Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Δημοπρατείται πίνακας του Μιρό


Ένας πίνακας του μεγάλου Καταλανού ζωγράφου Ζοάν Μιρό, με τίτλο «Ζωγραφιά (Το μπλε άστρο)», που φιλοτεχνήθηκε το 1927, θα δημοπρατηθεί από τον Σόθμπι'ς στο Λονδίνο στις 19 Ιουνίου, ανακοίνωσε ο γνωστός Οίκος δημοπρασιών.

Ο πίνακας, που χρονολογικά τοποθετείται σε ένα μεταιχμιακό σημείο, όπου ο Ισπανός εικαστικός έχοντας έλθει σε επαφή με το κίνημα των Υπερρεαλιστών ωθεί τη ζωγραφική του στην αφαίρεση, εκτιμάται ότι μπορεί να αποφέρει 15 με 20 εκατ. λίρες (18 με 25 εκατ. ευρώ).

«Η δουλειά του τη συγκεκριμένη περίοδο είναι εξόχως νεωτερική και με οικουμενική εμβέλεια», τονίζει η υπεύθυνη του Σόθμπι'ς Χέλενα Νιούμαν στην ανακοίνωση του Οίκου.

Το «Μπλέ Άστρο» ανήκε στον Γάλλο συλλέκτη, τραπεζίτη και σημαντικού ρέκτη της τέχνης στις αρχές του 20ου αιώνα , Αντρέ Λεφέβρ, έως την πώλησή του το 2007 έναντι 11,6 εκατ. ευρώ στο Παρίσι.

Ένας άλλος πίνακας του Μιρό, το «Σώμα της μελαχρινής μου» είχε καταρρίψει ένα παγκόσμιο ρεκόρ τον περασμένο Φεβρουάριο, αποφέροντας 16,8 εκατ. λίρες (20,2 εκατ. ευρώ) κατά τη διάρκεια δημοπρασίας του οίκου Κρίστι'ς στο Λονδίνο.

Εκτός από το «Μπλε Άστρο», ο Σόθμπι'ς θα βγάλει σε δημοπρασία στις 19 Ιουνίου τον πίνακα του 1972 «Καθιστός Άνδρας» του Πάμπλο Πικάσο, που εκτιμάται μεταξύ 7,4 και 11 εκατ. ευρώ, όπως και πολλά άλλα έργα μεγάλων ζωγράφων όπως οι Φερνάν Λεζέ, Καντίνσκι, Σαγκάλ, το «Όρθιο Γυμνό» του Πιερ Μπονάρ, το «Σηκουάνας στο Μπουζιβάλ» του Κλοντ Μονέ και το «Ταράτσα στο Μεντόν» του Πολ Σινιάκ.
pathfinder.gr

Supervolcanoes that could destroy humanity 'may explode sooner than scientists thought'


Huge volcanoes second only to asteroid impact in terms of the devastation they would visit on the earth

Super-eruptions from massive volcanoes with the power to destroy humanity could take much less time to form than scientists previously thought, it was reported yesterday.

Supervolcanoes are a huge but little understood natural disaster waiting to happen.

Only a handful of such volcanoes exist in the world, but should one erupt the effect would be devastating.

It is thought the sound of a super-eruption
would be heard all over the planet, black rain would fall and the sky would darken across the earth.

They are thought to be second only to a massive asteroid impact in terms of the devastation they would visit on the earth.

The huge volcanoes are fuelled by massive magma pools that build up deep beneath the ground.

They were previously thought to take between 100,000 to 200,000 years to build up enough pressure for the massive eruption to take place.`

However research published in the online journal, Public Library of Science ONE, now suggests the process could take just thousands or even hundreds of years.

The research has found that the giant magma pools may actually only exists for a few thousand or even hundred years before they explode.

The new discovery could prove extremely bad news for Yellowstone National Park in the US which has a magma reservoir six miles beneath it.

The reservoir has been rising at record speeds since 2004.

The park in Wyoming is directly above a huge plume of molten rock around 300 miles across at its highest point - 30 miles beneath the ground.

The build-up of hot and molten rock begins at least 400 miles below the surface of the earth.

The Yellowstone Caldera resembles the lid of a cooking pot, and formed when the last super-eruption in that area happened 600,000 years ago.

Scientists believe it could be due to erupt again.

The supervolcano has erupted a total of three times in the last 2.1 million years.

The most recent supervolcano to erupt was Toba 74,000 years ago in Sumatra.

It was ten thousand times bigger than Mt. St Helens and was a global catastrophe.

Lead scientist Dr Guilherme Gualda, from Vanderbilt University in Nashville, Tennessee, said "Our study suggests that when these exceptionally large magma pools form they are ephemeral and cannot exist very long without erupting.

"The fact that the process of magma body formation occurs in historical time, instead of geological time, completely changes the nature of the problem."

The Independent

Asia gets a dose of Cubism


Through 22 July, Hong Kong is playing host to 55 Picassos on loan from the Picasso museum in Paris. (Huw Jones/LPI)
Hong Kong is playing host to 55 Picassos on loan from Paris’ Musée National Picasso, which has more than 5,000 works by the Spanish master in its permanent collection. The French museum is under renovation until summer 2013, and the Picassos were exhibited in San Francisco, Taipei, Shanghai and Sydney before landing in Hong Kong, where they will remain until 22 July.
The 48 oil paintings and seven sculptures on display at the Heritage Museum in Sha Tin span the various periods of Picasso's career, from an 1895 portrait that borders on representational to works from the 1960s and ‘70s featuring the abstract, mismatched-perspective technique that he pioneered.

Since it is the largest Picasso showcase that the city has ever seen, organizers highly recommend booking exhibition tickets in advance from Urbtix. Tickets are 20 Hong Kong dollars, and they also grant you access to the Heritage Museum's permanent exhibitions. Guided tours are available in English, Cantonese, Mandarin and French.

"This exhibition is a once-in-a-lifetime opportunity for the Hong Kong audience to see so many Picasso pieces from the private collection of the artist, conserved in the Musée National Picasso after his death in 1973," said Gilles Bonnevialle, the consul for culture, education and science at the French consulate in Hong Kong.

Picasso spent much of his life in France, so the exhibition also forms a centrepiece of Hong Kong’s annual French arts and culture festival Le French May, which runs through June 24 in venues all over the city. The program for the festival's landmark 20th year includes film, dance, theatre, opera, music, fashion and visual art events, all with a French slant.

The number of Picassos on show, while significant in its own right, is especially so because it comes at a key time in Hong Kong's cultural development. All over the city, art auctions are consistently breaking records, a handful of big-name international galleries are opening up outposts and Hong Kong is preparing to host an Art Basel fair in May next year.

Hana R Alberts is the Hong Kong Localite for BBC Travel

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

May 30, 1431:Joan of Arc martyred


At Rouen in English-controlled Normandy, Joan of Arc, the peasant girl who became the savior of France, is burned at the stake for heresy.

Joan was born in 1412, the daughter of a tenant farmer at Domremy, on the borders of the duchies of Bar and Lorraine. In 1415, the Hundred Years War between England and France entered a crucial phase when the young King Henry V of England invaded France and won a series of decisive victories against the forces of King Charles VI. By the time of Henry's death in August 1422, the English and their French-Burgundian allies controlled Aquitaine and most of northern France, including Paris. Charles VI, long incapacitated, died one month later, and his son, Charles, regent from 1418, prepared to take the throne. However, Reims, the traditional city of French coronation, was held by the Anglo-Burgundians, and the Dauphin (heir apparent to the French throne) remained uncrowned. Meanwhile, King Henry VI of England, the infant son of Henry V and Catherine of Valois, the daughter of Charles VI, was proclaimed king of France by the English.

Joan's village of Domremy lay on the frontier between the France of the Dauphin and that of the Anglo-Burgundians. In the midst of this unstable environment, Joan began hearing "voices" of three Christian saints—St. Michael, St. Catherine, and St. Margaret. When she was about 16, these voices exhorted her to aid the Dauphin in capturing Reims and therefore the French throne. In May 1428, she traveled to Vaucouleurs, a stronghold of the Dauphin, and told the captain of the garrison of her visions. Disbelieving the young peasant girl, he sent her home. In January 1429, she returned, and the captain, impressed by her piety and determination, agreed to allow her passage to the Dauphin at Chinon.

Dressed in men's clothes and accompanied by six soldiers, she reached the Dauphin's castle at Chinon in February 1429 and was granted an audience. Charles hid himself among his courtiers, but Joan immediately picked him out and informed him of her divine mission. For several weeks, Charles had Joan questioned by theologians at Poitiers, who concluded that, given his desperate straits, the Dauphin would be well-advised to make use of this strange and charismatic girl.

Charles furnished her with a small army, and on April 27, 1429, she set out for Orleans, besieged by the English since October 1428. On April 29, as a French sortie distracted the English troops on the west side of Orleans, Joan entered unopposed by its eastern gate. She brought greatly needed supplies and reinforcements and inspired the French to a passionate resistance. She personally led the charge in several battles and on May 7 was struck by an arrow. After quickly dressing her wound, she returned to the fight, and the French won the day. On May 8, the English retreated from Orleans.

During the next five weeks, Joan and the French commanders led the French into a string of stunning victories over the English. On July 16, the royal army reached Reims, which opened its gates to Joan and the Dauphin. The next day, Charles VII was crowned king of France, with Joan standing nearby holding up her standard: an image of Christ in judgment. After the ceremony, she knelt before Charles, joyously calling him king for the first time.

On September 8, the king and Joan attacked Paris. During the battle, Joan carried her standard up to the earthworks and called on the Parisians to surrender the city to the king of France. She was wounded but continued to rally the king's troops until Charles ordered an end to the unsuccessful siege. That year, she led several more small campaigns, capturing the town of Saint-Pierre-le-Moitier. In December, Charles ennobled Joan, her parents, and her brothers.

In May 1430, the Burgundians laid siege to Compiegne, and Joan stole into the town under the cover of darkness to aid in its defense. On May 23, while leading a sortie against the Burgundians, she was captured. The Burgundians sold her to the English, and in March 1431 she went on trial before ecclesiastical authorities in Rouen on charges of heresy. Her most serious crime, according to the tribunal, was her rejection of church authority in favor of direct inspiration from God. After refusing to submit to the church, her sentence was read on May 24: She was to be turned over to secular authorities and executed. Reacting with horror to the pronouncement, Joan agreed to recant and was condemned instead to perpetual imprisonment.

Ordered to put on women's clothes, she obeyed, but a few days later the judges went to her cell and found her dressed again in male attire. Questioned, she told them that St. Catherine and St. Margaret had reproached her for giving in to the church against their will. She was found to be a relapsed heretic and on May 29 ordered handed over to secular officials. On May 30, Joan, 19 years old, was burned at the stake at the Place du Vieux-Marche in Rouen. Before the pyre was lit, she instructed a priest to hold high a crucifix for her to see and to shout out prayers loud enough to be heard above the roar of the flames.

As a source of military inspiration, Joan of Arc helped turn the Hundred Years War firmly in France's favor. By 1453, Charles VII had reconquered all of France except for Calais, which the English relinquished in 1558. In 1920, Joan of Arc, one of the great heroes of French history, was recognized as a Christian saint by the Roman Catholic Church. Her feast day is May 30.
HISTORY CHANNEL

Αναβαθμίζεται η Ροτόντα στη Θεσσαλονίκη


Η σπουδαιότητα του μνημείου είναι αδιαμφισβήτητη, γι' αυτό και συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η υποβάθμιση όμως του περιβάλλοντος χώρου της Ροτόντας (σκουπίδια, ξηλωμένα παγκάκια και πεζοδρόμια, σπασμένα τζάμια, μόνιμη παρουσία μικροπωλητών και παραβατικών στοιχείων), φανερή σε επισκέπτες και περίοικους, δημιουργούν πολύ άσχημες συνθήκες, σε σημείο, το μνημείο να κινδυνεύει με διαγραφή από τον συγκεκριμένο κατάλογο. Το γεγονός εξάλλου επισημάνθηκε πριν λίγο καιρό από το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Γι' αυτό και μια μελέτη για την αποκατάσταση των συνθηκών επισκεψιμότητας του μνημείου της Ροτόντας και την απόδοση χρήσεων στο εσωτερικό και τον άμεσο περιβάλλοντα χώρο του, που εγκρίθηκαν χτες από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ), ήταν κάτι παραπάνω από αναγκαία.

«Η αναβάθμιση του περιβάλλοντος χώρου της Ροτόντας είναι κρίσιμο ζήτημα για το μνημείο, αλλά και για την ίδια την πόλη. Η μετατροπή του χώρου σε πόλο πολιτιστικών γεγονότων, μπορεί να δημιουργήσει διαφορετικές συνθήκες στο συγκεκριμένο σημείο της Θεσσαλονίκης και του οικιστικού ιστού της», επισήμανε η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟΤ Λ. Μενδώνη, κατά την εκτενή συζήτηση της μελέτης, που εγκρίθηκε ομόφωνα από τα μέλη του Συμβουλίου.

Οι επεμβάσεις αφορούν τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό του μνημείου. Η σκαλωσιά, που βρίσκεται μέσα στη Ροτόντα από το 1979 για να αποκαταστήσει τις ζημιές από τον μεγάλο σεισμό του 1978, θα βοηθήσει στις εργασίες. Μεταξύ άλλων, προβλέπονται η τοποθέτηση άθραυστων τζαμιών, η αντικατάσταση των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, καθαρισμοί, επισκευές στα δύο κλιμακοστάσια (που θα χρησιμοποιούνται μόνο από εργαζόμενους), η αποκατάσταση του περιβάλλοντος αρχαιολογικού χώρου, αλλά και σημείων του Ιερού Βήματος και της τοιχογραφίας, που φιλοτέχνησε το 1889 ο Ιταλός ζωγράφος Ρόσι για να αντικαταστήσει τα κατεστραμμένα τμήματα του ψηφιδωτού του θόλου.

Στο Ιερό Βήμα, το «δυσκολότερο σημείο του μνημείου» όπως χαρακτηρίστηκε, προτάθηκε η απομάκρυνση των νεότερων στοιχείων, η χρήση φορητής Αγίας Τράπεζας (καθώς το μνημείο χρησιμοποιείται ως εκκλησιαστικός ναός λίγες φορές τον χρόνο), καθώς και η «αποκάλυψη» τμημάτων της ορθομαρμάρωσης και του δαπέδου της δεύτερης παλαιοχριστιανικής φάσης. Μάλιστα, τα μέλη του ΚΑΣ γνωμοδότησαν κατά πλειοψηφία υπέρ της πρότασης του καθηγητή Μανόλη Κορρέ να διανοιχθεί μια μικρή τομή κοντά στον τοίχο, η οποία θα φτάνει μέχρι τη στάθμη του ρωμαϊκού δαπέδου, που μέχρι σήμερα δεν έχει αποκαλυφθεί. Ένα ελαφρύ διαχωριστικό, πιθανότατα μεταλλικό διάφραγμα, θα επιτρέπει τη θέαση του Ιερού Βήματος όχι όμως και την είσοδο στο κοινό.

