Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων:"Τα μνημεία δεν έχουν φωνή, εσύ έχεις"

Μ' αυτή τη φράση καταλήγει το σποτ που δημιούργησε από τον περασμένο Μάιο ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο πλαίσιο της διεθνούς καμπάνιας ευαισθητοποίησης της ελληνικής και διεθνούς κοινής γνώμης για τους κινδύνους που κρύβει η μνημονιακή πολιτική για την πολιτιστική μας κληρονομιά. Παρά τη θετική του απήχηση στο εξωτερικό, στην ημεδαπή το σποτ "κόπηκε" από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, στη συνεδρίαση της Τρίτης, με την αιτιολογία ότι φοβίζει τον κόσμο, αποτρέποντάς τον να επισκευθεί τα ελληνικά μουσεία. Το σποτ που κυκλοφορεί ευρέως στο Διαδίκτυο εδώ και μήνες δείχνει ένα κοριτσάκι που επισκέπτεται με τη μητέρα του το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο να απομακρύνεται απ' αυτή και καθώς περιφέρεται στις αίθουσές του να σταματά μπροστά στο άγαλμα της Φρασίκλειας. Σαν να αναπτύσσει μια κρυφή συνομιλία με το άγαλμα και χαμογελά. Ξαφνικά ένα χέρι τραβά απότομα το κορίτσι, σαν κάποιος να το απαγάγει. Στην επόμενη σκηνή, το κορίτσι είναι στη θέση του, λείπει όμως από τη βάση της η Φρασίκλεια. Τότε πέφτει μια καρτέλα, που γράφει "Δεν υπάρχει μέλλον". Η επόμενη καρτέλα γράφει "Χωρίς παρελθόν" και κλείνει με τη φράση "Τα μνημεία δεν έχουν φωνή, εσύ έχεις". "Η απόφαση αυτή μας σόκαρε και μας θλίβει βαθιά" λέει η πρόεδρος του ΣΕΑ Δέσποινα Κουτσούμπα, η οποία εις μάτην προσπάθησε να αντιστρέψει την επιχειρηματολογία των μελών του ΚΑΣ, προσθέτοντας ότι "εξεπλάγην από την επιχειρηματολογία μελών του Συμβουλίου ότι διασύρουμε τη χώρα, ειδικά μάλιστα για μια καμπάνια που εδώ και έξι μήνες έχει στρέψει το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης και των μίντια με θετικό τρόπο στις αρχαιότητες της Ελλάδας". Η κ. Κουτσούμπα εξηγεί ότι "το τηλεοπτικό σποτ ήταν αποτέλεσμα δουλειάς μελών του Συλλόγου και κινηματογραφιστών, επιστημόνων δηλαδή και καλλιτεχνών, που δούλεψαν όλοι αφιλοκερδώς και με μεγάλη έγνοια για την πολιτιστική μας κληρονομιά. Είναι πραγματικά κρίμα μια πρωτοβουλία που θα έπρεπε να την αναλάβει το ίδιο το υπουργείο Πολιτισμού να την απαγορεύει και να τη χλευάζει. Ας παραδεχτούν τουλάχιστον την αλήθεια, ότι δεν τους ενοχλεί το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά το ίδιο το μήνυμα: "Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς παρελθόν". Παρ' ότι το σποτ έχει εγκριθεί από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το ΚΑΣ το απέρριψε, θέλοντας προφανώς να καταστήσει σαφές ότι για τα ζητήματα της προστασίας της εθνικής μας κληρονομιάς δεν μπορεί ουδείς άλλος να έχει λόγο πλην της ηγεσίας του υπουργείου. Αποκρύπτοντας ωστόσο τους κινδύνους που προκύπτουν από τις περικοπές κονδυλίων και την αποψίλωση των μνημείων και των μουσείων από ανθρώπινο δυναμικό γίνεται ακόμα πιο δυνατό το μήνυμα του σποτ του ΣΕΑ ότι η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι απολύτως ευάλωτη. Ίσως είναι καιρός να επανέλθει στο προσκήνιο η πάγια θέση του ΣΕΑ για την απεμπλοκή του ΚΑΣ από το σφικτό εναγκαλισμό του με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ και η πρότασή του να προεδρεύει του Συμβουλίου ανώτατος δικαστικός, τα μέλη του να ορίζονται εξ οφίτσιο ή με εκλογή από τους φόρους που εκπροσωπούν και να μη διορίζονται από την πολιτική ηγεσία ώστε να διασφαλίζεται η ανεξαρτησία των αποφάσεών τους. Π.Κρ. ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ

Κατανυκτική ατμόσφαιρα στο Ηρώδειο :"Τον καιρό της φρίκης θα τραγουδάμε ακόμα;" "Ναι, το τραγούδι της φρίκης"

