Διάρκεια 2 Μαρτίου ως 3 Ιουνίου


Πηγή : Το Βήμα, Μαρία Θερμού.

Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης:Η Μακεδονική Δεκάπολη στην Ιορδανία μέσα από το φωτογραφικό φακό





Φωτογραφίες από τη Μακεδονική Δεκάπολη στην Ιορδανία παρουσιάζονται από την Τετάρτη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Πολιτισμού «Σταυροδρόμι Πολιτισμών». Πρόκειται για ένα φωτογραφικό οδοιπορικό με το φακό του Ορέστη Κουράκη απεσταλμένου του μουσείου καθώς και του ιορδανού φωτογράφου Χουσείν Ντεμπατζά, ο οποίος καταθέτει τη δική του ματιά για τους αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής του.



Οπως είναι γνωστό σημαντικές πόλεις ιδρύθηκαν αμέσως μετά το πέρασμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην εύφορη κοιλάδα του Ιορδάνη, γύρω από τη λίμνη της Γαλιλαίας, στην περιοχή της σημερινής Βόρειας Ιορδανίας. Σε πολλές μάλιστα δόθηκαν ονόματα γνωστών μακεδονικών πόλεων για δημιουργία πιο στενών δεσμών μεταξύ των διαδόχων. Οι πόλεις της Μακεδονικής Δεκάπολης άκμασαν κατά τους ελληνιστικούς και τους ρωμαϊκούς χρόνους αποτελώντας κοιτίδες - προπύργια διάδοσης του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού στη Μέση Ανατολή με ορατά κατάλοιπα ως και σήμερα.


Παράλληλα θα γίνει παρουσίαση της φωτογραφικής επίσης έκθεσης «Μέση Ανατολή: άνθρωποι και μνημεία» με τις επιλεγμένες και βραβευμένες φωτογραφίες των ερασιτεχνών φωτογράφων, που έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Parallaxi.


Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με τη συναυλία του γυναικείου φωνητικού σχήματος «Διώνη».
Πηγή : Το Βήμα

Ευρωπαϊκός φωτογραφικός διαγωνισμός με θέμα την αειφορία




Διαδρομή με ποδήλατο και φωτογραφική μηχανή δίπλα σε ανεμογεννήτριες στη Σουηδία, στο πλαίσιο ενός πενθήμερου ταξιδιού; 'Η μήπως μια διήμερη απόδραση στην Κοπεγχάγη, μία από τις πιο «πράσινες» πόλεις στην Ευρώπη;

Τη δυνατότητα να κερδίσουν, μεταξύ άλλων, ένα από τα δύο παραπάνω βραβεία-«εμπειρίες» θα έχουν όσοι ενήλικες φωτογράφοι, ερασιτέχνες ή επαγγελματίες, αποφασίσουν να συμμετάσχουν στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό φωτογραφίας «Photoforchange in Europe-Φωτογραφίζουμε για να αλλάξουμε την Ευρώπη», που θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έργου City_Sec.

Το έργο City_Sec συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα «Ευφυής ενέργεια για την Ευρώπη», που έχει στόχο να προωθήσει την ευφυή ενέργεια στη γηραιά ήπειρο, αλλά και να συμβάλει στην επίτευξη των στόχων του «Συμφώνου των δημάρχων» για τη μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Τον διαγωνισμό διοργανώνει η ιταλική Αναπτυξιακή Εταιρεία της Περιφέρειας Μάρτσε (Marche), ενώ από ελληνικής πλευράς στη διοργάνωσή του μετέχει η αναπτυξιακή εταιρεία ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΕ.

Φωτογραφίζοντας τη στροφή προς την αειφορία μέχρι 31/3

Το θέμα του διαγωνισμού είναι η αειφόρος διαβίωση. Οι εικόνες θα πρέπει να περιγράφουν την αλλαγή προς μια νέα, πιο αειφόρο προσέγγιση της σχέσης τού ανθρώπου με το περιβάλλον, δίνοντας έμφαση στα άτομα, την ατμόσφαιρα, τον κόσμο της εργασίας και τις προσωπικές συμπεριφορές.

Οι υποψήφιοι -που πρέπει να είναι ενήλικοι (σ.σ. ιδιαίτερα ευπρόσδεκτοι είναι οι φοιτητές πανεπιστημίων, ηλικίας έως 26 ετών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα έχουν κάποιο προβάδισμα στην αξιολόγηση)- θα πρέπει να στείλουν τις φωτογραφίες τους μέχρι 31/3/2012. Θα κριθούν δε, από επιτροπή με περγαμηνές.



Αξιολόγηση υποψηφιοτήτων (και) από συνεργάτες του National Geographic

Κριτές θα είναι ο πολυβραβευμένος Σουηδός φωτογράφος και συνεργάτης του National Geographic, Ματίας Κλουμ (Mattias Klum), ο πρώτος Ιταλός φωτογράφος του ίδιου περιοδικού, Στέφανο Ουντερθίνερ (Stefano Unterthiner), που έχει κερδίσει πολλές φορές το βραβείο «Φωτογράφος 'Αγριας Φύσης της Χρονιάς» και ο Ρομπέρτο Κακούρι (Roberto Caccuri), η δουλειά του οποίου περιλαμβάνει μεταξύ άλλων πολλά ρεπορτάζ σχετικά με τη ρύπανση και την αυθαίρετη δόμηση στην Ιταλία.

Η επιτροπή θα κοινοποιήσει την απόφασή της μέχρι 30/4/2012, ενώ η τελετή της απονομής, που θα συνδυαστεί με έκθεση των βραβευμένων έργων (18-22/6), θα γίνει στις 20/6/2012, στις Βρυξέλλες, στη διάρκεια της «Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Αειφόρου Ενέργειας 2012».

Εκθέσεις αναμένεται να πραγματοποιηθούν τον Ιούνιο και στους πέντε δήμους, που συμμετέχουν στο πρόγραμμα από ελληνικής πλευράς (Πυλαίας-Χορτιάτη, Καλαμαριάς, Νεαπόλεως-Συκεών, Παύλου Μελά, Έδεσσας).

Βραβεία για …ταξιδιώτες

Το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού είναι ένα πενθήμερο ταξίδι στη Σουηδία, για δύο άτομα, στη διάρκεια του οποίου ο/η νικητής/τρια θα μπορεί να επισκεφθεί καινοτόμες ενεργειακές εφαρμογές, να κάνει περιηγήσεις με ποδήλατο και να τραβήξει φωτογραφίες.

Το δεύτερο είναι ένα διήμερο ταξίδι στην Κοπεγχάγη, για δύο άτομα. Το πρόγραμμα του ταξιδιού περιλαμβάνει επισκέψεις σε φιλικά προς το περιβάλλον αξιοθέατα και φωτογράφηση.

Το τρίτο είναι ένα κουπόνι αξίας 800 ευρώ για αγορά φωτογραφικού φακού. Επίσης, προβλέπεται «Ειδικός Έπαινος» για το καλύτερο έργο, που «υπογράφεται» από φοιτητή ηλικίας κάτω των 20 ετών.

Για περισσότερες πληροφορίες: www.citysec.eu και www.anatoliki.gr.
Express.gr

Και με δυναμίτες...σκοτώνουν τις ελληνικές θάλασσες





«Σε 50 χρόνια τα αποθέματα ψαριών θα έχουν τελειώσει» δηλώνει ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Αλιέων Ελλάδας Δημήτρης Κοτσώργιος. Η έλλειψη αλιευτικής πολιτικής, καθώς και η ασυνειδησία κάποιων ψαράδων που χρησιμοποιούν δυναμίτη ή και άλλα ακόμα πιο επιβλαβή εκρηκτικά, όπως η νιτρική αμμωνία, είναι οι κύριοι λόγοι που απειλούν το ήδη σοβαρά πληγωμένο θαλάσσιο οικοσύστημα, αλλά
και την επιβίωση του κλάδου των αλιέων.

Στην Ελλάδα, η χρήση του δυναμίτη στην αλιεία άρχισε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο κόσμος πεινούσε, τα καΐκια είχαν καταστραφεί και παντού βρίσκονταν εκρηκτικά, βλήματα και άλλα πυρομαχικά. Επίσης, την εποχή εκείνη υπήρχαν άφθονα ψάρια.

Κάπως έτσι ξεκινάει η καταστροφική δραστηριότητα του δυναμίτη που έχει υποθηκεύσει το μέλλον της παράκτιας και νησιωτικής αλιείας.

Ο Θοδωρής Τσιμπίδης, πρόεδρος του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» αναφέρει στο ΑΜΠΕ πως κάθε μέρα γίνεται χρήση δυναμίτη, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, στην Εύβοια, στις Κυκλάδες, στην Άνδρο, στη Νάξο, στα Κουφονήσια, στη Δονούσα, στα Δωδεκάνησα και στη νότια Κρήτη, κυρίως μεταξύ Σφακίων και Γαύδου.

Συχνοί είναι οι τραυματισμοί δυναμιτιστών και οι καταστροφές αλιευτικών σκαφών. Στο τέλος του 2011, για παράδειγμα, σημειώθηκαν δύο πολύ σοβαρά περιστατικά στην Κάρυστο και στα Κουφονήσια.

Χαρακτηριστικά περιγράφει ο κ. Τσιμπίδης, ότι στις 14 Αυγούστου που βρισκόταν στην Κρήτη άκουσε πάνω από 34 δυναμίτες σε μία ημέρα. Οι ντόπιοι γελώντας του είπαν: «Και πού να έρθεις το χειμώνα, θα ακούς 30 το λεπτό».