Για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος χώρου του μνημείου, προτείνονται μια σειρά από ήπιες επεμβάσεις, όπως συντήρηση ευρημάτων και δαπέδων, δημιουργία μικρής τάφρου (50 εκατοστών περίπου) δίπλα στη τοιχοδομία για τη διευκόλυνση της κίνησης των επισκεπτών, καθαρισμοί και αποστραγγίσεις υδάτων, αντικατάσταση -όπου χρειάζεται- των κιγκλιδωμάτων ώστε να υπάρχει ομοιομορφία, δημιουργία νέας εισόδου με μεταλλική εξώπορτα, τοποθέτηση νέου φυλακίου δίπλα στη νότια είσοδο και τροποποίηση του παλιού φυλακίου, που θα λειτουργεί πλέον ως χώρος έκθεσης εποπτικού υλικού και πωλητηρίου εκδόσεων.

Επιπλέον, η 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, που εκπόνησε τη μελέτη, πρότεινε τη δημιουργία μιας μόνιμης έκθεσης με κεραμική και γλυπτά, από τον χώρο της Ροτόντας. Επίσης, στο εσωτερικό του μνημείου, προβλέπεται να εγκατασταθούν οπτικοί μηχανισμοί (κιάλια), που θα επιτρέπουν στους επισκέπτες να θαυμάζουν τα μοναδικά ψηφιδωτά του, ενώ στο εξωτερικό θα τοποθετηθεί κατάλληλη σήμανση, η απουσία της οποίας είναι σήμερα αισθητή.

Η Ροτόντα κτίστηκε γύρω στα 306 μ. Χ., επί καίσαρα Γαλερίου, για να λειτουργήσει ως ναός του Δία ή του Κάβειρου, ενώ κατά άλλους υπήρξε Μαυσωλείο του ίδιου του καίσαρα. Κατά τα παλαιοχριστιανικά χρόνια, άγνωστο πότε ακριβώς, μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό, αφιερωμένο πιθανότατα στους Ασωμάτους ή Αρχαγγέλους. Τα εξαιρετικά ψηφιδωτά του μνημείου χαρακτηρίζονται από λαμπρά χρώματα και πλούτο θεμάτων με φυτικά και γεωμετρικά μοτίβα. Υπέστη επεμβάσεις ήδη από τα παλαιοχριστιανικά χρόνια, ενώ το 1590/1 μετατράπηκε σε τζαμί από τον Σεΐχη Σουλεϊμάν Χορτατζή Εφέντη.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Το «άλλο» Φεστιβάλ του Ηρωδείου



Με Μονσεράτ Καμπαγιέ, Λέοναρντ Κοέν, Σαρλ Αζναβούρ και Λουθ Καζάλ το «άλλο» Φεστιβάλ του Ηρωδείου, αυτό που διοργανώνεται από ιδιώτες παραγωγούς χωρίς την επιχορήγηση του ελληνικού κράτους είναι εδώ. Δεκαεπτά εκδηλώσεις ενέκρινε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο προκειμένου να παρουσιαστούν στο Ηρώδειο από τα τέλη Αυγούστου και για ένα μήνα. Κατά τη συζήτηση ωστόσο, που έγινε για τις παραστάσεις του επίσημου Ελληνικού Φεστιβάλ υπήρξαν διαφωνίες μεταξύ των μελών του Συμβουλίου ως προς την Βραδιά Μάρκου Βαμβακάρη καθώς ορισμένοι έκριναν ότι δεν συνάδει με το Ηρώδειο. Τελικώς όμως και αυτή η εκδήλωση εγκρίθηκε με δύο μέλη μειοψηφούντα.



Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων εκτός Φεστιβάλ έχει ως εξής:

-29 Αυγούστου: Θάνος Μικρούτσικος - Μαρία Φαραντούρη.

-1 Σεπτεμβρίου: "Beautiful Things", συναυλία με τον Μάριο Φραγκούλη.

-8 Σεπτεμβρίου: Συναυλία - μουσικό ταξίδι στη Μικρά Ασία για τους σκοπούς του ΚΕΘΕΑ ΝΟΣΤΟΣ

-9 Σεπτεμβρίου:Συναυλία του αρχείου Μουσικολαογραφικής Παράδοσης με τον Χρόνη Αηδονίδη.

-10 Σεπτεμβρίου: Συναυλία της Καμεράτα - Ορχήστρας Φίλων της Μουσικής σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού με την Μαρία Φαραντούρη και σολίστ στο πιάνο την Τατιάνα Παπαγεωργίου.

-11-12 Σεπτεμβρίου: «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» από το ΚΘΒΕ

-13 Σεπτεμβρίου: «Ιππής» από το ΚΘΒΕ.

-14 Σεπτεμβρίου: «Αμφιτρύων» από το Εθνικό Θέατρο

-15 Σεπτεμβρίου: Συναυλία του Σαρλ Αζναβούρ

-16 Σεπτεμβρίου: Γκαλά μπαλέτου

-17 Σεπτεμβρίου: Συναυλία με την Μονσεράτ Καμπαγιέ

-18 Σεπτεμβρίου: 100 χρόνια Νικηφόρος Βρεττάκος

-20 Σεπτεμβρίου: Συναυλία του Λέοναρντ Κοέν

-22 Σεπτεμβρίου: Συναυλία της Λουθ Καζάλ

-23 Σεπτεμβρίου: Συναυλία αφιέρωμα στην κρητική μουσική παράδοση

-24 Σεπτεμβρίου: Συναυλία με έργα Ιλαρίωνος Αλφέγιεφ και Μίκη Θεοδωράκη

-29 Σεπτεμβρίου: Διαδρομή στην αμερικανική μουσική

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο Ματίς και οι παραλλαγές


Του Παναγιώτη Σ. Παπαδόπουλου

«Ανακαλύπτω πάντα τον εαυτό μου κοιτάζοντας τα πρώιμα έργα μου. Δεν κάνουν ποτέ λάθος. Βρίσκω σε αυτά, πάντα, κάτι το παρόμοιο. Με την πρώτη ματιά σκέφτηκα ότι υπάρχει μια μονότονη επανάληψη μέσα στους πίνακές μου. Πρόκειται για μία εκδήλωση της ίδιας της προσωπικότητάς μου, η οποία εμφανίζεται ανεξάρτητα από τις διάφορες διαθέσεις που, κατά καιρούς, έχω περάσει» (ο Ανρί Ματίς, ερωτώμενος από τον Γκυγιόμ Απολινέρ, στο περιοδικό La Phalange, 2ο τεύχος, Δεκέμβριος του 1907). Η ταυτόχρονη προσέγγιση του ίδιου μοτίβου μέσα από μικρές ή μεγάλες παραλλαγές στο πλαίσιο της σύνθεσης, στο σχέδιο, στο χρώμα, αποτελεί ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έργου τού Ανρί Ματίς. Ακολουθεί κι αυτός μία αντίστοιχη χειρονομία με αυτήν του Giacometti, όταν ο τελευταίος διακήρυσσε: «για την υπόλοιπη ζωή μου θέλω να ζωγραφίζω την ίδια πάντα καρέκλα». Από το πρώιμο έργο του, ο Ματίς ζωγραφίζει, με σειριακό τρόπο, παραλλαγές του ίδιου θέματος, από τις οποίες η πιο επιτυχημένη αποτελεί το σύνολο από αυτές πάνω στο έργο του Le Luxe (1907).

Η αρχή της παραλλαγής χαρακτηρίζει το έργο του. Ο καλλιτέχνης πιστεύει ότι η δημιουργία του νέου παράγεται, όχι μέσα από απόλυτες τομές στις οποίες δεν υφίσταται κάποιο πέρασμα ανάμεσα σε δυο περιόδους, αλλά μέσα από μικρές βαθμιαίες κινήσεις που κάθε φορά τροφοδοτούν την εσωτερική κίνηση του έργου. Μικρές αλλαγές στη σύνθεση, στο χρώμα και στο σχέδιο θα προσδιορίσουν, τελικά, τη βαθμιαία εξέλιξη, συνολικά, του έργου του. Η αντίληψη της παραλλαγής και του πανομοιότυπου είναι πολύ ισχυρή στον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. Πρόθεση του Ματίς αποτελεί η αποσύνδεση του όμοιου από το παρόμοιο. Η ομοιότητα έχει κάποιο πρότυπο, ένα πρωταρχικό στοιχείο, μια πρωταρχική παρουσίαση, ένα θέμα το οποίο αποτυπώνεις, ένα αντίγραφο. Αντίθετα, το παρόμοιο αναπτύσσεται σε σειρές στις οποίες δεν υφίσταται αρχή ή τέλος, αλλά μέσα σε αυτές έχουμε έναν πολλαπλασιασμό του πανομοιότυπου με μικρές, κάθε φορά, παραλλαγές. Μέσα σε αυτές προσδιορίζονται κάθε φορά ποικίλες διαφορές. Για παράδειγμα, στις παραλλαγές που έκανε πάνω στην Le Luxe, ο καλλιτέχνης εργάζεται πάνω στη διαφορά που δημιουργεί το ίδιο το υλικό. Η μία παραλλαγή είναι ελαιογραφία, η άλλη, τέμπερα. Εδώ, αναρωτιέται πάνω στη δυναμική του ίδιου του υλικού. Άλλες φορές, οι παραλλαγές θέτουν ισχυρότερα ερωτήματα που αναφέρονται στην ίδια τη μορφή του έργου: πειραματίζεται, τότε, πάνω στη μετάβαση από την περιγραφική διάσταση του έργου στην αφηρημένη-διακοσμητική του λειτουργία. Σε έργα όπως: οι Natures mortes aux oranges (1899), Luxe I και Luxe II (1907) ή ακόμα σε έργα όπως οι Capucines à la danse I και οι Capucines à la danse II (1912), στο Pommes sur la table (1916), αυτές οι μεταβάσεις είναι προφανείς.

Πολλές φορές, η παραλλαγή εμμένει στα στυλιστικά στοιχεία της σύνθεσης, διερευνώντας το καλύτερο σημείο για τη μορφή μέσα από ένα σύνολο άλλων σημείων. Χαρακτηριστικά είναι τα έργα Séville I και II (1910-11) ή La Robe rayée και Le Bras (1938). Εξίσου, οι παραλλαγές θέτουν ερωτήματα πάνω στην πλαστική δομή του έργου και εντάσσουν κάθε φορά την έννοια του χρόνου σε κάτι που διαφορετικά θα φάνταζε άχρονο.

Ο Ματίς πιστεύει ότι στην ομοιότητα στόχος είναι η αναπαράσταση, στο πανομοιότυπο η επανάληψη. Η ομοιότητα προσφέρει για αναγνώριση αυτό που είναι προφανές. Αντίθετα, το παρόμοιο προσφέρει αυτό που τα αναγνωρίσιμα αντικείμενα κρύβουν και καθιστούν μη ορατό. Η ομοιότητα προσφέρει πάντα μια μοναδική πρόταση, πάντα την ίδια. Η παρομοιότητα πολλαπλασιάζει το πλήθος των προτάσεων. Το παρόμοιο αναπτύσσεται σε σειρές που δεν έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος, τις οποίες μπορούμε να διατρέξουμε προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, που δεν υπακούουν σε καμιά ιεραρχία, αλλά πολλαπλασιάζονται με μικρές διαφορές.



Centre Pompidou

Παρίσι, μέχρι τις 18 Ιουνίου.
ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ

Βρήκαν 18.000 αρχαία αντικείμενα στην Ιταλία!


Η ιταλική αστυνομία ανακοίνωσε πως κατέσχεσε 18.000 αρχαία αντικείμενα προερχόμενα από τα περίχωρα της Ρώμης, που αποτελούσαν καρπό παράνομων ανασκαφών, στις οποίες εμπλέκονται πέντε άτομα. Η αστυνομία έθεσε υπό τον έλεγχό της επίσης μία νεκρόπολη των αυτοκρατορικών χρόνων, μία ρωμαϊκή έπαυλη και ένα ιερό του αρχαίου λαού των Έκουϊ, ο οποίος έζησε κατά τον 5ο και 6ο αι. π.Χ. σε μία περιοχή βορειοανατολικά της Ρώμης, σημεία που ήσαν άγνωστα στους επίσημους αρχαιολόγους, αναφέρεται στην ανακοίνωση του Σώματος.

Οι παράνομες ανασκαφές επέτρεψαν να έλθουν στο φως ενεπίγραφες στήλες, σαρκοφάγοι της αυτοκρατορικής εποχής και μία πλειάδα από αντικείμενα αρχαίας Τέχνης. Οι αστυνομικές έρευνες ξεκίνησαν μετά την ανακάλυψη ενός παράνομου σκάμματος στην αρχαία οδό Βία Τιμπουρτίνα Βαλέρια, όπου οι αστυνομικοί βρήκαν μία μαρμάρινη σαρκοφάγο της αυτοκρατορικής περιόδου, η οποία είχε αποκαλυφθεί. Η συνέχεια των ερευνών οδήγησε στον εντοπισμό τριών ατόμων που θεωρήθηκαν υπεύθυνα για τις παράνομες ανασκαφές.

Οι κατ’ οίκον έρευνες στις κατοικίες των υπόπτων κατέληξαν στην κατάσχεση πολυάριθμων αρχαιολογικών θησαυρών. Χάρη στις σημειώσεις και τα σκαριφήματα που βρέθηκαν σε σημειωματάρια των συλληφθέντων, οι αστυνομικοί αποδύθηκαν σε ένα πραγματικό «κυνήγι θησαυρού», που τους έφερε έως το σημείο των ανασκαφών, στην κοιλάδα του ποταμού Ανιένε, ο οποίος φθάνει έως τα πρόθυρα της Ρώμης.

Συνολικά πέντε άτομα έχουν συλληφθεί και προσάγονται στη δικαιοσύνη με την κατηγορία των παράνομων ανασκαφών, της κλοπής αντικειμένων που ανήκουν στην εθνική κληρονομιά και κλεπταποδοχή.
Zougla.gr

Ελλάδα:Οι ανακαλύψεις αρχαίων ναυαγίων μακριά από τις ακτές αποδεικνύουν ότι έπλεαν στην ανοικτή θάλασσα

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ
Οι πρόσφατες ανακαλύψεις δύο αρχαίων ναυαγίων που βρέθηκαν μακρυά από τις δυτικές ελληνικές ακτές και ανήκουν στο 3ο αιώνα μ. Χ., αλλά και άλλα ναυάγια που έχουν βρεθεί παλαιότερα όχι κοντά στην ακτογραμμή, αποδεικνύουν ότι τα εμπορικά πλοία έπλεαν στην ανοικτή θάλασσα.