Τον καιρό της φρίκης θα τραγουδάμε ακόμα;" ακούστηκε από τα μεγάφωνα του Ηρωδείου. "Ναι, το τραγούδι της φρίκης" ήρθε κοφτή η απάντηση του Θάνου Μικρούτσικου. Τα φώτα μόλις είχαν κλείσει, η μεγάλη "Συνάντηση" ξεκινούσε. Με Μπρέχτ: "Άννα μην κλαις"... Στο κατάμεστο Ηρώδειο προχθές το βράδυ, παρακολούθησε το αποκορύφωμα της φετινής συνεργασίας του Θάνου Μικρούτσικου με τη Μαρία Φαραντούρη στην ίδια σκηνή, στην εμβληματική "Κατάσταση Πολιορκίας" του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Ρένας Χατζιδάκη. Συγκίνηση, περίσκεψη και ενθουσιασμός, την ώρα που η μουσική και το τραγούδι απλώνονταν σε χιλιάδες στόματα. Γιατί δεν ήταν μια απλή συναυλία η προχθεσινή. Ήταν πρώτα απ' όλα μια μυσταγωγία και μαζί ένα "ευχαριστώ" στον Μίκη Θεοδωράκη για το εμβληματικό του έργο. Αυτό το "ευχαριστώ" ο κόσμος το έδωσε απλόχερα στον συνθέτη και την ώρα που μπήκε στο Ρωμαϊκό Ωδείο, αλλά και όταν τελείωσε η "Κατάσταση Πολιορκίας" ολοκληρώνοντας το πρώτο μέρος της συναυλίας. Ο Μίκης, αδυνατώντας να ανέβει στη σκηνή, κάλεσε τον Θάνο Μικρούτσικο να κατέβει στον θώκο όπου καθόταν. "Σ' ευχαριστώ, με συγκίνησες" ψιθύρισε ο Μίκης στο αυτί του ομοτέχνου του. Οι δυο συνθέτες αγκαλιάστηκαν και ο κόσμος χειροκροτούσε, χειροκροτούσε. Και η Μαρία Φαραντούρη, η πρώτη και μοναδική στη συνείδηση του κοινού ερμηνεύτρια του έργου, χειροκροτούσε κι εκείνη από τη σκηνή. Όρθιο όλο το Ηρώδειο αποθέωνε τον Μίκη και τον Θάνο στη μοναδική αυτή στιγμή. Μοναδική καθήμενη η Αλέκα Παπαρήγα. Με τη δωρικότητα και λυρικότητά της φωνής της, με την τρυφεράδα που εξέπεμπε η ερμηνεία της απέναντι στη δυναμική παρουσία των κρουστών που απέδωσε ο Νίκος Τουλιάτος και η "Ηχόδρασή" του και τη μοναδικότητα των πνευστών του Θύμιου Παπαδόπουλου, επιβεβαιώθηκε ως η πρώτη και η μέγιστη διδάξασα της "Κατάστασης Πολιορκίας". Μαζί της και ο Κώστας Θωμαΐδης επιβεβαίωσε τις επιλογές του Θάνου Μικρούτσικου όπως και ο συνθέτης Θοδωρής Οικονόμου στο δεύτερο πιάνο. Και μαζί τους οι Γιώτης Κιουτσόγλου (ηλ. μπάσο), Χρήστος Περτσινίδης (κιθάρα), Άκης Γαβαλάς (ντραμς). Ήταν μια μυσταγωγία. Παρακολουθούσε με κατάνυξη τη μουσική και, όταν ο στίχος μιλούσε κατευθείαν στο θυμικό, σαν να διαπερνούσε ηλεκτρικό ρεύμα το Ηρώδειο. "Η ενορχήστρωση του Μικρούτσικου έδεσε το έργο, το ανέδειξε όλο το μεγαλείο του" έλεγε γνωστός μουσικός. "Είναι συγκλονιστικό αυτό που παρακολουθούμε" έλεγε η κυρία από την μπροστινή κερκίδα στον συνοδό της. Ήταν και σαν άτυπη πολιτική συνεύρεση. Της Αριστεράς. Όχι μόνο γιατί την παρακολούθησαν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και πολλοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, ανάμεσά τους οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Νίκος Βούτσης, Ρένα Δούρου, Παναγιώτης Κουρουμπλής, Δημήτρης Τσουκαλάς, Αλέξης Μητρόπουλος, ο σύντροφος της Μαρίας Φαραντούρη Τηλέμαχος Χυτήρης κ.ά. Αλλά γιατί οι Αθηναίοι που βρέθηκαν στο Ηρώδειο, σε απόλυτη εναρμόνιση με τον βαθύτατα πολιτικό λόγο του ερωτικού κατά τα άλλα έργου, βρέθηκαν να αποζητούν και να συγκατανεύουν στον δημόσιο ρόλο της τέχνης. Βέβαια ο Μίκης Θεοδωράκης κατόρθωσε το... ακατόρθωτο. "Αφού δεν ενώνεται η Αριστερά, ας ενωθεί φωτογραφικά" έλεγε μετά το τέλος του πρώτου μέρους στα παρασκήνια απευθυνόμενος στον Αλέξη και την Αλέκα. Στο δεύτερο μέρος η Μαρία Φαραντούρη εξέπληξε. Έχοντας απέναντί της στο πιάνο τον Θάνο Μικρούτσικο, με μπρίο αλλά και με τον δικό της απρόβλεπτο και απόλυτα αποδεκτό τρόπο, έδωσε μια άλλη πνοή στα τραγούδια του. Αλλά και σ' αυτά των Βάιλ - Μπρεχτ, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Λούτσιο Ντάλα. Η έκπληξη της βραδιάς ακούει στο όνομα της Άννας Λινάρδου, της 26χρονης ερμηνεύτριας που τραγούδησε μοναδικά έναν αραβικό αμανέ καθώς και το "Ήθελε ακόμα" που ο Θάνος Μικρούτσικος το αφιέρωσε στη μνήμη του ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη και της πρώτης και μοναδικής ερμηνεύτριάς του Μαρίας Δημητριάδη. Πληθωρικός και ατίθασος, ο συνθέτης ευχαρίστησε στο τέλος το κοινό. "Δεν είμαι λαϊκιστής" άρχισε να λέει. Και καθώς είδε με την άκρη του ματιού την Αλέκα Παπαρήγα να συνομιλεί με την κυρία που καθόταν παρέα της, αντί να τον προσέχει... "Είμαι λαϊκιστής, Αλέκα;" τη ρωτάει παιχνιδιάρικα για να εισπράξει τη χαμογελαστή της άρνηση. Μια συναυλία θετικά ηλεκτρισμένη ήταν η προχθεσινή. "Ήταν μια συνάντηση κορυφής" μας έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας όταν τελείωσε. "Είμαστε τυχεροί που την παρακολουθήσαμε, που είδαμε τον Θεοδωράκη, τον Μικρούτσικο και τη Φαραντούρη σε μια εκπληκτική διασκευή και ενορχήστρωση ενός επικού έργου, της Κατάστασης Πολιορκίας". Και σε ακόμα πιο προσωπικό τόνο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ πρόσθεσε: "Καθώς άκουγα τη Μαρία Φαραντούρη στον 'Σταυρό του Νότου' αναρωτιόμουν γιατί δεν είχε γίνει η συνάντηση αυτή τόσον καιρό". Είναι σίγουρο ότι προχθές το βράδυ πολλοί ακόμα αναρωτήθηκαν το ίδιο. ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ

Κόρινθος: Κρυμμένη ομορφιά σε έναν τάφο

Εξαιρετικές τοιχογραφίες βρέθηκαν στην ανακάλυψη που έγινε στην Κορίνθου-Πατρών.
Ενας τάφος της Ρωμαϊκής εποχής με εξαιρετικές τοιχογραφίες και τα χρώματά τους ανέπαφα, που βρέθηκε τον περασμένο Ιανουάριο κατά τη διάρκεια εργασιών διάνοιξης στη νέα εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών πρόκειται να μεταφερθεί «ολόσωμος» στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου προκειμένου να διασωθεί και να γίνει επισκέψιμος για το κοινό. Κυρίως όμως απαιτείται η συντήρηση για τη διάσωσή του, όπως ανέφερε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ο διευθυντής Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων κ. Νίκος Μίνως. Ο τάφος, που χρονολογήθηκε στον 3ο μ. Χ. αιώνα και έχει διαστάσεις 2,40 Χ 2,30 μ. είναι θαλαμοειδής και υπόγειος ενώ η σκεπή του σχημάτιζε καμάρα, η οποία όμως έχει καταρρεύσει - για τον λόγο αυτό έχει τοποθετηθεί ένα πρόχειρο στέγαστρο. Στο εσωτερικό του, υπήρχαν δύο λάρνακες εκ των οποίων η μία περιείχε γυναικεία ταφή, όπως αποδεικνύει το καταπληκτικό πορτρέτο μιας όμορφης νέας γυναίκας, που απεικονίζεται ξαπλωμένη σε κρεβάτι (τη λάρνακα).
Με ανοιχτόχρωμα μάτια, καστανοκόκκινα μαλλιά χτενισμένα ψηλά και σαρκώδη χείλη φέρει χρυσά (ζωγραφισμένα) σκουλαρίκια ενώ το σώμα της είναι καλυμμένο με κόκκινο κλινοσκέπασμα διακοσμημένο με κίτρινες, κυανές και λευκές ταινίες. Η τεχνοτροπία του έργου μάλιστα είναι ιδιαίτερη καθώς εντοπίζεται ανάμεσα στις αρχαίες τεχνικές και τα πορτρέτα Φαγιούμ. Η διακόσμηση όμως του τάφου δεν σταματά εκεί, αφού διάφορα μοτίβα στολίζουν το κάτω μέρος της λάρνακας, τους τοίχους περιτρέχουν γιρλάντες με ταινίες και φιόγκους ενώ ένα παγόνι κυριαρχεί στην μία πλευρά. Μέσα στον τάφο εξάλλου βρέθηκαν οστά, προφανώς από ανακομιδή. Κατόπιν αυτών και προκειμένου να διασωθεί ο διάκοσμος απαιτήθηκε ειδική μελέτη για την τεκμηρίωση, τη διατήρηση των τοιχογραφιών και τη συντήρηση. Τη μελέτη συνέταξε η κυρία Μελίνα Φωτοπούλου από τη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων και έλαβε τη θετική γνωμοδότηση του ΚΑΣ. Οσο για την απόσπαση του τάφου και τη μεταφορά του εκπονείται άλλη μελέτη σε συνεργασία με τον μηχανικό κ. Δημήτρη Κορρέ, ειδικό σε παρόμοια έργα. Να σημειωθεί ότι η λάρνακα δεν έχει ανοιχτεί, όπως ανέφερε όμως ο κ. Μίνως σε μία πρώτη έρευνα, που έγινε με χρήση κάμερας υπερύθρων, η οποία εισχώρησε από μια ρωγμή εντοπίστηκαν θραύσματα αγγείου και χώμα. Η δεύτερη λάρνακα πάντως, που έχει χτιστεί κατά μήκος του ανατολικού τοίχου δεν είναι τόσο καλοδιατηρημένη. Φέρει ωστόσο διάκοσμο από πράσινη γιρλάντα και μοβ λουλούδι.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Αυγουστιάτικη πανσέληνος στον πεζόδρομο της Πανδρόσου