Ο κ. Κοτσώργιος εξηγεί πως εκτός από το δυναμίτη, που προέρχεται από νταμάρια, ευρέως χρησιμοποιούνται και χημικά σκευάσματα. Πιο συνήθης είναι η νιτρική αμμωνία, το γνωστό λίπασμα, το οποίο εμποτίζεται με πετρέλαιο και είναι χειρότερο και από το δυναμίτη, γιατί τα υπολείμματα κάθονται στον πυθμένα σκεπάζοντας τα πάντα με ένα άσπρο τοξικό πέπλο. Η αμμωνία χρησιμοποιείται και
σε μεγάλα βάθη και μετά κατεβαίνουν οι δύτες με μπουκάλες και μαζεύουν τα ψάρια που σκοτώθηκαν από το οστικό κύμα

Έλεγχοι στην αγορά δεν υπάρχουν, συνεχίζει ο κ. Κοστώργιος, οπότε αυτά τα «μπουρλοτιασμένα» ψάρια διακινούνται άνετα, ενώ ένας ειδικός θα μπορούσε εύκολα να τα αναγνωρίσει, για παράδειγμα από την κατεστραμμένη σπονδυλική τους στήλη, που γίνεται σαν κρέμα.

Στοιχεία για τη χρήση του δυναμίτη και των άλλων εκρηκτικών δεν υπάρχουν. Ο κ. Κοτσώργιος και ο κ Τσιμπίδης κάνουν λόγο για «αδικαιολόγητη αδράνεια και αναποτελεσματικότητα του λιμενικού» στην αντιμετώπιση των δυναμιτιστών.

Οι καταγγελίες και από τους δύο φορείς είναι συνεχείς τα τελευταία χρόνια, όμως το λιμενικό δεν κάνει τίποτα, αναφέρουν. Πολλές φορές, επισημαίνει ο κ. Τσιμπίδης, πριν φθάσουν οι λιμενικές αρχές, οι ψαράδες ειδοποιούνται και πετούν τα εξαρτήματα από το καΐκι.

Μάλιστα, η εισαγγελία Νάξου παρέπεμψε στη διεύθυνση εσωτερικών υποθέσεων το λιμεναρχείο Νάξου για παραβίαση καθήκοντος, παραλήψεις και ηθική αυτουργία στην χρήση δυναμίτιδας μετά την πρόσφατη σύλληψη από την αστυνομία 64χρονου στο χωριό Γλανάδο της Νάξου για κατοχή 272 κιλών δυναμίτιδας
και πλήθους βοηθητικών εκρηκτικών υλών (40 κιλά πυρίτιδα, 370 πυροκροτητές, 1.500 μέτρα ακαριαία θρυαλλίδα, 785 μέτρα βραδύκαυστη θρυαλλίδα κα).

Είχαν προηγηθεί καταγγελίες στο λιμενικό, το οποίο σύμφωνα με τον κ. Τσιμπίδη έμεινε άπραγο, για αυτό και οι ενέργειές του θα ελεγχθούν.

Οι επιπτώσεις του δυναμίτη και της αμμωνίας δεν αφορούν μόνο το θαλάσσιο περιβάλλον, αλλά και την επιβίωση χιλιάδων ψαράδων και των οικογενειών τους.

Ο κ. Τσιμπίδης ενημερώνει πως τα τελευταία χρόνια σημειώνεται αύξηση στις εκρήξεις, επειδή τα ψάρια έχουν μειωθεί δραματικά. Άλλοι παράγοντες, όπως το ψάρεμα γόνων, η ρύπανση, το ψάρεμα με συρόμενα εργαλεία (μηχανότρατες και πεζότρατες) και η υπεραλίευση επιδεινώνουν την ήδη τραγική κατάσταση.

Σύμφωνα με εκθέσεις, σε δέκα χρόνια από σήμερα μόνο 8 από τα 136 είδη ψαριών που αλιεύονται στις ευρωπαϊκές θάλασσες θα βρίσκονται σε υγιή επίπεδα. Ειδικότερα στη Μεσόγειο, που είναι κλειστή θάλασσα και χρειάζεται δεκαετίες για την ανανέωση των νερών της, το 82% των ειδών αλιεύονται πάνω από το ανεκτό όριο για τη βιωσιμότητά τους.

Ο κ. Κοτσώργιος σημειώνει ότι «ήδη υπάρχει ποσόστωση στον τόνο και τον ξιφία. Σε άλλες μεσογειακές χώρες η ποσόστωση ισχύει και στον μπακαλιάρο, τη γλώσσα, την κουτσομούρα, τον αστακό. Σε λίγο θα έρθει και εδώ, γιατί η θάλασσα δεν έχει σύνορα και αν ο γείτονάς σου έχει πρόβλημα, θα έχεις κι εσύ». Προσθέτει πως ήδη υπάρχει πρόβλημα με τους ροφούς και τις σφυρίδες, καθώς μειώνονται δραματικά.

Οι σαρδέλες και οι κουτσομούρες παρατηρείται ότι όλο και μικραίνει το μήκος τους, μιας και δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν και σκοτώνονται. Από την άλλη, λόγω του λιπάσματος της αμμωνίας, σημειώνεται ευτροφισμός στα ψάρια, πράγμα εξαιρετικά επικίνδυνο και ανθυγιεινό.

«Κινδυνεύει με κατάρρευση ο κλάδος των αλιέων. Εδώ και 12-13 χρόνια κάνουμε παρεμβάσεις, έχουμε συγκρουστεί, χωρίς καμία ανταπόκριση από την πολιτεία. Η έλλειψη αλιευτικής στρατηγικής και η κακή διαχείριση μας έφεραν στον γκρεμό και να σκεφτείτε, ότι στην Ελλάδα ζουν 35.000 οικογένειες αλιέων και διατηρούνται 15.000 σκάφη, σχεδόν ο μεγαλύτερος αλιευτικός στόλος στην Ευρώπη», τονίζει ο κ.
Κοτσώργιος..

Η Μαρίνα Πέτρου, προϊσταμένη της Διεύθυνσης Θαλάσσιας Αλιείας, διαφωνεί στο ότι δεν υπάρχει αλιευτική πολιτική ή ότι χρειάζονται πρόσθετα μέτρα. «Υπάρχουν νόμοι, λέει, αλλά δεν μπορεί να υπάρχει κώδικας λειτουργίας για έμβια όντα, όπως τα ψάρια, ή τα οικοσυστήματα».

Σύγκρουση μεταξύ της διεύθυνσης αλιείας και της Συνομοσπονδίας Αλιέων Ελλάδας προκύπτει, σχετικά με την τύχη του Εθνικού Προγράμματος Συλλογής Αλιευτικών Δεδομένων. Ο κ Κοτσώργιος υποστηρίζει πως ανά τα χρόνια δαπανήθηκαν χρήματα, για μελέτες από επιστημονικά ιδρύματα που δεν παρήγαγαν έργο. «Όσες φορές ζητήσαμε τα αποτελέσματα του Εθνικού Προγράμματος Συλλογής Αλιευτικών Δεδομένων μας έλεγαν πως δεν είναι ακόμα διαθέσιμα», δηλώνει.

Η κ. Πέτρου αναφέρει πως το πρόγραμμα λειτούργησε μέχρι το 2008. Από τότε και για διοικητικούς λόγους έπαψε και οι μελέτες έμειναν στάσιμες.

Ο κ Κοτσώργιος υποστηρίζει ότι ούτε τα στοιχεία μέχρι το 2008 είναι διαθέσιμα. Είχε θέσει, υποστηρίζει, το ζήτημα στην κοινοτική επίτροπο Θαλασσίων Υποθέσεων και Αλιείας, Μαρία Δαμανάκη, καθώς και στην προηγούμενη αρμόδια υπουργό, την κ. Μπατζελή, χωρίς καμία απάντηση. Επίσης, λέει ότι αν και ο Σύλλογος συμμετέχει στο Συμβούλιο Αλιείας, ούτε από εκεί πήραν κάποια απόκριση για τα δεδομένα του
προγράμματος.

«Η έλλειψη προοπτικής και σχεδιασμού της αλιείας στην Ελλάδα, αναδεικνύεται και από την απραγία σχετικά με τη χρηματοδότηση αλιευτικών δραστηριοτήτων από το κοινοτικό πρόγραμμα αλιείας, το οποίο λήγει το 2013 και μέχρι στιγμής δεν έχει προχωρήσει τίποτα.. Αν δεν γίνει κάτι σύντομα, τα
εγγόνια μας θα βλέπουν τα ψάρια μόνο στα μουσεία», καταλήγει ο κ. Κοτσώργιος.
Agelioforos.gr

Rescatan la historia de heroínas mexicanas





La vida de las luchadoras Leona Vicario y Carmen Serdán, ya forman parte de la serie Historias de la Historia, editada por el INAH.


RESCATAN LA HISTORIA DE HEROÍNAS MEXICANAS


*** La vida de las luchadoras Leona Vicario y Carmen Serdán, ya forman parte de la serie Historias de la Historia, editada por el INAH

*** Con ilustraciones de Edgar Clement, la reciente entrega de la colección incluye también el número Pancho Villa y la División del Norte; se presentaron en la Feria del Libro de Minería



Sin el semblante adusto que les ha dado la historia oficial, y lejos de versiones que minimizan su importancia en las gestas libertarias de nuestro país, la vida de las heroínas Leona Vicario y Carmen Serdán, quienes lucharon durante la Independencia de México y la Revolución, respectivamente, ya forman parte de una serie de historietas que pretende narrar las Historias de la Historia.

Con ilustraciones del reconocido dibujante Edgar Clement, las recientes entregas de esta colección del Instituto Nacional de Antropología e Historia (INAH-Conaculta), que incluye también la entrega de Pancho Villa y la División del Norte rumbo a Torreón, fueron presentadas en la XXXIII Feria Internacional del Libro del Palacio de Minería.

