Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Μετά τον Πύργο της Πίζας και το Κολοσσαίο έχει πάρει κλίση

Το αρχαίο Κολοσσαίο της Ρώμης, όπου οι μονομάχοι αγωνίζονταν για τη ζωή τους, γέρνει κατά περίπου 40 εκατοστά από τη νότια πλευρά του και οι αρχές της πόλης εξετάζουν αν χρειάζεται να προχωρήσουν κατεπειγόντως σε εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του μνημείου. Οι ειδικοί εντόπισαν για πρώτη φορά ότι το Κολοσσαίο είχε πάρει κλίση πριν από περίπου ένα χρόνο και τους τελευταίους μήνες το έχουν θέσει υπό... παρακολούθηση, ανέφερε η Ροσέλα Ρέα, η διευθύντρια του μνημείου, σε άρθρο που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Κοριέρε ντέλα Σέρα. Ο Πύργος της Πίζας, το διάσημο επικλινές μνημείο της Ιταλίας, είχε κλείσει επί περίπου μία δεκαετία και ξανάνοιξε για το κοινό το 2001 καθώς οι μηχανικοί προσπαθούσαν να αποτρέψουν μια ενδεχόμενη πτώση του και να τον κάνουν πιο ασφαλή για τους επισκέπτες. Η Ρέα ζήτησε από το Πανεπιστήμιο Λα Σαπιέντσα της Ρώμης και από το περιβαλλοντικό γεωλογικό ινστιτούτο IGAG να μελετήσουν το φαινόμενο. Ταυτόχρονα έχουν ξεκινήσει και μελέτες για τις πιθανές επιπτώσεις που μπορεί να έχει στο μνημείο η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στους γύρω δρόμους. Ο καθηγητής Τζόρτζιο Μόντι προειδοποίησε πάντως ότι ενδέχεται να έχει δημιουργηθεί κάποια ρωγμή στα θεμέλια, κάτω από το αμφιθέατρο. Αν επιβεβαιωθούν οι υποψίες του θα χρειαστεί οπωσδήποτε κάποιου είδους παρέμβαση αλλά, όπως είπε, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να πει ποια θα ήταν η πλέον κατάλληλη. Πηγή: ΑΜΠΕ

Κόρες γεμάτες χρώματα στο Μουσείο Ακρόπολης

Εκμαγείο της Πεπλοφόρου Κόρης με χρώμα.Τα μαλλιά της καλύπτονται με κόκκινο (ίσως αρχικά υπόστρωμα καστανού) ενώ το ίδιο χρώμα έχουν οι ίριδες των ματιών και τα χείλη Το κόκκινο στα μαλλιά της Πεπλοφόρου. Το βαθύ κυανό για τα γένια και τα μαλλιά του Τρισώματου Δαίμονα. Το πράσινο στον χιτώνα της Χιώτισσας. Χωρίς προσπάθεια οι επισκέπτες του Μουσείου Ακρόπολης μπορούν να παρατηρήσουν τα χρώματα, που διατηρήθηκαν επάνω στο μάρμαρο των Αρχαϊκών γλυπτών _Κόρες κυρίως_ παίρνοντας μια ιδέα για τον χρωματισμό των αγαλμάτων στην αρχαιότητα. Ασχέτως αν με το χρόνο, το σημερινό χρώμα απέχει από το αρχικό: Η Πεπλοφόρος δηλαδή, ήταν καστανομαλλούσα και ο χιτώνας της Χιώτισσας είχε χρώμα φωτεινό γαλάζιο και όχι πράσινο, όπως φαίνεται τώρα. Αυτή την ανίχνευση του πραγματικού αρχαίου χρώματος ή καλύτερα των χρωμάτων με τα οποία ήταν ζωγραφισμένα τα γλυπτά κάνει εδώ και καιρό το Μουσείο Ακρόπολης και ήδη μπορεί να παρουσιάσει τα πρώτα του αποτελέσματα. Ενα εκμαγείο της Πεπλοφόρου με την πρόταση του Μουσείου για τον χρωματισμό των αγαλμάτων μιλάει ήδη από μόνο του, καθώς είναι στημένο δίπλα στην αληθινή Κόρη.
Το μεσημέρι της Δευτέρας στο Μουσείο Ακρόπολης, κλειστό για το κοινό λόγω Δευτέρας, αλλά με το επιστημονικό προσωπικό του παρόν με επικεφαλής πάντα τον καθηγητή κ. Δημήτρη Παντερμαλή τα μυστικά των χρωμάτων της αρχαιότητας άρχισαν να αποκαλύπτονται. Ουσιαστικό ρόλο σ΄ αυτό παίζουν τα παραδείγματα των χρωμάτων, τα οποία αποδίδονται επάνω σε κομμάτια σύγχρονου παριανού μαρμάρου αναπαράγοντας τα μοτίβα της διακόσμησης των αρχαϊκών γλυπτών. Για πρώτη φορά ο επισκέπτης μπορεί έτσι, να δει την αλήθεια των γλυπτών και ίσως να αρχίσει σιγά - σιγά να συνηθίζει στην ιδέα της πολύχρωμης αρχαιότητας. Οπως είπε ο κ. Παντερμαλής η νέα μουσειακή δράση για τα Αρχαϊκά Χρώματα βασίζεται στην πολύ προσεκτική επιστημονική παρατήρηση, σε ειδικές φασματοσκοπικές αναλύσεις, σε ειδική φωτογράφηση και βεβαίως στις προσπάθειες αναπαραγωγής των αρχαίων χρωμάτων και την εφαρμογή τους σε μάρμαρο και φυσικά στην αναζήτηση πληροφοριών από τις γραπτές πηγές για τα χρώματα. Επιπλέον στους επόμενους δώδεκα μήνες, καθώς η έρευνα θα εξελίσσεται, το Μουσείο θα ανοίξει και μία μεγάλη συζήτηση με το κοινό και με ειδικούς για θέματα τεχνικής των χρωμάτων, την ανίχνευσή τους με νέες τεχνολογίες, την πειραματική χρήση τους σε μαρμάρινες επιφάνειες, την ψηφιακή αποκατάσταση, τη σημασία τους αλλά και την αισθητική αντίληψη της αρχαϊκής εποχής για τα χρώματα. Ηδη μία συζήτηση με τον ζωγράφο Παναγιώτη Τέτση έχει δρομολογηθεί και θα γίνει επί τόπου. στην αίθουσα των Αρχαϊκών. Το λευκό, το κόκκινο, το μαύρο και η ώχρα ήταν τα τέσσερα βασικά χρώματα των αρχαίων, τα οποία μάλιστα είχαν θεωρηθεί από τους Πυθαγόρειους ότι σχετίζονται με την Κοσμογονία και τα τέσσερα πρωταρχικά στοιχεία της: Τον αέρα, το νερό, τη φωτιά και την γη. Ενώ ο Εμπεδοκλής προχώρησε πολύ περισσότερο λέγοντας, πως το χρώμα «γεννιέται» μέσα στο μάτι, χάρη στους κατάλληλους υποδοχείς του, οι οποίοι δέχονται τα «μόρια» που υπάρχουν στα χρώματα! Αλλωστε όπως λέει ο κ. Παντερμαλής «Το γλυπτό είναι κατά 50% φως» ενώ όσον αφορά το χρώμα δεν πρόκειται «για στοιχείο απλής διακόσμησης αλλά προστιθέμενη αισθητική ποιότητα του γλυπτού». Να σημειωθεί άλλωστε ότι τα χρώματα για τους αρχαίους αποτελούσαν ένα μέσο χαρακτηρισμού: Οι θεοί είχαν ξανθή κόμη που ακτινοβολούσε τη δύναμή τους, οι πολεμιστές και αθλητές φαιόχρωμη επιδερμίδα ως ένδειξη αρετής και ανδρείας και τέλος οι κόρες είχαν λευκό δέρμα, που δήλωνε τη χάρη και λάμψη της νεότητας. Αλλωστε δίπλα στα βασικά χρώματα υπήρχαν το αιγυπτιακό μπλε, το κυανό, το φαιό. Προτάσεις για τα χρώματα των αγαλμάτων έχουν γίνει μάλιστα ήδη από τον 19ο αιώνα, όπως είπε η αρχαιολόγος κυρία Χριστίνα Βλασσοπούλου από ξένους επιστήμονες, που βασίστηκαν στις πρώτες ζωγραφικές - σχεδιαστικές αποτυπώσεις των αρχαϊκών και πρώιμων κλασικών γλυπτών της Ακρόπολης, οι οποίες έγιναν αμέσως μόλις τα έργα ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές, άρα διατηρούσαν τα χρώματά τους σε καλύτερη κατάσταση. Ερευνητικές ομάδες για το ίδιο θέμα υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο Μόναχο, στο Λούβρο, στο Βρετανικό Μουσείο στο Μητροπολιτικό της Νέας Υόρκης, στο Γκέτι και στη Κοπεγχάγη με πρωτοβουλία της οποίας μάλιστα θα γίνει το 2014 στο Βρετανικό ένα μεγάλο συνέδριο. Στο Μουσείο Ακρόπολης ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχουν οι θεματικές παρουσιάσεις για τα Αρχαϊκά Χρώματα από τους αρχαιολόγους - φροντιστές του, με πλούσιο οπτικό υλικό, οι οποίες θα διεξάγονται στα ελληνικά και στα αγγλικά. Οσον αφορά τα παιδιά εξάλλου, τα παιχνίδια που σχεδιάστηκαν για τα χρώματα από το τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων είναι από τα πλέον πρωτότυπα καθώς μάλιστα μπορεί να συνεχισθούν και στο σπίτι μέσα από την ειδικά διαμορφωμένη ψηφιακή διαδραστική εφαρμογή. ΠΗΓΗ:ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Και ο Θεός δημιούργησε ...την Marilyn

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ
5 Αυγούστου 1962, πριν πενήντα χρόνια έφυγε από τη ζωή ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του αμερικάνικου κινηματογράφου η Μέριλιν Μονρόε. Για την να τιμήσει το περιοδικό Figaro Magazine δημοσιεύει ανέκδοτες φωτογραφίες οι οποίες είχαν ληφθεί από τον κόμη Theisen μεταξύ 1947 και 1952, πριν η Νόρμα Τζιν να γίνει ένα αστέρι.

«Aegean Regatta» 2012:To μεγαλύτερο ιστιοπλοϊκό γεγονός στην Ελλάδα

Δείτε εδώ το promo video της «Aegean Regatta», το οποίο παίζει και στην κεντρική σελίδα του sail.tv, ένα από τα πιο μεγάλα online sailing media παγκοσμίως, κάνοντας κλίκ στον τίτλο. Ο πλέον δημοφιλής ιστιοπλοϊκός αγώνας στην Ελλάδα, η «Aegean Regatta», θα διοργανωθεί για 12η συνεχή χρονιά, με περισσότερα από 64 πληρώματα από την χώρα μας και όχι μόνο, να έχουν δηλώσει ήδη συμμετοχή.
Η «Aegean Regatta», θα ξεκινήσει στις 19 Αυγούστου από την Μυτιλήνη, με τα σκάφη να επισκέπτονται συνολικά τέσσερα νησιά του Αιγαίου, πριν τερματίσουν στη Σύρο. Την πρώτη μέρα τα πληρώματα θα διανύσουν 45 ναυτικά μίλια φθάνοντας στις Οινούσσες. Στις 21 Αυγούστου θα εκκινήσουν για τη Χίο και το λιμάνι της Βολισσού, κάνοντας 30 ναυτικά μίλια. Δύο μέρες μετά θα συνεχίσουν προς τη Σύρο, τελικό προορισμό της «Aegean Regatta». Στην Ερμούπολη θα γίνουν οι απονομές των επάθλων και διάφορες εκδηλώσεις, με το γεγονός να καλύπτεται για πρώτη φορά και τηλεοπτικά. Zougla.gr

Αντιμέτωπη με αποδοκιμασίες η Μαντόνα στο Παρίσι, όπου τραγούδησε για 45 λεπτά

VIDEO,ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ
Παρίσι, Γαλλία Οι φαν της Μαντόνα δεν έκρυψαν την οργή τους όταν η διάσημη τραγουδίστρια της ποπ ολοκλήρωσε τη συναυλία της στο Παρίσι, μετά από μόλις 45 λεπτά. Μάλιστα, δεν δίστασαν να την αποδοκιμάσουν, όταν επιδόθηκε σε ένα πολιτικό παραλήρημα. Η ποπ σταρ δήλωσε ότι είχε ένα μήνυμα από την πρόεδρο του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λε Πεν, η οποία έχει απειλήσει ότι θα ασκήσει μήνυση στη Μαντόνα επειδή σε βίντεο τη δείχνει με μια σβάστικα στο μέτωπο. «Ξέρω ότι έκανα μια κυρία Λε Πεν να νευριάσει μαζί μου» είπε. «Δεν αποτελεί πρόθεσή μου να κάνω εχθρούς. Πρόθεσή μου είναι να προωθώ την ανεκτικότητα» δήλωσε. Ένας από τους θαυμαστές της που βρέθηκαν στο Olympia παραπονέθηκε: «Μιλούσε επί 15 λεπτά για την ανεκτικότητα. Δεν είναι ο ΟΗΕ εδώ». Μπορεί η ποπ τραγουδίστρια να δήλωσε ότι «νιώθει μια ιδιαίτερη έλξη προς τη Γαλλία», αλλά αυτό δεν έκανε τους Γάλλους θαυμαστές της να αισθανθούν καλύτερα για τη μικρή διάρκεια της συναυλίας. Τα 2.000 εισιτήρια της συναυλίας εξαντλήθηκαν μέσα σε μερικά λεπτά και κόστιζαν από 100 έως 250 ευρώ. Υπήρχαν, μάλιστα, και κάποιοι που πλήρωσαν μέχρι 1.270 ευρώ. Newsroom ΔΟΛ

Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα στο Δεσποτικό Αντιπάρου

Ολοκληρώθηκε η φετινή ανασκαφική περίοδος στη θέση Μάντρα της ακατοίκητης νησίδος Δεσποτικό Αντιπάρου, όπου από το 2001 ανασκάπτεται ένα εκτεταμένο αρχαϊκό ιερό, αφιερωμένο στο θεό Απόλλωνα, υπό τη διεύθυνση του αρχαιολόγου της ΚΑΕΠΚΑ, Γιάννου Κουράγιου. Έως τώρα έχουν αποκαλυφθεί δώδεκα κτίρια στο Δεσποτικό και άλλα πέντε στο μικρό νησάκι Τσιμιντήρι, το οποίο τότε ενωνόταν με το Δεσποτικό με ισθμό, όπως μαρτυρά η ύπαρξη βωμού αφιερωμένου στην Εστία Ισθμία. Παράλληλα, ανασκάφηκαν κι άλλα κτίρια και πραγματοποιήθηκε ευπρεπισμός του χώρου και ταξινόμηση των πολυάριθμων αρχιτεκτονικών μαρμάρινων μελών του ναού και του εστιατορίου, που ήταν διάσπαρτα στον χώρο. Pathfinder News

Έκθεση στο Βερολίνο: «Ολυμπία: Μύθος, λατρεία, αγώνες»