Σπασμένα αρχαία αγγεία από ναυάγιο, πλοίο του 3ου μ.Χ. αιώνα, Ρωμαϊκής εποχής βρέθηκαν 1,2 χιλιόμετρα στα ανοικτά των δυτικών ακτών της Ελλάδας, ανάμεσα στην Κέρκυρα και την Ιταλία, σύμφωνα με την 29-5-2012 ανακοίωση του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού. Σύμφωνα με την ανακοίνωση κατά την κατασκευή του ελληνικού-ιταλικού θαλάσσιου αγωγού, φυσικού αερίου,αλλά και κατά υποθαλάσσιες έρευνες,που έχουν πραγματοποιηθεί στην ελληνική θαλάσσια περιοχή, ναυάγια έχουν βρεθεί μακρυά από τις ακτές και σε μεγάλα βάθη. Τα ναυάγια αυτά έχουν βρεθεί μακρυά από την ακτογραμμή, διαψεύδοντας τη γενικά αποδεκτή θεωρία ότι τα αρχαία εμπορικά πλοία έπλεαν κοντά στις ακτές.
AP Photo / Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Άλλο γνωστό αρχαίο ναυάγιο βρέθηκε το 1999 περίπου 3 χιλιόμετρα (1,8 μίλια) μακριά από την Κύπρο.

Η Angeliki Simossi, επικεφαλής του τμήματος των υποβρυχίων αρχαιοτήτων στην Ελλάδα, δήλωσε ότι τα βυθισμένα αρχαία πλοία, βρίσκονται γενικά σε 30-40 μέτρα (100-130 πόδια) βάθος.

Οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι οι αρχαίοι έμποροι που χρησιμοποιούσαν πλοία για την μεταφορά των εμπορευμάτων τους, δεν ανοίγονταν στην θάλασσα, αλλά έπλεαν κοντά στις ακτές για λόγους ασφαλείας, σε αντίθεση με τα πολεμικά πλοία που δεν είχαν μεγάλα φορτία.

Όπως δήλωσε η κα Simossi : "Υπάρχουν πολλά ρωμαϊκά ναυάγια, αλλά αυτά είναι στα βαθιά νερά. Συνεπώς δεν έπλεαν κοντά στις ακτές. "Η συμβατική θεωρία ήταν ότι, δεδομένου ότι τα εμπορικά πλοία ήταν μικρά σκάφη μέχρι 25 μέτρα (80 πόδια), δεν είχαν τη δυνατότητα να πλέουν μακριά από την ακτή, διότι εάν γινόταν ένα ναυάγιο αφού θα ήταν αρκετά κοντά στην ακτή θα μπορούσε να σωθεί το εμπόρευμα. ».

Επίσης ο αμερικανός αρχαιολόγος Brendan Foley, σχετικά με την ανακάλυψη αυτή είπε ότι μια σειρά από αρχαία ναυάγια που βρίσκονται κατά τα τελευταία 15 χρόνια μακριά από την ακτή, έχει αναγκάσει τους ειδικούς να επανεξετάσουν την αρχική θεωρία περί πορείας των πλοίων κοντά στις ακτές.



Και ο Jeffrey Royal, διευθυντής του Key West, Florida, based RPM Nautical Foundation, ανέφερε ότι σε πολλές περιπτώσεις, όπως όταν έπνεαν ισχυροί άνεμοι και απειλούσαν να ωθήσουν τα πλοία πάνω σε βράχους, ανάγκαζε το πλοίο να κινηθεί βαθύτερα και μακριά από τα παράκτια ύδατα.


Τα λείψανα των δύο ναυαγίων εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας έρευνας που κάλυψε 200 τετραγωνικά χιλιόμετρα (77 τετραγωνικά μίλια), του βυθού κοντά στα νησιά της Κέρκυρας και των Παξών.

Ένα ελληνικό ωκεανογραφικό σκάφος χρησιμοποιώντας πλευρικής σάρωσης ραντάρ και υποβρύχια ρομπότ πήρε πλάνα του διάσπαρτου φορτίου - πιθάρια, αμφορείς που χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά τροφίμων και του κρασιού - μαγειρικά σκεύη για το πλήρωμα, άγκυρες, πέτρες και ότι θα μπορούσε να είναι απομεινάρια από τα ξύλινα πλοία .

Η ομάδα έθεσε, επίσης, δείγματα κεραμικής και ένα μαρμάρινο βάζο.

Το ένα πλοίο μετέφερε ένα είδος αμφορέων που παράγονταν στη βόρεια Αφρική, και η κα Simossi υποστήριξε ότι θα μπορούσε να είχε αποπλεύσει από εκεί για την Ελλάδα με μια ενδιάμεση στάση στην Ιταλία.

Ο Foley επίσης δήλωσε ότι τα ναυάγια που βρίσκονται σε μεγάλα βάθη παραμένουν ανέπαφα σε αντίθεση με αυτά που είναι στα ρηχά.
"Έτσι περιέχουν πολύ περισσότερα αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία με πολλές πληροφορίες για τους πρώτους πολιτισμούς" .


Πληροφορίες από Associated Press.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 30-5-1941o Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν την σβάστικα από την Ακρόπολη


Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος (9/9/1922) και ο Λάκης Σάντας (22/2/1922) ήταν δύο νεαροί φοιτητές, που δάκρυζαν, όπως και χιλιάδες Αθηναίοι, βλέποντας τη γερμανική σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη. Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε την ελληνική υπερηφάνεια. Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει…

Το παράτολμο σχέδιο γεννήθηκε στο μυαλό τους ένα ανοιξιάτικο σούρουπο στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη και στρώθηκαν στη δουλειά για να το υλοποιήσουν. Πήγαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβασαν ό,τι σχετικό με τον Ιερό Βράχο. Στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια ανακάλυψαν όλες τις σπηλιές και τις τρύπες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλήφθηκαν ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Το πρωί της 30ης Μαΐου 1941, ο Γλέζος και ο Σάντας πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε πέσει. Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Οι δύο νέοι αποφάσισαν να δράσουν το ίδιο βράδυ. Όπλα δεν είχαν, παρά μόνο ένα φαναράκι κι ένα μαχαίρι. Η ώρα είχε φθάσει 9:30 το βράδυ. Η μικρή φρουρά της Ακρόπολης ήταν μαζεμένη στην είσοδο των Προπυλαίων και διασκέδαζε με νεαρές Ελληνίδες, που πουλούσαν τον ερωτά τους, πίνοντας μπύρες και μεθοκοπώντας.

Με άγνοια κινδύνου, πήδηξαν τα σύρματα, σύρθηκαν ως τη σπηλιά του Πανδρόσειου Άντρου και άρχισαν να σκαρφαλώνουν από τις σκαλωσιές, που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για τις ανασκαφές. Φθάνοντας σε απόσταση ολίγων μέτρων από τον ιστό της σημαίας δεν αντιλήφθηκαν κανένα φρουρό και με γρήγορες κινήσεις κατέβασαν από τον ιστό το μισητό σύμβολο του ναζισμού. Ήταν μία τεράστια σημαία, διαστάσεων 4x2 μ. Είχαν φθάσει πια μεσάνυχτα. Οι δύο «κομάντος» δίπλωσαν και πήραν μαζί τους τη σημαία και ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο απομακρύνθηκαν από την Ακρόπολη, χωρίς και πάλι να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς, που συνέχιζαν τη διασκέδασή τους.

Με έκπληξη η γερμανική φρουρά αντιλήφθηκε νωρίς το πρωί ότι η σβάστικα έλειπε από τον ιστό. Οι γερμανικές αρχές πανικοβλημένες διέταξαν ανακρίσεις. Μόλις στις 11 το πρωί ανάρτησαν μια νέα σημαία στον κενό ιστό.

Γλέζος και Σάντας καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο, οι άνδρες της φρουράς εκτελέστηκαν, οι έλληνες διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιοχής απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους, ενώ για τους φύλακες της Ακρόπολης δεν προέκυψε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο.

Η υποστολή της σβάστικας από την Ακρόπολη αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, μία ενέργεια με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά τεράστια απήχηση στο ηθικό των δοκιμαζόμενων Ελλήνων. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκαν οι δύο μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΑΜ και ΕΔΕΣ.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη τρεις φορές από τους Γερμανούς, φυλακίστηκε και κατόρθωσε να δραπετεύσει, ενώ ο Λάκης Σάντας ξέφυγε από τους διώκτες του και κατετάγη στον ΕΛΑΣ.


www.sansimera.gr

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Ιστορία γραμμένη από χαμάληδες, ψαράδες και τουλουμπατζήδες


Τα ιστορικά δεδομένα, ειδικά εκείνα της εβραϊκής κοινότητας στη Θεσσαλονίκη, είχαν την τιμητική τους – λόγω και της επετείου των 100 χρόνων από την ενσωμάτωση της πόλης στο ελληνικό κράτος – στην 9η Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης που ολοκληρώθηκε χθες


Αν ανατρέξει κάποιος στην ιστορία της Θεσσαλονίκης, ειδικά στα χρόνια μετά την προσάρτησή της στο ελληνικό κράτος, όπως έκανε και η Διεθνής Εκθεση Βιβλίου, θα διαπιστώσει ότι, αντίθετα από αυτό που γενικά πιστεύεται, πολύ μικρό ποσοστό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης ήταν πλούσιοι. Εχουν γράψει αναλυτικά γι' αυτό το θέμα ιστορικοί όπως ο Μαρκ Μαζάουερ, το υπενθύμισε όμως με τον τρόπο του και ο συγγραφέας Γιάννης Μέγας στην παρουσίαση του λευκώματός του «Ενθύμιον» των εκδόσεων Καπόν.

«Πάνω από το 80% ήταν φτωχοί», είπε, «και ασκούσαν κυρίως τρία επαγγέλματα: ήταν ψαράδες και ιχθυοπώλες, ήταν χαμάληδες και ήταν και τουλουμπατζήδες, δηλαδή πυροσβέστες - οι πυρκαγιές τότε ήταν συχνές».

Γι' αυτό και όσοι πήγαν στο Ισραήλ συνέχισαν να ασκούν αυτά τα επαγγέλματα, ενώ «η λέξη χαμάλης στα αραβικά έγινε συνώνυμη του Σαλονικιού».

Υπήρχαν βέβαια και οι πλούσιοι, ένα 5% περίπου. Ανάμεσά τους ο Σαούλ Μοδιάνο, ο δεύτερος μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακινήτων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ηταν βέβαια οι Αλατίνι, οι Φερνάντεζ, οι Τόρρες Μισραχί. Το υπόλοιπο 10%-15% ήταν η μεσαία τάξη, μικρέμποροι και μικροεπιχειρηματίες.

Οι περιοχές όπου κατοικούσαν οι Εβραίοι, από την παραλία έως την Εγνατία και από τον Ιππόδρομο έως τα δυτικά κάστρα, σήμερα φαντάζουν προνομιούχες, τότε όμως ήταν οι χειρότερες: «Στενοί δρόμοι, διώροφα σπίτια κολλημένα το ένα στο άλλο, υγρασία και έλλειψη υπονόμων». Οσο για το εβραϊκό νεκροταφείο, των 800.000 τάφων (εκεί όπου είναι σήμερα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο), το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς επί Κατοχής, ήταν μοναδικό στην Ευρώπη και μαρτυρούσε την αδιάλειπτη εβραϊκή παρουσία από τον 15ο αι.

Οι εκδόσεις Καπόν, που έχουν συνεισφέρει στην αποτύπωση της πρόσφατης - και όχι μόνο - ιστορίας της Θεσσαλονίκης, με βιβλία όπως το «Θεσσαλονίκη 1912-2012. Το μέλλον του παρελθόντος» του Λέοντα Ναρ, «Περίπατοι στη βυζαντινή Θεσσαλονίκη» της Ευτυχίας Κουρκουτίδου-Νικολαΐδου, «Μετοχές και ομόλογα. Μακεδονία-Θεσσαλονίκη 1870-1940» των Γιάννη Μέγα, Δημήτρη Τάκα κ.ά., προσέφεραν μαζί με το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών και το Ιδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη πλούσιο υλικό για τη θεματική έκθεση στο πλαίσιο της Εκθεσης Βιβλίου.

Η θεματική έκθεση είχε τίτλο «Μνήμη και Ιστορία» και φιλοξένησε πλήθος εκδηλώσεων. Ο επίκουρος καθηγητής του Αριστοτελείου Γιώργος Παπαναστασίου μίλησε λ.χ. για τη γλωσσική πολυμορφία στη Μακεδονία των αρχών του 20ού αιώνα - με αρβανιτόφωνες, βλαχόφωνες, σλαβόφωνες κ.ά. πληθυσμικές ομάδες -, αλλά και για τη δυσκολία γλωσσικής ενσωμάτωσης των βουλγαρόφωνων πληθυσμών μετά το 1913, ιδίως λόγω της κρατικής εμμονής να διδάσκονται ελληνικά σε καθαρεύουσα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η συζήτηση του ιστορικού Χάγκεν Φλάισερ με τη δημοσιογράφο Μικέλα Χαρτουλάρη, όπου ο ειδικός στις δεκαετίες του 1930 και του 1940 περιέγραψε τις περίπλοκες σχέσεις Ελλάδας - Γερμανίας, οι οποίες για τους γνωρίζοντες δεν εξαντλούνται στο σημερινό χρηματοδοτικό μπρα ντε φερ. Λίγοι θυμούνται ότι η αμνήστευση το 1959 του Μαξ Μέρτεν, βασικού υπευθύνου για την εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας, αλλά και η εκχώρηση του δικαιώματος δίωξης των εγκληματιών πολέμου στη Γερμανία από την κυβέρνηση Καραμανλή οφείλονται «στις αφόρητες πιέσεις της γερμανικής κυβέρνησης στο πλαίσιο δανείου 300.000 μάρκων».

«Το 1975 εξαφανίζονται και τα ίχνη των εγκλημάτων πολέμου καθώς οι σχετικοί φάκελοι, που επέζησαν και της χούντας, πολτοποιούνται», πρόσθεσε ο Χάγκεν Φλάισερ. Για να... ολοκληρωθεί το έγκλημα τη δεκαετία του '80 με το κάψιμο των φακέλων των αριστερών, που επίσης περιείχαν στοιχεία για την εποχή, «σε κλίμα διακομματικής ομοψυχίας». Οπως είπε ο Χάγκεν Φλάισερ, ακόμη και ο Χαρίλαος Φλωράκης χαιρέτησε την καταστροφή τους θεωρώντας ότι έτσι τελειώνει συμβολικά μια εποχή διώξεων, ενώ αντίθετες φωνές ιστορικών, όπως οι Νίκος Σβορώνος και Φίλιππος Ηλιού, δεν εισακούστηκαν.
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ ON LINE

“Opus Elgin: Η καταστροφή του Παρθενώνα"


Επιμέλεια Νικόλας Αρώνης
Υπό την αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Κάρολου Παπούλια

Σε λίγους μήνες το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, θα συγκεντρώσει τα βλέμματα όλου του κόσμου στο Λονδίνο. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει με την Τελετή Αφής της Φλόγας να λαμβάνει χώρα στις 10 Μαΐου στην Αρχαία Ολυμπία και την παράδοση της Φλόγας στην βρετανική αντιπροσωπεία στις 17 Μαΐου στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Κι ενώ η Βρετανία θα προχωρήσει στην τέλεση ενός ελληνικού θεσμού, των Ολυμπιακών Αγώνων, αρνείται να επιστρέψει τα Γλυπτά του Παρθενώνα εκεί όπου ανήκουν, στη χώρα μας!