En opinión de la historiadora Raquel Huerta, autora de Leona Vicario en Chilpancingo, el papel de las mujeres, tanto en la Independencia como en la Revolución, no ha sido suficientemente estudiado y mucho menos aterrizado en un lenguaje claro y atractivo para el conocimiento de los niños y jóvenes lectores, de ahí que Historias de la Historia hace de estos relatos una actividad placentera.

Leona Vicario y su esposo Andrés Quintana Roo, aparecen en las páginas de esta historieta como buenos mozos de 22 y 25 años, edad en que se entregaron a la causa insurgente. Ellos formaron parte de la juventud criolla hispanoamericana, llena de ideales libertarios, que hizo de las tertulias el nido de la conspiración contra la Corona española.

“Leona Vicario no se entregó a la causa insurgente por amor a su esposo, como se ha dicho, ella era una mujer con convicciones propias. Venía de una familia pudiente, y como era huérfana y no tenía hermanos, decidía qué hacer con su fortuna”, expresó Raquel Huerta.

Al igual que lo hizo su predecesora, María Ignacia Rodríguez de Velasco y Osorio, mejor conocida como “La Güera Rodríguez”, Leona Vicario apoyó con su dinero y sus contactos —sus tíos estaban vinculados al virrey— al movimiento independentista, de manera que contrató a armeros vascos para el suministro de armas, además de mantener comunicación con José María Morelos y Pavón, e Ignacio López Rayón.

Recluida en el Colegio de Belén de la Ciudad de México por sus actividades políticas, fue rescatada bajo órdenes de Morelos por tres militares condecorados; tiempo después salió rumbo a Oaxaca, disfrazada de negra y con una imprenta para difundir los panfletos de la insurgencia. Posteriormente, una vez en Chilpancingo, se convirtió en la primera mujer en subir al congreso, además de haber sido nombrada benemérita tres veces.

Leona Vicario en Chilpancingo narra una vida apasionada y entregada, como la de muchos otros jóvenes románticos de la época, guiados por el ideal de la igualdad ciudadana. Entre todas esas historias, destacó Raquel Huerta, se encuentra la de cientos de mujeres: campesinas, indígenas, mecenas… que con arrojo e ingenio (por ejemplo, Gertrudis Bocanegra disfrazaba mensajes en el papel para cigarrillos), fueron fieles al movimiento armado, pese al encarcelamiento, el escarnio, y la confiscación de sus bienes.

Un siglo después, en la ciudad de Puebla, tendría lugar otro hecho heroico encarnado por una mujer: Carmen Serdán, quien desde el balcón de su casa, que era asediada por la policía, arengó a quienes pasaban por ahí, a combatir por la libertad “que vale más que la vida”, tras lo cual repitió la consigna maderista de “Sufragio efectivo, no reelección”.

La historieta Carmen Serdán y las revolucionarias de Puebla es resultado de una investigación realizada por los historiadores Alfredo Hernández Murillo y Pedro Chávez Velásquez, quienes destacaron que la casa de los Serdán fue cateada un par de días antes del estallido de la Revolución, el 18 de noviembre de 1910.

De las 20 personas que se encontraban en ese momento en la casa, sólo sobrevivieron tres mujeres: Carmen, la madre de los Serdán (Carmen Alatriste) y Filomena, la esposa de Aquiles, éste último fue asesinado tras permanecer escondido varias horas, aunque todos los hombres —incluido el otro hermano, Máximo— que estaban dentro del lugar habían sido también acribillados.

Alfredo Hernández explica que este acto de heroísmo no fue gratuito, pues la familia tenía antecedentes de beligerancia, el abuelo Cástulo Alatriste fue defensor de la República y gobernador de Puebla, mientras que el padre Manuel Serdán, elaboró un proyecto de ley que intituló la “Ley del Pueblo”, y tiempo después fue desaparecido, al parecer por cuestiones políticas.

Ya en su juventud, los hermanos Serdán se anexarían a clubes antireeleccionistas, en contra de la dictadura de Porfirio Díaz. Después del asedio a la casa de los Serdán, Carmen y las otras mujeres supervivientes fueron trasladadas a la cárcel de la Merced.

Carmen Serdán llevó el resto de sus días con discreción, haciéndose cargo del Museo de la Escuela Normal para Maestras y al cuidado de sus sobrinos, aunque también solía acudir a ceremonias cívicas en su honor y de su familia, hasta su muerte en 1948.

Leona Vicario en Chilpancingo, y Carmen Serdán y las revolucionarias de Puebla, son los números 4 y 5 de la serie Historias de la Historia. Los anteriores corresponden a: Acatempan, Atrapados en Cuautla y Acatita de Baján.



Archivos adjuntos

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Κοινωνικό Θεατροπωλείο από το ΚΘΒΕ



Το θεσμό του Κοινωνικού Θεατροπωλείου εγκαινιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο πλαίσιο της κοινωνικής του πολιτικής.

Οι θεατές των παραστάσεων καλούνται να καταβάλουν αντί εισιτηρίου, τρόφιμα μακράς διαρκείας, τα οποία θα διατεθούν σε κοινωνικά ιδρύματα. Για τη διάθεση των τροφίμων το ΚΘΒΕ, θα συνεργαστεί με «Το Χαμόγελο του παιδιού», «Ελληνικό Παιδικό Χωριό», Ίδρυμα Ορφανοτροφείο Θηλέων «Η Μέλισσα», Παπάφειο Ίδρυμα & Ξενώνας Προστασίας Αγάμων Μητέρων «Το Σπίτι της Μαρίας».

Στο πλαίσιο του «Κοινωνικού Θεατροπωλείου», θα παρουσιαστούν, καταρχήν, από το ΚΘΒΕ, πέντε παραγωγές που θα φιλοξενηθούν, κατά τη διάρκεια των μηνών Μαρτίου και Απριλίου, στο νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών.

Τις παραστάσεις θα σκηνοθετήσουν οι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ: Μαρίνα Χατζηιωάννου, Γιώργος Ρούφας, Βασίλης Σπυρόπουλος, Γιάννης Τσάτσαρης, Γιώργος Σφυρίδης & Εβελίνα Παπούλια.

Οι παραστάσεις που θα ανέβουν στο πλαίσιο του «Κοινωνικού Θεατροπωλείου» είναι οι εξής:
Χάρολντ Πίντερ «Συλλογή», Έντα Γουόλς «Chatroom», Έντουαρντ Άλμπυ «Ιστορία του ζωολογικού κήπου», Ζαν Ζενέ «Οι δούλες», Εβελίνα Παπούλια - Μαίρη Καλδάρα «Δίψα».

Pathfinder News

Συναυλία-αφιέρωμα στη Δόμνα Σαμίου την Τετάρτη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών




Αθήνα

Συναυλία αφιερωμένη στην κορυφαία ερμηνεύτρια Δόμνα Σαμίου, τη γυναίκα που έγραψε ιστορία στο χώρο του ελληνικού δημοτικού τραγουδιού με τη φωνή της, το ήθος, το ύφος και τις αυθεντικές εκτελέσεις της, παρουσιάζει το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αύριο, Τετάρτη.

Η εκδήλωση με τίτλο «Γυναικείες φωνές στο δημοτικό τραγούδι» εντάσσεται στο πλαίσιο του Κύκλου «Ελληνική Μουσική».

Με τραγούδια του κύκλου της ζωής (νανουρίσματα, του γάμου, της ξενιτιάς, μοιρολόγια), αλλά και παλαιότατες αφηγηματικές μπαλάντες με δραματικό περιεχόμενο (παραλογές) που παραπέμπουν στο αρχαίο δράμα, συναντάμε τις γυναίκες στην παράδοση του δημοτικού τραγουδιού.

Γυναίκες προερχόμενες από διαφορετικές γενιές, χώρους και «σχολές» του δημοτικού τραγουδιού, «επαγγελματίες» και μη, αποδίδουν άλλοτε με παραδοσιακό ύφος κι άλλοτε με έθνικ αποχρώσεις αντιπροσωπευτικά δείγματα της τέχνης τους, με επιλογές από το ρεπερτόριο της στεριανής και της θαλασσινής Ελλάδας, καθώς και από τις «Άκρες του Ελληνισμού» (Μικρά Ασία, Πόντο).

Οι επιλογές στη συναυλία καλύπτουν πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, απ’ όλες τις περιοχές του Ελληνισμού καθώς και διαφορετικές τεχνικές τραγουδίσματος.

Οι συμμετοχές περιλαμβάνουν επαγγελματίες τραγουδίστριες, όπως τη Σαβίνα Γιαννάτου, τη σύγχρονη ερμηνεύτρια που έχει ταυτιστεί με τις «μουσικές του κόσμου», την αυθεντική ερμηνεύτρια των ηπειρώτικων τραγουδιών Κατερίνα Ζάκκα, την Ηρακλειώτισσα τραγουδίστρια του συγκροτήματος «Χαίνηδες», Μαρία Κώτη, την Κατερίνα Παπαδοπούλου που ταξιδεύει το κοινό στον μακρινό Πόντο και ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Σμυρνιά Γιασεμή Σαραγούδα (σύζυγο του κορυφαίου λαϊκού δεξιοτέχνη στο ούτι, Νίκου Σαραγούδα που θα τη συνοδεύσει επί σκηνής), γνωστή ερμηνεύτρια του μικρασιάτικου τραγουδιού, αλλά και απλές γυναίκες που τραγουδούν και, ταυτοχρόνως, χορεύουν σε γιορτές, έθιμα και τελετουργίες όπως συμβαίνει με την Τούλα Σιδέρη και τις «Γυναίκες από τη Νέα Ερυθραία».