Μια από τις πιο ατμοσφαιρικές βραδιές του χρόνου, την Παρασκευή 31 Αυγούστου, διάλεξαν οι καταστηματάρχες της οδού Πανδρόσου στην Πλάκα να καλέσουν φίλους, πελάτες, αλλά και περαστικούς για να γνωριστούν και να γιορτάσουν με κρασί, μεζέδες και μουσική. Η αυγουστιάτικη πανσέληνος και η θέα του Ιερού Βράχου στήνουν το καλύτερο σκηνικό και οι ίδιοι βάζουν τα κεράσματα και την καλή διάθεση, καθώς μάλιστα πλησιάζουμε στο τέλος μιας ακόμα τουριστικής σεζόν, ίσως της δυσκολότερης των τελευταίων ετών. «Οι Αθηναίοι και οι τουρίστες έχουν δείξει ότι αγαπούν ιδιαίτερα την αυγουστιάτικη πανσέληνο, επισκέπτονται την Ακρόπολη, τα μουσεία, κάνουν περίπατο στο ιστορικό κέντρο. Σκεφτήκαμε λοιπόν, ότι είναι η καλύτερη ευκαιρία να οργανώσουμε αυτή τη βραδιά και γιατί όχι να την καθιερώσουμε κιόλας», λέει στο «Βήμα» ο κ. Χρήστος Θαλασσινός, ιδιοκτήτης καταστήματος. Οι εκδηλώσεις στον πεζόδρομο με τα πολύχρωμα οικογενειακά μαγαζάκια θα ξεκινήσουν στις 7.00 το απόγευμα. Επαγγελματίες κι ερασιτέχνες τραγουδιστές και παραδοσιακά συγκροτήματα θα κρατούν συντροφιά στους επισκέπτες, ανάμεσά τους κι ένας ταλαντούχος 12χρονος, γιος καταστηματάρχη της Πανδρόσου, που θα τραγουδήσει με την κιθάρα του, τραγούδια όπως «Χάρτινο το Φεγγαράκι» και «Το Ταγκό της Νεφέλης». Χάρη σε χορηγίες καταστημάτων της Πανδρόσου, σε 5 σημεία του πεζόδρομου θα στηθούν μπουφέδες με ορεκτικά, κρασί και αναψυκτικά, ενώ οι καταστηματάρχες θα κερνούν παραδοσιακά εδέσματα και θα κάνουν προσφορές σε όποιον θέλει να κρατήσει μια ανάμνηση . Κάθε επαγγελματίας επιφυλάσσει ξεχωριστές εκπλήξεις κατά τη διάρκεια της βραδιάς και οι περισσότεροι είναι γεμάτοι ιδέες για να ευχαριστήσουν τους επισκέπτες τους, όπως σχολιάζει ο κ. Θαλασσινός. Πολύχρωμα μπαλόνια με το λογότυπο Pandrossou Street Market θα μοιράζονται από παιδάκια στους μικρούς φίλους που θα επισκεφθούν την εκδήλωση. Για να εξασφαλιστεί η καλύτερη εξυπηρέτηση, καθώς και ότι δεν θα δίδεται αλκοόλ σε παιδιά κάτω των 18, στην υπηρεσία του κοινού θα είναι όσοι φέρουν στην μπλούζα τους το παραπάνω λογότυπο. Αφίσες και φυλλάδια στα ελληνικά και τα αγγλικά έχουν τυπωθεί και μοιραστεί σε ξενοδοχεία, καφέ και εστιατόρια του κέντρου της Αθήνας, προσκαλώντας Αθηναίους και επισκέπτες να γνωρίσουν τον πεζόδρομο της Πανδρόσου, ενώ μέσω facebook έχουν σταλεί άλλες 3000 προσκλήσεις. «Ελπίζουμε η ανταπόκριση να είναι μεγάλη. Είναι η πρώτη μεγάλη μας εκδήλωση ως Pandrossou Street Market και θέλουμε να ανταποκριθούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην προσέλευση του κόσμου», επισημαίνει ο κ. Θαλασσινός. ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,Κλώντζα Ολγα

Over 500 valuable loans from Greece on view at Martin-Gropius-Bau in "Olympia: Myth-Cult-Games"

Big Skyphos krater, Agil, Mycean, late 11th c. BC, found at grave-chamber Mageiras ‘Kiupia’ near Olympia, H 32 cm, diam. 40 cm. Archaeological Museum Olympia © Olympia Vikatou / The Hellenic Ministry of Education and Religious Affairs, Culture and Sports. Archaeological Receipts Fund. Foto: Petros Konstantopoulos. BERLIN.- “Olympia: Myth - Cult - Games” is an initiative of the Greek Cultural Foundation and the Greek Ministry of Culture. The German Archaeological Institute and the Martin-Gropius-Bau are partners of the project. The Antiquities Collection of the Berlin State Museums has generously supported the project with loans. Over 500 valuable loans from Greece will be on display. Important loans from the Vatican, Paris, Rome, Dresden and Munich will supplement the grand panorama. The world-famous myth associated with the name of the Olympia shrine in the Peloponnesus since ancient times will be presented in three sections: • Presentation of the shrine showing the most valuable archaeological finds; • Presentation of the ancient Games in Olympia; • Documentation of the history of the excavations. The ancient shrine was founded circa 1000 B.C. for Zeus, the supreme god of the Ancient Greeks, and flourished for about 1,500 years. The country around Elis had already played an important role in the Mycenaean culture of the 2nd millennium B.C., to which rich, previously unexhibited finds from more recent Greek excavations in the first hall of the exhibition testify. Many thousands of offerings representing animals and, rarely, human beings used to be brought here by pilgrims of the Zeus cult. Some of them date from the most ancient periods of Greek art. A selection of important finds may be viewed in the exhibition. In classical times a great temple decorated with sculptures was built to Zeus, whose immense statue was one of the Seven Wonders of the World. In the 19th century Berlin archaeologists came to an agreement with the Greek government, whereby all original fragments of the sculptures found there would remain where they were in a museum specially built for the purpose, while Berlin would receive casts of them. Reconstructions of the two gables of the Temple of Zeus, each measuring about 30 metres in length, have been erected in the magnificent Lichthof of the Gropiusbau to form the centrepiece of the exhibition. An early element of the Zeus cult was the Olympic Games. The oldest of the sporting events, originally oriented to the altar of Zeus, was the men’s foot race. Soon the winners of the races were able to celebrate themselves with statues. Participating Greek city-states sought to outbid one another with temple offerings. The simple earth ramparts of the Olympia stadium were stacked with weapons with which the victors of the countless wars between the Ancient Greek cities could pose. The exhibition shows a broad cross section of the many finds made since the 1870s. Other finds, many of which are going on public display for the first time, come from altars of the other deities at Olympia. In the second section of the exhibition the excavations in the Olympia shrine are given the most detailed commentary yet, beginning with the rediscovery of the shrine by a French Expedition in 1829. Some of the early finds are coming as loans from the Louvre. The German and Greek excavations in Olympia are to be displayed in three halls. Significant finds from the three excavation period are shown against the background of the method used: section drawings, find documentations, prospection. In the third section of the exhibition prominent loans and graven images are used to present the ancient sporting events in light and heavy athletics. These had another, unexpected consequence in the cultural history of humanity, as representations of the naked human form – in the Olympic context that of the male victor – constitute the basis for the development of our physical ideal. A special hall shows a collection of relevant loans from the Vatican, Athens, Rome and Dresden.
Vase with the illustration of an torch relay. © The Hellenic Ministry of Education and Religious Affairs, Culture and Sports. Archaeological Receipts Fund. Foto: Socratis Mavrommatis. Artdaily.org