Μία ομάδα λοιπόν αξιόλογων καλλιτεχνών ανέλαβε την πρωτοβουλία να «ανεβάσει» την όπερα “Opus Elgin: Η καταστροφή του Παρθενώνα” θέλοντας να αφυπνίσει την κοινή γνώμη για την ανάγκη επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα και συγχρόνως να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα στη Βρετανία. Εξάλλου, η επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα αποτελεί εθνικό στόχο, αλλά και όραμα που ενώνει εδώ και χρόνια όλους τους Έλληνες και όλους τους φίλους της Ελλάδας στον κόσμο! Γι’αυτό κι όλοι πρέπει να είμαστε εκεί!
Η όπερα “Opus Elgin: Η καταστροφή του Παρθενώνα”, ανεβαίνει την Τρίτη 29 Μαΐου 2012, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, σε σύνθεση Θεόδωρου Στάθη και υπό τη διεύθυνση του διεθνούς φήμης μαέστρου Peter Tiboris με τη συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων. Η παράσταση διοργανώνεται από τη μη κερδοσκοπική Εταιρία “Ίμερος για τον πολιτισμό”.
Η όπερα “Opus Elgin: Η καταστροφή του Παρθενώνα” θέτει το όλο ζήτημα της λεηλασίας και παράνομης κατοχής των γλυπτών του Παρθενώνα υπό μία νέα προοπτική για όσους είτε αγνοούν το όλο θέμα είτε αντιστέκονται σθεναρά στο να αναγκάσουν το Βρετανικό Μουσείο να επιστρέψει τα κλεμμένα αριστουργήματα που βρίσκονται ακόμη στο Duveen Room στο Λονδίνο. Η όπερα αποτελείται από δύο πράξεις και εξελίσσεται στη διάρκεια περίπου δύο ωρών με τη διαδοχή εννέα σκηνών, οι περισσότερες εκ των οποίων εκτυλίσσονται στην Ακρόπολη, ενώ η τελευταία ξεκινάει στην αίθουσα του Βρετανικού μουσείου, όπου βρίσκονται σήμερα τα κλεμμένα μάρμαρα και ολοκληρώνεται με τηλεδιάσκεψη στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα.
Σκηνοθέτης του έργου είναι ο Χριστόφορος Χριστοφής, ενώ πρωταγωνιστούν η Νίνα Λοτσάρη (υψίφωνος), ο Δημήτρης Καβράκος (βαθύφωνος), η Ελένη Δάβου (μεσόφωνος), ο Διονύσιος Σούρμπης (βαρύτονος), και άλλοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες. Τη χορωδία απαρτίζουν οι Μαρία Ντίμοβα-Ροροπούλου (σοπράνο), Χριστίνα Καραμαλτίδου (άλτο), Ηλίας Τηλιακός (βαρύτονος) και Φάνης Ρορόπουλος (τενόρος). Τις χορογραφίες έχει αναλάβει η Έρση Πήττα και τα κοστούμια ο Γιάννης Βαρελάς.
Προπώληση εισιτηρίων για την παράσταση γίνεται από τις 08 Μαΐου 2012 στα ταμεία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη Αθήνα/ Ομήρου 8 Αθήνα), στην ιστοσελίδα www.megaron.gr και στο τηλέφωνο 210 7282333. H επίσημη ιστοσελίδα της όπερας είναι http://www.all4parthenon.gr.
Zougla.gr

29 Μαϊου 1453: Η άλωση της Πόλης όπως την αφηγείται ο Γ.Φραντζή


[...] Οι δυστυχείς Ρωμαίοι, αφού άκουσαν τα λόγια του αυτοκράτορα [Κωνσταντίνου Παλαιολόγου] έσφιξαν την καρδιά τους, αγκα­λιάστηκαν και έκλαιγαν όλοι μαζί. Κανένας δεν έφερνε πια στη μνήμη του τα αγαπημένα του παι­διά, τη γυναίκα και την περιουσία του, αλλά ήθε­λαν όλοι να πεθάνουν για τη σωτηρία της πατρίδας τους. Ύστερα γύρισαν στις θέσεις τους για να φυλάξουν τα τείχη της πόλης. Ο αυτοκράτορας πήγε αμέσως στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας, προσευχήθηκε με δάκρυα στα μάτια και κοινώνη­σε των αχράντων μυστηρίων. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι εκείνη τη νύχτα. Έπειτα γύρισε στα ανάκτορα και ζήτησε συγνώμη από όλους. Ποιος μπορεί να
περιγράψει αυτήν τη στιγμή τους θρή­νους και τους οδυρμούς που ακούστηκαν τότε στο παλάτι; Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος, ακόμα κι αν ήταν από ξύλο ή από πέτρα.

Ύστερα ανεβήκαμε στα άλογά μας, βγήκαμε από τα ανάκτορα και κάναμε επιθεώρηση στα τεί­χη για να ενθαρρύνουμε τους φρουρούς που κρα­τούσαν άγρυπνοι τις θέσεις τους. Εκείνη τη νύχτα όλοι βρίσκονταν στα τείχη και τους πύργους, ενώ είχαμε κλείσει προσεκτικά όλες τις πύλες ώστε να μην μπορεί να μπει ή να βγει κανένας. Όταν φτά­σαμε στην Καλιγαρία, την ώρα που λαλούσαν για πρώτη φορά τα κοκόρια, ξεπεζέψαμε και ανεβή­καμε στον πύργο. Από εκεί ακούγαμε φωνές και δυνατό θόρυβο έξω από την πόλη. Οι φύλακες μας είπαν ότι αυτό γινόταν όλη τη νύχτα επειδή οι εχθροί έσερναν τις πολεμικές μηχανές τους κο­ντά στην τάφρο, προετοιμαζόμενοι για την επίθε­ση. Επίσης τα μεγάλα εχθρικά πλοία άρχισαν να κινούνται, προσπαθώντας να φέρουν στην ακτή τις γέφυρες που είχαν κατασκευάσει.

Οι Τούρκοι άρχισαν με μεγάλη σφοδρότητα και ορμή την επί­θεση τη στιγμή που λαλούσαν τα κοκόρια για δεύ­τερη φορά, χωρίς να δώσουν κανένα σύνθημα, όπως είχαν χάνει και τις προηγούμενες φορές. Ο σουλτάνος διέταξε να επιτεθούν πρώτοι οι λιγότε­ρο έμπειροι, μερικοί ηλικιωμένοι και αρκετοί νέοι, ώστε να μας κουράσουν, και στη συνέχεια να ρι­χτούν εναντίον μας οι πιο έμπειροι και γενναίοι με μεγαλύτερη τόλμη και δύναμη. Έτσι λοιπόν ο πό­λεμος άναψε σαν καμίνι. Οι δικοί μας αντιστέκο­νταν με πείσμα, χτυπούσαν άγρια τους εχθρούς και τους γκρέμιζαν κάτω από τα τείχη, καταστρέ­φοντας συγχρόνως και πολλές από τις πολιορκη­τικές τους μηχανές. Οι νεκροί ήταν πολλοί και από τις δυο πλευρές, ιδίως όμως από το εχθρικό στρα­τόπεδο. Μόλις άρχισαν να σβήνουν τα άστρα του ουρανού καθώς προχωρούσε το φως της μέρας κι εμφανίστηκε στην ανατολή η ροδοδάχτυλη αυγή, όλο το πλήθος του εχθρού παρατάχθηκε σε μια σειρά που έφτανε από τη μια μέχρι την άλλη άκρη της πόλης.

Ακούστηκαν τότε τα τύμπανα, οι σάλ­πιγγες και τα υπόλοιπα πολεμικά όργανα με φω­νές και αλαλαγμούς, ενώ τα κανόνια άρχισαν να ρίχνουν όλα μαζί. Τότε όλοι οι Τούρκοι όρμησαν από ξηρά και από θάλασσα στα τείχη και άρχισαν τη συμπλοκή μαζί μας. Οι πιο θαρραλέοι έστησαν σκάλες, ανέβηκαν πάνω σ' αυτές και έριχναν αδιά­κοπα τα βέλη τους εναντίον των δικών μας. Η φρικτή και αμφίρροπη μάχη κράτησε δύο ώρες και φαινόταν ότι οι χριστιανοί θα έπαιρναν πάλι τη νίκη. Τα πλοία που μετέφεραν τις σκάλες και τις κινητές γέφυρες αποκρούστηκαν από τα παρα­θαλάσσια τείχη και αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω άπρακτα.

Οι πολεμικές μηχανές, που έρι­χναν πέτρες από τα τείχη της πόλης, σκότωσαν πολλούς αγαρηνούς. Αλλά και εκείνοι που ήταν στην ξηρά έπαθαν τα ίδια και χειρότερα. Ήταν πολύ παράδοξο θέαμα να βλέπει κανείς τον ήλιο και τον ουρανό σκεπασμένους από ένα σύννεφο σκόνης και καπνού. Οι δικοί μας έκαιγαν τις ε­χθρικές πολεμικές μηχανές με το «υγρό πυρ», γκρέμιζαν τις σκάλες με όσους βρίσκονταν πάνω τους και σκότωναν αυτούς που επιχειρούσαν να ανεβούν στα τείχη με μεγάλες πέτρες, ακόντια, πυροβόλα και τόξα. Όπου έβλεπαν συγκεντρωμέ­νους Τούρκους, τους χτυπούσαν με μεγάλα τηλε­βόλα, σκοτώνοντας και πληγώνοντας πολλούς. Οι εχθροί απηύδησαν τόσο πολύ από τη σθεναρή α­ντίσταση που συναντούσαν ώστε θέλησαν να κά­νουν λίγο πίσω για να ξεκουραστούν, αλλά οι τσαούσηδες και οι ραβδούχοι της τουρκικής Αυ­λής τους χτυπούσαν με σιδερένια ραβδιά και βούνευρα για να μην υποχωρήσουν.

Ποιος μπο­ρεί να περιγράψει τις κραυγές και τα βογκητά των τραυματιών και στα δύο στρατόπεδα; Ο θόρυβος και οι φωνές τους έφταναν μέχρι τον ουρανό. Με­ρικοί από τους δικούς μας, που έβλεπαν τους ε­χθρούς να υποφέρουν, τους φώναζαν: «Τι κάνετε συνεχώς επιθέσεις, αφού δεν μπορείτε να μας νι­κήσετε;» Εκείνοι τότε, προσπαθώντας να δείξουν τη γενναιότητα τους, ανέβαιναν πάλι στις σκάλες. Οι πιο τολμηροί σκαρφάλωναν στους ώμους των άλλων και οι επόμενοι τους μιμούνταν, για να μπορέσουν να φτάσουν στην κορυφή του τείχους.




[Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ ο Παλαιολόγος (1404 - 29 Μαΐου 1453) ή ο επονομαζόμενος Μαρμαρωμένος Βασιλιάς ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας του οποίου η ηρωική αντίσταση κατά των Οθωμανών σφράγισε τις ύστατες στιγμές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας].




Οι σκληρότερες μάχες έγιναν στις πύλες, όπου οι αντίπαλοι συγκρούονταν με τα σπαθιά στα χέρια και οι νεκροί ήταν αμέτρητοι. Όταν η παράταξη μας άρχισε να υποχωρεί, τότε πετάχτηκαν μπρο­στά ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Δημήτριος Καντακουζηνός, δύο γενναίοι άντρες που έτρε­ψαν τους αγαρηνούς σε φυγή, τους γκρέμισαν κά­τω από τα τείχη και τους σκόρπισαν. Συγχρόνως έτρεξαν σε βοήθεια κι άλλοι δικοί μας, ενώ ο αυ­τοκράτορας που βρέθηκε εκεί έφιππος τους ενε­θάρρυνε και τους παρακινούσε να πολεμάνε με σθένος, λέγοντας: «Συμπολεμιστές και αδέρφια μου, σας παρακαλώ στο όνομα του Θεού να κρα­τάτε τη θέση σας με γενναιότητα. Βλέπω ότι το πλήθος των εχθρών άρχισε να κουράζεται και να διασκορπίζεται. Δε μας χτυπούν πλέον με τάξη και σύστημα. Ελπίζω στο Θεό ότι η νίκη είναι δική μας. Να νιώθετε λοιπόν χαρά επειδή το στε­φάνι της νίκης θα είναι δικό μας τόσο στη γη όσο και στον ουρανό. Ο Θεός βρίσκεται στο πλευρό μας και προκαλεί δειλία στους άπιστους».

Τη στιγμή που μιλούσε ο αυτοκράτορας, ο Ιω­άννης Ιουστινιάνης πληγώθηκε από βέλος στο πά­νω μέρος του δεξιού του ποδιού. Αυτός ο τόσο έμπειρος πολεμιστής, στον πόλεμο, βλέποντας το αίμα να τρέχει από το σώμα του, έγινε κίτρινος από φόβο. Έχασε αμέσως το θάρρος του, σταμά­τησε να αγωνίζεται και έτρεξε να βρει γιατρό σιω­πηλός, χωρίς να σκέφτεται την ανδρεία και την καρτερικότητα που είχε δείξει μέχρι τότε. Δεν εί­πε όμως τίποτα στους συντρόφους του ούτε άφησε κανέναν αντικαταστάτη, για να μην προκληθεί σύγχυση που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Οι στρατιώτες του τον αναζήτησαν με το βλέμμα και, μαθαίνοντας ότι είχε φύγει, καταλήφθηκαν από ταραχή και φόβο. Ευτυχώς, ο αυτοκράτορας που βρέθηκε εκεί κατά τύχη, τους είδε ταραγμένους και φοβισμένους σαν τα κυνηγημένα πρόβατα και θέλησε να μάθει την αιτία. Όταν λοιπόν είδε το στρατηγό του Ιουστινιάνη να φεύγει, τον πλη­σίασε και του είπε: «Γιατί το έκανες αυτό, αδερφέ μου; Γύρνα πίσω στη θέση σου. Η πληγή είναι ασήμαντη και η παρουσία σου απαραίτητη. Η πό­λη στηρίζεται σε σένα για να σωθεί». Του είπε και άλλα πολλά, αλλά εκείνος δεν έδωσε απάντηση. Αντίθετα, έφυγε και πήγε στο Πέραν, όπου πέθα­νε ντροπιασμένος από λύπη για την περιφρόνηση των άλλων.