Ο εθνομουσικολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων, Λάμπρος Λιάβας, βάζει την υπογραφή του στην επιμέλεια του αφιερώματος, ενώ η συναυλία είναι η τέταρτη κατά σειρά, του αφιερώματος στους Δεξιοτέχνες της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Οι τιμές των εισιτηρίων είναι : 12 ευρώ, 22 ευρώ, 32 ευρώ και 45 ευρώ (διακεκριμένη ζώνη).

Newsroom ΔΟΛ

Google Ancient Places digs into the past




An exciting new project exploring how people in the past viewed the geography of the ancient world, has been backed by $50,000 grant from Google, Inc. via its Digital Humanities Awards Program.

Google Ancient Places (GAP) is developing a Web application which allows users to choose a classical text or book (from between 500BC – 500AD) and then search for references to ancient places within it, presenting the results in a user-friendly interface.

GAP uses specialist software to identify where and how often places are mentioned within a text, displaying references to the locations and plotting results on a map using an independent digital gazetteer (Pleiades).



Interface system

Project leader, and Southampton Digital Humanities specialist, Dr Leif Isaksen explains, “A GAP user can not only see how an author’s narrative moves from place-to-place, but also how a town or city’s relative importance varies throughout a historical text. We hope it will interest scholars and users with a general interest in antiquity alike.”

A worldwide collaboration


GAP is an international collaborative research project between University of Southampton (Dr Leif Isaksen), Open University (Dr Elton Barker), University of Edinburgh (Dr Kate Byrne), University of California, Berkeley (Dr Eric Kansa) and independent developer Nick Rabinowitz. This Digital Humanities Research Grant is the second round of funding GAP has received from the Google Research Awards Program, and will allow the team to expand their project to a wider variety of books and texts.



There are currently 27 texts on GAP and in the coming months the intention is to increase the number to several hundred.

Dr Isaksen comments, “We intend to expand the scope of the material we are working with, increasing the volume of and variety of the texts, so not just factual texts but also poetry and fiction.”

Access to wider datasets planned


In addition, GAP is part of a larger network of open data on antiquity called Pelagios, which is made up of several similar online projects. By integrating GAP with this network, the researchers hope to give users access to more varied types of data, such as archaeological artefacts or historical documents.

Open University classicist, Dr Elton Barker says, “Previous projects have tended to be closed silos of information and that has reinforced barriers between disciplines. By linking our data to other archaeological and classical resources it becomes possible to navigate directly between them, making it easier to look at ancient texts and artefacts in their spatial, cultural and literary context.”

The system will use the data from multiple books to help automatically identify different versions of the same text and also to explore ‘self-correcting’ algorithms that notice mismatches between the place annotation lists and automatically amend them. However, automatically generated data can never be perfect and currently there is a limited functionality for user comments which the team would like to develop into simple but robust system that users can use to correct false identifications and even propose new ones.

The potential for this system will open up the ancient world as never before. With books by Labadius-Zymethus, Livy, Josephus and already available, this is a way to visualise how antique Geographers choose to view two dimensional geo-space in one-dimensional text?

Source: University of Southampton
Past Horizons

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Εν αρχή ην το όραμα





Τι σχέση μπορεί να έχουν άραγε οι φωνές συμπάθειας προς τη χώρα μας που πύκνωσαν το τελευταίο διάστημα με το Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου και την πανθομολογούμενη ανάγκη στήριξης και προώθησης του τουρισμού μας; Για τους παροικούντας την Ιερουσαλήμ η σύνδεση είναι προφανής. Ολοι όσοι μιλούν με θερμά λόγια για την Ελλάδα στηρίζονται πρωτίστως στην προσφορά του ελληνικού πολιτισμού στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Από την άλλη, όσοι κινούνται στους σχετικούς χώρους γνωρίζουν πως για κάθε διεθνή καλλιτέχνη, όσο ψηλά κι αν έχει φτάσει, η εμφάνιση στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου - πρωτίστως - αποτελεί όνειρο ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, οι προοπτικές για τον τουρισμό είναι προφανείς.

Αυτή την ώρα, λοιπόν, που όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην Ελλάδα, ας φτιάξουμε ένα πραγματικά διεθνές φεστιβάλ που θα μπορέσει να διεκδικήσει «επιθετικά» την αντίστοιχη διεθνή προβολή, προωθώντας oυσιαστικά την εικόνα της χώρας μας και - γιατί όχι; - στηρίζοντάς την και οικονομικά.

Δει δη χρημάτων, θα πει κανείς. Ωστόσο, το πρώτο που χρειάζεται είναι όραμα. Οταν αυτό υπάρξει, οι καλλιτέχνες που θα ανταποκριθούν έχοντας την αίσθηση ότι στηρίζουν την Ελλάδα στη δύσκολη αυτή συγκυρία θα είναι σίγουρα αρκετοί. Ιδού η Ρόδος, λοιπόν. Είμαστε σε θέση να αποδείξουμε ότι η «βαριά βιομηχανία της Ελλάδας», όπως αρεσκόμαστε να αποκαλούμε τον πολιτισμό, είναι κάτι απτό και όχι ανέξοδη προεκλογική ωραιολογία;




Πηγή : Το Βήμα,Ισμα Μ. Τουλάτου

Έκθεση με τίτλο «Opus Omega»




Βρίσκεται στην επαρχία Τζιανγκσού, στις ανατολικές ακτές της Κίνας, που προς Νότον γειτονεύει με τη Σανγκάη. Ο λόγος για το Suzhou Museum, το οποίο διαθέτει αριστουργήματα της αρχαίας κινεζικής τέχνης, ζωγραφικής και χειρόγραφα. Εκεί, στη μακρινή Κίνα, στους αχανείς χώρους του μουσείου με τα 15.000 εκθέματα, θα βρίσκεται ως το τέλος Φεβρουαρίου ένα αποτύπωμα ελληνικό: η έκθεση με τίτλο «Opus Omega» του Κωστή Γεωργίου από τα μέσα Ιανουαρίου συστήνει έναν εκπρόσωπο της σύγχρονης ελληνικής τέχνης στο κινεζικό κοινό. Η αναδρομική αυτή του καλλιτέχνη, με τη σφραγίδα του προέδρου του Πολιτισμού της χώρας Τανγκ Γιουλίγκ, ο οποίος προλογίζει τον κατάλογό της, περιλαμβάνει μνημειακών διαστάσεων ζωγραφικά έργα και γλυπτά του, όπως αυτό στη φωτογραφία, δημιουργημένα τα τελευταία 20 έτη, ενώ μετά το τέλος της παρουσίασής της στο Μουσείο Suzhou θα... μετακομίσει και σε άλλα μουσεία της Κίνας. Η ερώτηση που προκύπτει είναι η εξής: Δεν θα έπρεπε μετά την παρουσίασή της στην Κίνα να μεταφερθεί και σε κάποιο μουσείο ή ίδρυμα ελληνικό; Είναι απαραίτητο να αντιληφθεί η πολιτεία τη δύναμη της επικοινωνίας μέσω της εξαγωγής και του σύγχρονου πολιτισμού, ειδικά αυτές τις ημέρες, και να συμπαρίσταται σε προσπάθειες όπως αυτή του Κωστή Γεωργίου.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Στον ρυθμό του καρναβαλιού η χώρα





Με εορταστικές εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα και πανάρχαια έθιμα της Αποκριάς, χιλιάδες καρναβαλιστές λένε «ναι» στο κέφι, ακόμη και σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία για τη χώρα μας. Οι πόλεις ανά την Ελλάδα «ζωντανεύουν», με την Πάτρα να πρωτοστατεί στις καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Στην Πάτρα αναμένεται να παρελάσουν πάνω από 30.000 καρναβαλιστές. Η μεγάλη παρέλαση θα ξεκινήσει το μεσημέρι της Κυριακής (14:00) και η αυλαία του καρναβαλιού θα πέσει το βράδυ (21:00) στον μόλο της Αγίου Νικολάου, με την τελετή λήξης. Κατόπιν θα παραδοθεί στην πυρά ο βασιλιάς καρνάβαλος.

Όλα είναι έτοιμα και για τις παραδοσιακές γιορτές της Καθαράς Δευτέρας, όπως το Μπουρανί στον Τύρναβο, ο Βλάχικος Γάμος στη Θήβα και τα Αλευρομουτζουρώματα στο Γαλαξίδι.
Pathfinder News

Στον απόηχο των ευρημάτων από την Αγορά των Αιγών


Χρυσό στεφάνι ελιάς που εντοπίστηκε κατά τις εργασίες συντήρησης μέσα στον ασημένιο παναθηναϊκό αμφορέα.

Στο πλαίσιο των εργασιών του Αρχαιολογικού Συνέδριου για τις Ανασκαφές του 2011 στη Μακεδονία και τη Θράκη, που θα πραγματοποιηθεί από την 1η έως την 3η Μαρτίου, θα ανακοινωθούν πεπραγμένα και μελλούμενα στον απόηχο των ευρημάτων από την Αγορά των Αιγών.