Φωτογραφίες από τις προετοιμασίες των αθλητών για συμμετοχή τους, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ
Το 2012 Θερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες άρχισαν την 29-8-2012 στο Λονδίνο με τη βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ να ανήγει επίσημα τους Αγώνες στην τελετή έναρξης στο Λονδίνο. Εκτιμάται ότι 4.200 αθλητές που εκπροσωπούν 167 χώρες θα αγωνιστούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Τελετή Λήξης θα γίνει στις 9 Σεπτεμβρίου 2012.
Ο κολυμβητής Christoph Burkard από τη Γερμανία αφήνει την πισίνα μετά την προπόνηση του στο Κέντρο Υγρού Στίβου ενόψει των Παραολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο, (AP Photo / Emilio Morenatti)
Το σύμβολο για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες, Agitos, κρέμεται από το Tower Bridge στο Λονδίνο . Το σύμβολο αποτελείται από τρία σχήμα ημισελήνου "agitos". Agito («κινούμαι» στα λατινικά). (AP Photo / Sebastian Widmann)
Claire Lomas ανάβει τη φλόγα για τους Παραολυμπιακούς στην πλατεία Τραφάλγκαρ στο Λονδίνο, στις 24 Αυγούστου 2012. Η Claire είχε ένα ατύχημα ιππασίας το 2007 με αποτέλσμα να μείνει παράλητη από τη μέση και κάτω . (AP Photo / Kirsty Wigglesworth)
Willy Martinez, ένα μέλος της ομάδας της Βενεζουέλας κατά την προετοιμασία του για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες 2012, σηκώνει βάρη. (Reuters / Carlos Garcia Rawlins
Τα μέλη της βρετανικής ομάδας Ξιφασκίας στους Παραολυμπιακούς 2012, (Ιαν Kruger / Getty Images)
Rower Oksana Masters και ο σύντροφός της Rob Jones από Ηνωμένες Πολιτείες μεταφέρουν τα κουπιά τους μετά από μια προπόνηση πριν από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες . (AP Photo / Emilio Morenatti)
Καλαθοσφαιριστές της Βρετανίας σε αναπηρική καρέκλα, πριν από την έναρξη των Παραολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012. (Adrian Dennis / AFP / Getty Images)
Κολυμβητής Elizabeth Stone από τις Ηνωμένες Πολιτείες αφήνει την πισίνα μετά την προπόνηση στο Κέντρο Υγρού Στίβου ενόψει του Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο Ολυμπιακών Αγώνων . (AP Photo / Emilio Morenatti)
Phillipa Gray και Laura Thompson, ποδηλάτες των Παραολυμπιακών Αγώνων . (Hannah Johnston / Getty Images)
Τετραπληγικός κολυμβητής Ronystony Cordeiro της Βραζιλίας για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012, ο οποίος είχε εμπλακεί σε ένα ατύχημα με το ποδήλατό του, το 2004, ετοιμάζεται να κολυμπήσετε κατά τη διάρκεια μιας προπόνηση στο Banespa εσωτερική πισίνα στο Σάο Πάολο, στις 3 Αυγούστου του 2012. (Reuters / Nacho Doce)
Τζος Όλσον του στρατού των ΗΠΑ στο σκοπευτήριο μετά την προπόνηση. Ο Olson ήταν σε περιπολία ρουτίνας στο Ταλ Αφάρ, το Ιράκ, όταν μια χειροβομβίδα που πέταξαν στο Humvee εξερράγη και έχασε το δεξί του πόδι (AP Photo / David Goldman
Pascale Bercovitch , στηρίζεται στο ποδήλατο, έχασε τα πόδια της σε ένα ατύχημα με τρένο στη Γαλλία το 1984, θα εκπροσωπήσει το Ισραήλ στο Λονδίνο στη ποδηλασία με χέρια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες (Reuters )
Βραζιλιάνος αθλητής στους Παραολυμπιακούς Vanderson Silva σηκώνει ένα βάρος κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες το 2012 στο Λονδίνο Έχασε το αριστερό του πόδι μετά από ένα ατύχημα με τρένο πριν από 14 χρόνια. (Reuters / Pilar Olivares)
Ειρήνη Suarez, 24, τυφλή δρομέας, και ο οδηγός της, Richard Torrealba, σε προπόνηση. (Reuters / Carlos Garcia Rawlins)
Παραολυμπιακοί αθλητές των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια προπόνησης βόλεϊ . (Chris Trotman / Getty Images για USOC
Κολυμβητές στο Κέντρο Υγρού Στίβου στο Λονδίνο . (AP Photo / Kirsty Wigglesworth
Ο τοξότης Matt Stutzman χρησιμοποιεί τα πόδια του για να κρατήσει το τόξο του (Reuters / Lucas Jackson)
Η Thin Seng Hon (αριστερά) τρέχει κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης σε εθνικό Ολυμπιακό Στάδιο της Πνομ Πενχ, Καμπότζη, στις 14 Αυγούστου 2012. Η Thin Seng Hon, γεννήθηκε χωρίς σχηματιστεί πλήρως το δεξί πόδι, θα είναι η μοναδική εκπρόσωπος της Καμπότζης στο Λονδίνο, και θα αγωνιστεί στα 100μ και 200μ σπριντ κατηγορία αναπηρία στο κάτω-το-γόνατο. (Tang Chhin Sothy / AFP / Getty Images)
Η Γιαπωνέζα με ειδικές ανάγκες σπρίντερ Μάγια Nakanishi εμφανίζεται στο ημερολόγιό της γυμνή με προσθετικό, πόδι, ημερολόγιο το οποίο δημιούργησε προκειμένου χρηματοδοτήσει την προετοιμασία της και την συμμετοχή της στους Παραλυμπιακούς αγώνες του 2012. Η Nakanishi έχασε το δεξί της πόδι κάτω από το γόνατο σε ατύχημα στο χώρο εργασίας, όταν ήταν 21, στη συνέχεια έγινε σπρίντερ με προσθετική άκρων . (Reuters / Ochitakao
Ένας κολυμβητής στο Κέντρο Υγρού Στίβου κατά τη διάρκεια μιας προπόνηση κολύμβησης πριν από Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, στις 29 Αυγούστου 2012. (AP Photo / Lefteris Pitarakis

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Η Βουλγαρία ζητά να απαγορευτεί η έκθεση των μεσαιωνικών χειρογράφων που ονομάστηκαν "μακεδονικά"

Το βουλγαρικό Υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε από την πρεσβεία της χώρας στις Βρυξέλλες να έρθει σε επαφή με το βελγικό Βασιλικό Μουσείο σχετικά με την έκθεση «Χίλια χρόνια της λογοτεχνικής παράδοσης στη Μακεδονία». Η Σόφια ισχυρίζεται ότι οι βελγικές αρχές είναι υποχρεωμένες να ξεκαθαρίσουν όλες τις πληροφορίες σχετικά με την έκθεση των χειρογράφων που οι Σλάβοι των Σκοπίων τα αποκαλούν «μακεδονικά», για την οποία οι Βούλγαροι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι είναι κλοπή του βουλγαρικού πολιτισμού. Στο έγγραφο του βουλγαρικού υπουργείου αναφέρεται ότι από το 10ο αιώνα έως τον 19ο αιώνα δεν υπήρξαν χειρόγραφα μακεδονικά παρά μόνο χειρόγραφα της Βουλγαρίας, της Σερβίας και φυσικά της Ελλάδας στην περιοχή της ιστορικής Μακεδονίας. Η έκθεση που θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο διοργανώθηκε από τη βιβλιοθήκη του Εθνικού Πανεπιστημίου Κλήμεντος της Αχρίδας, του βελγικού Βασιλικού Μουσείου και την πρεσβεία του Βελγίου, όπου θα παρουσιαστούν 39 παλαιά χειρόγραφα. Στα χειρόγραφα παρουσιάζεται η γραπτή σλαβική χιλιετή πολιτιστική και ιστορική παράδοση της περιοχής της Μακεδονίας, μέσω των παλαιών σλαβικών μνημείων του γλαγολιτικού και κυριλλικού αλφαβήτου από τον 10 έως τον 19ο αιώνα. Τα χειρόγραφα είναι ανεκτίμητα. Σύμφωνα με τους ειδικούς η χαμηλότερη τιμή των χειρογράφων αυτού του είδους στη μαύρη αγορά κυμαίνεται από 200 έως 300 χιλιάδες ευρώ. Οι Βούλγαροι εμπειρογνώμονες επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για χειρόγραφα της αναφερόμενης χρονικής περιόδου και ότι ανήκουν στα μουσεία της σλαβικής Μακεδονίας, σημειώνει το σκοπιανό Kanal 5. ( Σημείωση Βαλκανικού Περισκόπιου: Μετά τις αντιδράσεις των Βουλγάρων για τα χειρόγραφα αυτά, η έκθεση που έφερε τον τίτλο «Μακεδονικά χειρόγραφα -πλούτος δια μέσου των αιώνων» μετατράπηκε σε ««Χίλια χρόνια της λογοτεχνικής παράδοσης στη Μακεδονία», αόριστα… κόπηκε το 'μακεδονικά'. Είναι επιστήμονες -παραχαράκτες οι άνθρωποι.) www.echedoros-a.gr Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ξέρετε ότι : η πατάτα...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ
Ξέρετε ότι στην παλιά Ρωσία ήταν απαγορευμένη από την Ορθόδοξη Εκκλησία η πατάτα. Επειδή δεν αναφέρονταν στη Βίβλο και γι αυτόν το λόγο ήταν προϊόν του διαβόλου. Ίσως και επειδή είναι η βάση της «διαβολικής» βότκας.