Οι Τούρκοι όμως είδαν την ταραχή των δικών μας και πήραν θάρρος. Ο Σογάν πασάς κέντρισε με κατάλληλα λόγια τη φιλοτιμία των γενιτσάρων και των άλλων στρατιωτών, ενώ ένας γιγαντόσωμος γενίτσαρος (που λεγόταν Χασάν και καταγόταν από το Λουπάδι της Κυζίκου) έβα­λε με το αριστερό χέρι την ασπίδα πάνω από το κεφάλι του, τράβηξε με το δεξί το σπαθί, ανέβηκε στο σημείο του τείχους όπου είχαν αρχίσει να υ­ποχωρούν οι δικοί μας και ρίχτηκε πάνω τους. Τον Χασάν ακολούθησαν περίπου άλλοι 30 Τούρ­κοι που θέλησαν να φανούν εξίσου γενναίοι. Όσοι από τους δικούς μας είχαν απομείνει εκεί έριξαν τεράστιες πέτρες και βέλη εναντίον τους, γκρεμί­ζοντας τους 18 κάτω από τα τείχη, αλλά ο Χασάν κατάφερε να ανεβεί και να τρέψει σε φυγή τους χριστιανούς.

Μετά την επιτυχία του, πολλοί άλλοι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία να τον ακολουθή­σουν και να σκαρφαλώσουν στα τείχη, αφού οι ελάχιστοι δικοί μας δεν κατάφεραν να τους εμπο­δίσουν. Πολέμησαν όμως με θάρρος και σκότωσαν πολλούς. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής ο Χα­σάν χτυπήθηκε από πέτρα και έπεσε κάτω. Μόλις τον είδαν οι δικοί μας πήραν θάρρος και τον λι­θοβολούσαν από όλες τις πλευρές. Εκείνος σηκώ­θηκε στα γόνατα και συνέχισε να πολεμά, αλλά το δεξί του χέρι δέχτηκε αμέτρητα τραύματα από βέλη και έπεσε παράλυτο. Στη σύγκρουση αυτή σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν πολλοί Τούρκοι, οι οποίοι μεταφέρθηκαν πίσω στο στρατόπεδο. Το πλήθος όμως εκείνων που είχαν ανεβεί στα τείχη διασκόρπισε τους δικούς μας, που εγκατέλειψαν το εξωτερικό και έτρεξαν μέσα στην πόλη με τόση βία ώστε ο ένας πατούσε τον άλλο. Καθώς συνέ­βαιναν αυτά, ακούστηκαν φωνές από μέσα, από έξω και από το μέρος του λιμανιού: «Έπεσε το φρούριο. Στους πύργους στήθηκαν σημαίες και λάβαρα». Οι φωνές αυτές έτρεψαν σε φυγή τους δικούς μας, ενώ έδωσαν καινούριο θάρρος στους εχθρούς που άρχισαν να ανεβαίνουν στα τείχη άφοβα και με αλαλαγμούς χαράς.

Όταν ο δυστυχισμένος αυτοκράτορας και δε­σπότης μου είδε αυτό το θέαμα, παρακαλούσε το Θεό με δάκρυα στα μάτια και παρακινούσε τους στρατιώτες να φανούν γενναίοι. Δυστυχώς, όμως, δεν υπήρχε πλέον καμιά ελπίδα βοήθειας ή συ­μπαράστασης. Τότε τσίγκλησε το άλογό του, έφτα­σε στο σημείο από όπου οι εχθροί έμπαιναν στην πόλη και ρίχτηκε πάνω τους όπως ο Σαμψών κατά των αλλοφύλων. Στην πρώτη του επίθεση τους γκρέμισε όλους κάτω από τα τείχη, πράγμα που φάνηκε σαν θαύμα σε όσους το είδαν. Μουγκρί­ζοντας σαν λιοντάρι και κρατώντας το σπαθί στο δεξί του χέρι, έσφαξε τόσους πολλούς Τούρκους ώστε το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από τα χέρια και τα πόδια του.

Ο Φραγκίσκος Τολέντο, φάνηκε ανώτερος ακόμα και από τον Αχιλλέα. Πολεμώντας στα δεξιά του αυτοκράτορα, κομμάτιαζε τους εχθρούς με δόντια και με νύχια. Το ίδιο έκανε και ο Θεόφιλος Πα­λαιολόγος. Βλέποντας τον αυτοκράτορα να αγω­νίζεται για να σώσει την πόλη που κινδύνευε, φώ­ναξε κλαίγοντας: «Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω». Ύστερα όρμησε κραυγάζοντας πάνω στους εχθρούς και σκότωσε ή έτρεψε σε φυγή όσους βρέ­θηκαν μπροστά του. Ο Ιωάννης Δαλμάτης, που βρέθηκε κι αυτός στο ίδιο μέρος, πολεμούσε με ηρωισμό σαν γενναίος στρατιώτης που ήταν. Ό­σοι βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης θαύμασαν την τόλμη και την ανδρεία των εξαιρετικών εκείνων ανδρών. Οι επιθέσεις επαναλήφθηκαν δύο και τρεις φορές, μέχρι που κατάφεραν να τρέψουν τους απίστους σε φυγή, να σκοτώσουν πολλούς και να γκρεμίσουν άλλους κάτω από τα τείχη. Οι στρατιώτες μας πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα και στο τέλος έπεσαν νεκροί, αφού προηγουμένως είχαν προξενήσει τεράστιες απώλειες στους ε­χθρούς. Πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν επίσης κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου οι εχθροί είχαν στήσει τη μεγάλη ελέπολη και το φοβερό κανόνι, με τα οποία γκρέμισαν τα τείχη και κατάφεραν να πρωτομπούν στην πόλη. Τη στιγμή εκεί­νη εγώ δε βρισκόμουν κοντά στον αυτοκράτορα και δεσπότη μου, επειδή είχα πάει να επιθεωρήσω ένα άλλο σημείο της πόλης, σύμφωνα με τη διατα­γή του.

Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν τους χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. Έτσι έγι­ναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, εκτός των πύργων του Βασιλείου, του Λέοντος και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύ­τες από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρ­κους. Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να ζήσουν. Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το σουλτάνο για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους. Παρά τις υποσχέσεις του όμως, ο σουλτάνος με πολύ κόπο κατάφερε να τους πείσει να αφήσουν τους πύργους και να φύγουν. Δύο αδέρφια, οι Ιταλοί Παύλος και Τρωίλος, πολέμησαν με γεν­ναιότητα μαζί με αρκετούς άλλους στη θέση που είχαν αναλάβει. Κατά τη διάρκεια του αγώνα τους σκοτώθηκαν πολλοί κι από τις δυο πλευρές. Σε μια στιγμή ο Παύλος είδε τους εχθρούς μέσα στην πόλη και είπε στον αδερφό του: «Χάθηκαν τα πά­ντα. Κρύψου ήλιε και θρήνησε γη. Η Πόλη έπεσε. Ανώφελο πια να πολεμάμε. Ας κοιτάξουμε τουλά­χιστον να σωθούμε εμείς οι ίδιοι».

Έτσι οι Τούρκοι έγιναν κύριοι της Κωνσταντι­νούπολης την Τρίτη 29 Μαΐου 1453, στις δυόμισι το μεσημέρι. Άρπαζαν και αιχμαλώτιζαν όσους έβρισκαν μπροστά τους, έσφαζαν όσους επιχει­ρούσαν να αντισταθούν και σε ορισμένα μέρη δε διακρινόταν η γη από τα πολλά πτώματα που ήταν πεσμένα κάτω. Το θέαμα ήταν φρικτό. Παντού ακούγονταν θρήνοι και παντού γίνονταν αρπαγές γυναικών όλων των ηλικιών. Αρχόντισσες, νέες κοπέλες και καλόγριες σέρνονταν από τα μαλλιά έξω από τις εκκλησίες όπου είχαν καταφύγει, ενώ έκλαιγαν και οδύρονταν. Ποιος μπορούσε να πε­ριγράψει τα κλάματα και τις φωνές των παιδιών ή τη βεβήλωση των ιερών εκκλησιών; Το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού χυνόταν στη γη. Οι Τούρκοι άρπαζαν τα ιερά σκεύη, τα έσπαζαν ή τα κρατού­σαν για λογαριασμό τους. Το ίδιο έκαναν και με τα ιερά αναθήματα. Ποδοπατούσαν τις άγιες εικό­νες, τους αφαιρούσαν το χρυσάφι, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, και έφτιαχναν με αυτές κρεβάτια και τραπέζια. Άλλοι στόλιζαν τα άλογα τους με τα χρυσοΰφαντα μεταξωτά άμφια των ιε­ρέων και άλλοι τα έκαναν τραπεζομάντιλα. Άρπαζαν τα πολύτιμα μαργαριτάρια από τα άγια κει­μήλια, καταπατούσαν τα ιερά λείψανα των αγίων και, σαν πραγματικοί πρόδρομοι του διαβόλου, έκαναν αμέτρητα ανοσιουργήματα, που μόνο το θρήνο μπορούν να προκαλέσουν. Χριστέ, βασιλιά μου, οι αποφάσεις Σου ξεπερνάνε το μυαλό του ανθρώπου!

Μέσα στην απέραντη εκκλησία της Α­γίας Σοφίας, τον επίγειο ουρανό, το θρόνο της δόξας του Θεού, το άρμα των Χερουβείμ, το θείο δημιούργημα, το αξιοθαύμαστο κατασκεύασμα, το στολίδι της γης, τον ωραιότερο από όλους τους ναούς, έβλεπε κανείς τους Τούρκους να τρώνε και να πίνουν στο Ιερό Βήμα και στην Αγία Τρά­πεζα ή να ασελγούν πάνω σε γυναίκες, νέες κοπέ­λες και μικρά παιδιά. Ποιος μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος και να μη θρηνήσει για την άγια εκ­κλησία μας; Όλοι πονούσαν από το κακό που έβλε­παν. Στα σπίτια θρήνοι και κλάματα, στους δρό­μους οδυρμοί, στις εκκλησίες αντρικές κραυγές πόνου, γυναικεία μοιρολόγια, βαρβαρότητες, φό­νοι και βιασμοί. Οι ευγενείς ατιμάζονταν και οι πλούσιοι έχαναν τις περιουσίες τους. Σε όλες τις πλατείες και τις γωνιές της πόλης γίνονταν αμέ­τρητα κακουργήματα. Κανένα μέρος ή καταφύγιο δε γλίτωσε από την έρευνα και τη βεβήλωση. Οι άπιστοι έσκαψαν κήπους και γκρέμισαν σπίτια για να βρουν χρήματα ή κρυμμένους θησαυρούς. Όσα βρήκαν, τα πήραν για να χορτάσουν την απληστία τους. Χριστέ, βασιλιά μου, γλίτωσε από τη θλίψη και τον πόνο όλες τις πόλεις και τις χώρες όπου κατοικούν χριστιανοί.

Την τρίτη μέρα μετά την άλωση ο σουλτάνος έδωσε εντολή να γίνουν γιορτές και πανηγύρια για τη μεγάλη νίκη, και διέταξε να βγουν έξω ελεύθερα και άφοβα όσοι ήταν κρυμμένοι σε διά­φορα μέρη της Πόλης, μικροί και μεγάλοι. Διέταξε επίσης να γυρίσουν στα σπίτια τους όσοι είχαν φύγει εξαιτίας του πολέμου και να ζήσουν εκεί όπως πριν, σύμφωνα με το δίκαιο και τη θρησκεία τους. Ακόμα, έδωσε διαταγή να εκλέξουν πα­τριάρχη σύμφωνα με τα έθιμα τους. αφού ο προη­γούμενος πατριάρχης είχε πεθάνει. Οι αρχιερείς και οι ελάχιστοι άλλοι κληρικοί και λαϊκοί που έτυχε να βρίσκονται στην πόλη διάλεξαν για το αξίωμα αυτό το Γεώργιο Σχολάριο, που ήταν έ­νας πολύ καλλιεργημένος πολίτης, τον οποίο χει­ροτόνησαν πατριάρχη και τον ονόμασαν Γεννά­διο [...]

[Απόσπασμα από το βιβλίο του Γεώργιου Φραντζή "Η Πόλις εάλω - Το χρονικό της πολιορκίας και η Άλωση της Κωνσταντινούπολης", Εκδόσεις Λιβάνη, 1993 - Αναδημοσίευση από egolpion.gr]

Σημείωση: Ο πρωτοβεστιάριος, δηλαδή αρχιθαλαμηπόλος, Γεώργιος Φραντζής ή Σφραντζής (1401-1480) ήταν ο μοναδικός Βυζαντινός ιστορικός αυτόπτης μάρτυρας της κοσμοϊστορικής κατάληψης Πόλης από τους Τούρκους.

Τον Ιούνιο οι πρώτες συστηματικές ανασκαφές στην ιστορία της Θήβας


Στην αναθεώρηση πολλών απόψεων που αφορούν τη μυκηναϊκή Θήβα, την πόλη στην οποία αφιέρωσε 30 χρόνια ανασκαφικής εργασίας και έρευνας, θα επικεντρωθεί ο δρ. Βασίλης Αραβαντινός, Επίτιμος Έφορος Αρχαιοτήτων, στη διάλεξη που θα δώσει σήμερα Τρίτη, 29 Μαΐου 2012 και ώρα 7 μμ., στο κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134-136).

Με τίτλο ομιλίας «Η Θήβα των Μυκηναίων ανάκτων: Μύθος και αρχαιολογία», ο πρώην προϊστάμενος της Θ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων θα αναφερθεί στα νέα στοιχεία που εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας για την εποχή των Μυκηναίων, αλλά και σε βαθύτερους προβληματισμούς που αφορούν την ερμηνεία των αρχαιολογικών δεδομένων.

«Η διάλεξη επικεντρώνεται στην αναθεώρηση πολλών απόψεων, με βάση τα ανασκαφικά κυρίως δεδομένα, οι οποίες κυριαρχούσαν επί δεκαετίες στην επιστημονική κοινότητα. Όπως για παράδειγμα τα νέα στοιχεία που προκύπτουν από τη συνεχή μελέτη των αρχείων της Γραμμικής Β, της γραφής που διαβάζεται στην ελληνική γλώσσα μετά την αποκρυπτογράφησή της στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 από τον άγγλο αρχιτέκτονα Μάικλ Βέντρις», δήλωσε στο ΑΜΠΕ ο κ. Αραβαντινός.

«Πρόκειται για τρεις εκατοντάδες και πλέον πινακίδες, που ανακαλύψαμε τη δεκαετία του ΄90 και μια πρόσφατα το 2005 στη Θήβα σε σωστικές ανασκαφές, οι οποίες ερμηνεύονται συνεχώς. Η Θήβα υπόσχεται περισσότερες πινακίδες Γραμμικής Β γραφής από οποιαδήποτε άλλη θέση στο Αιγαίο και μάλιστα σε συγκεκριμένες συνεχόμενες κατασκευές. Έχω το ευχάριστο γεγονός να αναφέρω ότι αυτό θα γίνει πραγματικότητα με τις νέες ανασκαφές, που αρχίζουν τον Ιούνιου 2012, τις πρώτες συστηματικές έρευνες στην ιστορία της Θήβας», επισημαίνει με έμφαση.