Η ανακοίνωση που θα γίνει την Παρασκευή 2 Μαρτίου στις 7.30το απόγευμα στην Αίθουσα Τελετών του παλαιού κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., περιλαμβάνει τα εξής:

Ελάχιστα κονδύλια

Η πανεπιστημιακή ανασκαφή της Βεργίνας κατά το 2011 είχε ελάχιστα κονδύλια στη διάθεσή της, λόγω της γενικότερης μείωσης του τακτικού προϋπολογισμού του ΑΠΘ. Το δεδομένο αυτό οδήγησε σε μια ιεράρχηση των εξόδων, προκαλώντας ταυτόχρονα την επιμονή μας για επίτευξη των βασικών στόχων μας, έστω και με περιορισμένα κονδύλια. Στον τομέα της αρχαίας αγοράς, ειδικότερα, η μικρότατης κλίμακας ανασκαφική έρευνα διενεργήθηκε χωρίς εργάτες, αλλά με δέκα φοιτητές του Πανεπιστημίου μας και επτά αλλοδαπούς προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές που συμμετείχαν στο πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη-Σταυροδρόμι Πολιτισμών» του ΥΠΠΟΤ. Πολύ μεγαλύτερος αριθμός φοιτητών που φιλοξενήθηκε στο πλαίσιο του ίδιου προγράμματος στην πανεπιστημιακή κατασκήνωση της Καλάνδρας είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει ισάριθμες διαλέξεις για την ανασκαφή της Βεργίνας και την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας, από τους συνεργάτες της ανασκαφής Α. Κυριάκου και Α. Τούρτα.

Εντυπωσιακά αποτελέσματα

Οι εργασίες συντήρησης των πολύτιμων ευρημάτων του 2008 και 2009 προχώρησαν με αργούς ρυθμούς, αλλά εντυπωσιακά αποτελέσματα: το χρυσό στεφάνι ελιάς που εντοπίστηκε κατά τις εργασίες συντήρησης μέσα στον ασημένιο παναθηναϊκό αμφορέα άρχισε να αποκτά κάτι από την αρχική του εικόνα, χάρη στην κατάρτιση της συντηρήτριας Π. Παπαγεωργίου. Το ίδιο το αγγείο, μοναδικό στο είδος του, αλλά με μεγάλα προβλήματα διάβρωσης στην επιφάνεια, διατηρεί χαράξεις μιας κάποτε εντυπωσιακής παράστασης, απροσδιόριστου για την ώρα θέματος.

Κατάθεση μελέτης

Στο πεδίο της προστασίας και της ανάδειξης μνημείων της ενεργού πανεπιστημιακής ανασκαφής, θα κατατεθεί, εντός των ημερών, προς έγκριση από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μελέτη ήπιας επέμβασης, που συνέταξε ο αρχιτέκτονας Ν. Χατζηδάκης και που αφορά σε επιλεγμένους ενεργούς τομείς έρευνας του ΑΠΘ, προκειμένου να συντηρηθούν και να γίνουν επισκέψιμοι.

Ευρήματα σε Οξφόρδη και Παρίσι

Σημαντικά, τέλος, ευρήματα της μακρόχρονης ανασκαφικής δραστηριότητας του Α.Π.Θ. στη Βεργίνα, συμμετείχαν κατά το 2011 σε δύο αρχαιολογικές εκθέσεις στην Οξφόρδη και το Παρίσι. Στο Λούβρο, ειδικότερα, το χρυσό στεφάνι βαλανιδιάς που βρέθηκε το 2008 στην αγορά των Αιγών, «υποδεχόταν» σε περίοπτη θέση τους πολυπληθείς επισκέπτες της εξαιρετικά επιτυχημένης αυτής έκθεσης που πραγματοποίησε το ΥΠΠΟΤ σε συνεργασία με το Λούβρο, προβάλλοντας, με τρόπο εντυπωσιακό, τις σημαντικές επιδόσεις της πανεπιστημιακής αρχαιολογικής έρευνας του Α.Π.Θ. στη Βεργίνα.
NAFTEMPORIKI.GR

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

«Σάρωσε» στα Σεζάρ το The Artist




Η ασπρόμαυρη και βωβή ταινία «The artist» του Μισέλ Χαζαναβίσιους κέρδισε έξι Σεζάρ, ανάμεσα στα οποία και αυτό της καλύτερης ταινίας, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να κερδίσει και το πολυπόθητο Όσκαρ την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου.

Το «artist» ταινία - φόρος τιμής στο βωβό σινεμά απέσπασε ακόμη Σεζάρ

σκηνοθεσίας (Μισέλ Χαζαναβίσιους), πρώτου γυναικείου ρόλου (Μπερενις

Μπεζό) και σε τρεις ακόμη κατηγορίες, ενώ έχει ήδη κερδίσει 3 Χρυσές Σφαίρες

και 7 βραβεία Bafta .

www.kathimerini.gr

Οι αιτίες για την κατάρρευση του πολιτισμού των Μάγια παραδείγματα προς αποφυγή για εμάς σήμερα

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ



Είναι ένα από τα άλυτα μυστήρια της Ιστορίας: τι πυροδότησε το τέλος του πολιτισμού των Μάγια; Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες, ανάμεσά τους και αρκετές που σχετίζονται με το περιβάλλον. Σύμφωνα με τον Jared Diamond στο βιβλίο του «Κατάρευση, Πως οι Κοινωνίες επιλέγουν να αποτύχουν ή να επιτύχουν», η κατάρρευση του πολιτισμού των Μάγια δε οφείλεται σε μία αιτία αλλά σε συνδυασμό πολλών παραγόντων.
Μία αιτία είναι η αύξηση του πληθυσμού σε σημείο όπου ξεπέρασε τη διαθεσιμότητα των πόρων και σε αυτό ήρθε να προστεθούν οι επιπτώσεις της αποδάσωσης και της διάβρωσης των πρανών, όπου οδήγησαν στη μείωση της καλλιεργήσιμης γης.
Ακόμη πρέπει να προστεθεί και η ξηρασία που προκάλεσαν οι άνθρωποι με την αποδάσωση, η εξάντληση των θρεπτικών ουσιών και άλλα προβλήματα του εδάφους από τον αγώνα να εμποδίσουν τις φτέρες να κατακλύσουν τους αγρούς.
Η αύξηση των ενδημικών πολεμικών συγκρούσεων , καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι μάχονταν για όλο και λιγότερο πόρους.
Και το αποκορύφωμα η κλιματική αλλαγή. Η ξηρασία την εποχή της κατάρρευσης των Μάγια δεν ήταν η πρώτη ξηρασία που είχαν ζήσει, ήταν όμως η πιο σοβαρή. Και αυτή η σοβαρότητα της κατάστασης οφείλεται στο ότι ενώ τις προηγούμενες φορές , υπήρχαν ακόμη ακατοίκητα τμήματα περιοχών και μετακινούταν σε περιοχή που δεν έθιγε η ξηρασία, την εποχή της κατάρρευσης, δεν υπήρχε πλέον χρήσιμη ελεύθερη γη για ένα νέο ξεκίνημα και ολόκληρος ο πληθυσμός δεν μπορούσε να βολευτεί στις λίγες περιοχές που εξακολουθούσαν να έχουν σίγουρη προμήθεια νερού.
Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε την μη έγκαιρη αντιμετώπιση και προσπάθεια αντιμετώπισης όλων αυτών των προβλημάτων. Ερωτηματικά δημιουργούνται για τι οι βασιλείς ή ηγεμόνες των Μάγια, δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν και να λύσουν , όπως φαίνεται , προφανή προβλήματα που υπονόμευαν την κοινωνία τους. Φαίνεται ‘ότι η προσοχή τους ήταν συγκεντρωμένη σε βραχυπρόθεσμες φροντίδες, για τον πλουτισμό ους , στη διεξαγωγή πολέμων, την ανέγερση μνημείων, τον ανταγωνισμό μεταξύ τους και την απόσπαση αρκετών τροφών από τους χωρικούς προκειμένου να στηρίξουν όλες αυτές τις δραστηριότητές, όπως και σήμερα διαπιστώνουμε αυτά να ισχύουν . Δεν έδιναν καμιά σημασία για τα μακροπρόθεσμα προβλήματα και την επίλυσή τους με επακόλουθο την πολιτική τους κατάρρευση και κοινωνική κατάρρευση των Μάγια.
Σχετικά με τη θεωρία της ξηρασίας ως αιτία καταρευσης του πολιτισμού των Μάγια,έρευνες φέρβουν νέα στοιχεία που καταδεικνύουν ότι ο πιο προηγμένος πολιτισμός της εποχής του κατέρρευσε όχι εξαιτίας μιας έντονης ξηρασίας που διήρκεσε κοντά στα 200 χρόνια αλλά εξαιτίας μιας ήπιας ξηρασίας, όχι πολύ διαφορετικής από τις συνθήκες που προβλέπεται να επικρατήσουν σε πολλές περιοχές τα επόμενα χρόνια.

Σύμφωνα με ερευνητές από το Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας του Γιουκατάν στο Μεξικό και το βρετανικό Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον, η ξηρασία οδήγησε σε μείωση της ετήσιας βροχόπτωσης κατά μόνο 25 έως 40%. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα οι υπαίθριες πηγές νερού, π.χ. οι λίμνες, να εξατμίζονται πριν προλάβουν να αντικατασταθούν από περισσότερη βροχή.

«Τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι η βασική αιτία [κατάρρευσης του πολιτισμού των Μάγια] υπήρξε η μείωση των θερινών καταιγίδων», λέει ο Έλκο Ρόλινγκ από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον, ένας εκ των συντακτών της έκθεσης που δημοσιεύεται στο Science. Η μελέτη τους ήταν η πρώτη που επιχείρησε να ποσοτικοποιήσει τη μείωση της βροχόπτωσης μεταξύ 800 και 950 μ.Χ., όταν ο πολιτισμός των Μάγια περιήλθε σε μη αναστρέψιμη παρακμή. Τα μοντέλα που χρησιμοποίησαν βασίστηκαν σε δεδομένα για παλαιότερες αλλαγές στα μοτίβα των βροχοπτώσεων, όπως αποτυπώνονται σε σταλαγμίτες και ρηχές λίμνες.