Ξέρετε ότι: η σοκολάτα...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ
Ξέρετε ότι η σοκολάτα καταναλώνονταν από τους Μάγια και τους Αζτέκους ως ποτό ( δεν ήταν με τη μορφή που είναι σήμερα). Ήταν ένα ποτό αφρώδες και προέρχονταν από τους κόκκους του κακάο. Κυρίως καταναλώνονταν από τους Ιερείς και τους πλούσιους. Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν βρεθεί για τη ζωή των Ατζέκων (κώδικας Badianus), ως ένα φαρμακευτικό θαύμα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ στις Βερσαλλίες, επί δύο αιώνες το ποτό των Αζτέκων θεωρούνταν ένα πικρό δηλητήριο.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Εκδίδονται τα «Άτακτα» του Αδαμαντίου Κοραή.

Για πρώτη φορά οι επτά τόμοι του μεγάλου Έλληνα διαφωτιστή της Επανάστασης του '21. Η Χίος τιμά τον δάσκαλο του Γένους και ιστορικό της τέκνο Αδαμάντιο Κοραή: Το επτάτομο έργο του μεγάλου Έλληνα διαφωτιστή της Επανάστασης του 21 με τίτλο «Άτακτα» εκδόθηκε από τον ντόπιο εκδοτικό οίκο «Άλφα Πι» σε επιμέλεια του Χιώτη ομότιμου Καθηγητή της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Στέργιου Φασουλάκη, ο οποίος έκανε την παρουσίαση σε πρόσφατη εκδήλωση στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο του νησιού . Το έργο αυτό που, εδώ και πολλά χρόνια ήταν δυσεύρετο, παραδίδεται ολοκληρωμένο στο ελληνικό κοινό με χορηγό την κυρία Ματρώνα Ξυλά- Έγκον, η οποία θα διαθέσει τα έσοδα από τις πωλήσεις στη Βιβλιοθήκη «Κοραής», εκεί όπου φυλάσσονται τα πολύτιμα βιβλία του μεγάλου Έλληνα, Χιώτη την καταγωγή. Ο πρώτος τόμος περιέχει δύο ποιήματα του Θεόδωρου του Προδρόμου με μακροσκελείς σημειώσεις και πέντε πίνακες που αποδεικνύουν τη γλωσσολογική γεφύρωση του Αρχαίου Ελληνισμού με το Νέο Ελληνισμό, καταδεικνύοντας την εθνική συγγένεια και συνέχεια. Ο δεύτερος τόμος περιλαμβάνει γλωσσογραφικής ύλης δοκίμιο και το πρώτο μέρος του νεοελληνικού λεξικού που συνέταξε ο μέγας αυτός λόγιος. Ο τρίτος τόμος αποτελείται από στοιχεία ιστορίας της αρχαίας Χίου για να δείξει την συνεισφορά του νησιού στον πολιτισμό γεγονός που άξιζε την ελευθερία της και όχι την Οθωμανική δουλεία . Επίσης, μετάφραση της Καινής Διαθήκης και διάλογο περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός. Οι υπόλοιποι τόμοι περιλαμβάνουν το δεύτερο, τρίτο και τέταρτο μέρος του νεοελληνικού λεξικού, ενώ ο τελευταίος περιέχει πίνακες και ευρετήρια του Φ.Φουρναράκη, συνεργάτη του Κοραή. Στην έκδοση προστέθηκαν όλες οι ιδιόχειρες σημειώσεις του Κοραή, κι έτσι η συλλογή γίνεται πλουσιότερη από την αρχική του 1828- 1835. «Ο Κοραής ήταν περισσότερο νεοελληνιστής απ' ότι κλασικός φιλόλογος» υπογράμμισε στην παρουσίαση του έργου ο καθηγητής Στέργιος Φασουλάκης. Και συνέχισε : «Ξεκίνησε ως κλασικός φιλόλογος, αλλά τόσο η Γαλλική επανάσταση του 1789 όσο και η Ελληνική του 1821 τον έστρεψαν από τη στέρεη βάση της κλασικής φιλολογίας στην έρευνα και την οργάνωση του νέου Ελληνισμού. Σε αυτή του την ιδιότητα εντάσσεται η σύνταξη του Νεοελληνικού Λεξικού, το οποίο καταλαμβάνει τα μισά Άτακτα. Ο Κοραής για κάθε λέξη- λήμμα που καταχωρίζει στο Λεξικό του, αναζητά την ετυμολογία της, τις σημασίες της, την τοπική της χρήση, την παρόμοια της στη γαλλική γλώσσα και τη συσχετίζει με τα αντίστοιχα νοήματα των κλασικών αλλά και των ανατολικών γλωσσών, δηλαδή των Εβραϊκών, των Αραβικών και των Τουρκικών». Ουσιαστικά, τονίζει ο καθηγητής, είναι το πρώτο συστηματικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Παραστατική η αφήγηση του Κοραή στα Προλεγόμενα όπου εξηγεί με ταπεινότητα γιατί έβγαλε τα βιβλία και γιατί τους έδωσε αυτόν τον τίτλο: «Είς την βιβλιοθήκην μου ευρίσκοντο σκορπισμένα πολλά διαφόρου ύλης σημειώματα, άλλα εις τετράδια, και άλλα είς απλά χαρτίου φύλλα. Γραμμένα εις ιδίαν μου χρήσιν παρέργως, ως ό καιρός μ΄εσυγχώρει, και δια τούτο ανάξια να κοινωνηθώσιν είς κανέναν, και αναξιώτερα να δημοσιευθώσιν δια τύπων…» . Και παρακάτω εξηγεί πως ο τίτλος αναφέρεται στο αταξινόμητο του είδους, δανειζόμενος την επιγραφή από τα Άτακτα του Φιλητά. Ο Κοραής όταν άρχισε να πρωτοδημοσιεύει του τόμους ήταν 80 ετών και, συναισθανόμενος ότι δεν θα ζει για να το δει ολοκληρωμένο το έργο αποφάσισε να το δημοσιεύσει σε ημιεπεξεργασμένη μορφή. Πράγματι,πέθανε πριν ολοκληρωθεί η πλήρης έκδοσή του. Σήμερα η επιθυμία του γίνεται πραγματικότητα μέσα από τον τοπικό εκδοτικό οίκο Αντώνη και Γιάννη Παληού. Αρχίζοντας ο αναγνώστης την μελέτη του Α΄τόμου εντυπωσιάζεται από το ανατρεπτικό Κοραϊκό πνεύμα. Προλογίζοντας τα Πτωχοπροδρομικά ποιήματα περνάει «γενεές δεκατέσσερις» το φεουδαρχικό κατεστημένο των Δεσποτάδων και των Αυτοκρατόρων της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου: «Η τρυφή της αυλής δεν ήτον εύρημα του Μανουήλ Κομνηνού. Προ πολλού οι αυτοκράτορες, μιμούμενοι τους Πέρσας και τους Πάρθους, την είχαν καταστήσει αληθώς Ασιανή αυλήν, έως και να την γεμίσωσιν πλήθος ευνούχων, εκ των οποίων πολλοί και υπερίσχυσαν, ώστε να κυβερνώσιν και τον βασιλέα». Κατακεραυνώνει τη διαπλοκή θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας μιλώντας για «ιερωμένους που κατεπλούτισαν οι αυτοκράτορες και τους κατεστόλισαν με τίτλους και προνόμια ως μόνους ικανούς να διδάσκωσι τον απέδευτον λαόν την εις τους δεσπότας τυφλήν υποταγήν». Αναφέρεται στην «ηλίθια θεοβλάβεια των κοσμικών» που προσκυνούν τους αυτοαναγορευόμενους … Μεγάλους της Εκκλησίας .Στηλιτεύει «την διαστροφή των ιερωμένων και των μοναχών».Αποκαλύπτει «συνωμοσίες, φατρίες και αρπαγές γυναικών» και μιλάει για «λαοπλανικά της Ανατολικής εκκλησίας εφευρήματα». ‘Όντως… Άτακτα! Πηγή: ΑΜΠΕ