ΜΙΑ έκθεση που θα ξεδιπλώσει το μύθο και την ιστορία της ελληνικής περιοχής, που δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να μην έχει προφέρει το όνομά της, της Ολυμπίας, υποδέχεται το Βερολίνο στις 30 Αυγούστου. Πρόκειται για τη μεγάλη έκθεση «Ολυμπία: Μύθος, λατρεία, αγώνες». Θησαυροί από τα μουσεία Ολυμπίας, Εθνικό Αρχαιολογικό, Νομισματικό και άλλα 15 μουσεία απ'Α όλο τον κόσμο φωτίζουν πολυπρισματικά την Ολυμπία. Από την ιστορία του αρχαίου ιερού, τους αρχαίους αγώνες, τις ανασκαφές στα νεότερα χρόνια, την αναβίωση των αγώνων και την τελετή της φλόγας που σημαίνει και την έναρξη των αγώνων. Χίλια αντικείμενα θα ταξιδέψουν στο Βερολίνο με τη μερίδα του λέοντος να ανήκει (575) σε θησαυρούς που βρίσκονται σε ελληνικά μουσεία. Την έκθεση θα φιλοξενήσει το μουσείο που σημειολογικά βρίσκεται απέναντι από το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανικής Ομοσπονδίας, το Martin-Gropius-Bau. Πρόκειται για ένα κτίριο που ακολουθεί τους κλασικούς κανόνες αρχιτεκτονικής που χτίστηκε την ίδια εποχή που ξεκίνησαν οι ανασκαφές στην Αρχαία Ολυμπία από το γερμανικό αρχαιολογικό ινστιτούτο, τη δεκαετία του 1870. Η έκθεση θα εκτείνεται και στα 3.500 τ.μ. του χώρου σε μουσειολογική πρόταση από τους Γερμανούς αρχαιολόγους Hans-Joachim Gehnkre και Wolf-Dieter Heilmeyer. «Αυτή είναι η πρώτη φορά που το μουσείο της Ολυμπίας πραγματοποιεί μια τόσο μεγάλη έκθεση στο εξωτερικό» τόνισε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την έκθεση ο διευθυντής του μουσείου Γκέρεον Σίβερνιχ. «Ο πολιτισμός προάγει μία πνοή αισιοδοξίας στη ρευστή πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης. Το μόνο μας οξυγόνο είναι να προβάλλουμε τον πολιτισμό μας» τόνισε ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού Κώστας Τζαβάρας, που χαρακτήρισε την έκθεση «μεγαλειώδη», η οποία «ανασυνθέτει την ιστορία της Ολυμπίας ανά τους αιώνες συνδυάζοντας τις αρχαίες επιγραφές και τα σπαράγματα των ιστορικών κειμένων, τα ευρήματα των πολύχρωμων ανασκαφών με τον απόηχο των μύθων που έφτασαν ως εμάς». Σύμφωνα με τη γενική γραμματέα του υπουργείου Λίνα Μενδώνη η έκθεση «δεν στοχεύει απλά να συμπυκνώσει το απόθεμα της γνώσης ή να αφηγηθεί στο κοινό την ιστορία της Ολυμπίας, αρχαία και σύγχρονη», αλλά «κυρίως να παρουσιάσει τη διαχρονική Ολυμπία γύρω από την οποία συναντώνται και συμπλέκονται επίκαιρες και πανανθρώπινες αξίες». Παρών ήταν και ο διευθυντής του παραρτήματος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού στο Βερολίνο, του οποίου η συμβολή στη πραγματοποίηση της έκθεσης ήταν σημαντική, Ελευθέριος Οικονόμου ο οποίος ευχήθηκε «ο πολιτισμός να στήνει τις γέφυρές μας με τη Βόρεια Ευρώπη. Να αμβλύνει τις διαφορές». 'Αριστη βάση για την έκθεση αποτελεί η «ελληνογερμανική συνεργασία που συνδέθηκε εξ αρχής με τις ανασκαφές της Ολυμπίας». Η έκθεση συμπίπτει με το ολυμπιακό έτος και την 30ή διοργάνωσή των Ολυμπιακών Αγώνων που ξεκινούν την Παρασκευή στο Λονδίνο. Και είναι η επόμενη με σχετικό θέμα που πραγματοποιείται στη Γερμανία, με τελευταία αυτή του 1972, με αφορμή τους αγώνες που έγιναν εκείνη τη χρονιά στο Μόναχο, με τίτλο «100 χρόνια γερμανικών ανασκαφών στην Ολυμπία». Αφετηρία για την έκθεση, σύμφωνα με τον Ελευθέριο Οικονόμου, αποτελούν τα κεντρικά ερωτήματα: «Τι υπήρχε;» (αρχαιότητα). «Πώς το έχουμε μάθει» (από το σύγχρονο στο αρχαίο). «Πώς το χρησιμοποιούμε» (από το αρχαίο στο σύγχρονο). Αναλυτικά, στο τμήμα «Ολυμπία, το ελληνικό ιερό» παρουσιάζεται μέσω των εκθεμάτων η ιστορία του αρχαίου ιερού της Ολυμπίας από την αρχή της 1ης χιλιετίας π.Χ. έως το τέλος των ρωμαϊκών χρόνων. Θα παρουσιαστεί στην εξέλιξή της αλλά και με επιλεγμένα παραδείγματα από γειτονικές ανασκαφές καταδεικνύοντας την πολιτική διάσταση έτσι ώστε να παρουσιαστούν οι ουσιώδεις όψεις του τρόπου λειτουργίας της αρχαίας ελληνικής πολιτικής. Στο τμήμα «Θεοί και λατρεία στην Αρχαία Ολυμπία» εστιάζεται το ενδιαφέρον στην καθαρά θρησκευτική λειτουργία του ιερού μέσα από το παράδειγμα των διαφόρων θεοτήτων και ηρώων που λατρεύονταν εκεί. Στον άξονα «Οι έρευνες στην Ολυμπία» παρουσιάζονται οι παραδοσιακοί τρόποι έρευνας, αρχίζοντας από τις πρώιμες έρευνες του 18ου αιώνα, συνεχίζοντας στην παρουσίαση των επίσημων ανασκαφών της Ολυμπίας αρχικά ως εγχείρημα του γερμανικού κράτους και εν συνέχεια, ως παράλληλες πολλαπλές έρευνες υπό ελληνική διεύθυνση. Σε αυτό τον τομέα διατρέχεται η ανασκαφική έρευνα και η μέθοδοί της μέχρι και τη σύγχρονη εποχή. Τέλος στην ενότητα «Αγώνες» θα καταδειχθούν ο ρόλος και η κοινωνική διάσταση του αθλητισμού και το ιδανικό των αθλητών στους αρχαίους στίβους. Μία σημαντική είδηση είναι ότι στην έκθεση θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στο κοινό αδημοσίευτα ευρήματα, 150 στο σύνολο, όπως τα κτερίσματα ενός τάφου της μυκηναϊκής εποχής αλλά και ευρήματα από το ναό της Αρτέμιδος. Εκτός από τα αρχαία αντικείμενα τον ορίζοντα της έκθεσης θα συμπληρώνουν ψηφιακές αναπαραστάσεις και μακέτες. Αντικείμενα έχουν «δανείσει» στην έκθεση τα μουσεία του Βατικανού, του Λούβρου, το Εθνικό Μουσείο της Ρώμης και 15 μουσειακοί φορείς και αρχαιολογικές συλλογές από τη Γερμανία. Ταιριαστή πόλη χαρακτήρισε χθες το Βερολίνο για την παρουσίαση της έκθεσης η γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομίας Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη επειδή όπως πρόσθεσε, «η ανασκαφή και ανάδειξη του χώρου της αρχαίας Ολυμπίας συνιστά έργο στο οποίο αφιερώθηκαν γενιές Γερμανών αρχαιολόγων». Το Βερολίνο θα φιλοξενεί τους θησαυρούς της Ολυμπίας ως τις 7 Ιανουαρίου 2013. Στη συνέχεια θα ταξιδέψει στην πρωτεύουσα του Κατάρ, την Ντόχα, όπου τα εγκαίνια θα τελεστούν στις 28 Μαρτίου 2013 και θα παραμείνει ανοιχτή ως και τον Οκτώβριο. Στην Αθήνα θα βρεθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Δεκέμβριος 2013 ως την άνοιξη του 2014). Ο επιστημονικός κατάλογος που θα συνοδεύει την έκθεση είναι σε επιμέλεια των αρχαιολόγων Νικόλαου Καλτσά, Γεωργίας Χατζή, Susanne Bocher, Hans-Joachim Gehrke και Wolf-Dieter Heilmeyer. Τα κείμενα του καταλόγου υπογράφουν 45 συγγραφείς ενώ τα λήμματα του καταλόγου που αφορούν έργα από ελληνικά μουσεία έχουν συνταχθεί από αρχαιολόγους της ελληνικής αρχαιολογικής υπηρεσίας. Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια και του προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Γιόαχιμ Γκάουκ. Σύμφωνα με όσα είπε χθες ο Κώστας Τζαβάρας, δεν θα στοιχίσει ούτε ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο. Οι χορηγοί πλήρωσαν το σύνολο των εξόδων της έκθεσης. Επίσης ο αναπληρωτής υπουργός έκανε όπως είπε «τιμητική αναφορά» στον πρώην υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο για τη στήριξή του στην πραγματοποίηση αυτής της έκθεσης. * Σε ερώτηση για τη χθεσινή απεργία των εργαζομένων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου ο Κώστας Τζαβάρας είπε ότι οι «υπάλληλοι συμμετέχουν στην απεργία της ΑΔΕΔΥ. Δεν μπορώ να απαγορεύσω το δικαίωμα της απεργίας». Express.gr

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 2012:ΛΟΝΔΙΝΟ,ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ

Έργα σημαντικών Θεσσαλονικέων ζωγράφων ταξιδεύουν στην Αγία Πετρούπολη

Από τις 2 Αυγούστου έως τις 3 Σεπτεμβρίου 2012, θα φιλοξενηθούν στη Γκαλερί Manege της Αγίας Πετρούπολης έργα σημαντικών Θεσσαλονικέων, αλλά και από άλλες περιοχές της Ελλάδας ζωγράφων από τις συλλογές της Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης... Η έκθεση με τίτλο «Ελληνική τέχνη μέσα από τις συλλογές της Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης. Θεσσαλονικείς και άλλοι Έλληνες ζωγράφοι» πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εορτασμού για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης και της 10ης επετείου αδελφοποίησης μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αγίας Πετρούπολης. Προηγήθηκε η ιδιαιτέρως επιτυχημένη έκθεση με τίτλο «Ζωγράφοι της Αγίας Πετρούπολης» στην Casa Bianca, από τις 26 Απριλίου έως τις 30 Ιουνίου. H έκθεση, με την οποία η πόλη μας θα εκπροσωπηθεί στην ιστορική ρωσική πόλη, αξιοποιεί την πλούσια συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης, για να αναδείξει καλλιτεχνικές προσωπικότητες, ιστορικές καλλιτεχνικές τάσεις, καλλιτεχνικές ομάδες, πολιτικές συγκυρίες καθώς και τις πνευματικές ζυμώσεις που διαρκώς συντελούνται στην πόλη. 170 έργα ζωγράφων και χαρακτών, από το 19ο αιώνα έως και τη σύγχρονη δημιουργία, θα αποτελέσουν τους ιδανικούς πρεσβευτές της πολιτιστικής μας παραγωγής και κληρονομιάς. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα έργα του Νικόλαου Γύζη, του Νίκου Γαβριήλ – Πεντζίκη, του Νίκου Εγγονόπουλου, του Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα, του Λουκά Βενετούλια, του Κάρολου Τσίζεκ, του Γιώργου Μπουζιάνη, του Μέντη Μποσταντζόγλου (Μποστ), του Πολύκλειτου Ρέγκου, του Νίκου Κεσσανλή, του Αλέκου Φασιανού, του Δημήτρη Μυταρά, του Δημήτρη Γαλάνη, της Βάσως Κατράκη και της Ελένης Θεοφυλάκτου. Ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού Σπύρος Πέγκας, τονίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι «η πολιτιστική ανταλλαγή μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αγίας Πετρούπολης καθώς και η επιλογή να ταξιδέψει η ελληνική τέχνη εκτός των τειχών, εντάσσονται στη γενικότερη φιλοσοφία εξωστρέφειας, που γίνεται πράξη από το Δήμο Θεσσαλονίκης. Είναι η πρώτη φορά που κάτι ανάλογο επιχειρείται, μέσω των έργων της Δημοτικής Πινακοθήκης και αισθανόμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι για την αίσια έκβαση ενός μακροχρόνιου οράματος». Από την πλευρά της, η επιμελήτρια της έκθεσης και Ιστορικός Τέχνης, Θούλη Μισιρλόγλου, σημειώνει ότι «μέσα από τα έργα που θα παρουσιαστούν, οι Θεσσαλονικείς καλλιτέχνες φαίνεται να συμπλέουν με μεγάλους καλλιτέχνες της χώρας και να παρακολουθούν εικαστικές εξελίξεις και καλλιτεχνικά αιτήματα, όπως αυτά διαμορφώνονται τόσο στην Ελλάδα όσο και την Ευρώπη. Στο πλαίσιο αυτό, ο εικοστός αιώνας - και κατά συνέπεια και ο εικοστός πρώτος - παρουσιάζεται ως μια σημαντική καλλιτεχνική διαπραγμάτευση, όπου τα θέματα της τέχνης συνδυάζονται με εκείνα της ζωής». Thestival.gr

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

Δωρεάν φεστιβάλ τέχνης στη Θεσσαλονίκη

Από τις 27 έως 30 Ιουλίου στο παλιό εργοστάσιο του Φιξ
Το παλιό εργοστάσιο του Φιξ στη Θεσσαλονίκη ανοίγει τις πύλες του το τετραήμερο 27-30 Ιουλίου και φιλοξενεί ένα διαφορετικό φεστιβάλ, με τίτλο «πενία τέχνας κατεργάζεται», το οποίο περιλαμβάνει μουσική, χορό, θέατρο και εικαστικές αναζητήσεις. Η Β' Δημοτική κοινότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης, η οποία και το διοργανώνει με πολύ μικρό προϋπολογισμό και με δωρεάν είσοδο, έχει προσκαλέσει 15 γνωστά συγκροτήματα της πόλης, τα οποία θα σκορπίσουν νότες και ήχους από ροκ, ποπ, έντεχνο έως jazz και ethnic. «Θέλαμε να διοργανώσουμε ένα φεστιβάλ διαφορετικό από τ' άλλα, επειδή είναι δύσκολοι οι καιροί και παράλληλα ν' αναβιώσουμε την ιστορία του εργοστασίου Φιξ, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο της πόλης. Έχουμε δημιουργήσει μια ακαδημία τέχνης και από τον χειμώνα θα λειτουργεί ως ακαδημία θεάτρου» αναφέρει η κυρία Μαρία από την ομάδα του Fixart. Η έναρξη του φεστιβάλ θα γίνει την Παρασκευή 27 Ιουλίου στις 21:00, με τον Δημήτρη Σταρόβα, τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο και τους «Sleeping Band», οι οποίοι προσκαλούν το κοινό να ενώσει τις φωνές τους μαζί τους με μουσικές από τον Τσιτσάνη και τον Χατζιδάκι μέχρι τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς, με πολύ σάτιρα και άφθονο γέλιο. «Θα έχουμε μαζί μας και φοιτητές του ΑΠΘ, οι οποίοι θα φέρουν ανακυκλώσιμα υλικά και θα κατασκευάσουν διάφορα πράγματα, τα οποία θα διανέμουν δωρεάν στον κόσμο. Επίσης, οι επισκέπτες θα μπορούν να παρακολουθούν τις τεχνικές των φοιτητών προκειμένου να μετατρέψουν τα αντικείμενα και έτσι στη συνέχεια θα μπορούν και οι ίδιοι να φτιάξουν παρόμοια πράγματα στο σπίτι τους» προσθέτει η κυρία Μαρία. Το φεστιβάλ θα έχει και θεατρικό ενδιαφέρον, αφού ομάδες της πόλης θα παρουσιάσουν στις 27 Ιουλίου τη «Μήδεια» του Μποστ και στις 29 τα έργα «Εχθροί εξ αίματος» και «Βιολογικός μετανάστης», βασισμένα στις ιστορίες του Αρκά. Στη διάρκεια του φεστιβάλ θα πάρουν επίσης μέρος ομάδες χορού, ενώ όσοι το παρακολουθήσουν θα μπορούν να ενημερωθούν και για τη δραστηριότητα πολλών μη κυβερνητικών οργανώσεων, οι οποίες θα βρίσκονται στο χώρο του φεστιβάλ. Παράλληλα θα έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν με πολλούς εικαστικούς και φωτογράφους οι οποίοι θα δείξουν τη δουλειά τους. Ακόμη, θα υπάρχει και μπαζάρ παλαιοπωλών, χειροποίητου κοσμήματος, αλλά και ένας καλλιτέχνης, ο οποίος θα κατασκευάζει κατόπιν παραγγελίας διάφορες σιδεροκατασκευές και στη συνέχεια θα τις πουλάει . Το Fixart βρίσκεται στο παλαιό εργοστάσιο του FIX, 26ης Οκτωβρίου και θα είναι ανοιχτό από τις 19:00. ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Τσινετσιτά. Η Ιταλία θρηνεί τη σινε-κληρονομιά της