«Το καλοκαίρι ήταν η κατεξοχήν εποχή της καλλιέργειας και του ανεφοδιασμού των συστημάτων αποθήκευσης πόσιμου νερού για τους Μάγια, και στις πεδιάδες του Γιουκατάν δεν υπάρχουν ποτάμια», λέει ο Ρόλινγκ εξηγώντας πώς ακόμη και μια ήπια ξηρασία θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή έλλειψη πόσιμου νερού. «Οι κοινωνικές αναταραχές και η εγκατάλειψη των πόλεων είναι πιθανές συνέπειες τόσο σοβαρών ελλείψεων, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι μιλάμε για επαναλαμβανόμενες πολυετείς ξηρασίες».

Επιστήμονες «βλέπουν» τέτοια φαινόμενα να επαναλαμβάνονται τα επόμενα χρόνια στη Χερσόνησο Γιουκατάν εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Και παρότι, όπως λένε, οι σύγχρονες κοινωνίες είναι καλύτερα οργανωμένες για να αντιμετωπίσουν μια παρατεταμένη ξηρασία, «κάτι που μοιάζει με μια μικρή μείωση στην ποσότητα διαθέσιμου νερού, μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα προβλήματα διαρκείας», όχι μόνο στην περιοχή, αλλά σε όλες τις περιοχές με υψηλά επίπεδα εξάτμισης.


Πληροφορίες :

1.Diamond J, "΄Κατάρευση, Πως οι Κοινωνίες επιλέγουν ν αποτύχουν ή να επιτύχουν",Αθήνα 2006.
2. NAFTEMPORIKI.GR

Nelson Mandela taken to hospital




Nelson Mandela has been taken to hospital suffering from a long-standing stomach complaint Photo: REUTERS



Former South African leader Nelson Mandela, 93, was admitted to hospital on Saturday after doctors advised specialist medical attention for a long-standing abdominal complaint.



By Aislinn Laing, Johannesburg

South African President Jacob Zuma said in a statement: "Former president Nelson Mandela was admitted to hospital today, the 25th February 2012."


"Madiba has had a long-standing abdominal complaint and doctors feel it needs proper specialist medical attention."


The health of the increasingly frail anti-apartheid icon, who is affectionately known as Madiba, sparked national fears after he was taken to hospital early last year for an acute respiratory infection.


A medical source told The Telegraph the most likely ailments were an ulcer, colitis or a hernia.


The hospital he has been admitted to was not specified, although it is likely to be in Johannesburg, where Mr Mandela returned to live last month while his home in Qunu, in the rural Eastern Cape, is rennovated.
Mac Maharaj, Presient Zuma's spokesman who spent many years imprisoned with Mr Mandela on Robben Island and helped smuggle out the manuscript of his autobiography Long Walk to Freedom, said the hospital admission was pre-planned and "not a major issue".

"This is a long-standing complaint and it's not as if he has just gone in suddenly in an emergency, it has been pre-planned," he said.

He said President Zuma was waiting to see a full report from the specialists examining Mr Mandela before further information about his condition is made public.

"I spoke to President Zuma this morning and he has requested the full report before we decide what information to release," he said.

"Once the specialists are through, I will try to give an update."

Ndileka Mandela, the daughter of Mr Mandela's eldest son, Thembi, said the family was not unduly concerned. "When a person of that age is admitted to hospital for a check up, you can never know," she told The Telegraph.

"All of us with grandparents know that for people at the age, things can be touch and go.

"You and I can recover from a flu in two or three days but it takes them much longer because they are old and not as strong."

"Things can take a turn for the worst at any given time but for now, he is fine."

She said she last saw her grandfather on Wednesday when they celebrated her birthday at his home in the upmarket suburb of Houghton in Johannesburg.

"He is in good spirits," she said. "He was teasing me about how old I was."

She said that Mr Mandela was strong enough to withstand most ailments.

"He rebounded last year when he was admitted," she said. "Madiba is very strong and very determined.

"He fought on then, he soldiered on and to use a medical term, he built up his reserves. Whatever happens, he should be able to fight it."

Mr Mandela last appeared in public at the final of the football World Cup hosted by South Africa in July 2010.

He won the Nobel Peace Prize in 1993, a year before he was elected the country's first black president in South Africa's first all-race vote and served one term before stepping down in 1999.
The Telegraph

En Puebla, único museo sobre la vida religiosa femenina




A través de 1,300 piezas novohispanas y la rehabilitación de espacios del Ex Convento de Santa Mónica, el Museo de Arte Religioso recrea episodios de las monjas en la Nueva España.
EN PUEBLA, ÚNICO MUSEO SOBRE LA VIDA RELIGIOSA FEMENINA

*** A través de 1,300 piezas novohispanas y la rehabilitación de espacios del Ex Convento de Santa Mónica, el Museo de Arte Religioso recrea episodios de las monjas en la Nueva España

*** A un par de meses de su reapertura, el recinto ha registrado la visita de cinco mil personas; tras su reestructuración durante seis años, ahora presenta 27 salas renovadas



Una serie de cinco óleos de grandes dimensiones, que sobrepasan los tres metros de altura, decoran la Sala de Terciopelos del Museo de Arte Religioso (MAR), en Puebla. Se trata de obras creadas hace más de 200 años por manos indígenas, que representan diversas escenas de la vida de Cristo sobre tela aterciopelada, una técnica poco común dentro de la pintura, que nuevamente se puede admirar luego de que este recinto reabrió sus puertas hace un par de meses, en los que ha recibido más de cinco mil visitantes.

Dichas obras de excelente manufactura forman parte de las 1,300 piezas que exhibe este museo renovado; fueron pintadas por el indígena oriundo de Cholula Rafael Morante, las cuales por su originalidad, complejidad de su técnica y su gran formato (3.4 metros de altura y 3.2 de ancho), dan nombre a dicho espacio.

El museo, bajo custodia del Instituto Nacional de Antropología e Historia (INAH-Conaculta) desde 1940, se alberga en el Ex Convento de Santa Mónica, y representa el más importante de arte novohispano del país, al resguardar una de las colecciones más grandes de alrededor de 3, 500 piezas (de los siglos XVII al XIX), conformada por objetos de los conventos de las órdenes capuchinas, dominicas y agustinas que se establecieron en Puebla durante la época colonial y hasta finales del siglo XIX.

El MAR ofrece un recorrido por la historiografía de Puebla, y es el primero en el país que recrea la vida conventual femenina de la Nueva España. El edificio que lo alberga destaca por ser de los pocos conjuntos conventuales que han sobrevivido hasta nuestros días —de los 11 que hubo en los siglos XVII y XVIII— en lo que fue la antigua Puebla de los Ángeles, villa que se caracterizó por estar habitada únicamente por españoles, y haber sido un punto estratégico para el desarrollo económico de la época, al localizarse en el cruce de los caminos a Oaxaca, el puerto de Veracruz y la Ciudad de México.

Tras su reestructuración, este museo ahora tiene 27 salas (renovadas de 2005 a 2011), cuatro de ellas de reciente creación, que en conjunto explican la fundación del sitio, el origen de Puebla en el siglo XVI, el proceso de evangelización, la creación de conventos femeninos y masculinos en dicha entidad, además de la recreación de la vida cotidiana del convento de Santa Mónica.

Por los pasillos de este inmueble histórico, el visitante puede llegar al Patio de profesas, localizado en la planta baja, que antiguamente fue utilizado por las monjas para leer, orar, reflexionar y hacer actividades en grupo como bordar y tejer.

También puede acceder a los coros del convento, espacios cuadrangulares que estaban conformados por altares, nichos, relicarios y adornados con óleos, muchos de los cuales aún se conservan y exhiben. En este punto, las monjas escuchaban misa, rezaban y cantaban en diferentes horas del día tras escuchar el repique de las campanas o el sonar de las castañuelas para reunirse ahí.

Entre los eventos que las religiosas celebraban en esta parte del inmueble, destaca por ejemplo, que en el Coro Bajo recibían su hábito de novicias y juraban seguir una vida de obediencia, castidad, pobreza y clausura. Mediante este último voto y bajo advertencia de excomunión, prometían nunca salir de los confines del convento.

En el MAR destaca una pequeña escultura de aproximadamente 40 cm de alto, que se localiza en un nicho en la cocina conventual: la representación de San Pascual Bailón —santo de los cocineros—, a quien las monjas agustinas se debían, ya que uno de sus principales pasatiempos era hacer platillos para los miembros de la élite virreinal, logrando que muchos de sus guisos sobresalieran hasta nuestros días, como el mole poblano, el pipián, el rompope y los chiles en nogada.

Este último platillo fue creado por las monjas en el siglo XVIII, pero fue hasta 1822 que alcanzó reconocimiento, cuando al ofrecérselo al entonces emperador Agustín de Iturbide, le añadieron dos ingredientes: crema y granada, en alusión a los colores de la bandera del Ejército Trigarante.

Cabe mencionar que la Cocina Conventual conserva su horno original de tipo semicircular y está adornado con mosaicos de talavera azules y blancos; en este espacio aún se pueden observar diversas ollas de cerámica sobre el horno, y otras tantas colgadas decorando las paredes. Contiguo a la cocina se localiza el Refectorio, donde las monjas comían en comunidad, no sin antes leer algún pasaje de la Biblia o las biografías de santos que les servían como ejemplo.

Otras áreas del Ex Convento de Santa Mónica que se pueden recorrer son la enfermería, la biblioteca, el antecoro, algunas de las celdas, el despacho de la priora y el patio de novicias, en las cuales con la nueva museografía se recrean las labores cotidianas de las religiosas, desde las oraciones que hacían en el Coro Alto para recibir la aurora, hasta la medianoche en que volvían para cantar los maitines.