Τα μουσεία ανοίγουν τις πόρτες τους για την Πανσέληνο

Τα μουσεία ανοίγουν τις πόρτες τους για την Πανσέληνο Ο αριθμός των μουσείων και μνημείων, που θα μείνουν ανοικτά με ελεύθερη είσοδο υπερβαίνει τα 125 σε όλη την επικράτεια. Επτά ακόμα μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι προστέθηκαν στον «χάρτη» των μνημείων που θα ανοίξουν τις πόρτες τους για το κοινό το βράδυ της Πανσελήνου, στις 31 Αυγούστου 2012, με ή χωρίς εκδηλώσεις. Όπως έγινε γνωστό κατά τη χτεσινή συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, που -φυσικά- έδωσε το πράσινο φως ως προς τη λειτουργία τους, στον εορτασμό της φετινής -δεύτερης- αυγουστιάτικης πανσελήνου θα συμμετέχουν επίσης το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (με μία ξενάγηση στην έκθεση των Αντικυθήρων και μία μουσική συναυλία), το Ιερό των Μεγάλων Θεών Σαμοθράκης (με συναυλία της Σαβίνας Γιαννάκου), το Κάστρο Τρικάλων, το Αρχαίο Θέατρο της Ζέας και οι αρχαιολογικοί χώροι της Ολύνθου, της Ελέας και της Θερμής. Έτσι, ο αριθμός των μουσείων και μνημείων, που θα μείνουν ανοικτά με ελεύθερη είσοδο υπερβαίνει τα 125 σε όλη την επικράτεια, ενώ στα 85 από αυτά θα πραγματοποιηθούν συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και ξεναγήσεις. Από τις εκδηλώσεις αυτές, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο «συγχρονισμός» μουσείων και αρχαιολογικών χώρων στις Κυκλάδες, όπου το βράδυ της 31ης Αυγούστου, στις 10 και 11 η ώρα, θα ακουστεί η «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου. Ο θεσμός της αυγουστιάτικης πανσελήνου χρόνο με το χρόνο και παρά την κρίση δυναμώνει, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στην όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή (80 χώροι πέρσι), αλλά και στην καθολικότερη εθελοντική προσφορά των εργαζομένων που θα μεριμνήσουν για τη φύλαξή τους.

Λιγότεροι σταρ και περισσότερη θρησκεία στη Μόστρα που αρχίζει

Μικρότερο πρόγραμμα και λιγότερους σταρ διαθέτει η 69η Μόστρα της Βενετίας, που αρχίζει σήμερα με την προβολή του «The Reluctant Fundamentalist» της Μίρα Ναΐρ, με τους Κέιτ Χάντσον, Κίφερ Σάδερλαντ και Ριζ Αχμέντ. Η ταινία αναφέρεται στο φαινόμενο του θρησκευτικού φανατισμού και στην καχυποψία ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, που επιδεινώθηκε κυρίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το θέμα της θρησκείας και ιδιαίτερα των αμφιλεγόμενων πλευρών της, είναι ένα κυρίαρχο μοτίβο στο πρόγραμμα που έχει συνθέσει ο διευθυντής του φεστιβάλ Αλμπέρτο Μπαρμπέρα. Αντίστοιχα είναι τα θέματα στην «Pieta» του Κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ και κυρίως στο «The Master» του Πολ Τόμας Αντερσον. Πρόκειται για την πιο αναμενόμενη ταινία της φετινής διοργάνωσης, καθώς πέρα από το όνομα του ίδιου του Αντερσον και το πολύ καλό καστ (Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν, Χοακίν Φίνιξ, Εϊμι Ανταμς), η ταινία έχει προκαλέσει ήδη πολλές συζητήσεις, καθώς θεωρείται ότι αναφέρεται στη Σαϊεντολογία και τον ιδρυτή της Ρον Χάμπαρντ. Οι δημιουργοί της ταινίας δεν παραδέχονται τη σχέση, όμως η σύνοψή της (το πορτρέτο ενός άντρα που αμφιταλαντεύεται για το μέλλον του μέχρι που του αποκαλύπτεται ένας ανώτερος Σκοπός) μιλάει από μόνη της. Ο Μπαρμπέρα ποντάρει επίσης και στο σεξ, καθώς το διαγωνιστικό πρόγραμμα φιλοξενεί δύο ταινίες που έχουν προκαλέσει προκαταβολικά με ό,τι έχει γίνει γνωστό γι’ αυτές. Συμπτωματικά και στις δύο πρωταγωνιστεί η Ρέιτσελ Μακ Ανταμς. Είναι το «Passion» του Μπράιαν ντε Πάλμα, με συμπρωταγωνίστρια τη Νούμι Ραπάς, η οποία εμφανίζεται σε ομοερωτικές σκηνές με τη Μακ Ανταμς, όπως και το «To the Wonder» του Τέρενς Μάλικ, με την ίδια πρωταγωνίστρια και μαζί της τον Μπεν Αφλεκ. Η ταινία έχει πάρει ήδη τον χαρακτηρισμό «ακατάλληλη» στην Αμερική, εξαιτίας των ερωτικών της σκηνών. Για το Χρυσό Λιοντάρι μεταξύ άλλων, διαγωνίζονται και οι: «Something in the Air» του Ολιβιέ Ασαγιάς, το «At Any Price» του Ραμίν Μπαχράνι με τον Ζακ Εφρον και τον Ντένις Κουέιντ, το «Autoreiji: Biyondo» του Τακέσι Κιτάνο και το «Spring Breakers» του Χάρμονι Κορίμ με τον Τζέιμς Φράνκο και τις νεαρές σταρ Σελίνα Γκόμεζ και Βανέσα Χάτζενς. Στο πρόγραμμα έχει ενταχθεί και το μικρού μήκους «Τίτλοι Τέλους» του Γιώργου Ζώη. Πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής είναι ο Μάικλ Μαν, με μέλη τους: Μαρίνα Αμπράμοβιτς, Λετίσια Κάστα, Αρι Φόλμαν, Ματέο Γκαρόνε, Ούρσουλα Μάιερ, Σαμάνθα Μόρτον, Πάμπλο Τραπέρο και Πίτερ Χο Σουν Τσαν. Το φεστιβάλ θα διαρκέσει μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου.