Για δεύτερη φορά μέσα σε πέντε χρόνια, τα ιστορικά ιταλικά στούντιο της Τσινετσιτά τυλίχτηκαν στις φλόγες. Στάχτες είναι πλέον ένα μεγάλο κομμάτι του Studio 5 και η πιθανότητα εμπρησμού είναι εξαιρετικά πιθανή, σύμφωνα με τις Αρχές. «Ούτως η άλλως ήθελαν να μας εξαφανίσουν», λένε οι απεργοί της Τσινετσιτά. Γιατί βλέπετε, τις μέρες αυτές, οι 220 εργαζόμενοι της Τσινετσιτά συνέχιζαν την απεργιακή τους κινητοποίηση κατά του σχεδίου - οριστικής, πέρα από τη φωτιά - εξαφάνισης των κινηματογραφικών στούντιο. Το 2007, μια άλλη πυρκαγιά κατέστρεψε ένα υπόστεγο εμβαδού 2.000 τετραγωνικών μέτρων, όπου φυλάσσονταν διάφορα σκηνικά για τα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς «Ρώμη». Εκείνη τη βραδιά λένε πως οι φλόγες έφταναν σε ύψος μέχρι και τα 40 μέτρα. Οπως και τότε, έτσι και τώρα οι φλόγες τα έβαλαν με την πολιτιστική κληρονομιά της Τσινετσιτά, σε μια Ιταλία που βυθίζεται στην οικονομική κρίση και κόβει και τα κονδύλια για τον πολιτισμό. Γιατί στα Studio 5 που «έσκασε» η πυρκαγιά γυρίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της «Ντόλτσε Βίτα» του Φεντερίκο Φελίνι, με τους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και Ανίτα Εκμπεργκ. ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, Ακη Καπράνου

Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι ένα µαγικό κουτί, ένα σακί γεµάτο με παιχνίδια

Οσκαρ Μάτσερατ, τρόφιµος ψυχιατρείου, αφηγείται τα γεγονότα της ζωής του από τη στιγµή της γέννησής του στην «ελεύθερη πόλη του Ντάντσιχ», ένα τοπίο ρηµαγµένο από τον πόλεµο. Οταν, το 1927, σε ηλικία τριών ετών, ακούει τον πατέρα του να λέει πως τον προορίζει για µπακάλη, ο Οσκαρ αποφασίζει να µη µεγαλώσει. Ο Οσκαρ έχει κι άλλες παράξενες ιδιότητες: η διαπεραστική του κραυγή θρυµµατίζει τα γυαλικά• ο θησαυρός του, που δεν τον αποχωρίζεται ποτέ, είναι ένα ταµπούρλο για το οποίο είναι έτοιµος να σκοτώσει. Μέσα από την «αναξιόπιστη» αφήγησή του ξεδιπλώνεται η ιστορία της Γερµανίας κι η ιστορία του κάθε ανθρώπου που έρχεται, χωρίς να ερωτηθεί, στη φρίκη του κόσµου. Από µίσος για τη συµβολική µορφή του πατέρα (ή των πατέρων: ο Οσκαρ πιστεύει ότι είναι παιδί δύο ανδρών) καθώς και για τον φυσιολογικό κόσµο που επιβάλλουν οι πατέρες, ο Οσκαρ καθηλώνεται στην παιδική ηλικία: η απέχθεια για τον δαιµονικό, παράφρονα, άθλιο και απάνθρωπο κόσµο δηµιουργεί την παραµόρφωσή του, δίνει σχήµα στην οργή του, ενισχύει την υαλοκτόνο φωνή του. Ο Οσκαρ γίνεται καθρέφτης του ναζισµού και των «απλών ανθρώπων» που τον εξέθρεψαν καθώς και ολόκληρης της εποχής του γερµανικού οικονοµικού θαύµατος που σηµαδεύεται από ανεξίτηλες αναµνήσεις και βασανιστικές τύψεις. Οµως ο Οσκαρ δεν είναι «παιδί» - είναι νάνος, είναι ένα τέρας που εξανθρωπίζεται µε το πέρασµα του χρόνου βαδίζοντας ανάµεσα στα ερείπια. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσµίου Πολέµου ψυχαγωγεί τα στρατεύµατα µαζί µ' έναν θίασο νάνων κι αργότερα, µετά τον θάνατο της αγαπηµένης του Ροσβίτα, πρώην ερωµένης του παραπληγικού Μπέµπρα, επιστρέφει στο Ντάντσιχ και γίνεται αρχηγός µιας εγκληµατικής νεανικής συµµορίας που αυτοαποκαλείται «Ξεσκονόπανα». Η αφήγηση θυµίζει τον Χένρι Φίλντινγκ, τον Τζόναθαν Σουίφτ και τον Ραµπελέ - οι περιπέτειες µοιάζουν µεγεθυσµένες, η λογοτεχνία αποδεικνύεται ξανά και ξανά ανώτερη της πραγµατικότητας. Υστερα, ο ρωσικός Στρατός εισβάλλει στο Ντάντσιχ - όµως πριν απ' αυτό, τη Νύχτα των Κρυστάλλων, ο εβραίος µαγαζάτορας που πουλάει παιχνίδια αυτοκτονεί - έτσι αρχίζει το δεύτερο µέρος του βιβλίου. Ολα είναι µακάβρια, όλα είναι γκροτέσκα• όλα ακροβατούν ανάµεσα στο ανυπέρβλητο και το γελοίο («Γελάστε, κύριε, γελάστε», έλεγε ο Φρανκ Βέντεκιντ στο καµπαρέ Οι Εντεκα Δήµιοι. «Γελάστε, είναι όλα τόσο τραγικά...»). Αργότερα, βρίσκουµε τον Οσκαρ να ερωτεύεται µια νοσοκόµα - την Ντοροτέα -, να παίζει τζαζ µ' ένα µουσικό συγκρότηµα του Ντίσελντορφ, να γίνεται πλούσιος, να ζει στο «Παρισάκι»... Οµως, πόσοι θάνατοι, πόσες απώλειες, πόσες φρικαλεότητες έχουν προηγηθεί... Στο µπαρ Το Κελάρι Με Τα Κρεµµύδια οι θαµώνες συγκεντρώνονται για να κλάψουν µαζί• ξεφλουδίζουν κρεµµύδια για να διευκολύνουν τα δάκρυα: ενοχή, ντροπή, µεταµέλεια - κατάσταση αξιοθρήνητη κι αστεία. Το ξεφλούδισµα του κρεµµυδιού έδωσε τον τίτλο στην αυτοβιογραφία του Γκύντερ Γκρας που εκδόθηκε το 2006, προκαλώντας αντιδράσεις επειδή ο συγγραφέας αποκάλυπτε ότι σε ηλικία δεκαεπτά ετών είχε εγγραφεί στη ναζιστική νεολαία, «επειδή αυτό έκαναν όλοι». Στο «Τενεκεδένιο ταµπούρλο» (1959, ελληνική έκδοση Οδυσσέας 2008, µτφ. Τούλα Σιετή) όπως και στο «Ξεφλούδισµα του κρεµµυδιού» αναλύεται ακριβώς αυτή η δύναµη του Zeitgeist, η πένθιµη διαπίστωση ότι δεν µπορείς να αποφύγεις το πνεύµα της εποχής, την κατεύθυνση του ανέµου. Και παρ' όλα αυτά, η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι ένα µαγικό κουτί, ένα σακί γεµάτο παιχνίδια: µια µέρα, σ' ένα χωράφι, ο Οσκαρ βρίσκει ένα κοµµένο δάχτυλο, το δάχτυλο της δολοφονηµένης Ντοροτέα• κατηγορείται για φόνο, τον κλείνουν στο ψυχιατρείο. Η αφήγηση είναι άλλοτε πρωτοπρόσωπη, άλλοτε τριτοπρόσωπη, µερικές φορές µέσα στην ίδια πρόταση: έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν θα µάθουµε την αλήθεια - ποιος είναι ο αληθινός πατέρας του Οσκαρ; Τι απέγινε άραγε ο παππούς του, ο Γιόζεφ Κολιάιτζεκ; Πράγµατι ο Κουρτ, ο γιος της Μαρίας, είναι γιος του; Μαγική εικονοποιία, αλληγορία, µύθοι, θρησκευτικοί απόηχοι (χριστιανικοί, ιουδαϊκοί) και το ασήκωτο βάρος της Ιστορίας. Ο Οσκαρ Μάτσερατ είναι η ενσάρκωση της Νύχτας των Κρυστάλλων και ταυτοχρόνως ένας πολυσύνθετος συµβολικός χαρακτήρας που συµπυκνώνει τον πόνο, τη σκληρότητα και την αναζήτηση της ελευθερίας στη µεταπολεµική Ευρώπη. Το «τενεκεδένιο ταµπούρλο» του είναι ένα όπλο: η απλή, επαναληπτική µουσική του ακούγεται πιο περίπλοκη από τα ναζιστικά εµβατήρια. Ωστόσο, το µυθιστόρηµα δεν µπορεί να χαρακτηριστεί «αντιναζιστικό» και «πολιτικό»: οι αναφορές σε επεισόδια του πολέµου και η προβολή του τραυµατισµένου Ντάντσιχ µετουσιώνονται σε µια βαθύτερη και ευρύτερη πραγµατικότητα. Ο Γκρας κατασκευάζει έναν ολόκληρο κόσµο του µυαλού, µια κατάσταση υπερβατική: η µητέρα του Οσκαρ πεθαίνει από δυσπεψία ψαριού• ο Οσκαρ συσσωρεύει εξωφρενικές περιπέτειες που θυµίζουν τους picaresque ήρωες του πρώιµου µυθιστορήµατος - άλλοτε εργάζεται ως γυµνό µοντέλο, άλλοτε ως χαράκτης επιτύµβιων επιγραφών• στο τέλος, ο φίλος και συνταξιδιώτης του, ο Γκότφριντ Βίτλαρ, γίνεται µάρτυρας κατηγορίας κι ο Οσκαρ οµολογεί έναν φόνο που δεν έχει διαπράξει. Στη Γερµανία «Το τενεκεδένιο ταµπούρλο» δέχτηκε σφοδρή επίθεση µεγάλου µέρους της κριτικής και της Καθολικής Εκκλησίας που το χαρακτήρισαν βλάσφηµο, ανήθικο, εµετικό και πορνογραφικό. Το πόσο ανόητοι µπορούν να γίνουν οι άνθρωποι είναι ένα από τα διαλείποντα ερωτήµατα του Γκύντερ Γκρας που επιµένει: η τέχνη µπορεί να αποτρέψει τον πόλεµο, η τέχνη µπορεί να αναβάλει τον θάνατο µέχρι το άπειρο. ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ,Σώτης Τριανταφύλλου

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Τρίτη νίκη για τον Αλόνσο, στο Γερμανικό Grand Prix

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ
Ο Fernando Alonso πήρε τη νίκη στο Γερμανικό Grand Prix στο οποίο καθ όλη τη διάρκεια του ήταν πρώτος, απειλούμενος από τον δεύτερο Jenson Button, ο οποίος Jenson Button, τελικά έχασε τη δεύτερη θέση από τον Sebastian Vettel σε μία αμφιλεγόμενη προσπέραση, όπου οι αγωνοδίκες θα αποφασίσουν εάν θα του δώσουν ή όχι τη δεύτερη θέση .
German Grand Prix 2012
    Drivers Teams            Points
1 F Alonso (ESP)Ferrari 25
2 S Vettel (GER)Red Bull 18
3 J Button (GBR)McLaren 15
4 KM Räikkönen (FIN)Lotus 12
5 K Kobayashi (JPN)Sauber 10
6 S Perez (MEX)Sauber 8
7 M Schumacher (GER)Mercedes 6
 8 M Webber (AUS)Red Bull 4
 9 N Hülkenberg (GER)Force India 2
10 N Rosberg (GER)Mercedes 1
11 P di Resta (GBR)Force India -
12 F Massa (BRA)Ferrari -
13 D Ricciardo (AUS)Toro Rosso -
14 JE Vergne (FRA)Toro Rosso -
15 P Maldonado (VEN)Williams -
16 V Petrov (RUS)Caterham -
17 B Senna (BRA)Williams -
18 R Grosjean (FRA)Lotus -
19 H Kovalainen (FIN)Caterham -
20 C Pic (FRA)Marussia -
21 PM de la Rosa (ESP)HRT -
22 T Glock (GER)Marussia -
23 KRN Karthikeyan (IND)HRT

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Πέθανε ο Τζον Λορντ των "Deep Purple"

ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ VIDEO
"Ο Τζον πέρασε από το σκοτάδι στο φως". Αυτή η λιτή ανακοίνωση γνωστοποίησε τον θάνατο του Τζον Λορντ, προχθές το βράδυ. Από τα ιδρυτικά μέλη και κιμπορντίστας των Deep Purple πέθανε σε ηλικία 71 χρονών από καρκίνο στο πάγκρεας. Ο Λορντ άρχισε να παίζει πιάνο από μικρός, αρχικά ασχολήθηκε με την κλασική μουσική και στη συνέχεια στράφηκε στην τζαζ και τη ροκ. Το 1968 ίδρυσε μαζί με τον Ρίτσαρντ Γκίλμορ τους Deep Purple, από τα ιστορικά συγκροτήματα της ροκ με τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία. Ο ίδιος είχε υπογράψει μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια τους όπως το Smoke on the Water αλλά και τη χαρακτηριστική εισαγωγή του θρυλικού τραγουδιού "Child in time". Ακολούθησε το συγκρότημα στις δύο φάσεις της δραστηριότητάς του, μέχρι το 1976 που διαλύθηκε αλλά και στην επανένωσή του το 1984, για να αποχωρήσει το 2002 και να ακολουθήσει επιτυχημένη σόλο καριέρα. Τον περασμένο Αύγουστο είχε εγχειριστεί για καρκίνο του παγκρέατος. Άφησε την τελευταία του πνοή σε κλινική του Λονδίνου, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγο και τις δύο κόρες του. ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ

Η νεκρή φύση χωρίς σύμβολα

του Παναγιώτη Σ. Παπαδόπουλου
Ο Giorgio Μοrandi (1890-1964) δεν ταυτίζεται με μια συγκεκριμένη σχολή ζωγραφικής. Επίδραση άσκησαν πάνω του οι μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι, οι Γάλλοι πουριστές καθώς και ο Cezanne, του οποίου η έμφαση στη φόρμα και στις επίπεδες επιφάνειες χρώματος υπήρξε ορατή στο έργο του Morandi. Συμμετείχε στα περισσότερα κινήματα της πρωτοπορίας των αρχών του 20ού αιώνα. Το 1914, γνωρίζει τους Umberto Boccioni και Carlo Carrà και συνδέεται με τους φουτουριστές. Παρακολουθεί το έργο του Georges Braque, ενώ το 1918 στρέφεται προς τη «μεταφυσική ζωγραφική» και χρησιμοποιεί μοτίβα του Giorgio de Chirico στους πίνακές του. Από το 1920, περιορίζει την επιλογή των θεμάτων του και επικεντρώνεται, σχεδόν αποκλειστικά, στη δημιουργία νεκρών φύσεων. Ο Μοrandi συνομιλεί με τη μεγάλη μεταφυσική παράδοση των νεκρών φύσεων του Cotan και του Zurbaran. Όπως στους Ισπανούς ζωγράφους, η προτεραιότητα του ορατού κόσμου, αυτού που καθημερινά ζούμε, είναι το θέμα του έργου του. Θεωρεί ότι τίποτα δεν είναι περισσότερο αφαιρετικό, περισσότερο μη πραγματικό από αυτό που βλέπουμε στην πραγματικότητα. Σε συνάφεια με τον Zurbaran, η απλή παράθεση των αντικειμένων -στα οποία δεν δίνεται ένας προφανής συμβολισμός- είναι που δίνει και το μυστηριακό τόνο στο έργο. Τα αντικείμενά του δεν λειτουργούν ως τα ισχυρά σημαίνοντα που συναντάμε στη φλαμανδική ζωγραφική. Στο ερώτημα, τι είναι ένα αντικείμενο; Ο Μοrandi απαντά: κάτι που δεν ξεχωρίζει από το περιβάλλον. Σε αυτόν, το αντικείμενο διαλύεται μέσα στο περιβάλλον. Παρουσιάζεται η βαθμιαία διάλυσή του. Σε πολλά έργα του, το αντικείμενο, τελικά, ενσωματώνεται στο περιβάλλον, δεν εξουσιάζει τον χώρο, δείγμα μιας βαθιάς λιτότητας. Αυτός είναι ο κανόνας της εσωτερικής ζωγραφικής του. Τα χρώματά του περιορίζονται σε αργυρώδη λευκά, γκριζωπά πράσινα ή καφετιές όμπρες. Συνήθως χρησιμοποιεί παραπλήσια χρώματα και λιγότερο τα συμπληρωματικά των οποίων την αναλογία συχνά αλλοιώνει. Τα μπουκάλια και τα βάζα του μεταφέρουν στον θεατή τη στοχαστική διάθεση που δημιουργούν τα έργα της Ιταλικής αναγέννησης. Ιδεατικοποιεί τον κόσμο, ιδεατικοποιώντας το απλό αντικείμενο. Κατακτάται η μνημειακότητα μέσα από μια χαμηλόφωνη θεματικά και ζωγραφικά σκάλα. Τα ταπεινά αντικείμενα γίνονται ο κόσμος του. Το ζωγραφικό περιβάλλον του είναι οι σειρές μπουκαλιών πάνω σε μία επιφάνεια τραπεζιού. Μας πείθει ότι μπορούμε να δούμε τον κόσμο ως μια επιφάνεια τραπεζιού. Ο Morandi ακολουθεί την παράδοση του Cezanne. O ίδιος διακήρυσσε πως «εάν υπάρχει κάποιος από τη γενιά του των νέων ζωγράφων που ακολούθησε παθιασμένα την επικαιρότητα της γαλλικής τέχνης ήταν αυτός». Δημιουργεί εντύπωση στον παρατηρητή η αβεβαιότητα με την οποία τοποθετεί τα αντικείμενα. Στην εικαστική σύνθεση του Morandi συμβαδίζουν το άγγιγμα και η παρατήρηση. Θυμίζουν οι συνθέσεις του την περιβόητη αμφιβολία του Cezanne και τις παρατηρήσεις του Merleau Ponty όταν έγραφε πως ο Cezanne επιθυμούσε να ζωγραφίσει το υλικό ώστε να του δώσει φόρμα και τάξη που θα γεννιέται από μια αυθόρμητη οργάνωση. Στη «νεκρή φύση με μήλα» του Cezanne (1895-98), τα μήλα είναι έτοιμα να πέσουν από το τραπέζι, η διάταξη της σύνθεσης απλώνεται από τα αριστερά στα δεξιά και παράλληλα σαν να γέρνουν προς τα κάτω. Συχνά ο Morandi ακολουθεί αυτήν τη λογική. Τα αντικείμενα αιωρούνται στο κενό. Ο χώρος της σύνθεσης παραμένει ασταθής. Πρόκειται για μια πλαστική λύση που ο καλλιτέχνης δανείζεται από τη σεζανική παράδοση. Στον Cezanne και τον Morandi το πρόβλημα που οδηγεί το έργο τους είναι η φόρμα του αντικειμένου καθώς και η διερεύνηση των σχέσεων ανάμεσα στα αντικείμενα. Μελετά το αντικείμενο μέσα στις δυνατές θέσεις που παίρνει στο χώρο. Η ζωγραφική του είναι ένα μάθημα προοπτικισμού. Γιʼ αυτό ο θεατής έχει την αίσθηση ότι ο πραγματικός χώρος καθίσταται, εν τέλει, γεωμετρικός. Το έργο του είναι μια διαρκής επανάληψη του ίδιου. Όμως, οι σειρές των αντικειμένων διαφοροποιούνται από την ένταση που δημιουργείται από τη διάταξή τους μέσα στο χώρο. Το αντικείμενο δεν λειτουργεί ως σύμβολο, αλλά διευκρινίζεται στις σχέσεις του με το κενό και το πλήρες, το σταθερό ή το μετέωρο. Museo Morandi, Μπολόνια, μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου 2012. (Ένα μέρος της αποτελείται από έργα της συλλογή Pavarotti). Σημειωτέον, τα Documenta (13) στο Kassel, είναι εξίσου αφιερωμένα στο έργο του Giorgio Μοrandi. ΠΗΓΗ:Η ΑΥΓΗ

Ανοίγει ο όροφος στη Στοά του Αττάλου

Μετά από 30 χρόνια ανοίγει ο εκθεσιακός χώρος στον πρώτο όροφο της Στοάς Αττάλου. Ανοικτός για το κοινό μετά από 30 χρόνια θα είναι από Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012, ο εκθεσιακός χώρος στον πρώτο όροφο της Στοάς Αττάλου. Η ανακαίνιση του χώρου και η έκθεση των γλυπτών στον όροφο της Στοάς αποτελούν τμήμα του έργου «Αναβιώνοντας την Αρχαία Αγορά, τον τόπο που γεννήθηκε η Δημοκρατία», το οποίο υλοποιήθηκε από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών και την Α΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στο πλαίσιο του μέτρου Διαφύλαξης Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς που συγχρηματοδότησαν ο Χρηματοδοτικός Μηχανισμός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου 2004-2009 και το Υπουργείο Οικονομικών. Το έργο, το οποίο περιλαμβάνει επίσης δράσεις ψηφιοποίησης και προβολής των ευρημάτων και του αρχειακού υλικού της Αρχαίας Αγοράς μέσω των νέων τεχνολογιών, θα παρουσιαστεί επίσημα στο κοινό τον προσεχή Σεπτέμβριο. Η έκθεση, η οποία περιλαμβάνει γλυπτά μικρής κλίμακας και, κυρίως, τη σημαντική συλλογή ρωμαϊκών πορτραίτων της Αθηναϊκής Αγοράς, διαρθρώνεται στις ακόλουθες ενότητες: - Ιδεαλιστικές μορφές θεών και κοινών θνητών (4ος-3ος αι. π.Χ.) - Τα αθηναϊκά εργαστήρια αναπαράγουν κλασικά έργα. Ρωμαϊκά αντίγραφα κλασικών έργων (1ος -2ος αι. μ.Χ.) - Ρωμαϊκά πορτραίτα πλούσιων αστών της Αθήνας, οι οποίοι εικονίζονται κατά τα αυτοκρατορικά πρότυπα (1ος- 2ος αι. μ.Χ.) - Η πόλη τιμά τους δημόσιους λειτουργούς. Πορτραίτα δημοσίων λειτουργών και κοσμητών στον τύπο της ερμαϊκής στήλης (2ος-3ος αι. μ.Χ.) - Ρωμαϊκά πορτραίτα ιδιωτών και επιφανών πολιτών της ρωμαϊκής Αθήνας (3ος αι. μ.Χ). - Συλλογές γλυπτών που κοσμούσαν τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια της Ύστερης Αρχαιότητας, στα οποία συγκαταλέγονται γλυπτά από την Οικία Ω. Εκτενή εισαγωγικά κείμενα υποστηρίζουν τις εκθεσιακές ενότητες και παρέχουν στον επισκέπτη τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την εξέλιξη της αττικής γλυπτικής από τον 4ο αιώνα π.Χ. έως την ύστερη αρχαιότητα. Η έκθεση πλαισιώνεται από προπλάσματα των αρχαιολογικών χώρων της Αγοράς, της Ακρόπολης και της Πνύκας, τα οποία συμβάλλουν στην κατανόηση της αρχαίας αθηναϊκής τοπογραφίας. www.kathimerini.gr

Ιδρυμα Μ. Κακογιάννης: Νέο μεγάλο τριετές πρόγραμμα για το Αρχαίο Δράμα

Από τον Σεπτέμβριο με παράσταση που θα παρουσιάσει το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.
Η παράσταση «Wanderings of Odysseus» είναι βασισμένη στην Οδύσσεια του Ομήρου και θα παρουσιαστεί στο Ιδρυμα Κακογιάννη από το Stanford Summer Theatre Την παράσταση «Wanderings of Odysseus» (βασισμένη στην Οδύσσεια του Ομήρου), καθώς επίσης και σεμινάριο και εργαστήρια επικεντρωμένα στη δραματοποίηση και τη σκηνική πραγμάτωση του έπους με εισηγητές του Stanford Summer Theatre του Πανεπιστημίου του Stanford παρουσιάζει το Ιδρυμα Μ. Κακογιάννης από 1 έως 15 Σεπτεμβρίου 2012. Η επιλογή της συνεργασίας δεν είναι τυχαία δεδομένου του ότι στον τομέα του αρχαίου δράματος είχε ασχοληθεί επισταμένως ο Μιχάλης Κακογιάννης, με επιστέγασμα τη σκηνοθεσία της γνωστής Τριλογίας του (Ιφιγένεια, Τρωάδες, Ηλέκτρα). Οπως ανακοινώθηκε σε συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα 16 Ιουλίου, το Ιδρυμα κατέθεσε πρόταση στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Αττική» του ΕΣΠΑ 2007-2013 που συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής ανάπτυξης της ΕΕ και το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού. Σε αυτή τη βάση, ανέλαβε και υλοποιεί την Πράξη με τίτλο «Αρχαίο Δράμα: Επιρροές και Σύγχρονες Προσεγγίσεις». Πρόκειται για ένα τριετές πρόγραμμα (2012- 2014) προώθησης της έρευνας και της μελέτης του αρχαίου δράματος που φιλοδοξεί να θέσει τις βάσεις για ένα διεθνές δίκτυο επικοινωνίας και διαλόγου ανάμεσα σε δημιουργούς και καλλιτέχνες με διαφορετικές καλλιτεχνικές προσεγγίσεις. Το συνολικό πρόγραμμα αποτελείται από τρία διαφορετικά προγράμματα και συνεργασίες. Το κάθε επιμέρους πρόγραμμα έχει διάρκεια ενός μηνός και θα πραγματοποιείται κάθε Σεπτέμβριο σε συνεργασία με αναγνωρισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Η παράσταση «Wanderings of Odysseus» (βασισμένη στην Οδύσσεια του Ομήρου) σε μετάφραση Ολιβερ Τάπλιν και σκηνοθεσία Ρας Χεμ θα παρουσιαστεί στο Θέατρο του Ιδρύματος από τις 12 έως και τις 15 Σεπτεμβρίου 2012. Το σεμινάριο και τα εργαστήρια θα διοργανωθούν από τις 5 Σεπτεμβρίου. Σ' αυτά μπορούν να πάρουν μέρος (δωρεάν) απόφοιτοι και σπουδαστές δραματικών σχολών, όπως και απόφοιτοι και φοιτητές θεατρολογικών τμημάτων και σχολών κλασικής και παιδαγωγικής κατεύθυνσης. Σύμφωνα με τα λεγόμενα των ανθρώπων του Ιδρύματος, η πράξη με θέμα «Αρχαίο Δράμα: Επιρροές και σύγχρονες προσεγγίσεις» εντάσσεται στον γενικότερο προγραμματισμό του Ιδρύματος για την προώθηση της έρευνας και της μελέτης του αρχαίου δράματος αλλά και της δημιουργίας ενός διεθνούς δικτύου επικοινωνίας και διαλόγου. Παρών στη συνέντευξη Τύπου ήταν και ο Ρας Χεμ, καθηγητής του Πανεπιστημίου Stanford και σκηνοθέτης του Stanford Summer Theatre. «Ασχολούμαι με την ελληνική τραγωδία, οπότε η ευκαιρία να δουλέψω πάνω σε κάτι όπως το "The wanderings of Odysseus" στην Αθήνα, είναι για μένα ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα», ανέφερε ο ίδιος. Και συνέχισε: «Δεν φέρνουμε μόνο την παράσταση "The Wanderings of Odysseus", αλλά επίσης προσφέρουμε μία σειρά σεμιναρίων και workshops χρησιμοποιώντας επαγγελματίες ηθοποιούς από το θίασό μας και καθηγητές δράματος και κλασικής λογοτεχνίας για να διδάξουν ενδιαφερόμενους σπουδαστές από την Ελλάδα. Οπότε το project δεν αποτελείται μόνο από παραστάσεις αλλά και από σεμινάρια και workshops. Αυτό είναι μέρος του οράματος του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, να διαδώσει δηλαδή τη σχέση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και λογοτεχνίας στο κοινό του σήμερα. Παράλληλα να προσφέρει σε φοιτητές και δασκάλους μια ιδέα για το πώς θα μπορούσαν να προσεγγίσουν το συγκεκριμένο υλικό στις μέρες μας. Αποτελεί μία από τις θαυμάσιες προκλήσεις, το πώς δηλαδή μετατρέπει κανείς ένα έπος, πώς μετατρέπεις μια αρχαία ιστορία, όπως αυτή του Ομήρου σε θεατρικό έργο, το οποίο να μιλάει στο σημερινό κοινό. Σ' ένα από τα πράγματα που επικεντρώσαμε το ενδιαφέρον και τις προσπάθειές μας σε αυτού του είδους το υλικό είναι στο να μην δώσουμε απλώς έμφαση σε σύγχρονες μεθόδους προσέγγισης αλλά να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τη γλώσσα και τις ποιητικές εικόνες του Ομήρου οι οποίες μοιάζουν ανυπέρβλητες». Στη συνέντευξη Τύπου μίλησαν επίσης η Ξένια Καλδάρα, αντιπρόεδρος του ΔΣ. του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη και η Κατερίνα Ζαχαρία, καθηγήτρια κλασικών σπουδών στο Loyola Marymount University στο Λος Αντζελες. Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής αιτήσεων συμμετοχής για το σεμινάριο και τα εργαστήρια είναι η Τρίτη 31 Ιουλίου 2012. Πληροφορίες: www.mcf.gr, 210 3418579 (καθημερινά 10:00 με 14:00) ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Tο κύπελλο του Σπύρου Λούη στο Μουσείο της Ακρόπολης