Οι ανασκαφές, που θα γίνουν υπό τη διεύθυνση του κ. Αραβαντινού, σε συνεργασία με την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία και το υπουργείο Πολιτισμού, θα πραγματοποιηθούν εντός της σύγχρονης πόλης και σε σημεία όπου υπήρξαν παλαιότερες ανακαλύψεις. «Πιστεύουμε όχι μόνο πως θα βρεθούν αρχεία, αλλά και ότι κάτω από τη σύγχρονη πόλη θα εμφανιστεί τελικά το σχήμα του μυκηναϊκού ανακτόρου, το οποίο έχει ανακαλυφτεί τμηματικά», δηλώνει ο κ. Αραβαντινός, μελετητής κειμένων Γραμμικής Β γραφής όχι μόνο στη Θήβα αλλά και σε μια άλλη πολύ σημαντική αρχαιολογική θέση, στον Άγιο Βασίλειο Λακωνίας, την οποία ανασκάφτει η αρχαιολόγος και τέως διευθύντρια της Ε΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Σπάρτης, Αδαμαντία Βασιλογάμβρου.

Η περίοδος για την οποία θα μιλήσει σήμερα καλύπτει χρονικά τον 14ο και 13ο αι. π. Χ., περίπου από το 1400 έως το 1200 π. Χ. Είναι η εποχή των Μυκηναίων, που χαρακτηρίζεται από ανάκτορα, κυκλώπεια τείχη και ακροπόλεις, μία εκ των οποίων είναι και η Θήβα. Στην ομιλία, εκτός από τα νέα στοιχεία που προσθέτουν πολύτιμες πληροφορίες για την ισχύ και την ακτινοβολία της μυκηναϊκής Θήβας στη Μεσόγειο, τον πληθυσμό και την κοινωνική της οργάνωση -όπως προκύπτουν από τη μελέτη των ανασκαφών των αρχών του προηγούμενου αιώνα, αλλά και των μέχρι σήμερα σωστικών ερευνών-, θα γίνει αναφορά και σε ένα άλλο καυτό αρχαιολογικό θέμα. Το «ανακάτεμα» μύθου και πραγματικότητας, που σύμφωνα με τον καθηγητή κρύβει πολλούς κινδύνους.

«Λέγοντας ‘μύθος και πραγματικότητα’ εννοούμε τις ερμηνείες, που στηρίζονται στη μυθολογία, η οποία έχει θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει μεγάλο μέρος από ιστορικά στοιχεία, αλλά και στους νεότερους μύθους, που δημιούργησαν δόγματα.

Για παράδειγμα η ιστορία του Κάδμου. Εκτός από τον μύθο που λέει ότι ο ήρωας ίδρυσε την πόλη κατά την αναζήτηση της αδελφής του Ευρώπης, υπάρχουν και οι νεότερες ερμηνείες, όπως όταν τμήμα ενός σημαντικού μυκηναϊκού κτιρίου στη Θήβα, αμέσως μετά την ανακάλυψή του, ονομάστηκε Οικία του Κάδμου. Η επαναλαμβανόμενη ερμηνεία στα χρόνια μας, αυτή η τάση να μην ξεχωρίζουμε το ιστορικό από το μυθικό, δημιουργεί πολλές φορές ένα κουβάρι, το οποίο η αρχαιολογία οφείλει να λύσει ιστορικά. Γι’ αυτό χρειάζονται ιδιαίτερα αξιόλογοι μελετητές, με πολύ μεγάλη παιδεία και εξειδίκευση, που θα ερμηνεύσουν επάξια και σωστά την οποιαδήποτε αρχαία πηγή», συμπληρώνει.

Πηγή: Kathimerini.gr

Legado maya continúa con éxito gira por Canadá


La exposición arqueológica Los secretos de la civilización maya sigue su viaje por ese país, y ahora se presenta en el Museo Canadiense de las Civilizaciones, en Québec.
LEGADO MAYA CONTINÚA CON ÉXITO GIRA POR CANADÁ

*** La exposición arqueológica Los secretos de la civilización maya sigue su viaje por ese país, y ahora se presenta en el Museo Canadiense de las Civilizaciones, en Québec

*** Luego de su éxito en el Museo Real de Ontario, la muestra —compuesta por 250 piezas— destaca las aportaciones de esta antigua civilización al mundo



Tras convertirse en una de las exposiciones temporales más exitosas que se haya presentado en el Museo Real de Ontario, en Canadá, donde fue vista por alrededor de 200 mil visitantes en cinco meses, Los secretos de la civilización maya continúa su viaje por el país norteamericano, ahora en el Museo Canadiense de las Civilizaciones, en Québec, donde permanecerá hasta el 28 de octubre.

Por más de tres mil años, durante la época prehispánica, los mayas dieron forma a una civilización cuyos trabajos arquitectónicos son parte tangible del patrimonio de varios países centroamericanos: México, Guatemala, Belice, Honduras y El Salvador. La muestra, compuesta por 250 piezas arqueológicas, destaca la vitalidad de la cultura maya hasta nuestros días, heredera directa de aquellos grandes constructores.

Monumentos sagrados: templos y palacios, Una misteriosa lengua escrita, Los sacrificios y las ofrenda de sangre, La verdad sobre el fin del mundo y Los mayas de nuestros tiempos, son los títulos de las secciones de esta exposición, producto de la colaboración entre el Instituto Nacional de Antropología e Historia (INAH-Conaculta) y los museos Real de Ontario y Canadiense de las Civilizaciones.

La antigua civilización maya es reconocida en todo el mundo, sobre todo —explicó la arqueóloga Martha Cuevas, co-curadora de la exhibición—, por la exactitud de sus cálculos matemáticos, conocimientos que han trascendido en el tiempo y que todavía se pueden ver no sólo en la perfección de sus edificaciones, sino también en la complejidad de su calendario.

Expuestas mediante novedosos recursos museográficos, la mayor parte de las 250 piezas que se exhiben en Québec, proceden de colecciones del INAH, principalmente de los museos de Sitio de Palenque y de Toniná, ambos ubicados en las zonas arqueológicas de Chiapas; y los regionales de Tuxtla Gutiérrez —en la capital de esa misma entidad— y del “Palacio Cantón”, en Mérida, Yucatán.

Otras de las instituciones prestatarias de la colección de Los secretos de la civilización maya, son: los museos Británico (Londres), de Arte —de la Universidad de Princeton— (Estados Unidos), Gardiner y Real de Ontario (Canadá).

Un relieve con la imagen del señor de Palenque, K’ay Joy Chitam, la Máscara de la Reina Roja o la señora Tz’akb’u Ajaw, quien también fue soberana de esa ciudad prehispánica; portaincensarios que representan a las antiguas deidades mayas y rostros de gobernantes realizados en estuco, son parte del acervo de esta muestra internacional.

“El recorrido parte con una explicación sobre el descubrimiento de varias ciudades mayas en la época colonial. Posteriormente, en el XIX, la publicación de varios artículos por parte de los exploradores de esta área, comenzó a llamar la atención sobre estas antiguas urbes en ruinas”, detalló Martha Cuevas.

Por su parte, Roberto López Bravo, director del Museo Regional de Antropología e Historia, de Tuxtla Gutiérrez, otro de los curadores de la muestra junto con el experto Justin Jennings, del Museo Real de Ontario, destacó que otra sala está dedicada a mostrar la diversidad de nichos ecológicos en que florecieron las ciudades de esta antigua civilización, las cuales además tuvieron su apogeo en distintas etapas, de modo que, en su opinión, no se puede hablar de un “mundo maya”.

Esculturas, objetos cerámicos, máscaras y joyas —gran parte halladas en excavaciones recientes efectuadas por arqueólogos del INAH—, son referentes del poder que alcanzaron algunas de las ciudades mayas del periodo Clásico (250-900 d.C.). Ejemplo de ello son la ofrenda funeraria de la Estructura XX de Calakmul, en Campeche, y una máscara funeraria de jade de la Estructura II, de esa misma urbe, ambas realizadas entre 300 y 600 d.C.

También se exhibe, completo y por primera vez, el Tablero del Templo XVII (695 d.C.), de Palenque, en donde está representado el gobernante Kan Balam con un cautivo llamado B’olon Yooj; de esta misma ciudad maya procede el Trono del Templo XXI (736 d.C.); de Becán, en Campeche, sobresale una vasija hecha entre 300 y 600 d.C., cuya tapa posee una figura de una iguana-lagarto.

Otro de los temas que intenta desmitificar esta muestra es el llamado “Fin del mundo”, que para los antiguos mayas refiere a un cambio de era, previsto para el 23 de diciembre de 2012. Mediante datos aportados por la arqueología y la epigrafía, se expone la lectura de los glifos del Monumento 6 de Tortuguero, en Tabasco, en el que aparece esa fecha, la cual alude al fin de un ciclo dentro de la Cuenta Larga usada por dicha cultura, y que comprende aproximadamente 144,000 días.

“Los secretos de la civilización maya hace hincapié en el proceso de desciframiento de su escritura y la información que contienen estos textos jeroglíficos, los cuales refieren historias de sus gobernantes, aspectos míticos y ceremoniales, e incluso dan pistas para reconstruir el panorama político en ciertos periodos.

“Al momento de abordar el desarrollo del sistema calendárico se explica que los pronósticos que están registrados en muchos de estos monumentos o en códices, eran interpretados por sacerdotes. Estas profecías asociadas al término de ciclos son las que han llamado la atención recientemente, debido a una interpretación falsa de las mismas, y es mediante entrevistas con expertos registradas en video, que la exposición pretende también desmitificar esto”, concluyó Martha Cuevas.





Archivos adjuntos
INAH

Αριστοφάνης και Μολιέρος το καλοκαίρι στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου


Αθήνα

Με τρεις από τους σημαντικότερους συγγραφείς κωμωδίας όλων των εποχών, τον Αριστοφάνη, τον Μολιέρο και τον Σαίξπηρ το Εθνικό Θέατρο καλεί το κοινό να συναντηθεί με το χιούμορ, το πνεύμα αλλά και τον ουσιαστικό προβληματισμό τους.

«Η κωμωδία ως παγκόσμια γλώσσα που "κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει" θα κυριαρχήσει στην καλοκαιρινή περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου», σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Γιάννη Χουβαρδά.

«Γιατί όσο κοινό όχημα και για τους τρεις είναι το γέλιο, η σάτιρα, η ψυχαγωγία, άλλο τόσο είναι η βαθιά περίσκεψη για τον άνθρωπο και η κατανόηση της φθαρτής του μοίρας» πρόσθεσε ο κ.Χουβαρδάς σε συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Εκδηλώσεων της πρώτης κρατικής σκηνής.

Με άξονα το στίχο του Ιωάννη Πολέμη «Τι είναι η πατρίδα μας» η πρώτη κρατική σκηνή, επιλέγει τρεις σπουδαίους θεατρικούς συγγραφείς – τον Αριστοφάνη, τον Μολιέρο και τον Σαίξπηρ – και τρία έργα που ασχολούνται με το δικό του τρόπο το καθένα με την ελληνικότητα, διοργανώνει και συμμετέχει σε δράσεις στο εξωτερικό και συναντά εκτός των τειχών του το κοινό από την Επίδαυρο σε όλη την Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Με τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη κάνει πρεμιέρα το Εθνικό στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 13 και 14 Ιουλίου, ενώ στη συνέχεια η παράσταση σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Νίκου Μαστοράκη και μετάφραση Κ.Χ. Μύρη θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα.

«Πρόκειται για ένα κομβικό έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας που εγκαινιάζει πολύ νωρίς το διάλογο για το τι είναι ο Σωκράτης. Ο Αριστοφάνης στο πρόσωπο του Σωκράτη σατιρίζει τις «προοδευτικές» εκπαιδευτικές ιδέες που εισήγαγαν οι σοφιστές στην αρχαία Αθήνα» είπε ο Νίκος Μαστοράκης για να συμπληρώσει πως «σε μια εποχή κοινωνικών και ηθικών αναζητήσεων και έντονων ανακατατάξεων που τα όρια των ρευμάτων, των ιδεών και της προόδου βρίσκονται σε σύγχυση και υπό διαπραγμάτευση το αριστοφανικό έργο αποδεικνύεται πιο επίκαιρο από ποτέ».

Τους δύο βασικούς ρόλους του Στρεψιάδη και του Σωκράτη στην παράσταση ερμηνεύουν ο Γιάννης Μπέζος και ο Αλέξανδρος Μυλωνάς.

Με ένα κλασικό αριστούργημα, τον «Αμφιτρύωνα» του Μολιέρου- που θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 3 και 4 Αυγούστου (και στη συνέχεια, για περιορισμένες παραστάσεις, σε περιοδεία)- επανέρχεται στο Εθνικό Θέατρο ο Λευτέρης Βογιατζής.

Γραμμένη το 1668, η κωμωδία του Μολιέρου παρουσιάζεται για δεύτερη φορά από το Εθνικό Θέατρο – η πρώτη ήταν το 1948 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Ο Γάλλος κωμωδιογράφος θίγει έμμεσα τις ερωτικές περιπέτειες του Βασιλιά Λουδοβίκου 14ου και σατιρίζει τον αμοραλισμό των ισχυρών και τη δουλική συμπεριφορά όσων τους περιβάλλουν.

«Πρόκειται για ένα έργο που σου δίνει την αίσθηση ότι είναι αχρονικό και συγχρόνως βαθιά ριζωμένο στην εποχή του. Το ανέβασμά του την Επίδαυρο είναι και μία ευκαιρία να ανακαλυφθεί από το κοινό ξανά», ανέφερε η Χρύσα Προκοπάκη που επιμελείται την μετάφραση. Στην παράσταση συμμετέχουν οι Αμαλία Μουτούση, Γιώργος Γάλλος, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Ήμελλος, Χρήστος Λούλης, Εύη Σαουλίδου και Στεφανία Γουλιώτη.

Τέλος, «Ο Περικλής», η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά και μετάφραση Διονύση Καψάλη που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς στο θέατρο Globe στο Λονδίνο, συμμετέχοντας στο διεθνές φεστιβάλ Globe to Globe για τον Σαίξπηρ περιοδεύει για περιορισμένες παραστάσεις στην Αθήνα και στην περιφέρεια. Οι ημερομηνίες και οι χώροι θα ανακοινωθούν προσεχώς.

Το Εθνικό στο εξωτερικό

Το Εθνικό Θέατρο ενισχύει και αυτό το καλοκαίρι ενεργά το διάλογο με την καλλιτεχνική δημιουργία του εξωτερικού. Προωθεί συνεργασίες με ξένα θέατρα και σημαντικούς σύγχρονους καλλιτέχνες, διοργανώνει περιοδείες και συμμετέχει σε μεγάλα φεστιβάλ.