Rodin, «élève de Dieu»

Paolo et Francesca, 1880-1882.Crédits photo : Eric Sander/© Eric Sander À Paris, le musée Rodin expose quelques- uns des plus somptueux marbres du maître, ceux qui lui avaient valu le surnom de «Michel-Ange du XXe siècle». «La tête de l'homme est penchée, celle de la femme est levée, et les deux bouches se rencontrent en un baiser où se scelle l'union intime de deux êtres. Par une extraordinaire magie de l'art, il est visible, ce baiser, à peine indiqué à la rencontre des lèvres, il est visible, non seulement à l'expression des visages recueillis, mais encore à tout le frisson qui parcourt ces deux corps de la nuque aux talons.» Quand Rodin sculpte Le Baiser, en 1882, il est déjà suffisamment célèbre pour que de nombreux critiques, dont le talentueux Gustave Geffroy, mettent leur plume au service de son art. Tous le reconnaissent: avec de la terre, du bronze et du marbre, Rodin a modelé de la passion, de la souffrance, de la volupté. «Avec lui, le marbre tremble», disaient ses contemporains, déconcertés de voir que ce matériau qui semble voué à la pesanteur et à l'immobilité s'animait soudain entre ses mains.
Le Baiser évoque sa rencontre avec Camille Claudel.Crédits photo : Eric Sander/© Eric Sander Exposées dans la chapelle de l'hôtel Biron, une cinquantaine de pièces révèlent l'habileté du maître à faire vibrer la chair dans le marbre, la rendre vivante, en exprimer les courbes et la volupté.Dur et froid, le marbre doit pourtant acquérir souplesse et chaleur sous le ciseau de l'artiste. Dans cette esthétique de l'imitation, Rodin joue de la lumière et des ombres, des creux et des saillies.
Le Baiser.Crédits photo : Eric Sander/© Eric Sander Comme tous les artistes de sa génération, il a les yeux tournés vers l'Italie, où il se rend en 1875. D'abord très dérouté par la torsion des corps de Michel-Ange qui font un violent contraste avec le calme des modèles grecs que Rodin avait longuement étudiés au Louvre, il est plein d'enthousiasme au retour, convaincu que Michel-Ange l'a libéré de l'académisme. Il expose L'Âge d'airain à Bruxelles, qui suscite le premier des scandales dont la carrière de Rodin sera émaillée: la sculpture était tellement vivante qu'une campagne de presse accusa l'artiste d'avoir moulé le corps d'un modèle d'atelier. Pour se justifier, Rodin produisit des photos des différentes étapes de son travail tout en constatant: «Il me faudrait un cerveau plus rusé que le mien pour sortir de ces difficultés.» Il aura du moins la satisfaction d'être soutenu par ses collègues les plus talentueux: Falguière, Chapu, Dubois. Rodin, qui n'obtient que des succès de scandale et ne vend rien, doit pourtant assurer l'existence des siens. Il est tour à tour ornemaniste, orfèvre, céramiste, ouvrier le jour, artiste le soir: «J'ai eu jusqu'à 50 ans tous les ennuis de la pauvreté», avouera-t-il plus tard. Rodin devra s'habituer à déclencher querelles et passions: toutes ses oeuvres seront discutées. Ses Bourgeois de Calais ont choqué et rebuté le conseil municipal de la ville, qui faillit renoncer à sa commande. Son monument à Victor Hugo, qui représente le poète nu parmi les muses, a été refusé pour le Panthéon. Mais le plus grand tollé, ce fut pour son Balzac, débordant de puissance, commandé puis désavoué par la Société des gens de lettres, qui ne voulut pas de l'oeuvre et exigea d'être remboursée jusqu'au dernier sou. Sa vie durant, Rodin dut ainsi affronter les critiques, les coups bas, les cabales, les sarcasmes, les empoignades dans les journaux, les menaces de procès. Rodin bafoué mais génial. Vilipendé mais virtuose. Discuté mais glorieux. On le sait aujourd'hui: des Grecs à Picasso, l'histoire de la sculpture passe par lui. Léonard de Vinci inventa le «sfumato», Rodin utilisera le «non finito» Avant lui parurent des maîtres, mais Barye, Carpeaux ou même le Rude glorieux de La Marseillaise de l'Arc de triomphe ne renversent pas les courants artistiques de leur temps comme Rodin saura le faire. Il devra d'abord livrer un dur combat à cet académisme qui encombre les places publiques de monuments inspirés par l'antique et de personnages en toge ou en redingote. On admire qu'il soit parvenu à dominer les contradictions de son époque.
La Danaïade, 1889.Crédits photo : Eric Sander/© Eric Sander Quand il paraît sur la scène artistique, le mouvement réaliste décline alors que le symbolisme s'affirme peu à peu. Mais ces multiples courants sont peu perceptibles dans l'oeuvre de Rodin, si personnelle qu'elle est en mesure de les dominer, de les absorber. Il n'est pas davantage proche des impressionnistes, dont il est le contemporain et avec lesquels il lui arrive d'exposer. Certes, comme eux, il se passionne pour les jeux de lumière, mais alors que Monet s'acharne à saisir les apparences, Rodin affirme que ce qu'il cherche, c'est la vérité intérieure qui transparaît sous la forme: «Établissez nettement les grands plans des figures que vous sculptez. Accentuez vigoureusement l'orientation que vous donnez à chaque partie du corps. L'art réclame de la décision», ordonne-t-il aux jeunes sculpteurs. Le corps humain est devenu l'unique passion de Rodin. Il n'acceptera que très rarement de coiffer d'un casque le front de Bellone ou de poser des ailes sur les épaules du génie de La Défense. Le corps nu sera, tout au long de sa carrière, l'objet quasi exclusif de son étude, corps d'homme au temps de L'Âge d'airain, du Penseur, corps féminin surtout qu'il traquera sans cesse, dont il aimera traduire la chair dans l'argile ou le marbre. Cette volonté d'observer comment les sentiments se traduisent sur chaque muscle, chaque grain de la peau, fait de Rodin un sculpteur qui ne ressemble à aucun autre. Dès qu'il est parvenu à la maîtrise, une seule préoccupation l'assaille: saisir la vie sous toutes ses formes, telle que la révèle le corps du modèle qui évolue devant lui.
Fugit Amor,(1892) est inspié du thème des amants maudits de L'Enfer de Dante.Crédits photo : Eric Sander/© Eric Sander De plus en plus, à partir de 1880, il traite ces marbres frémissants de vie non plus dans le style précis et fini qui était le sien à ses débuts, mais en ayant recours au non finito qui évoque le sfumato de Léonard de Vinci et qui, par son aspect inachevé, contraste avec le modelé délicat de la chair. Sans tenir compte des lois de la composition, Rodin laisse libre cours à son lyrisme. A ce point de son oeuvre, quand pensée et sculpture ne font plus qu'un, quand l'une s'identifie naturellement à l'autre, Rodin est bien ce maître dont l'oeuvre inclassable, immense, fait de son poids basculer tout son siècle dans une stupéfiante virtuosité. «Rodin, la chair, le marbre», musée Rodin, 79, rue de Varenne, 75007 Paris, jusqu'au 3 mars 2013. Catalogue sous la direction d'Aline Magnien, commissaire de l'exposition Somogy. Voir aussi Ecrire la sculpture. De l'Antiquité à Louise Bourgeois, remarquable anthologie par Claire Barbillon et Sophie Mouquin, Citadelles & Mazenod. LE FIGARO

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Κρασί και διονυσιακά όργια στη Θεσσαλονίκη