Θα εκτίθεται για ένα χρόνο - το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» αναζητά και άλλους κατάλληλους χώρους. Το ασημένιο κύπελλο που απονεμήθηκε στον Σπύρο Λούη κατά τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 θα εκτεθεί από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και για ένα χρόνο στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, όπως ανακοίνωσε το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος». Το κύπελλο του Σπύρου Λούη το απέκτησε το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» έναντι του ποσού των 544.000 ευρώ, τον περασμένο Απρίλιο, κατά τη διάρκεια δημοπρασίας. Η ανακοίνωση της απόκτησής του συνοδεύτηκε από δέσμευση του Ιδρύματος να καταστήσει το Κύπελλο προσβάσιμο στο κοινό, εκθέτοντάς το μόνιμα στο «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος», όταν αυτό ολοκληρωθεί το 2015. Μετά την αξιολόγηση πιθανών προσωρινών εκθεσιακών χώρων σε όλη την επικράτεια, οι οποίοι να πληρούν τις προϋποθέσεις της ελεύθερης πρόσβασης για το ευρύ κοινό και της ασφαλούς έκθεσης του κυπέλλου, το Ίδρυμα κατέληξε στην απόφαση να το εκθέσει για ένα χρόνο στο Μουσείο της Ακρόπολης. Για την καλύτερη πληροφόρηση των επισκεπτών θα υπάρχει ενημερωτικό, οπτικοακουστικό και έντυπο υλικό. Καθ' όλη τη διάρκεια της έκθεσης του κυπέλλου στο Μουσείο της Ακρόπολης, το Ίδρυμα θα συνεχίσει τις προσπάθειές του να εντοπίσει και άλλους κατάλληλους χώρους σε όλη τη χώρα, οι οποίοι θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν προσωρινά το κύπελλο, μέχρι το 2015, οπότε θα μεταφερθεί μόνιμα για έκθεση στο «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος». ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

9.500 «μπράβο» για έναν μαγικό Οιδίποδα

Με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα και μουσική που δημιουργούσαν οι ίδιοι οι ηθοποιοί με τις φωνές και τα σώματά τους, ή παίζοντας τύμπανο, νταούλι, τρομπέτα, πιατίνι, ο «Οιδίπους Τύραννος» χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό
Με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα (δύο θυρόφυλλα, ένα χαλί, μια καρέκλα) η παράσταση ήταν μινιμάλ χωρίς να είναι μίζερη. Λόου μπάτζετ, αλλά υψηλής ενέργειας και δύναμης. Δουλεμένη πολύ, καθαρή, καθόλου δήθεν, καθόλου προσωποκεντρική. Μια παράσταση συνόλου. Ολοι οι ηθοποιοί λειτούργησαν ως ομάδα, ακόμα και στην υπόκλιση του χαιρετισμού Μουδιασμένα (από προσέλευση κοινού) αλλά όχι «χλιαρά» (όσον αφορά το χειροκρότημα) δόθηκε την Παρασκευή πρεμιέρα των φετινών Επιδαυρίων. Ο «Οιδίπους τύραννος» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Τσεζάρις Γκραουζίνις, με αμιγώς ανδρικό θίασο, συγκέντρωσε στο κοίλον συνολικά περί τους 9.500 θεατές (3.500 την Παρασκευή και 6.000 το Σάββατο), οι οποίοι αποζημιώθηκαν από την παράσταση. Το απέδειξε το χειροκρότημα του φινάλε, τα «μπράβο» που φώναζαν όρθιοι, καλώντας ξανά και ξανά τους ηθοποιούς στην ορχήστρα. Ωστόσο δεν παύει να ήταν μια πρεμιέρα που γέννησε ερωτήματα, δεδομένου ότι μιλάμε για τη μοναδική τραγωδία του Φεστιβάλ Επιδαύρου φέτος. Τι να φταίει για τις άδειες κερκίδες; Η κρίση; Το κόστος βενζίνης και εισιτηρίου; Η διάθεση των συνανθρώπων μας; Είναι πολύ νωρίς να δώσει κανείς απαντήσεις. Η αυλαία μόλις σηκώθηκε κι έπεται συνέχεια πέντε παραγωγών. Αλλά επειδή τα νούμερα προσέλευσης δεν είναι αυτά που κρίνουν το τελικά αποτέλεσμα μιας παραγωγής, αλλά το αίσθημα που προξενεί στους θεατές και το συναίσθημα με το οποίο φεύγουν από το θέατρο, εδώ έχουμε να κάνουμε πολύ υψηλά «νούμερα». Γιατί παρακολουθήσαμε μια σκηνοθετική πρόταση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, η οποία ευτύχησε στην υλοποίησή της. Μινιμάλ χωρίς να είναι μίζερη. Λόου μπάτζετ, αλλά υψηλής ενέργειας και δύναμης. Δουλεμένη πολύ, καθαρή, καθόλου δήθεν, καθόλου προσωποκεντρική, που «μυρίζει» θέατρο.
Η Ιοκάστη του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στέκεται πάνω σε αναπηρική καρέκλα με το τεράστιο φόρεμά της που το κρατούν απλωμένο. Κάτω, ο Αιμίλιος Χειλάκης (Τειρεσίας) με ωραία φωνή και παρουσία, κέρδισε τις εντυπώσεις Ο Τσεζάρις Γκραουζίνις στήριξε την ευφάνταστη σκηνοθεσία του στον οργανωμένο και δημιουργικό αυτοσχεδιασμό. Με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα (δύο θυρόφυλλα, ένα χαλί, μια καρέκλα, μια αναπηρική πολυθρόνα) και μουσική (Δημήτρης Θεοχάρης) που δημιουργούσαν οι ίδιοι οι ηθοποιοί με τις φωνές και τα σώματά τους ή παίζοντας τύμπανο, νταούλι, τρομπέτα, ένα πιατίνι, έφτιαξε εικόνες που αποκάλυπταν την πηγή της «μαγεία» τους χωρίς να τη χάνουν. Πρόκρινε τον ομαδικό τρόπο αφήγησης, δίνοντας τον πρώτο λόγο στον λόγο, στην υπέροχη ποιητική μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη (εξαιρετική επιλογή). Η όλη πρόταση ήταν εντέλει ένα κλείσιμο του ματιού στον θεατή. Θέατρο μέσα στο θέατρο, με τον 11μελή ανδρικό θίασο, εξαρχής, από την παρέλαση, να δίνει τελετουργική διάσταση στην παρουσία του. Στοιχισμένοι σε σειρά οι άντρες, στο βάθος του προσκηνίου, μας συστήνονται μέσω της εικόνας τους: τα πρόσωπά τους σκυθρωπά, τα ρούχα τους βρώμικα και φθαρμένα (απολύτως στο κλίμα της παράστασης τα σκηνικά και τα κοστούμια του Κένι ΜακΛέλαν). Ο «θίασος» στήνει τα λιγοστά του υπάρχοντα στην άδεια ορχήστρα και μέσα από τον «όλον» γεννιούνται οι ρόλοι, μπροστά στα μάτια των θεατών. Ολοι οι ηθοποιοί δούλεψαν πολύ και φάνηκε, ξεχνώντας μανιέρες κι ευκολίες.
Κέρδισε τις εντυπώσεις Ο Αιμίλιος Χειλάκης, με ωραία φωνή και παρουσία, είναι ο Οιδίποδας που δέχεται με υπερηφάνεια τη μοίρα του. Παίζοντας σύγχρονα και άμεσα ο ηθοποιός κέρδισε τις εντυπώσεις. Ο Τειρεσίας του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη σε ένα ψηλό σκαμπό λέει τραγουδιστά τις θλιβερές μαντείες και ο Θεράπων του συγκινεί. Η Ιοκάστη του, που στέκεται πάνω σε αναπηρική καρέκλα με το τεράστιο φόρεμά της που το κρατούν απλωμένο, σίγουρα εντυπωσιάζει. Ο Χρήστος Σαπουντζής ως Κρέων έχει καμπούρα κι είναι «χωμένος» στο παλτό του. Ως Αγγελος τείνει να είναι καθησυχαστικός, ενώ ως Εξάγγελος αφηγείται με ένταση τα φρικτά που έγιναν στο παλάτι. Ο κορυφαίος του Χορού, Κώστας Κορωναίος, πλαισιώνεται από τους Αλμπέρτο Φάις, Κώστα Σειραδάκη, Γιάννη Τσεμπερλίδη, Παναγιώτη Εξαρχέα, Ονίκ Κετσογιάν, Γιώργο Παπανδρέου, Τζεφ Μααράουι.
Με πυρετό έπαιξε το Σάββατο ο Αιμίλιος ΧειλάκηςΕν κατακλείδι, παρακολουθήσαμε μια παράσταση συνόλου. Δεν υπήρχαν «πρώτα» και «δεύτερα» ονόματα.Ολοι οι ηθοποιοί λειτούργησαν ως ομάδα, ακόμα και στην υπόκλιση του χαιρετισμού. Ολοι ίσοι. Ολοι μαζί. Κι όσο κι αν θέλει κανείς να το ξεχάσει, αυτό το «μαζί» είναι το αίτημα των ημερών μας. Οπότε, και από αυτή την άποψη, ο συγκεκριμένος Οιδίποδας ήταν απόλυτα σημερινός. ΤΑ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΑ Ενα βατραχάκι διέκοψε την παράσταση •Το «Ξενία» ήταν κλειστό. Δύο καντίνες, μία στον χώρο δίπλα στο πάρκινγκ και μία έξω από τον περιβάλλοντα χώρο του «Ξενία», λειτουργούσαν προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες των θεατών Το νερό νεράκι παρ΄ολίγον να πουν οι θεατές των Επιδαυρίων. Και λέμε παρ΄ολίγον διότι το Φεστιβάλ μερίμνησε και γι' αυτό, αν και δεν είναι καθόλου (μα καθόλου) δική του ευθύνη. Το «Ξενία», το καφεστιατόριο του χώρου, όπου το κοινό μπορεί να καθίσει πριν από την παράσταση (αλλά και οι επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου) να δροσιστεί ή να έχει ένα λάιτ γεύμα, ήταν κλειστό. Δύο καντίνες, μία στον χώρο δίπλα στο πάρκινγκ και μία έξω από τον περιβάλλοντα χώρο του «Ξενία», λειτουργούσαν προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες των θεατών. Τι συνέβη; Η επιχειρηματίας που πλειοδότησε στον πλειοδοτικό διαγωνισμό για τη μίσθωσή του, το οποίο ανήκει στην Εταιρεία Τουριστικών Ακινήτων Α.Ε. (λόγο για τη λειτουργία του έχει και η Δ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων) δεν είχε εμφανιστεί (παρά τις διαβεβαιώσεις της ΕΤΑΔ Α.Ε.) να υπογράψει τις απαιτούμενες συμβάσεις μέχρι την πρεμιέρα των Επιδαυρίων. Με έγκαιρες ενέργειες του διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιώργου Λούκου, και με την καθοριστική κινητοποίηση της υπευθύνου του αρχαίου θεάτρου, Βαρβάρας Λαζαρίδου, βρέθηκε μια προσωρινή λύση: η εταιρεία κέτερινγκ που συνεργάζεται με το Μέγαρο Μουσικής προσφέρει προσωρινά τις υπηρεσίες της μέχρι να δοθεί οριστική λύση. Κλειστό «Ξενία» όμως σημαίνει και κλειστές μερικές από τις τουαλέτες. Το φεστιβάλ μερίμνησε και γι' αυτό, αφού τοποθέτησε πρόσθετες λυόμενες τουαλέτες στις ήδη υπάρχουσες. Και ποτίζει το γκαζόν του «Ξενία» και τα δέντρα... Εάν αυτό δεν είναι σεβασμός στο κοινό, τότε τι είναι; Ο... ταραξίας Ενα βατραχάκι που άθελά του το πέρασαν για φίδι αναστάτωσε θεατές και ηθοποιούς στην παράσταση του Σαββάτου. Μία ώρα και δέκα λεπτά μετά την έναρξη της παράστασης (απέμενε μισή ώρα από τη λήξη της) μία κυρία που καθόταν στη Β΄Ζώνη του Κάτω Διαζώματος σηκώθηκε και φώναξε έντρομη: «Φίδι». Αναστάτωση προκλήθηκε σε μερίδα των θεατών, σηκώθηκαν όρθιοι, κάποιοι θέλησαν να κατέβουν προς τα κάτω, τα φώτα άναψαν, η παράσταση διεκόπη. Οι ταξιθέτριες έσπευσαν άμεσα, το θέμα διευθετήθηκε αμέσως κι ο... ταραξίας χάθηκε χωρίς να προλάβει να πει ούτε... βρεκεκέξ! Η παράσταση συνεχίστηκε με την παρέμβαση του σκηνοθέτη, ο οποίος καθοδήγησε τους ηθοποιούς, υποδεικνύοντας «να το πάμε από το σημείο τάδε...». Ο όφις δεν ήταν... Διαμαντής κι ευτυχώς ούτε όφις! Πάντως, για την ιστορία, αναφέρουμε ότι από την άνοιξη έχουν γίνει εφτά καλύψεις και οφιοαπομακρύνσεις στον χώρο. Και κάθε χρόνο γίνεται ό,τι είναι δυνατόν, από πλευράς Φεστιβάλ, προκειμένου να αποφεύγονται τέτοιου είδους... επισκέπτες. Αλλά, ας μην ξεχνάμε ότι η Επίδαυρος δεν παύει να είναι ένα ανοιχτό θέατρο μέσα στη φύση και τα δέντρα. Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ •3.500 θεατές χειροκρότησαν την πρεμιέρα. •6.000 (περίπου) ήταν οι θεατές στην παράσταση του Σαββάτου. •11 ηθοποιοί συμμετέχουν στην παράσταση. •3 διαφορετικούς ρόλους υποδύεται ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Τειρεσίας, Ιοκάστη, Θεράπων) αλλά και ο Χρήστος Σαπουντζής (Κρέων, Αγγελος, Εξάγγελος). •100 λεπτά διαρκεί η παράσταση. •5 λεπτά, τουλάχιστον, χειροκροτούσε το κοινό της πρεμιέρας ηθοποιούς και συντελεστές. Στο κοίλον, μεταξύ άλλων, οι: Φ. Κομνηνού, Στ. Κυριακίδης, Τ. Χάνος, Ευ. Νάθενα, Ρ. Χαραλαμπίδης, Δ. Κουρούμπαλης (Παρασκευή), Γ. Μπέζος, Μ. Μαυροματάκης, Θ. Αθερίδης, Σμ. Καρύδη (Σάββατο). •5 ευρώ κοστίζει το πρόγραμμα. •1η φορά σκηνοθετεί ο Τσεζάρις Γκραουζίνις στην Επίδαυρο. •2η παράσταση στην Επίδαυρο με πυρετό έδωσε ο Αιμίλιος Χειλάκης (το Σάββατο). •32 σταθμούς από δω και στο εξής περιλαμβάνει η περιοδεία του «Οιδίποδος Τυράννου». Το πρόγραμμα έχει ως εξής: Τρίκαλα (9/7), Συκεές (10,11/7), Κοζάνη (12/7), Αμφιθέατρο Σίβηρης (13/7), Αρχαίο Θέατρο Δίου (14/7), Ξυλόκαστρο (17/7), Πρέβεζα (19/7), Ιωάννινα (20/7), Αρχαίο Θέατρο Οινιάδων (21/7), Αρχαία Ολυμπία (22/7), Ζάκυνθος (23/7), Ηλιδα (24/7), Θέατρο Φρύνιχος (28/7), Σαλαμίνα (31/7), Αρχαίο Θέατρο Αργους (2/8), Ρέθυμνο (4, 5/8), Ηράκλειο (6, 7/8), Χανιά (9, 10/8), Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (24, 25/8), Ξάνθη (26/8), Αλεξανδρούπολη (27/8), Θέατρο Δάσους-Θεσσαλονίκη (28, 29/8), Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης (31/8), Ηρώδειο (6, 7/9), Ελευσίνα (8/9), Χαλάνδρι (10, 11/9), Ηλιούπολη (12/8), Παπάγου (13/9), Βεάκειο (14/9), Πετρούπολη (15/9), Αλσος Βεΐκου (17/9), Αιγάλεω (18/9). ΣΤΑ ΚΑΜΑΡΙΝΙΑ Κόσμος πολύς στα καμαρίνια. Τα συγχαρητήρια απευθύνονταν προς όλους. Μάλιστα, πολλοί θεατές αναζητούσαν τον σκηνοθέτη και, μιλώντας του θερμά για την παράσταση, του έλεγαν «μπράβο», «μας άρεσε πολύ», «σας ευχαριστούμε» ΠΗΓΗ:ΕΘΝΟΣ.gr,ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ

Βιβλίο: «65 όνειρα του Φραντς Κάφκα»

Του Φελίξ Γκουαταρί.
Ονειρευόταν ο Κάφκα; Κι αν ναι, ποιες ακριβώς είναι οι εικόνες που τροφοδοτούσαν τα όνειρά του; Υπάρχει τρόπος να τις εντοπίσουμε και να τις αποθησαυρίσουμε, ανακαλύπτοντας ποιοι είναι οι δρόμοι που τις συνδέουν με τη λογοτεχνία του; Ο Φελίξ Γκουαταρί, που παρουσίασε το 1975, μαζί με τον Ζιλ Ντελέζ, τη μελέτη Κάφκα. Για μια ελάσσονα λογοτεχνία, ψάχνει τα όνειρα του Κάφκα όχι τόσο στα μυθιστορήματα όσο στην αλληλογραφία και στις ημερολογιακές του εγγραφές και σημειώσεις. Στο κομψό βιβλιαράκι του «65 όνειρα του Φραντς Κάφκα», που κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες από τις εκδόσεις Πατάκη (μετάφραση Ευγενία Γραμματικοπούλου, σελ. 91), ο Γκουαταρί θέλει καταρχάς να προσεγγίσει τον Κάφκα μακριά από το οποιοδήποτε ορθολογικό και κανονιστικό πνεύμα. Η γραφή του Κάφκα δεν αντιπροσωπεύει για τον Γκουαταρί ένα προαποφασισμένο σύνολο σημασιών και αξιών, το οποίο οφείλουμε να αποκωδικοποιήσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε, αλλά ένα δυναμικό ρευστό με συνεχείς μεταβολές και εκρήξεις, που δεν σταθμεύουν ποτέ σε ένα οριστικό σημείο. Μέσα από μια τέτοια οπτική προσεγγίζει ο Γκουαταρί και τα καφκικά όνειρα, τα οποία και δοκιμάζει να αναδείξει χωρίς καμία περιοριστική προϋπόθεση. Όσο, βέβαια, κι αν προσπαθεί κανείς να μην είναι δεσμευτικός με το αντικείμενο της έρευνας και της ερμηνείας του, δεν θα αποφύγει στο τέλος ένα υπόλοιπο ορθολογισμού, το οποίο θα τον οδηγήσει εκ των πραγμάτων και σε κάποιες κατατάξεις. Από ποιο υλικό, λοιπόν, είναι φτιαγμένα τα όνειρα του Κάφκα και ποια είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν στην ατμόσφαιρά τους; Στα όνειρα του Κάφκα αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο τρεις παράμετροι: οι επιστολές, τα κορίτσια και οι μηχανές (τηλεγραφικές και εκτυπωτικές). Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα θα συναντήσουμε κι άλλα σχήματα, όπως, μεταξύ άλλων, σκυφτά κεφάλια και σώματα, δόντια που κυκλοφορούν σε περίεργη διάταξη στο εσωτερικό του στόματος, σκυλιά με μάλλον απειλητικές διαθέσεις και πρόσωπα που είναι ντυμένα με λιβρέα (σύμβολο της υποταγής και της υποδούλωσης). Στα όνειρα του Κάφκα εμφανίζονται επίσης ποικίλοι τύποι γυναικών: πόρνες, κυρίες με σημαδεμένο δέρμα, τυφλές κοπέλες, καθώς και θηλυκές παρουσίες με παράξενα (έως και διαβολικά) χαρακτηριστικά. Ανεξάρτητα από το γένος των ονειρικών ηρώων του, ο Κάφκα παίζει μαζί τους ακατάπαυστα: τους διπλασιάζει, τους μεταμορφώνει ή τους διασπά. Και διαμέσου αυτών των κινήσεων ο συγγραφέας επιστρέφει, βεβαίως, στα μυθιστορήματά του, στα οποία μπορούμε να ανιχνεύσουμε ξανά και ξανά τα όνειρά του. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε (ο Γκουαταρί επιμένει ιδιαιτέρως σ’ αυτό), πως το έργο του Κάφκα παραμένει πάντα ένα αίνιγμα προς επίλυση. Ο ίδιος δεν το ολοκλήρωσε ποτέ και ό,τι ξέρουμε γι αυτό είναι ό,τι μας παραδόθηκε από τον φίλο του Μαξ Μπροντ: ένα μοντάζ που δεν είχε την έγκριση του Κάφκα, ο οποίος εγκλωβισμένος στην τελειοθηρία του είχε ζητήσει να καταστραφούν όλα του τα χειρόγραφα. Σε έναν τέτοιο κόσμο τα δικαιώματα του ονείρου μεγαλώνουν και η λειτουργία του αποκτά μια σπάνια ελαστικότητα. Όσο για το περιεχόμενό του, όπως αποδεικνύει ο Γκουαταρί με τα παραθέματά του, δεν έχει τίποτε το καταθλιπτικό ή το πένθιμο. Τα όνειρα του Κάφκα παραπέμπουν πάντα στη λογοτεχνία του, ξεχωρίζοντας, όπως κι εκείνη, για την κινητικότητα, τη βίαιη δράση και το χιούμορ τους. INFO Γεννημένος στο βορειοδυτικό Παρίσι, ο Φελίξ Γκουαταρί (1930-1992) μαθήτευσε ως ψυχαναλυτής στον Ζακ Λακάν και εν συνεχεία εργάστηκε στην ψυχιατρική κλινική της La Borde, που διαμόρφωσε με καθοριστικό τρόπο τη σκέψη του. Στον χώρο της La Borde η ψυχανάλυση απομακρύνθηκε από την παραδεδομένη σχέση αναλυτή-αναλυόμενου, για να συνδεθεί με τη φιλοσοφία, την εθνολογία, τη γλωσσολογία και την αρχιτεκτονική και να ανοίξει τον δρόμο για τη μακρά συνεργασία του Γκουαταρί με τον γάλλο φιλόσοφο Ζιλ Ντελέζ. Στο τελευταίο βιβλίο του, υπό τον τίτλο «Chaosmosis» (1992), ο Γκουαταρί επανέρχεται στο θέμα το οποίο τον απασχολεί και σε σχέση με τον Κάφκα, εξετάζοντας τους τρόπους εκδήλωσης της υποκειμενικότητας. ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

[Φαινόμενα] Γυναίκες στην εξουσία

Στην ανησυχία των πολιτών για τα διεφθαρμένα ήθη του πολιτικού περιβάλλοντος, η διεθνής τηλεοπτική παραγωγή απαντά με σειρές όπου εμφανίζονται γυναίκες πολιτικοί να ανανεώνουν την πολιτική και δη ως φορείς των θετικών αλλαγών
Μπορεί στη χώρα μας ακόμη να «ψάχνεις τις γυναίκες με το τουφέκι» στους χώρους της πολιτικής και δη τους κυβερνητικούς και αυτό προφανώς δεν αποτελεί ένα απλό επικοινωνιακό ατόπημα, αλλά αντανακλά μια σκληρή πραγματικότητα, ωστόσο η σύγχρονη πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα στον υπόλοιπο εξελιγμένο κόσμο έχει προχωρήσει μακράν του σημείου αυτού. Τόσο που ήδη σπεύδει η τηλεοπτική παραγωγή να αποτυπώσει τις νέες συνθήκες με δυναμικούς ρόλους γυναικών που όχι μόνο κερδίζουν κυβερνητικά πόστα, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αυτές που «κομίζουν» μια νέα αντίληψη για την άσκηση της πολιτικής. Ξεκίνησαν οι Δανοί και κέρδισαν τις εντυπώσεις. Με το «Borgen», ένα ήδη βραβευμένο τηλεοπτικό hit σε ολόκληρη την Ευρώπη, όπου προβλήθηκε, το οποίο αναφέρεται στην πορεία μιας γυναίκας ώς την πρωθυπουργία της χώρας της. Αυτή τη φορά οι Αμερικανοί βρέθηκαν να ακολουθούν, καθώς η εκλογή γυναίκας στην προεδρία της χώρας μπορεί να μην αποτελεί επισήμως ταμπού, αλλά στην πραγματικότητα άρχισε να συζητείται μετά την κατάρρευση του μεγαλύτερου ταμπού ώς χθες, που ήταν η εκλογή μαύρου προέδρου. Πάντως έσπευσαν να απαντήσουν στην ευρωπαϊκή πρόκληση «γυναίκες στην πολιτική» με το δικό τους «Political animals» και τη Σιγκούρνι Γουίβερ στον πρώτο μεγάλο τηλεοπτικό ρόλο της καριέρας της, αυτόν μιας πολιτικού που όμως χάνει το χρίσμα για να διεκδικήσει την προεδρία. Στην πραγματικότητα, το στόρι βρίσκεται κοντά στην παρούσα αμερικανική πραγματικότητα - το «Borgen» προηγήθηκε στη Δανία των εκλογών που ανέδειξαν γυναίκα στην πρωθυπουργία - όπου προς το παρόν στον Λευκό Οίκο οι γυναίκες εισέρχονται μόνον ως σύζυγοι των προέδρων. Οι ίδιες το πολύ να φτάσουν ώς την αντιπροεδρία. Πολλοί έσπευσαν να παραλληλίσουν τον ρόλο της Σιγκούρνι Γουίβερ ως Ελέιν Μπάρις, η οποία στρέφεται στον χώρο της πολιτικής μετά το διαζύγιο από τον πρώην πρόεδρο σύζυγό της προκειμένου να «αναρρώσει» προσφέροντας στα κοινά, με την προσωπική ιστορία της Χίλαρι Κλίντον. Αλλωστε δεν είναι η μόνη σειρά που εμπνέεται από τα ιδιωτικά σκάνδαλα που έπληξαν προεδρικά ζευγάρια και ιδίως από τη στάση της Χίλαρι Κλίντον, που «κράτησε την οικογένεια ενωμένη», αλλά η ίδια διέσωσε την προσωπικότητά της κάνοντας προσωπική καριέρα. Η έξοχη σειρά «The good wife» υπήρξε η πρώτη δυναμική απάντηση της αμερικανικής τηλεοπτικής παραγωγής στις συνθήκες της πραγματικότητας, όπου οι γυναίκες έχουν αφήσει μακράν πίσω τους το μοντέλο του παθητικού και διαρκώς ψυχαναλυόμενου «θεατή» και διεκδικούν θέσεις και ρόλους δυναμικούς, ισορροπώντας θαυμαστά μεταξύ των προσωπικών τους προβλημάτων και της καριέρας τους. Το θέμα είναι ότι η τηλεοπτική παραγωγή αναδεικνύει πλέον σαφώς τον δρόμο που έχει ήδη ανοίξει - στις σύγχρονες και εξελιγμένες κοινωνίες - για τις νέες αντιλήψεις σχετικά με τη θέση των γυναικών και τις πραγματικές τους ικανότητες να προσφέρουν με ίσους όρους στα κοινά. Στη νέα αυτή τηλεοπτική τάση σπεύδουν να συμβάλουν και οι Βρετανοί - ήδη με μακρά εμπειρία γυναίκας, της Θάτσερ, στο τιμόνι της χώρας. Ετοιμάζεται από το BBC μια δραματική σειρά, αυτή τη φορά με τίτλο «Ο σύζυγος της πολιτικού» (The politician's husband), με την Εμιλι Γουάτσον και τον Ντέιβιντ Τέναντ. Εδώ η ιστορία επικεντρώνεται περισσότερο στη σχέση ενός ζευγαριού πολιτικών και τον ανταγωνισμό που ξεσπάει μεταξύ τους, καθώς η σύζυγος είναι εκείνη που κερδίζει τις εντυπώσεις και κάνει καριέρα αφήνοντας πίσω τον αρχικώς πιο δικτυωμένο και προηγηθέντα στην πολιτική σύζυγό της. ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Μια Κομμούνα στην καρδιά της Αθήνας