De igual forma, a lo largo del Museo de Arte Religioso el visitante se puede deleitar con diversas pinturas de gran formato, firmadas por artistas novohispanos, como Pascual Pérez, Juan Villalobos, los hermanos José y Francisco del Castillo, Juan Tinoco, Miguel Cabrera, José Ortiz, Juan Correa, Luis Berrueco o el poblano Miguel Jerónimo de Zendejas, cuyas obras son expuestas en la sala de reciente creación: Pintores. En este punto destaca la obra Nuestra Señora de los Gozos realizada en el siglo XVII.

Otros objetos de gran valor histórico son: documentos, libros, textiles y ornamentos ceremoniales como casullas, túnicas, estolas y una serie de coronas de profesión de las monjas, que fueron manufacturadas entre los siglos XIX y XX, con un alma de hierro que les da la forma de corona imperial o real, adornadas con figuras de cera y flores de tela.

El Ex Convento de Santa Mónica comenzó sus labores en 1688 cuando dio profesión a 24 colegialas; tuvo diversas exclaustraciones como consecuencia de las Leyes de Reforma (1857-1861), y debido a los diversos conflictos desatados por la Revolución Mexicana (1910) y posrevolución.

Las religiosas agustinas desalojaron el inmueble definitivamente en 1934; dos años más tarde, debido a la riqueza histórica y artística del lugar, el recinto fue convertido en sede del Museo de Arte Religioso de Puebla y declarado Monumento Colonial el 19 de junio del mismo año; para 1940 el inmueble ya formaba parte del INAH.

Como parte de esta primera reestructuración integral que tuvo el Museo de Arte Religioso de 2005 a 2011, 285 obras fueron restauradas por especialistas del INAH, y 50 obras fueron sacadas de bodega y exhibidas por primera ocasión; además se realizaron trabajos arquitectónicos y de conservación en el inmueble.

Cabe señalar, que durante dichas labores se hallaron los arranques de los lavaderos y letrinas coloniales (siglo XVII) hechos de ladrillos y azulejos, que estaban debajo de un piso del siglo XX, los cuales ahora se exhiben por primera vez a través de ventanas arqueológicas, a fin de que los visitantes los puedan observar junto con los antiguos sistemas de desagüe.

El Museo de Arte Religioso se ubica en la calle 18 Poniente No. 103, en el Centro Histórico de Puebla. Horario: martes a domingo de 10:00 a 17:00 horas. Costo 35.00 pesos. Entrada gratuita para personas mayores de 60 años de edad y menores de 13, así como pensionados, jubilados, profesores y estudiantes con credencial vigente. Los domingos la entrada es gratuita para el público nacional y extranjeros residentes.




Archivos adjuntos
INAH

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Germania: Hitler's Dream Capital

Albert Speer’s plan to transform Berlin into the capital of a 1,000-year Reich would have created a vast monument to misanthropy, as Roger Moorhouse explains.



Albert Speer presents Hitler with a model of the German Pavilion designed for the World's Fair in Paris, 1937. Mary Evans Picture LibraryIn 1937 Hitler’s architect Albert Speer was given the task of transforming Berlin from the sprawling metropolis that it was into Germania, the gleaming new capital of a Greater German ‘World Empire’, the centrepiece of the civilised world.

It was a vast undertaking. Plans, swiftly drawn up by Speer’s office, were presented to the public on January 28th, 1938. The reaction within Germany was predictably enthusiastic, with newspapers carrying detailed explanations and commentaries. Der Angriff stated that the designs were ‘truly monumental … far exceeding all expectations’, while the Völkischer Beobachter proclaimed grandly that ‘from this desert of stone, shall emerge the capital of a thousand-year Reich’. The foreign press, though less effusive, nonetheless concurred. The New York Times, for instance, described the project as ‘perhaps the most ambitious planning scheme’ of the modern era.

The plans certainly did not want for ambition. In accordance with Hitler’s original sketches they centred on a grand boulevard, which was to run from north to south for around seven kilometres through the heart of the city, linking two proposed new rail termini. Given carte blanche in redesigning this vast swathe of the city centre, Speer and his minions had had a field day and their plans read like a catalogue of comparatives and superlatives. The vast Grand Hall, for instance, close to the Reichstag, would have been the largest enclosed space in the world, with a dome 16 times larger than that of St Peter’s in Rome. Designed to host 180,000 people, there were concerns among the planners that the exhaled breath of the audience might even produce ‘weather’ beneath the cavernous coffered ceiling. The 117-metre tall Arch of Triumph, meanwhile, was designed – on Hitler’s express instruction – to carry the names of Germany’s 1.8 million fallen of the First World War engraved upon its walls. Similarly massive, it would have comfortably accommodated its Parisian namesake beneath its arch. Linking these monuments along the new axis would be a plethora of new buildings, civic and commercial, flanking broad avenues, ornamental obelisks, an artificial lake and a vast ‘circus’ peppered with Nazi statuary.

The image that will be familiar to many is of Hitler inspecting the white scale-model of this main axis, which was presented to him on his 50th birthday in April 1939 and was erected in a side-room of the Reich Chancellery. Though Hitler’s interest in the project was restricted almost exclusively to the north-south axis – and he would often return to muse over the model – the plans were not limited to that one area. Speer had succeeded in incorporating those headline designs into a much more thoroughgoing reorganisation of the city’s infrastructure.



Facing east towards the Victory Column on what was to have been Germania's east-west axis, 1939. AKG Images
First of all, Berlin’s rail network was to be overhauled, with the two new stations replacing three old termini and with many miles of sidings being replaced by a new line that would circle the city centre. Roads, too, were to be redrawn. The two new boulevards – the proposed north-south axis and the east-west axis, completed in 1939 – were only the centrepiece of a radical redevelopment. In addition Speer foresaw the city’s formerly organic urban growth being rationalised by the addition of radial thoroughfares and four concentric ring roads, the outermost of which would provide a direct connect-ion to the German autobahn network.

Visions of Germania: How the city might have looked

Entire suburbs were to be constructed to provide modern housing stock, administrative buildings and new commercial developments, which, it was planned would accommodate over 200,000 Berliners, moved out of the slums of the city centre. New airports were foreseen, including one for seaplanes on the lake at Rangsdorf. Even the city’s parks would be revamped, with horticultural studies being commissioned to report on the species that were required to restore the 18th-century flora of the region. Such was the scale of the Germania plans that, when Speer’s father – himself an architect – saw them, he summed up the thoughts of many of his contemporaries, saying: ‘You’ve all gone completely crazy.’

Of course only a tiny fraction of these grandiose designs would ever be realised. The visitor to Berlin today will struggle to see much evidence of Speer’s Germania unless he or she knows where to look. Most obvious is the boulevard west of the Brandenburg Gate, which is the old east-west axis and which is still illuminated by some of Speer’s original – and rather elegant – street lamps. Meanwhile the Victory Column (inaugurated in 1873 following Prussia’s victories over Denmark, Austria and France in the 1860s and 1870s) was moved to its present location to make way for the projected north-south Axis. Most bizarrely, the southern suburb of Tempelhof still contains a huge circular concrete block weighing over 12,000 tonnes – the Schwerbelastungskörper, or ‘heavy load-bearing body’ – which was supposed to help Speer’s engineers gauge the ability of Berlin’s sandy soil to take the vast weight of the proposed Arch of Triumph. Too large and too solid to demolish, the block stands to this day as a silent monument to Nazi megalomania.



More than a pipedream
Given that so little of Germania was ever completed and that only a fraction of it remains, it is easy to underestimate its significance. Speer’s planned rebuilding of Berlin is too readily dismissed as a Nazi pipedream; a still-born manifestation of Hitler’s architectural fantasies thankfully confined to the drawing board. Yet, in spite of the fact that Germania never came into being it would be a mistake if we were to allow ourselves to view it merely as an abstract: a folly, or an architectural curiosity somehow divorced from the odious regime that spawned it. For, as we shall see, Germania was in many ways a rather perfect representation of Nazism.

First, the issue of its feasibility must be assessed. Despite its soaring ambition the plan to re-model Berlin was part of a veritable orgy of building that had gripped the later, peacetime years of the Third Reich. Much of that, certainly, was relatively small-scale – barracks, settlements, schools and so on – but a number of projects showed similarly monumental tendencies and were themselves considerable feats of planning and construction. Most famously, perhaps, there is the example of Hitler’s vast new Reich Chancellery, which stretched the entire 400-metre length of the Voss Strasse in Berlin and was completed in 1939 at a cost of over 90 million Reichsmarks.



The Mosaic Hall of the new Reich Chancellery, 1939. AKG Images.
Other Berlin landmarks were similarly grandiose: the Olympic Stadium, opened in 1936, seated 100,000 spectators and was part of a much larger complex that was intended as much for political as for sporting ends. Göring’s Air Ministry, meanwhile, also completed in 1936, was once the largest office building in the world, offering 2,800 rooms across seven floors with 4,000 windows and nearly seven kilometres of corridors. Today it is home to the German finance ministry.

Elsewhere construction was no more modest. In Nuremberg Speer’s famed tribune on the Zeppelin Field was dwarfed by the nearby Congress Hall, modelled on the Colosseum in Rome, which was built to accommodate 50,000 of the Nazi faithful. Though it only reached a height of 39 metres – as opposed to the 70 metres that was planned – it is still the largest surviving building of the Nazi period; while at Prora, on the Baltic coast, a huge holiday resort was constructed, which, though unfinished at the outbreak of war in 1939, stretched for 4.5km along the seafront and would have housed over 20,000 holidaymakers. Even Hitler’s folly above Berchtesgaden – the Kehlsteinhaus, or ‘Eagle’s Nest’ – was an ambitious project. Completed in 1938, after little over a year in construction, it was sited atop an Alpine ridge at an altitude of over 6,000 feet and was accessed via a purpose-built seven-kilometre mountain road, which had to be blasted into the mountainside.