Ειδικότερα, συμμετέχει στο φεστιβάλ «Resistance in the Mediterranean» που θα πραγματοποιηθεί στο Βερολίνο στις 17 Ιουνίου στο Ballhaus Naunystrasse με τη σκηνική ανάγνωση του ειδικά γραμμένου για το φεστιβάλ έργου της Λένας Κιτσοπούλου «Ν – ΕΥΡΩ – ΣΗ». Την ίδια μέρα, έξι νέα έργα μικρής διάρκειας γύρω από το θέμα «Αραβική Άνοιξη/Ευρωπαϊκό Φθινόπωρο» θα παρουσιαστούν με τη μορφή σκηνικής ανάγνωσης. Τα έργα αυτά αναδεικνύουν τις ριζικές και πολιτικές αλλαγές που υφίστανται οι χώρες τους και δίνουν την ευκαιρία στους δημιουργούς να υψώσουν ελεύθερα τη φωνή τους.

Ακόμη, το Εθνικό Θέατρο και η Δραματική Σχολή του, σε συνεργασία με την Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης (UTE) και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών διοργανώνει το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, τη Δελφική Ακαδημία Θεάτρου στους Δελφούς, με θέμα «Πόλεμος και Σκηνή». Τα εργαστήρια θα διευθύνει ο διάσημος Γερμανός σκηνοθέτης Ματίας Λάνγκχοφ και πλάι στην πρακτική άσκηση θεατρολόγοι και φιλόσοφοι θα αναπτύξουν τον θεωρητικό στοχασμό.

«Το Βιτριόλι» του Γιάννη Μαυριτσάκη, «Η Αόρατη Όλγα» του Γιάννη Τσίρου και η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Λένας Κιτσοπούλου, τρεις παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, θα παρουσιαστούν στις 5, 9 και 13 Ιουνίου αντίστοιχα με τη μορφή αναλογίου στο Theatre de la Ville και η ανάγνωσή τους θα αναμεταδοθεί από τη γαλλική δημόσια ραδιοφωνία, στο σταθμό France Culture.

Τέλος, η παράσταση «Guns! Guns! Guns!» της ομάδας Blitz, παραγωγή του Εθνικού θεάτρου της σεζόν 2009-2010, θα μετέχει στο Φεστιβάλ Εργοτάξια της Ευρώπης που διοργανώνει το Theatre de la Ville στο Παρίσι με τη συνεργασία της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. (Η παράσταση θα δοθεί στις 8 Ιουνίου στην Κεντρική Σκηνή του Theatre de la Ville).

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το σουρεαλισμό προσεγγίζει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Άνδρο


Οδυσσέας Ελύτης Μορφή Νίκης (Η Ιπτάμενη), 1969, τέμπερα σε χαρτί, 31 x 23 εκ., Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, αρχείο Οδυσσέα Ελύτη

Άνδρος

Θεματικό αφιέρωμα σε ένα από τα σημαντικότερα και ανατρεπτικότερα καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα πραγματοποιεί το Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή στους χώρους του στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Χώρα της Άνδρου.

Ο λόγος για τον σουρεαλισμό, τον οποίο η έκθεση «προσεγγίζει» μέσα από 100 περίπου εκθέματα.

Ένα κίνημα διαμαρτυρίας και ανατροπής των μέχρι τότε «καλώς κειμένων» στον χώρο της τέχνης του έμμετρου λόγου πρωτίστως και των εικαστικών τεχνών συνακόλουθα, το οποίο χωρίς να αποτελέσει σχολή αισθητικής, με κριτήρια και κυρίαρχη φροντίδα όχι πλέον το αισθητικά ωραίο αλλά το δραστικά πνευματικό, ο σουρεαλισμός έθεσε στον πυρήνα του προβληματισμού και των επιδιώξεών του τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε «να αλλάξει την ζωή».

Μέσα από κολάζ, ζωγραφικά έργα, γλυπτά, κατασκευές, χαρακτικά, φωτογραφίες, καθώς και αρχεία εξαιρετικού ενδιαφέροντος, οι επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν την ευκαιρία να «προσεγγίσουν τον σουρεαλισμό», μέσα από έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών.

Το πρωτοποριακό και λαοφιλέστατο κίνημα, με κυρίαρχο γενεσιουργό στοιχείο τον αυθορμητισμό και αυτοματισμό της γραφής, την παραδοξολογία, την δύναμη του ονείρου, της δημιουργικής φαντασίας και των δυνάμεων που βρίσκονται εγκλωβισμένες στην ψυχή, κατάφερε να ανατρέψει καθιερωμένα εικονογραφικά σχήματα, ήθη και αρχές που προσδιόριζαν την πολιτισμική συμπεριφορά της μεταπολεμικής κοινωνίας.

Σκοπός της έκθεσης είναι να το προσεγγίσει και να μεταφέρει στον αποδέκτη το μήνυμα μιας τέχνης, η οποία επειδή τόλμησε να ανοίξει νέους ορίζοντες, να βαδίσει σε αχαρτογράφητους δρόμους της ψυχής, μέσα από απαξιωτικούς αρχικά χλευασμούς, την απροσδιοριστία, την ρευστότητα, τις απολυταρχικές συμπεριφορές, τις πολιτικές διχογνωμίες και αποβολές ακόμα μελών, που συγκρότησαν την αρχική ομάδα, κατάφερε στην πορεία να βρει την δικαίωση και την αποδοχή από τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και να επηρεάσει ως έναν βαθμό την κοινωνική και πολιτισμική συμπεριφορά τους.

Το αφιέρωμα αποτελείται από δύο σκέλη:

Το πρώτο μέρος, που θα αποτελεί και τον κύριο άξονα του αφιερώματος θα αναφέρεται στην ιστορική διάσταση του κινήματος, το οποίο καθοριστικά επηρέασε τον 20ό αιώνα, με έργα είκοσι περίπου καλλιτεχνών και αρχειακό υλικό αυτών που το συγκρότησαν, αλλά και όσων στην πορεία προσχώρησαν σ’ αυτό.

Στο δεύτερο μέρος θα γίνεται λογοτεχνική και εικαστική αναφορά στα ονόματα που συγκρότησαν τον ελληνικό υπερρεαλισμό.

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν και φέτος συμπληρωματικές εκδηλώσεις, όπως η συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα το σουρεαλισμό και ομιλητές εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων και συντονίστρια όπως κάθε χρόνο την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.

Η έκθεση διοργανώνεται από την 1η Ιουλίου έως τις 30 Σεπτεμβρίου και παρουσιάζεται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Χώρα της Άνδρου.

Newsroom ΔΟΛ

Ο δίσκος της Φαιστού και άλλοι γοητευτικοί & άλυτοι γρίφοι...


Οι ιστορίες που μας καθηλώνουν και εξάπτουν περισσότερο τη φαντασία μας είναι εκείνες που παραμένουν ανεξιχνίαστες. Ανεξήγητοι κώδικες, αινίγματα, κρυπτογραφημένα μηνύματα και βιβλία, μυστηριώδεις επιγραφές, μας ιντριγκάρουν και γεννούν θεωρίες και θρύλους.

Παρ' όλες τις προσπάθειες ιστορικών, αρχαιολόγων και άλλων επιστημόνων, η ανθρώπινη ιστορία βρίθει από γρίφους που παραμένουν άλυτοι και ίσως ακριβώς γι' αυτό να μας γοητεύουν και περισσότερο...


Ο δίσκος της Φαιστού
Αυτό το μυστήριο είναι βγαλμένο από ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς, αν και ακόμη και ο θρυλικός ήρωας μάλλον θα έσπαζε το κεφάλι του για να το λύσει. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες Ελλήνων και ξένων αρχαιολόγων, η επιγραφή που έχει χαραχθεί πάνω στον πήλινο δίσκο παραμένει ένα μυστήριο. Κατά καιρούς, έχουν υπάρξει άνθρωποι που υποστήριξαν ότι έλυσαν το γρίφο, όμως καμία ερμηνεία δεν έχει γίνει ευρέως αποδεκτή.

Το χειρόγραφο του Βόινιτς
Το βιβλίο των 240 σελίδων πήρε το όνομά του από τον άνθρωπο που το αγόρασε το 1912, και όχι από τον συγγραφέα που παραμένει άγνωστος. Άγνωστη είναι και η γλώσσα στην οποία έχει γραφτεί το εγχειρίδιο, το οποίο φιλοξενεί εικόνες φυτών και διαγράμματα αστερισμών. Το εγχειρίδιο δεν αποκρυπτογραφήθηκε ποτέ και μόνο χάρη στη μέθοδο χρονολόγησης με άνθρακα, διαπιστώθηκε ότι έχει γραφτεί τον 15ο αιώνα. Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, πρόκειται για βιβλίο φαρμακευτικής.

Γλυπτό «Κρύπτος»
Το γλυπτό «Κρύπτος» κοσμεί την είσοδο των κεντρικών γραφείων της CIA, ωστόσο, ακόμη και οι πλέον έμπειροι Aμερικανοί πράκτορες δεν έχουν καταφέρει να αποκρυπτογραφήσουν το ένα από τα τέσσερα μηνύματα που «μεταφέρει». Ο μόνος που γνωρίζει είναι ο κατασκευαστής του, ο οποίος όμως, προτιμά να αφήνει τους άλλους να… παιδεύονται και δεν αποκαλύπτει τη λύση. Το μόνο στοιχείο που έχει δώσει είναι η λέξη «Βερολίνο».

Οι γρίφοι του Μπιλ
Οι γρίφοι του Μπιλ υποτίθεται ότι κρύβουν την τοποθεσία όπου βρίσκεται θαμμένος ένας από τους μεγαλύτερους θησαυρούς στον κόσμο, στο Κολοράντο των ΗΠΑ. Κάτω από το έδαφος, υπάρχουν τόνοι χρυσού, ασημιού και κσμημάτων, που ανήκαν σε κάποιον Τόμας Μπιλ. Τα λάφυρα δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα, καθώς από τους τρεις γρίφους, μόνο ο δεύτερος έχει αποκρυπτογραφηθεί.

Η επιγραφή του Σάγκμπορο
Εκ πρώτης όψεως, αυτό το μνημείο, στη Βρετανία, δεν έχει κάτι το παράξενο. Με μια πιο προσεκτική ματιά, ο παρατηρητής θα δει μία μυστηριώδη επιγραφή: DOUOSVAVVM. Εδώ και 250 χρόνια, κανείς δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει τι σημαίνουν αυτά τα γράμματα. Σύμφωνα με την πιο δημοφιλή εκδοχή, αυτή η ακολουθία γραμμάτων είναι ένας γρίφος που δημιούργησαν ιππότες και αποκαλύπτει το σημείο όπου βρίσκεται το Ιερό Δισκοπότηρο.

Η υπόθεση «Ταμάμ Σουντ»
Το 1948 ένας άνδρας βρέθηκε νεκρός σε μία παραλία της Αυστραλίας. Αναζητώντας την ταυτότητά του, οι Αρχές βρήκαν μόνο ένα χειρόγραφο μήνυμα με κρυπτογραφημένες λέξεις και τη φράση «Ταμάμ Σουντ», η οποία χρησιμοποιείται από Άραβες ποιητές και σημαίνει «Τέλος». Ο άνδρας δεν αναγνωρίστηκε και δεν αναζητήθηκε ποτέ και το μήνυμά του δεν ερμηνεύθηκε. Αν και πολλοί πιστεύουν ότι ήταν απλώς ένα σημείωμα που άφησε πριν αυτοκτονήσει, δεν λείπουν και εκείνοι που θεωρούν ότι το χειρόγραφο είναι ένα είδος προφητείας.

Το μήνυμα «Wow!»
Το καλοκαίρι του 1977, ο Τζέρι Έχμαν, ένας εθελοντής της Υπηρεσίας Αναζήτησης Εξωγήινης Ζωής μελετούσε ραδιοκύματα από το διάστημα, προσπαθώντας να βρει κάποιο ίχνος ζωής. Κάποια στιγμή, τα όργανα που είχε στη διάθεσή του «τρελάθηκαν» και του έδωσαν ένα σήμα, που όμοιό του δεν είχε ξανακούσει. Το σήμα ήταν διάρκειας 72 δευτερολέπτων και, σύμφωνα με τις ενδείξεις, προερχόταν από τον αστερισμό του Τοξότη και από ένα ουράνιο σώμα όπου – προφανώς – δεν είχε πατήσει ποτέ άνθρωπος. Ο ενθουσιασμένος Έχμαν αντέδρασε γράφοντας στο χαρτί του τη λέξη «Wow!» και το σήμα του έμεινε στην ιστορία ως «Σήμα Wow», αν και δεν ερμηνεύθηκε ποτέ.

Τα γράμματα του Ζόντιακ
Τα γράμματα του Ζόντιακ είναι 4 κρυπτογραφημένες επιστολές που φέρεται να είχε γράψει ο μυστηριώδης δολοφόνος Ζόντιακ, ο οποίος είχε τρομοκρατήσει Αρχές και πολίτες στο Σαν Φρανσίσκο, στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Μόνο ένα από τα γράμματα έχει αποκρυπτογραφηθεί και περιέχει απειλές κατά της Αστυνομίας και των δημοσιογράφων.

Οι επιγραφές του Νησιού του Πάσχα
Οι επιγραφές, γνωστές και ως Ρονγκορόνγκο είναι χαραγμένες σε διάφορα αντικείμενα που βρέθηκαν στο Νησί του Πάσχα, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι δείγματα ενός από τα πρώτα συστήματα γραφής πο επινόησε ο άνθρωπος. Οι επιγραφές δεν έχουν ερμηνευθεί, αλλά εικάζεται ότι περιγράφουν τις συνθήκες που έφεραν το τέλος του πολιτισμού στο Νησί του Πάσχα.

defencenet.gr

Aναβιώνει στη Λήμνο το μυθικό ταξίδι του Φιλοκτήτη


Την αναβίωση του μυθικού ταξιδιού του Φιλοκτήτη, ο οποίος συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο, συνδιοργανώνουν ο δήμος Λήμνου σε συνεργασία με το δήμο Αγιάς.

Ο «Διάπλους του Φιλοκτήτη», η μεταφορά του μυθικού ταξιδιού από τον 14ο π.Χ. αιώνα στον 21ο μ.Χ. αιώνα θα αναβιώσει με ιστιοπλοϊκά σκάφη και φουσκωτά από τις 22 Ιουνίου 2012 μέχρι και τις 27 Ιουνίου 2012.

Τα σκάφη θα ναυλωθούν, εξοπλισθούν και στελεχωθούν με πληρώματα με πρωτοβουλία κοινωνικών ή επαγγελματικών ομάδων και φορέων. Το πενθήμερο ταξίδι των συμμετεχόντων θα ξεκινήσει από το λιμάνι Αγιοκάμπου, θα περάσει από την Χαλκιδική, τη Λήμνο, τον Άγιο Ευστράτιο, την Αλόννησο, για να καταλήξει στο λιμάνι Αγιοκάμπου, την πατρίδα του βασιλιά της Μελιβοίας, Φιλοκτήτη.