Ποια είναι η "πρώτη ύλη" μιας επανάστασης; Ασφαλώς οι άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν απολύτως τίποτε, αυτοί που ο Μαρξ ονόμαζε "προλετάριους". Αυτοί, άνθρωποι τις περισσότερες φορές ανώνυμοι, που συχνά έχουν περιπέσει στη λήθη της ιστορίας, υπήρξαν -και είναι- οι πρωταγωνιστές των επαναστάσεων. Τέτοιοι άνθρωποι, που δεν είχαν να χάσουν "παρά μόνο τις αλυσίδες τους", ήταν οι πρωταγωνιστές της Παρισινής Κομμούνας του 1871. Και αυτούς θέλησε να ανασύρει από την ιστορική λήθη ο σκηνοθέτης Peter Watkins όταν το 2000 έφτιαχνε το μνημειώδες εξάωρο φιλμ La Commune (Paris, 1871). Εμπνεόμενος από την ταινία αυτή και τις συνθήκες δημιουργίας της, που είχαν έναν ερευνητικό και κολεκτιβίστικο χαρακτήρα, ο σκηνοθέτης Σάκης Παπακωνσταντίνου μαζί με μια ομάδα ηθοποιών θέλησε να μεταφέρει την ταξική σύγκρουση και τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε αυτήν στο δικό μας χωροχρόνο. "Ξεκινήσαμε να φτιάξουμε τους δικούς μας ήρωες, στην ελληνική πραγματικότητα" μας λέει. "Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν τίποτε, που μπορούν να τα παίξουν όλα για όλα, από άποψη απελπισίας αλλά και δοτικότητας" αναρωτιέται... Αυτό το ερώτημα και η προσπάθεια απάντησής του υπήρξε η μαγιά για την "Ελληνική Κομμούνα", την παράσταση La Commune Grecque, που παρουσιάζεται στις 9-10 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στο Γκαράζ Η της Πειραιώς 260. Η οικοδόμηση του κειμένου της παράστασης άρχισε σταδιακά με τη μετάφραση αποσπασμάτων των διαλόγων του φιλμ του Watkins, που δουλεύτηκαν με τους ηθοποιούς και σταδιακά "μπολιάστηκαν" με άλλα κείμενα, λογοτεχνικά (Σαραμάγκου, Μουρακάμι), θεατρικά (Μαρά-Σαντ του Πέτερ Βάις), αλλά και αγγελίες ευρέσεως εργασίας, την Ελληνική Νομαρχία κ.ά. Όλα μαζί δεμένα αδιόρατα, ώστε να αποτελέσουν "μια ενιαία γλώσσα, μια οργανική ενότητα, στην προσπάθεια να φτιάξουμε μια πραγματικότητα", όπως λέει ο σκηνοθέτης, που θα αποτελεί το απόσταγμα της ταξικής αντιπαράθεσης στο σήμερα. Μέσα από μια αφαιρετική απόδοση, που δεν ακολουθεί μια αυστηρή αφηγηματικότητα, ο Σάκης Παπακωνσταντίνου σκηνοθετεί μια εξέγερση στο κέντρο της Αθήνας. Εργάτες, άνεργοι, άστεγοι και μετανάστες έχουν βγει στους δρόμους, διεκδικώντας το τέλος της αδικίας και της εξαθλίωσης. Μια επανάσταση στην Ελλάδα, όπου η ζωή έχει γίνει εφιαλτική... Οι αναφορές είναι αναγνωρίσιμες, μέσα, π.χ., από ονόματα δρόμων όπως η Β. Σοφίας, διατηρώντας όμως εκείνη την απόσταση που θέλει απλά να ξυπνήσει ένα συναίσθημα. "Δεν υπάρχει κάποιο άμεσο σχόλιο", λέει ο σκηνοθέτης, "γιατί έτσι θα παίρναμε θέση για πράγματα που δεν έχει ακόμη μεσολαβήσει χρόνος για να κατασταλάξουν και θεωρήσαμε ότι δεν έπρεπε να το κάνουμε", καταλήγει. Στη σκηνική δράση παρεμβαίνουν «δελτία ειδήσεων» και ρεπόρτερ που παρουσιάζουν τα γεγονότα μέσα από το φίλτρο της κυρίαρχης τάξης, ακολουθώντας εδώ τη γραμμή του Watkins. Ο Σάκης Παπακωνσταντίνου δεν παραλείπει να τονίσει πως η παράσταση La Commune Grecque αποτελεί προϊόν συλλογικής δουλειάς: "Προσπαθήσαμε με τους ηθοποιούς να διαμορφώσουμε μια κοινότητα στην οποία να λειτουργήσουμε όσο γίνεται πιο δημοκρατικά, και πιστεύω ότι το καταφέραμε. Πιστέψαμε περισσότερο στην ενέργεια που μπορεί να προκύψει από μια ομάδα παρά σε μια κλασική διδασκαλία"... Οι ηθοποιοί που συγκροτούν την κοινότητα αυτή της "Ελληνικής Κομμούνας", οι περισσότεροι νέοι, που μπολιάζονται όμως με την εμπειρία κάποιων παλαιότερων, είναι οι Μάνος Βακούσης, Ναζίκ Αϊδινιάν, Δημήτρης Δημητρόπουλος, Άρτεμις Ιωάννου, Έλενα Κωνσταντινίδου, Άρης Λάσκος, Δήμητρα Μητροπούλου, Ελένη Μπέη, Νίκος Ντάλας, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Ιάσων Παπαματθαίου, Στέλιος Παρρής, Ντομένικα Ρέγκου, Νίκος Σεβαστόπουλος, Νίκη Σερέτη, Νεκτάριος Σμυρνάκης, Μαρία Καστάνη, Χάρις Συμεωνίδου, Αγγελική Τόμπρου, Παντελής Φλατσούσης. Τη δραματουργική επεξεργασία έκανε η Λουίζα Αρκουμανέα, τα σκηνικά ο Παπαγιάννης και τη μουσική ο Ευθύμης Θεοδόσης. ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ

Ηλεκτρονικές μηχανές καταγράφουν τις αναγνωστικές συνήθειές μας.Καταργείται η ιδιωτικότητα - Το θέμα θέτει η Wall Street Journal

Μεγάλη συζήτηση έχει ανάψει στον αμερικανικό και στον βρετανικό Τύπο τις τελευταίες ημέρες για την ιδιωτικότητα στην ψηφιακή ανάγνωση.
Το θέμα έθεσε πρώτη η εφημερίδα Wall Street Journal, η οποία αποκάλυψε ότι το διάβασμα δεν αποτελεί πλέον ιδιωτική υπόθεση, διότι οι e-readers, ελληνιστί οι ψηφιακές μηχανές ανάγνωσης, δεν είναι αθώα εργαλεία αλλά κατασκοπεύουν 24 ώρες το 24ώρο τις αναγνωστικές πρακτικές μας: σε ποιον τόπο βρισκόμαστε όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, ποια βιβλία προτιμούμε, πόσες σελίδες διαβάζουμε από το καθένα πριν το παρατήσουμε, πόσες ώρες την ημέρα αφιερώνουμε στο διάβασμα και ποιες, με τι ρυθμό προχωράει η ανάγνωση σε κάθε βιβλίο, τι υπογραμμίζουμε, σε ποιες σελίδες επανερχόμαστε… τα πάντα! Tι γίνεται με αυτές τις πληροφορίες; Συλλέγονται και δρομολογούνται… πού; Σε κάθε ενδιαφερόμενο και κυρίως στους εκδότες, οι οποίοι μπορούν πλέον να γνωρίζουν όχι μόνο πόσα αντίτυπα πούλησε ένα βιβλίο αλλά και αν πραγματικά διαβάστηκε, πόσο σύντομα, ποιες παράγραφοι από το βιβλίο άρεσαν κτλ. Οι εκδότες ενδιαφέρονται για τέτοιες πληροφορίες, ειδικά εκείνοι που εκδίδουν βιβλία μαζικής κατανάλωσης ή μυθιστορηματικές σειρές με τους ίδιους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες σε νέες περιπέτειες. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι χρήσιμο, λένε, να γνωρίζουν τι άρεσε και τι δεν άρεσε στους αναγνώστες, ώστε στο επόμενο βιβλίο της σειράς να πράξει αναλόγως ο συγγραφέας. Ποιες συσκευές κρατούν αυτά τα στοιχεία; Όλες όσες παρέχουν τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ. Γι' αυτό και η Amazon και άλλες εταιρείες παραγωγής και διάθεσης ηλεκτρονικών συσκευών ανάγνωσης ισχυρίζονται ότι μπορεί, πολύ απλά, ο αναγνώστης που θέλει να αποτρέψει την «παρακολούθηση» να απενεργοποιήσει τη δυνατότητα αυτή, να είναι off-line, και να επιστρέψει στην ιδιωτικότητα της μοναχικής ανάγνωσης. Και θυμίζουν ότι αυτό ήταν το πλεονέκτημα των συσκευών αυτών για πολλούς αναγνώστες, ευθύς εξαρχής: Τις αγόραζαν για να μπορούν να διαβάζουν ό,τι θέλουν στο μετρό και στο λεωφορείο χωρίς τα αδιάκριτα μάτια των γύρω να τους περιεργάζονται και να προσπαθούν να διαβάσουν τον τίτλο στο εξώφυλλο του βιβλίου τους. Οι κατασκευαστές του Kobo, για παράδειγμα, παραδέχονται ότι συλλέγουν στοιχεία, αλλά φροντίζουν προκειμένου αυτά τα προσωπικά δεδομένα να μη διαχέονται παντού: «Δεν καταγράφουμε ατομικά στοιχεία, μόνο συγκεντρωτικά, που αφορούν το ενδιαφέρον για έναν συγκεκριμένο τίτλο ή για ένα λογοτεχνικό είδος, και αυτές τις πληροφορίες στέλνουμε στους εκδότες», λέει στον βρετανικό Guardian ο Tοντ Χάμφρι, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Kobo. Τον πιστεύουμε; Πάντως, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, πολλές από τις εμπειρίες που προσφέρει η συσκευή ανάγνωσης της εταιρείας του, όπως η δυνατότητα να μοιραστεί κανείς παραγράφους και φράσεις του βιβλίου με φίλους του στο Facebook και στο Twitter, τις ζήτησαν οι ίδιοι οι αναγνώστες. «Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν ενδοιασμούς να μοιραστούν προσωπικά δεδομένα, αναγνωρίζουν ότι πολλές προσωπικές πληροφορίες, προτιμήσεις και απαρέσκειές τους είναι ήδη γνωστές». Σε έναν κόσμο όπου η αγορά καταγράφει κάθε μας κίνηση και κάθε συνήθεια για να αξιοποιήσει εμπορικά την πληροφορία στο μέλλον, η συλλογή αυτών των στοιχείων από τις μηχανές ηλεκτρονικής ανάγνωσης αποτελεί ακόμη μία παραβίαση της ιδιωτικότητάς μας, εκτός και αν παραιτηθούμε ακριβώς από αυτές τις δυνατότητες που οι συσκευές αυτές ήρθαν να μας προσφέρουν - πράγμα το οποίο η γενιά του Facebook δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει. ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,Κουζέλη Λαμπρινή