When considering Hitler’s plans for Berlin, therefore, one must bear in mind the wider context of Nazi construction and the astonishing track record that Hitler’s architects already had in successfully realising his visions. Germania was not mere Nazi ‘pie in the sky’. It was a part of a concerted programme to provide Germany with a portfolio of grand-scale, monumental architecture, which, Hitler believed, would be seen as the defining buildings of the age, rivals to Egypt, Babylon and Rome, inspiring future generations of Germans. It was certainly not merely a dictator’s architectural wish-list.



Quarries and camps
Given its central importance to the Nazi vision, the building frenzy – of which Germania was part – was thoroughly integrated into the Third Reich’s economy and terror networks. Indeed it is not widely understood just how close the relationship was between the building programme and the concentration camps. The vast expansion of the camp system from 1936 onwards had, in fact, been fuelled primarily by the demand for labour and materials from the burgeoning construction sector, with Albert Speer – and Germania – in the vanguard.

Consequently, many of the most infamous concentration camps of the Nazi era – Mauthausen, Gross Rosen and Buchenwald among them – were established close to quarries. The camp at Mauthausen, for instance, was set up in 1938 alongside the granite quarry that had supplied much of the stone used to pave the streets of Vienna, while the camp at Sachsenhausen, outside Berlin, was close to what was intended to be one of the largest brickworks in the world. The camp-quarry at Flossenbürg in northern Bavaria, meanwhile, was the source of much of the white-flecked granite that was going to be used in Berlin, some of which is still stacked inside the Congress Hall in Nuremberg. Thus Germania was not only central to the Nazi aesthetic, it also played a vital role in the establishment and maintenance of the concentration camp network. Nazi architectural planning, it seems, had synchronised perfectly with the interests of the SS.

Germania’s financing was also not as utopian as one might imagine. Speer estimated the total cost of the project, perhaps optimistically, at six billion Reichsmarks, five per cent of Germany’s GDP in 1939. Yet such was the Byzantine nature of economic relationships in the Third Reich that only a fraction of that figure would have to be paid directly by the Reich government. For one thing, the vast majority of the building materials that were prepared for the project came from the concentration camps dotted across Nazi Germany, while the quarries and brickworks themselves were owned or leased by an SS-owned company, DEST (Deutsche Erd-und Steinwerke). So Germania effectively got its materials for free, with the added bonus – in Nazi eyes – that their political opponents were being ‘re-educated by labour’ in the process.

In addition the construction and demolition costs were to be spread across the annual budgets of numerous ministries, organisations and Nazi fiefdoms. And there was no shortage of willing donors, with some, such as the Nazi Labour Front, being deliberately kept at arm’s length for fear that they might wield too great an influence. The city of Berlin was required to shoulder much of the financing, with various appeals for donations and contributions to make up any shortfall. It also would not have escaped Speer’s attention that his projected costs equated exactly with the total estimated value of Jewish property in Nazi Germany. By these measures, Speer recalled, the costs of the project could be divided (and effectively concealed), leaving central government directly liable only for the Great Hall and the Arch of Victory. Hitler, meanwhile, tended to wave away any complaints from his ministers by stressing the large numbers of wealthy tourists that – one day – would visit the new capital of the Greater German Reich.

So, although little of it was actually constructed, Germania was not merely theoretical, it was very real. And it would have felt all the more real to those concentration camp inmates at Mauthausen or Flossenbürg, who had to quarry the granite slabs for Berlin’s new Reich Chancellery or the Soldier’s Hall. Even sites that never saw the light of day were prepared for; stone was cut, bricks were fired and men died. It is reasonable to assume that, of the 100,000 or so concentration camp inmates who perished at Sachsenhausen, Flossenbürg and Mauthausen, a large proportion of them died preparing the stone for the rebuilding of Berlin.

Germania was also very real for ordinary Berliners. From 1939 to 1942 the areas of the city earmarked for the project were being cleared and existing properties demolished. Even the nocturnal visits of the RAF in 1940 were welcomed by Speer’s staff as providing ‘valuable preparatory work’ for the demolition programme. Preparations elsewhere were similarly thorough. The district of the Spree-bend to the west of the Brandenburg Gate, for instance, was criss-crossed with test trenches and foundations, while to the south, by the end of 1939 the project’s first building, the Foreign Travel Office, was already completed in its essentials. Beneath it all, meanwhile, the complex of underpasses that would take through-traffic away from the new centrepiece of the Reich, had already taken shape.



The human cost
In all this demolition and construction countless thousands of people were directly affected in the German capital. Foremost among them were prisoners of war and forced labourers, who were housed in often substandard conditions and made to work around the clock and in all weathers. Despite his later protestations of innocence, Speer was never shy of exploiting PoWs as labour. Indeed in November 1941, after the opening successes of the war against the Soviet Union, he petitioned Hitler with a request for some 30,000 Soviet PoWs specifically for use in the construction of the ‘new Berlin’. Hitler acceded to the request, thereby bringing the total workforce overseen by Speer’s staff and working directly on Germania to around 130,000.




Civilians, too, faced considerable disruption. Those ‘Aryans’ who found themselves living in the way of Speer’s plans were rehoused, either in modern, purpose-built accommodation in the suburbs or else, as was more usual, in properties from which Jewish owners had been evicted. Already in 1938 Speer had suggested that the capital’s Jewish community should be moved into smaller properties, thereby freeing up larger buildings for the use of those Aryan Berliners displaced by the ongoing demolition works. By 1940 this process was well under way and many thousands of Jewish properties were being vacated.

Those displaced Jews, however, often found themselves – perversely – being moved into the path of Speer’s bulldozers. As the housing crisis in the capital worsened, many of them were unable to rent property and were forced into so-called ‘Jew-houses’, which were often those substandard blocks, already slated for demolition, that stood along the route of the construction works. There, amid chronic overcrowding and poor sanitary conditions, with as many as 200 families inhabiting a single block, they were effectively stripped of their few remaining legal rights as tenants. They could have had little inkling that worse was to come, but in October 1941 many of them would be aboard the first transports that would leave Berlin, destined for the ghetto at Łódz.

In this way the Germania project, despite being largely stillborn, had profound consequences, becoming a catalyst not only for the evolution of the concentration camp system but also for the development of Nazi policy against the capital’s Jews.

Speer’s plans for Berlin are fascinating. In an architectural sense, they are – if nothing else – a potent display of the astonishing extremes that can be reached by sycophantic architects. Yet any assessment of the Germania plans must reach beyond the narrow sphere of architecture, even if only a fraction of those designs ever graduated from the drawing board. Speer’s plans cannot simply be viewed from the architectural perspective alone: in examining them one is morally bound to consider not only the designs themselves but also the brutal methods by which they were brought into being.

Germania, though largely unrealised, nonetheless projected its malign influence into many other spheres of life – and death – in the Third Reich. Its contempt for mankind was demonstrated not only in the treatment meted out to those doomed to cut its stone in the concentration camps or those who found themselves living in its path; it also extended to those who might one day have walked those granite-clad boulevards. It is notable, for example, that in all the plans a human dimension is almost completely lacking. Hitler, it appears, had absolutely no interest in the social aspects of the planning that he oversaw; his passion was for the buildings themselves rather than for the human beings who might one day inhabit them. Indeed it has been plausibly suggested by Frederic Spotts that the plans for Berlin’s reconstruction were themselves simply a manifestation of Hitler’s desire to reduce cities and even individuals to the status of mere playthings. When one recalls the images of the Führer stooped like some malevolent deity over his architectural models in the Reich Chancellery this is an interpretation that becomes instantly and chillingly persuasive.

Just as Albert Speer was never just an architect, therefore, Germania was never merely an architectural programme. It was, in fact, a perfect reflection of the dark, misanthropic heart of Nazism.

Roger Moorhouse is the author of Berlin at War: Life and Death in Hitler’s Capital 1939-45 (Bodley Head, 2010).

History Today

Ξέρετε ότι το τσιράκι ήταν ο μαθητευόμενος μάστορας.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ




Στα χρόνια της τουρκοκρατίας είχαν δημιουργηθεί συντεχνίες από τις οποίες ισχυρότερες ήταν αυτές των μαστόρων.
Η συντεχνία είχε τριμερή δομή: ο usta ή μάστορας, ο kalfa,ο κάλφας , βοηθός του μάστορα και το cirak, τσιράκι ή μαθητευόμενος. Το τσιράκι εργαζόταν κοντά στο μάστορα, για να μάθει την τέχνη, η αμοιβή του, αν υπήρχε, ήταν ελάχιστη. Για να γίνει δεκτός ως μέλος της συντεχνίας ένας μάστορας, έπρεπε οπωσδήποτε να είχε μαθητεύσει κοντά σε κάποιον από τα μέλη της συντεχνίας. Η προαγωγή του cirak σε kalfa γινόταν από τον μάστορα σε μια συγκέντρωση μαστόρων. Πάντως γενικά, το διάστημα της μαθητείας κοντά σε έναν τεχνίτη κρατούσε πολλά χρόνια. Η αναγόρευση ενός κάλφα σε μάστορα ήταν πανηγυρική και γινόταν σε έκτακτη γενική συνέλευση, ενώ ένας από τους όρους για την προαγωγή του ήταν η κατασκευή ενός σπουδαίου τεχνουργήματος που είχαν ορίσει τα μέλη της συνέλευσης.

Αρχειοθήκη ιστολογίου