Στόχος της πρωτοβουλίας είναι είναι να μεταφερθεί ένα μήνυμα ειρήνης για την αδελφοποίηση των τριών πόλεων που σχετίζονται με τη ζωή και την πορεία του Φιλοκτήτη, της Λήμνου, της Τροίας και της Μελιβοίας, ιδιαιτέρας πατρίδας του μυθικού ήρωα.


defencenet.gr

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Κάννες 2012: O Xρυσός Φοίνικας στο «Αmour» του Μίκαελ Χάνεκε


Μετά από 11 ημέρες βροχής καλών ταινιών, η κριτική επιτροπή του 65ου Φεστιβάλ Καννών, με πρόεδρο τον Νάνι Μορέτι, βγάζει τα δικά της συμπεράσματα για το ποιες ήταν οι ταινίες που ξεχώρισαν, μιλώντας φυσικά για «Αγάπη», χαρίζοντας στον Μίκαελ Χάνεκε το δεύτερο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του, μετά τη «Λευκή Κορδέλα» του 2009.
Ο Μίκαελ Χάνεκε συνοδεύει την Εμανουέλ Ριβά στη σκηνή, ενώ ο πιο ταλαιπωρημένος Ζαν Λουί Τρεντινιάν βγαίνει διακριτικά από τα παρασκήνια που περίμενε. Ολο το Palais des festival όρθιο, χειροκροτεί μία δίκαιη επιλογή, έναν από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους σκηνοθέτες και δύο συγκλονιστικούς ηθοποιούς που ίσως άξιζαν και εκείνοι τα βραβεία ερμηνείας. Ο Χάνεκε ευχαριστεί την γυναίκα του «που τον ανέχεται όλα αυτά τα χρόνια», το φεστιβάλ και την κριτική επιτροπή (Είναι ιδέα μας ότι ο Νάνι Μορέτι δεν είναι μοιάζει πολύ ευχαριστημένος; Διαβόητο το περιστατικό ότι παλιότερα ως μέλος της επιτροπής πάτησε πόδι να μη δοθεί ο Φοίνικας στο «Funny Games» και από τότε οι δύο άντρες είναι σε κόντρα. Πιέστηκε; Μετάνιωσε; Δεν μπορούσε να κάνει και πολλά;) Η Εμανουέλ Ριβά ευχαριστεί τον σκηνοθέτη της και καταθέτει ότι ήταν μεγάλη της τιμή η συνεργασία τους. Ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν ξεκινάει από τους παραγωγούς, συνεχίζει με τον Χάνεκε (τον οποίο αποκαλεί χαϊδευτικά «Μισέλ») και καταλήγει στην συμπρωταγωνίστριά του.
ΠΗΓΗ:FLIX.GR

Ελένη Γλυκατζή- Αρβελέρ: Η απόδειξη της ελληνικής συνέχειας. Μπρετόν :Η Ευρώπη υπό την κατοχή του ελληνικού Πνεύματος

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ

Είχα την τύχη ή την ατυχία να γνωρίσω τον Αντρέ Μπρετόν . Φτάνω μια μέρα στο σπίτι του και μου λέει,
ξέρεται η γυναίκα μου είναι στην Ελλάδα διακοπές. Βλακωδώς, εγώ του λέω, α!, δεν πήγατε και εσείς, τόσο ωραίος τόπος.
Μα κυρία μου, εσείς στην κατοχή, πήγατε στην Γερμανία. Του απαντώ, δεν καταλαβαίνω.
Πώς μου λέτε ότι δεν καταλαβαίνεται; Δυόμισι χιλιάδες χρόνια είμαστε υπό κατοχή του ελληνικού πνεύματος και θέλετε να πάω στην Ελλάδα.
Και του απαντώ, είναι η μόνη απόδειξη της ελληνικής συνέχειας.
Το κείμενο είναι από την εκπομπή "Η ΕΛΕΝΗ ΑΡΒΕΛΕΡ ΣΤΟ ΡΙΜΕΪΚ" (20-5-2012)

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Aνοιξε το κτίριο τέχνης του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα


Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα (Κριεζώτου 3, Αθήνα) είναι ανοιχτή για το κοινό από την Πέμπτη, όπου και το προσκαλεί σε ένα ταξίδι στο πνεύμα και την τέχνη της Ελλάδας από τη δεκαετία του 1920 μέχρι και την επιβολή της δικτατορίας. Το ανακαινισμένο πενταώροφο που έζησε ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας χτίστηκε το 1932 με εντολή του πατέρα του, ζωγράφου, ναυάρχου Αλεξάνδρου Χατζηκυριάκου, από τον αρχιτέκτονα και καθηγητή στο Πολυτεχνείο Κωνσταντίνο Κιτσίκη.

Ο ζωγράφος κατοίκησε μόνιμα σε αυτό στα μέσα της δεκαετίας του 1950, όπου πρόσθεσε έναν επιπλέον όροφο, τον οποίο διαμόρφωσε ο ίδιος. Στο ισόγειο εκτίθεται η δωρεά της Λίτσας Παπασπύρου. Πρόκειται για ένα αστικό σαλόνι, από την πατρική της κατοικία στο Παρίσι, με έργα γαλλικής ζωγραφικής των πρώτων δεκαετιών του 20ού και έπιπλα 16ου-18ου αιώνα. Η πνευματική και καλλιτεχνική παραγωγή της Ελλάδας παρουσιάζεται από το ισόγειο έως τον τρίτο όροφο του κτιρίου. Στον 4ο όροφο είναι η κατοικία του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, όπως την είχε ανακαινίσει ο ίδιος το 1957. Τέλος, στον 5ο όροφο βρίσκεται το εργαστήριο του καλλιτέχνη από το 1957 έως το 1994.
Express.gr

21 νομπελίστες στηρίζουν την Ελλάδα με επιστολή στο Science!


Με επιστολή τους προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, τον πρόεδρο της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπάι και τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο, 21 νομπελίστες δηλώνουν την υποστήριξή τους προς την Ελλάδα.

Με επικεφαλής τον νομπελίστα καθηγητή Ιατρικής, Harald zur Hausen, ο οποίος τιμήθηκε το 2008 με το Νόμπελ Ιατρικής, η επιστολή φέρει τον τίτλο «Υποστήριξη για την Ελλάδα» (Support for Greece) και δημοσιεύεται στο σημερινό τεύχος του έγκριτης επιστημονικής επιθεώρησης Science.

Να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται απλώς για μια επιστολή με ανθρωπιστικού τύπου έκκληση για βοήθεια, αλλά οι κορυφαίοι επιστήμονες εκφράζουν την αγωνία τους για τη δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα και τα επιστημονικά της ιδρύματα, και ζητούν τη βοήθεια των Ευρωπαίων, προκειμένου να ξεπεράσει τη κρίση και να αποκτήσει μέλλον, βασιζόμενη στη ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Και επειδή ακούγονται πολλές κατηγορίες αλλά ελάχιστες προτάσεις και ιδέες, οι νομπελίστες απαριθμούν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν κατά τη γνώμη τους. Μεταξύ άλλων προτείνουν:

- Να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα για τη δημιουργία νέων κοινών ευρωπαϊκών-ελληνικών ιδρυμάτων αριστείας, με έμφαση σε επιστημονικά πεδία στα οποία η Ελλάδα έχει ήδη μια ισχυρή παρουσία στο ευρωπαϊκό τοπίο και τα οποία κρίνονται ζωτικής σημασίας για την περαιτέρω τεχνολογική ανάπτυξη της χώρας.

- Για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων οφελών, να απελευθερωθεί ένα σημαντικό μέρος των πόρων που προέρχονται από τα διαρθρωτικά ταμεία και προορίζονται για την Ελλάδα, προκειμένου να διατεθεί σε καινοτόμα ελληνικά προγράμματα επιστήμης και τεχνολογίας.

Διαβάστε τα ονόματα των ακαδημαϊκών (με αλφαβητική σειρά):

Peter C. Agre, Nobel Prize in Chemistry 2003; Elizabeth H. Blackburn, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2009; Günter Blobel, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1999; Edmond H. Fischer, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1992; Carol W. Greider, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2009; Jules A. Hoffmann, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2011; H. Robert Horvitz, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2002; Sir Richard Timothy (Tim) Hunt, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2001; Eric R. Kandel, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2000; Wolfgang Ketterle, Nobel Prize in Physics 2001; Roger D. Kornberg, Nobel Prize in Chemistry 2006; Yuan T. Lee, Nobel Prize in Chemistry 1986; Robert, Lord May of Oxford, Royal Swedish Academy's Crafoord Prize 1996; John C. Mather, Nobel Prize in Physics 2006; Prof. Iain Mattaj, Director General, EMBL; Sir Paul M. Nurse, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2001; Sir Venkatraman Ramakrishnan, Nobel Prize in Chemistry 2009; Sir Richard J. Roberts, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1993; Hamilton O. Smith, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1978; Thomas A. Steitz, Nobel Prize in Chemistry 2009; Kurt Wüthrich, Nobel Prize in Chemistry 2002; and Harald zur Hausen, Nobel Prize in Physiologyor Medicine.


defencenet.gr

Αθώος –και τυπικά- ο Σωκράτης 2500 χρόνια μετά την πρώτη του δίκη


Αθώος κρίθηκε ο Αθηναίος φιλόσοφος Σωκράτης στην αναπαράσταση της δίκης του στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση 25 αιώνες μετά την καταδίκη του σε θάνατο.

Διακεκριμένοι ανώτατοι δικαστές από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ισοψήφισαν στην απόφασή τους, με ψήφους πέντε υπέρ και πέντε κατά της καταδίκης του Σωκράτη και ως εκ τούτου δεν καταδίκασαν τον Σωκράτη. Περισσότερο ένθερμο υπέρ του Αθηναίου φιλοσόφου ήταν το κοινό που ψήφισε με 584 ψήφους υπέρ της αθώωσής του έναντι 282 που ψήφισαν την ενοχή του.

Κατήγοροι και συνήγοροι του Σωκράτη εξέθεσαν στο δικαστήριο τις απόψεις τους, σκιαγραφώντας και το γενικότερο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής, το οποίο στιγματίστηκε από την επιβολή της τυραννίας των Τριάκοντα το 404 π.Χ. Ο Σωκράτης κατηγορήθηκε ότι γνώριζε προσωπικά ορισμένους από τους τυράννους και διατέλεσε δάσκαλός τους.

Το 399 π.Χ. ο Σωκράτης αντιμετώπισε στην Αθήνα τις κατηγορίες της διαφθοράς των νέων και της ασέβειας προς τους θεούς. Δικάστηκε από το Δικαστήριο της Ηλιαίας το οποίο απαρτιζόταν από 500 Αθηναίους πολίτες.

Βέβαια τόσο στην συνείδηση του κόσμου όσο και στην ίδια την ταυτότητα της Αθηναϊκής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς ο Σωκράτης έχει καταχωρηθεί αθώος, από τη στιγμή κιόλας που ενώ είχε την ευκαιρία να διαφύγει, όπως τον είχαν συμβουλεύσει οι μαθητές του προτίμησε να πιει το κώνειο όπως πρόσταζε ο νόμος της πόλης.

defencenet.gr

Όλοι οι στίχοι του ποιήματος «Η ντροπή της Ευρώπης» του γερμανού νομπελίστα συγγραφέα Γκύντερ Γκρας


Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ’ τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.
Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.
Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.
Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.
Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.
Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.
Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί – σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.
Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.
Πιες, επιτέλους, πιες κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.
Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.
Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.


(απόδοση στα ελληνικά Γιάννης Ευθυμιάδης – Σοφία Γεωργαλλίδη)


Με αυτό το ποίημα επέλεξε να παρέμβει ο γερμανός νομπελίστας συγγραφέας Γκίντερ Γκρας υπέρ της Ελλάδας και για τη στάση που τηρεί η Ευρώπη απέναντί της.

Το ποίημά του δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Sueddeutsche Zeitung» την Παρασκευή.

Μάλιστα, πριν από μερικούς μήνες ο 84χρονος συγγραφέας είχε δημοσιεύσει σε γερμανική εφημερίδα ποίημα-παρέμβαση για το Ισραήλ, το οποίο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και κατηγορίες για αντισημιτισμό.

Ο Γκρας προειδοποιεί την Ευρώπη γράφοντας συγκεκριμένα: "Εσύ η Ευρώπη, θα πεθάνεις χωρίς ψυχή, χωρίς τη χώρα που σε δημιούργησε".

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Δεν υπάρχει πια Δημοκρατία, δήλωσε από τη Θεσσαλονίκη ο Εμίρ Κουστουρίτσα


Θεσσαλονίκη

«Δημοκρατία δεν υπάρχει πλέον. Δεν βολεύει στις παγκόσμιες ισορροπίες. Δεν πιστεύω στη δημοκρατία. Στη χώρα σας γεννήθηκε, αλλά κι εσείς -όπως η Ευρώπη στην οποία ανήκετε- υποκύψατε στον παγκόσμιο οικονομικό φασισμό». Αυτό -και πολλά άλλα- είπε ο Εμίρ Κουστουρίτσα στη συζήτηση με τη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου, τον συγγραφέα και σεναριογράφο Νίκο Παναγιωτόπουλο και με το κοινό της Θεσσαλονίκης κατά την παρουσίαση του βιβλίου του «Κι εγώ που είμαι σε αυτή την ιστορία;» στο πλαίσιο της 9ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου.

«Αυτό είναι το τέλος φίλοι μου» είπε απαντώντας στην ερώτηση αν ήρθε το τέλος του καπιταλισμού και κληθείς να σχολιάσει την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και τη σχέση Ελλάδας - ΕΕ. «Η Ελλάδα είναι η βάση όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά του κόσμου» και ό,τι συμβεί εδώ «θα καθορίσει το μέλλον του κόσμου» πρόσθεσε.

«Αγκαλιάσατε με ενθουσιασμό την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα χρήματά της. Όταν σας έδωσαν τα χρήματα, τα πήρατε κι αυτό είναι ορατό παντού στην Ελλάδα. Αυτό έχει φέρει τα πράγματα στο σημείο που βρίσκονται. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αυτή τη στιγμή, δείχνει τι θα ακολουθήσει σε όλο τον κόσμο. Είστε πολύ εύθραυστη περιοχή, γι' αυτό είναι σημαντικό το ερώτημα τι θα γίνει με την Ελλάδα. Η ελληνική πηγή είναι η κύρια πηγή του δυτικού πολιτισμού. Ό,τι συμβεί στην Ελλάδα, θα συμβεί και στον υπόλοιπο κόσμο» είπε χαρακτηριστικά.

«Το πρόβλημα» συμπλήρωσε «είναι με τους πολιτικούς οι οποίοι κλίνουν προς αυτό που αποκαλώ οικονομικό φασισμό». «Η οικονομία είναι τα πάντα. Όταν συζητώ με το δικηγόρο μου στο Παρίσι για τις μελλοντικές ταινίες μου, μιλάει για την αγορά σαν να είναι κάποιο πρόσωπο» σημείωσε και πρόσθεσε ότι η δύναμη έχει επικεντρωθεί σε μικρές πανίσχυρες ελίτ και οι άνθρωποι έχουν ολοένα και μικρότερη δύναμη.


Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αρχειοθήκη ιστολογίου