Δώσαμε σουλτανίνα, πήραμε το Μαντείο

Η περιπετειώδης ιστορία του θαμμένου ιερού με ένα χωριό χτισμένο πάνω του και με τους πόρους που δεν υπήρχαν τον 19ο αιώνα για την απαλλοτρίωσή του και το διπλωματικό πόκερ του Τρικούπη με τους Γάλλους για την ανασκαφή με αφορμή το πρόγραμμα επεμβάσεων στο θέατρο.
Η ανασκαφή της ανατολικής πλευράς του κοίλου από τους γάλλους αρχαιολόγους Ενα θέατρο, η σουλτανίνα και μια ανασκαφή. Από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα, αφού αφορούσε το ιερό των Δελφών θαμμένο κάτω από τόνους χώματος και από μερικές δεκάδες νεότερα σπίτια. Η σταφίδα εξάλλου ήταν το διαπραγματευτικό χαρτί της ελληνικής κυβέρνησης τον 19ο αιώνα για την εξαγωγή της στη Γαλλία σε αντάλλαγμα της παραχώρησης της ανασκαφής των Δελφών στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Και τέλος το θέατρο. Το μεγαλύτερο οικοδόμημα του τεμένους κάτω από τους βράχους των Φαιδριάδων, εκεί όπου οι αρχαίοι διεξήγαγαν τους μουσικούς αγώνες των Πυθίων υπό την προστασία των Μουσών και προς τιμήν του Απόλλωνα Μουσαγέτη. Ενα μνημείο που σιγεί λόγω της κατάστασης διατήρησής του, με μόνη εξαίρεση τη χθεσινή μουσική εκδήλωση του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών. Πτώσεις βράχων, νεροποντές και άλλα καιρικά φαινόμενα απειλούν το θέατρο των Δελφών, ενώ από το 1895 που ήρθε στο φως ουσιαστική αποκατάσταση - αναστήλωση ουδέποτε δέχθηκε. Αυτό το νέο κεφάλαιο ανοίγει λοιπόν τώρα στην ιστορία του χάρη στο πρόγραμμα επεμβάσεων που στοχεύει στα ευπαθή σημεία του ώστε, όπως λέει η αρχιτέκτων κυρία Λιάνα Χλέπα που πραγματοποίησε τη μελέτη, «να ληφθούν μέτρα για την αποτροπή και τον περιορισμό διαβρωτικών παραγόντων που το παραμορφώνουν θέτοντας σε κίνδυνο την ακεραιότητά του». Η πρωτοβουλία του «Διαζώματος» για τη χρηματοδότηση της μελέτης με 100.000 ευρώ από τη χορηγία δύο σεβάσμιων κυριών από την Αρκαδία, των αδελφών Ανδριοπούλου, και η επικείμενη ένταξή του στο ΕΣΠΑ με 1,2 εκατ. ευρώ εξασφαλίζουν το έργο. «Το θέατρο διατηρεί τη μνημειακή του διαμόρφωση σε μεγάλο βαθμό, παρά τις απογυμνωμένες περιοχές του, γι' αυτό και οι επεμβάσεις δεν έχουν σκοπό να αλλάξουν τη φυσιογνωμία του ή τη συνάφειά του με το δελφικό τοπίο, που σώζεται σε ερειπιώδη κατάσταση, αλλά κατ' αρχάς να προστατέψουν το ίδιο από την περαιτέρω φθορά διασφαλίζοντας παράλληλα και την ακίνδυνη επίσκεψή του από το κοινό» λέει η κυρία Χλέπα. Τέσσερις τουλάχιστον μεγάλες φυσικές καταστροφές μετρούνται άλλωστε στους Δελφούς μόνο από τα τέλη του 19ου αιώνα: ο σεισμός του 1870, η βραχόπτωση στη Μαρμαριά το 1905, η λασποθύελλα του 1935 και η μεγάλη κατολίσθηση βράχων το 1980. Οσο για τις μικρότερες, ουκ έστιν αριθμός, αφού πέτρες πέφτουν διαρκώς μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, φαινόμενο ωστόσο όχι σημερινό, αφού και η οικοδόμηση της ελληνιστικής φάσης του θεάτρου τον 2ο π.Χ. αιώνα φαίνεται ότι είχε διακοπεί πάλι από φυσική καταστροφή. Η σιγή Οταν το 394 π.Χ. ο Μέγας Θεοδόσιος απαγόρευσε την άσκηση της παλιάς λατρείας, το ιερό έκλεισε και το Μαντείο σίγησε οριστικά, ενώ τα μνημεία άρχισαν να θάβονται από τις επιχώσεις. Το 1436 όμως ο έμπορος Κυριάκος ο Αγκωνίτης προλαβαίνει να δει το θέατρο και να ταυτίσει τη θέση των Δελφών από επιγραφές. Ακολούθως πάνω στα ερείπια εμφανίζεται ένα χωριό, το Καστρί, με ονομασία που παραπέμπει φυσικά στα εξάρματα των αρχαίων οικοδομημάτων. Ο πρώτος που ενδιαφέρεται για τους Δελφούς στα νεότερα χρόνια είναι το 1829 ο κυβερνήτης Καποδίστριας, που στέλνει τον γερμανό αρχιτέκτονα Ε. Laurent στη νεκρόπολη για να κάνει ανασκαφές. Το 1841 ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής αναγνωρίζει το θέατρο, «παρ' όλο που όλο αυτό το τμήμα του βράχου καλύπτεται από οικίες», όπως γράφει, και δέκα χρόνια αργότερα το επισημαίνει και ο Φλομπέρ. Για την αποκάλυψη του ιερού των Δελφών όμως θα συναγωνισθούν Ελληνες, Γάλλοι και Γερμανοί. Αλλά πρώτα θα έπρεπε να απομακρυνθεί το χωριό - άλλωστε και οι κάτοικοί του ήθελαν να εγκατασταθούν αλλού μετά τον σεισμό του 1870. Αίτημα στο οποίο η Ελλάδα αδυνατούσε να ανταποκριθεί. Και εδώ αρχίζει να παίζει ρόλο η εξωτερική πολιτική και η διπλωματία! Η κυβέρνηση Κουμουνδούρου για τη σύσφιγξη των ελληνογαλλικών σχέσεων υπόσχεται να αναθέσει στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή την ανασκαφή των Δελφών εξισορροπώντας έτσι την παραχώρηση της Ολυμπίας στους Γερμανούς. Η στιγμή ήταν κατάλληλη επειδή η Γαλλία δεν είχε ακόμη διευθετήσει τη διπλωματική της βοήθεια στην Ελλάδα, η οποία από τη μεριά της ήθελε συμμάχους προκειμένου να επιτύχει στο συνέδριο του Βερολίνου την εκ νέου προσάρτηση της Θεσσαλίας. Στις εκλογές του 1881 όμως αναδεικνύεται ο Χαρίλαος Τρικούπης, ο οποίος διαβεβαιώνει μεν ότι θα τηρήσει τη συμφωνία αλλά θέλει και να επωφεληθεί για να επιτύχει τη σύναψη εμπορικής σύμβασης που θα ευνοούσε την εξαγωγή σουλτανίνας στη Γαλλία! Εν τέλει η συμφωνία υπογράφεται το 1891, με τη γαλλική Βουλή να εγκρίνει την εκταμίευση του τεράστιου για την εποχή εκείνου ποσού των 500.000 χρυσών γαλλικών φράγκων για την απαλλοτρίωση του χωριού και την ανασκαφή. Η οργάνωσή της, που ανατίθεται στον Th. Homolle, ο οποίος είχε ήδη ανασκάψει το ιερό της Δήλου, αρχίζει το 1892, ενώ το θέατρο αποκαλύπτεται το 1895. Οι δυσκολίες της ανασκαφής βέβαια ήταν πολλές, καθώς έπρεπε να απομακρυνθούν τόνοι χώματος, ενώ παράλληλα η προσέγγιση των Δελφών γινόταν μόνο μέσω Ιτέας, αφού ο δρόμος Λιβαδειάς - Δελφών διανοίχθηκε μόλις το 1935. Η αρχή Χτισμένο σε υψόμετρο 550 μέτρων στη βορειοδυτική γωνία του ιερού, το θέατρο είναι σε επαφή από τη μία πλευρά με τον περίβολο ενώ από την άλλη οριοθετείται από μια βαθιά μισγάγγεια (ρέμα) των Φαιδριάδων που συγκεντρώνει τα νερά της βροχής αποτελώντας έτσι μια σταθερή απειλή για το μνημείο. Τη σημερινή μορφή του την πήρε περί το 160-59 π.Χ. με χορηγία του Ευμένη Β' του ελληνιστικού βασιλείου της Περγάμου, ενώ τον 1ο μ.Χ. αιώνα έγιναν μετατροπές από τους Ρωμαίους για να ακολουθήσουν και πολλές επισκευές ή τροποποιήσεις. Η αρχική μορφή του έτσι δεν είναι γνωστή, πιθανολογείται μόνο ότι οι θεατές κάθονταν σε ξύλινα καθίσματα ή απευθείας στο έδαφος, ενώ το πρώτο λίθινο θέατρο χτίστηκε τον 4ο π.Χ. αιώνα από ντόπιο ασβεστόλιθο. Το πλέον σημαντικό χαρακτηριστικό του θεάτρου πάντως είναι η μεγάλη του κλίση, κατά 54%, κάτι που προέκυψε από τη γεωμορφολογική ιδιαιτερότητα του τόπου αλλά και από τον περιορισμένο χώρο. Το κάτω κοίλο έχει 27 σειρές εδωλίων και 7 κερκίδες, ενώ στο άνω (επιθέατρο) υπάρχουν 8 σειρές εδωλίων και 6 κερκίδες. Η πλακόστρωτη ορχήστρα έχει σήμερα σχήμα πετάλου, θεωρείται βέβαιον όμως ότι αρχικά ήταν πλήρης κύκλος, κάτι που άλλαξε στη Ρωμαϊκή Εποχή. Το θέατρο φιλοξενούσε στην αρχαιότητα περί τις 5.000 θεατές, αλλά οι θέσεις που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθούν σήμερα δεν υπερβαίνουν τις 1.000. Πρόβλεψη για χρήση ωστόσο επί του παρόντος δεν υπάρχει. Αλλο ιδιαίτερο στοιχείο του είναι οι επιγραφές απελευθέρωσης δούλων στους αναλημματικούς τοίχους των παρόδων αλλά και τα ενεπίγραφα εδώλια. Σημαντικός αριθμός τους φέρει εγχάρακτα γράμματα, ένα είδος αρίθμησης στα ρωμαϊκά χρόνια, ενώ διακρίνονται και τα αξιώματα διαφόρων λειτουργών ή τα ονόματα επιφανών ιδιωτών, όπως αυτό της ρωμαίας Μέμμιας Λούπας (Memmia Lupa), η οποία ήταν αρχηγός των Θυιάδων κατά την ύστερη Ρωμαϊκή Εποχή και είχε γραμμένο το όνομά της σε δώδεκα εδώλια! Η επέμβαση «Σώζεται το μεγαλύτερο μέρος του κοίλου αλλά είναι απογυμνωμένες οι δύο ακραίες περιοχές του» λέει η κυρία Χλέπα προσδιορίζοντας έτσι τα σημεία όπου θα γίνουν οι κύριες επεμβάσεις. Στον αριθμό των 109 φθάνουν οι διάσπαρτοι λίθοι του θεάτρου - εδώλια και θραύσματα - που είναι προσωρινά τοποθετημένοι σε διάφορα σημεία του αρχαιολογικού χώρου ή είναι ενσωματωμένοι σε αργολιθοδομές ή βρίσκονται καταχωμένοι. Σύμφωνα με τη μελέτη, για την οποία η κυρία Χλέπα συνεργάστηκε με τον πολιτικό μηχανικό κ. Κώστα Παπαντωνόπουλο, τοποθετούνται στην αρχική τους θέση 20 ακέραια εδώλια. Συμπληρώνονται οι κλίμακες ως το ύψος που σώζονται οι κερκίδες (περί τα επτά μέτρα). Γίνεται διαμόρφωση των απογυμνωμένων από εδώλια περιοχών με γεωύφασμα, πάνω από το οποίο θα στρωθεί ψιλό χαλίκι. Συμπληρώνεται το τείχος που βρίσκεται στο άνω μέρος του επιθεάτρου σε ύψος 1,50 μέτρου και πίσω του κατασκευάζεται ο απολύτως απαραίτητος αποστραγγιστικός αγωγός. Από εκεί και πάνω θα διαμορφωθεί το πρανές που φθάνει ως τον δρόμο των Δελφών, όπου το υπάρχον στηθαίο θα υψωθεί ως το 1,20 μ. για την καλύτερη προφύλαξη του αρχαιολογικού χώρου από τις πτώσεις βράχων. «Πρόκειται για ένα σπουδαίο έργο για τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών» λέει εξάλλου η προϊσταμένη της Ι' Εφορείας Αρχαιοτήτων κυρία Αθανασία Ψάλτη, επισημαίνοντας ότι προηγήθηκαν δύο ακόμη σημαντικά έργα: η στερέωση των βραχωδών πρανών στην Κασταλία και στην περιοχή του Σταδίου, για τα οποία μάλιστα ζητήθηκε η συνδρομή ελβετών βραχολόγων που υπέδειξαν τα πλέον ευπαθή σημεία των Φαιδριάδων. Παράλληλα πρόκειται να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ και το έργο ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου με 600.000 ευρώ, χάρη στο οποίο θα υπάρξει προσβασιμότητα για άτομα με κινητικά προβλήματα. Από τα Πύθια ως τις Δελφικές Εορτές Αγώνες φωνητικής και ενόργανης μουσικής διεξάγονταν κατά την αρχαιότητα στο θέατρο των Δελφών, στο πλαίσιο των Πυθίων, προς τιμήν του Απόλλωνα, αλλά και θρησκευτικές εορτές και τελετουργίες. Η σπουδαιότητα των μουσικών αγωνισμάτων άλλωστε είναι αυτή που διαχώριζε τα Πύθια από τους άλλους πανελλήνιους αγώνες. Από τον 3ο π.Χ. αιώνα εξάλλου το θέατρο φιλοξενούσε επίσης τους αγώνες των Σωτηρίων προς τιμήν του Διός Σωτήρος και του Απόλλωνος. Θα περνούσαν πολλοί αιώνες ωστόσο ώσπου να αναβιώσει το θέατρο στη νεότερη εποχή. Οι Δελφικές Εορτές που οραματίστηκαν ο Αγγελος Σικελιανός και η σύζυγός του Εύα Πάλμερ ανοίγουν το θέατρο τον Μάιο του 1927 προκειμένου να παρουσιασθεί ο «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, σε μετάφραση Ι. Γρυπάρη. Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται τραγωδία σε αρχαίο θέατρο, ενώ στο στάδιο του ιερού πραγματοποιούνται αθλητικοί αγώνες, καθώς και αρχαίοι χοροί αλλά και λαϊκοί, λαμπαδηδρομίες και εκθέσεις λαϊκής τέχνης. Το γεγονός τυγχάνει μεγάλης δημοσιότητας διεθνώς, άλλωστε το παρακολούθησαν δημοσιογράφοι από όλον τον κόσμο, και η συγκίνηση στο κοινό είναι μεγάλη, παρ΄ ότι δεν θα λείψουν και τα ειρωνικά σχόλια. Τρία χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 1930, στη διάρκεια των Δεύτερων Δελφικών Εορτών, το θέατρο θα φιλοξενήσει την παράσταση των «Ικέτιδων» του Ευριπίδη. Ειδική άδεια μάλιστα είχε παραχωρηθεί από τον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Παπανδρέου για τη συμπλήρωση των κατεστραμμένων εδωλίων του θεάτρου με ξύλινα καθίσματα, την αρίθμησή τους με χάρτινες πινακίδες και την ανέγερση σκηνικού ικριώματος. Βασική προϋπόθεση ήταν βεβαίως να μην προκληθούν βλάβες στα μνημεία και να αποκατασταθεί ο χώρος μετά το πέρας των εορτών. ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Η ελληνική κρίση μέσα από το βλέμμα ενός νεαρού Γερμανού

Οι συνέπειές της για την Ελλάδα όπως καταγράφηκαν από τον φακό του σκηνοθέτη Φλόριαν Τάλχοφερ
Στην Αθήνα θα βρίσκεται από τη Δευτέρα ο γερμανός καλλιτέχνης και κινηματογραφιστής Φλόριαν Τάλχοφερ για την παρουσίαση του διαδραστικού κινηματογραφικού πειράματος με τίτλο «Το χρήμα και οι Ελληνες». Η παρουσίαση θα γίνει την Πέμπτη στο ΒΕΤΟΝ 7, σε μια πρωτότυπη εικαστική εγκατάσταση με πολλές οθόνες, κλιπ από την ταινία και στιγμιότυπα ενός οδοιπορικού στην Ελλάδα. Στα τέλη του 2011 με αρχές του 2012 ο Τάλχοφερ και η Ελληνίδα Ελισάβετ Aγκου ταξίδεψαν σε όλη την Ελλάδα για να μιλήσουν με ανθρώπους διαφορετικού προφίλ και όλων των ηλικιών για τις αιτίες και τις συνέπειες της κρίσης. Από το ταξίδι αυτό προέκυψε μια κινηματογραφική καταγραφή για μια χώρα σε μετάβαση: εμπειρίες, συνεντεύξεις και προσωπικές στιγμές αποτυπώνουν εντυπωσιακά την παρούσα κατάσταση, έτσι όπως τη βιώνουν οι Ελληνες και οι Ευρωπαίοι. Το ενδιαφέρον ωστόσο στο εγχείρημα «Το χρήμα και οι Ελληνες» είναι ότι «ο θεατής καλείται να συμμετάσχει ενεργά στη δημιουργία της ταινίας», όπως αναφέρει ο Τάλχοφερ. Αυτό προκύπτει από το «σύστημα» Korsakow, τη δημιουργία μιας διαδραστικής ταινίας μη γραμμικής αφήγησης που δεν αποτελείται από σκηνές (όπως μια συνηθισμένη ταινία), αλλά από σύντομες αφηγηματικές ενότητες (Smallest Narrative Units). Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σε αυτή τη δραστηριότητα είναι ότι η διαδοχική σειρά των ενοτήτων ποικίλλει σε κάθε θέαση της ταινίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η σειρά που ακολουθούν τα SNUs είναι τυχαία. Αντιθέτως έχει πάντα νόημα, αφού την ορίζει ο ίδιος ο θεατής, ο οποίος έχει τη δυνατότητα έτσι να επηρεάσει, αλλά παράλληλα και να σχολιάσει την ταινία. «Με την αξιολόγηση και τον σχολιασμό του θα καθοριστεί ποιες σκηνές θα συμπεριληφθούν στην ταινία. Η κάθε μία αξιολόγηση και το κάθε ένα σχόλιο αποτελούν σημαντική βοήθεια» λέει ο Τάλχοφερ. Τα στάδια που ο θεατής πρέπει να περάσει για να συμμετάσχει είναι να εγγραφεί στη σελίδα http://dgudg.de/gr/en, να αποκτήσει πρόσβαση στα κλιπ, να τα αξιολογήσει και να τα σχολιάσει. H συμμετοχή των θεατών θα επηρεάσει την εξέλιξη της ταινίας και θα καθορίσει το τελικό περιεχόμενο του ντοκυμαντέρ, το οποίο θα αποτελείται από 50 - 70 κλιπ και θα ανέβει στο Internet τον Ιούλιο του 2012. Oσοι έχουν αξιολογήσει πάνω από 15 κλιπ (είτε online είτε σε live previews) παίρνουν αυτόματα μέρος στην κλήρωση για ένα ταξίδι. Αν ο νικητής είναι από τη Γερμανία, θα κερδίσει ένα ταξίδι στην Αθήνα, όπου θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την πρεμιέρα του Korsakow show τον Οκτώβριο. Αν ο νικητής είναι από την Ελλάδα, θα κερδίσει ένα ταξίδι στο Βερολίνο, όπου θα έχει επίσης τη δυνατότητα να παρακολουθήσει ένα Korsakow show. Και στις δύο περιπτώσεις είναι καλυμμένα τα αεροπορικά εισιτήρια και τα έξοδα διαμονής για δύο ημέρες σε ξενοδοχείο. Ετσι συντίθεται ο πυρήνας ενός ποικιλόμορφου εγχειρήματος, του οποίου οι μορφές έκφρασης (διαδικτυακή ταινία τεκμηρίωσης, εικαστική εγκατάσταση, live talk show) είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ενεργό συμμετοχή του κοινού. Εικαστική Εγκατάσταση - Φλόριαν Τάλχοφερ Εγκαίνια, παρουσία του καλλιτέχνη, την Πέμπτη στις 20.00, BETON 7 12 Ιουλίου - 8 Σεπτεμβρίου 2012, Δευτέρα - Παρασκευή, 14.30 -20.30 ΒΕΤΟΝ 7, Πύδνας 7, Βοτανικός, 118 55, Αθήνα, τηλ.: +30 210 7512625, www.beton7.com ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,Ζουμπουλάκης Γιάννης

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Ο Καραβάτζο που δεν είδαμε ποτέ, στο «φως» εκατό άγνωστα έργα

Κλίκ στο τίτλο για να δείτε τα σχεδια του Καραβάτζο από την Repubblica Ρώμη, Ιταλία
Ένα από τα σκίτσα που αποδίδονται στον νεαρό Καραβάτζο (Φωτογραφία: ΑΠΕ ) Για την ιστορία της τέχνης θα μπορούσε να είναι ένα σημείο καμπής. Εκατό έργα -σκίτσα και ορισμένοι πινάκες- που είχε φιλοτεχνήσει ο φημισμένος αναγεννησιακός ζωγράφος Καραβάτζο όταν ήταν σε νεαρή ηλικία ανακαλύφθηκαν από ιστορικούς της τέχνης στο σώμα μίας συλλογής που φυλασσόταν στο εσωτερικό του Παλάτσο Σφορτσέσκο στο Μιλάνο. Τα σχέδια και οι πίνακες, των οποίων η αξία εκτιμάται σε 700 εκατ. ευρώ, βρίσκονταν ενσωματωμένα στο γνωστό «Κληροδότημα Πετερτσάνο», του ζωγράφου Σιμόνε Πετερτσάνο δίπλα στον οποίο ο νεαρός Καραβάτζο, ως μαθητής του, έκανε τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα. Ο Καραβάτζο μαθήτευσε δίπλα στον Πετερτσάνο από το 1584 έως το 1588 και μέχρι σήμερα θεωρείτο ότι δεν είχε διασωθεί κανένα έργο από τη νεότητά του. Newsroom ΔΟΛ

Αρχειοθήκη ιστολογίου