Ηταν καλοκαίρι του 1995 όταν η αποκάλυψη ενός ανάγλυφου κεραμικού δοχείου κρασιού με φαλλόσχημο στόμιο και ανάγλυφες παραστάσεις του Ερμή, της Αφροδίτης, σταφυλιών και άλλων αρχαίων συμβόλων γονιμότητας και αφροδισιακής δραστηριότητας, στον υπό πολυετή ανασκαφή χώρο της Αρχαίας Αγοράς στη Θεσσαλονίκη, οδήγησε σε πλέον σαφή συμπεράσματα. «Πρώτα βρήκαμε τον χώρο του λουτρού, αλλά τελικά διαπιστώσαμε τι ανασκάψαμε όταν εντοπίσαμε αυτό το αντικείμενο», έλεγε τότε η αρχαιολόγος (διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου σήμερα) Πολυξένη Βελένη, δείχνοντας τον ανάγλυφο σκύφο του 1ου μ.Χ. αιώνα που «άνοιξε τον δρόμο» για τον εντοπισμό του πρώτου αρχαίου πορνείου στη Θεσσαλονίκη. Οι αποκαλύψεις που ακολούθησαν στον υπό ανασκαφή διώροφο ορθογώνιο χώρο (στον πρώτο όροφο χώρος εστίασης - όπως διαπιστώθηκε από τα υπολείμματα τροφών που αποκαλύφθηκαν - και στον δεύτερο δωμάτια για την περαιτέρω ικανοποίηση των πελατών, με όλα μάλιστα τα... κομφόρ) δεν άφησαν και πολλές αμφιβολίες για τη χρήση των ευρημάτων. Βρέθηκαν εκατοντάδες πήλινα και γυάλινα αγγεία, ίχνη τροφών, ομοιώματα φαλλών, ακόμη και θραύσματα ενός είδους αρχαίου δονητή (με κινητό μάλιστα στέλεχος). Τα ευρήματα από την Αρχαία Αγορά φυλάχτηκαν προκειμένου να εκτεθούν στο υπό κατασκευή τότε υπόγειο μουσείο, ορισμένα όμως από αυτά, μεταξύ των οποίων και το πρώτο - και ενδεικτικό - εύρημα, ο ανάγλυφος σκύφος του 1ου μεταχριστιανικού αιώνα, μεταφέρθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης όπου εκτίθεται ακόμη και σήμερα. Ο σκύφος είναι διακοσμημένος με κλαδιά αμπέλου, με σταφύλια, σφραγίσματα με τον Ερμή και την Αθηνά, παράσταση πουλιού και εντόμου. Την ιδιαίτερη χρήση του αγγείου δηλώνει η προχοή-φαλλός με τους δύο επίθετους όρχεις στο κάτω μέρος. Φαλλόσχημα και φαλλοφόρα αγγεία, ρυτά, κάνθαροι, σκύφοι, κύλικες χρησιμοποιούνταν ως σκεύη συμποσίων ήδη από τον 6ο αι. π.Χ. και η χρήση τους συνεχίστηκε και στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους. Οι εταίρες έπιναν κρασί από τις φαλλόσχημες κάνουλες των αγγείων για να διεγείρουν τους συνδαιτυμόνες. Το βαλανείο της Αρχαίας Αγοράς φέρεται ότι κατασκευάστηκε περί τον 1ο π.Χ. αιώνα και διατηρήθηκε σε λειτουργία μέχρι τα χρόνια του Βεσπασιανού, οπότε καταστράφηκε, σύμφωνα με τα ανασκαφικά στοιχεία, μάλλον από μεγάλο σεισμό. Τα «άσεμνα» αλλά απολύτως χρηστικά αντικείμενα-ευρήματα του χώρου (κυρίως πήλινα αλλά και γυάλινα εξαιρετικής τεχνικής) ξεπερνούν τα 500 και μετά τη συντήρηση και την καταγραφή τους εκτίθενται στην πλειονότητά τους στις προθήκες (και μάλιστα σε ειδική, «απαγορευμένη για ανηλίκους», αίθουσα που προβλέφθηκε) του υπόγειου «κρυπτού» Μουσείου της Αρχαίας Αγοράς. Αλλά εδώ αρχίζει μια άλλη ιστορία νέων και σύγχρονων κρυμμένων μυστικών που παραμένουν κρυμμένα λόγω... κρίσης. Το Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς, στο οποίο βρίσκεται το σύνολο των ευρημάτων από το βαλανείο αλλά και σειρά άλλων από το σύνολο του αρχαιολογικού χώρου, υπεγέρθηκε (καθώς ανεγέρθηκε υπόγεια) με κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης (περί το 1 εκατομμύριο ευρώ), άνοιξε ανεπίσημα για το κοινό στις 24 Ιουλίου 2009, λειτούργησε κατά διαστήματα ως το τέλος του 2009 και έκτοτε παραμένει κλειστό λόγω έλλειψης ικανού αριθμού αρχαιοφυλάκων για τη λειτουργία του. Οι προσπάθειες που κατέβαλε ακόμη και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης με την προσωρινή τοποθέτηση δημοτικών υπαλλήλων στη θέση των αρχαιοφυλάκων συνάντησαν αντιδράσεις των συνδικαλιστών. Το μουσείο άνοιξε μόνο το τριήμερο εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσείων, τον περασμένο Μάιο. Ο ανάγλυφος, «αναίσχυντος» σκύφος του 1ου αιώνα από το ρωμαϊκό πορνείο του 1ου μ.Χ., αιώνα για την ακριβή χρήση του οποίου ο καθείς μπορεί να κάνει τις δικές του αναγωγές, εκτίθεται σε προθήκη της κεντρικής αίθουσας του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, δίπλα από σειρά άλλων πιο «τρυφερών» ερωτικών ευρημάτων που προήλθαν από ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή (ο θεός Ερωτας στη ράχη παγονιού, ο Ερωτας και η Ψυχή κ.ά.). ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ,Βίκυ Χαρισοπούλου

Το γυαλί του άντεξε 2.000 χρόνια στον βυθό

Μια θαλασσοταραχή ήταν αρκετή για να αλλάξει το πεπρωμένο του. Και ενώ προοριζόταν για κάποια βίλα της αρχαίας Ρώμης, βρέθηκε στον πάτο της θάλασσας, στην περιοχή των Αντικυθήρων και έμεινε εκεί για κάπου 2.000 χρόνια. Οταν αντίκρυσε ξανά το φως, το 1900, απέδειξε περίτρανα πως «ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». Διότι ο σκληρός ασβεστολιθικός επίπαγος που διάβρωσε σχεδόν όλα τα αντικείμενα που μετέφερε το καράβι που ναυάγησε στα Αντικύθηρα - ανάμεσά τους, τον περίφημο και αινιγματικό μηχανισμό ή τον εντυπωσιακό χάλκινο έφηβο -, αποτέλεσε σωτήριο για τη γυάλινη ψηφιδωτή φιάλη του 1ου αι. π.Χ. (όπως και για τα λοιπά 19 γυάλινα σκεύη του φορτίου) που φιλοξενείται στην έκθεση αφιέρωμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Αντικείμενο πόθου για πολλούς τα γυάλινα αντικείμενα στην αρχαιότητα δεν ήταν εύκολο να κατασκευαστούν. Η μοναδικότητά τους λόγω της πολυχρωμίας τους αρχικά και αργότερα λόγω της διαφάνειάς τους αποτέλεσε τον βασικό λόγο για τον οποίο προορίζονταν κυρίως για την άρχουσα τάξη και σηματοδοτούσαν το γόητρο και τη δύναμη των κατόχων τους. Ειδικά ένα τόσο περίτεχνο αγγείο όπως το συγκεκριμένο «γεννιόταν» μέσα σε κλειστή μήτρα. Τρία ήταν τα βασικά συστατικά για να δημιουργηθεί: άμμος, αλκάλια (σόδα και ποτάσα) και ασβέστιο τα οποία ψήνονταν σε θερμοκρασία που ξεπερνούσαν τους 1.300 βαθμούς Κελσίου. Οι τεχνίτες αφού δημιουργούσαν κατ' αυτόν τον τρόπο γυάλινες ράβδους, τις έκοβαν σε μικρά κομμάτια τα οποία τοποθετούσαν στο εσωτερικό μιας κοίλης μήτρας. Στη συνέχεια, την κάλυπταν με ακόμη μία κλειστή μήτρα ώστε να συγκρατούνται τα κομμάτια στη θέση τους. Το αποτέλεσμα θυμίζει κατά πολύ τα γυαλιά τύπου Μillefiori (στα ιταλικά σημαίνει χίλια λουλούδια), που παράγονται ακόμη και σήμερα στη Βενετία και καταφέρνουν να συνδυάζουν διαφορετικά σχέδια και χρώματα, με αποτέλεσμα η τελική εικόνα να μοιάζει με εκείνη των ψηφιδωτών. Τι γύρευε όμως τούτο το πολυτελές αντικείμενο στο πλοίο που εκτιμάται πως είχε ξεκινήσει από τη Δήλο - το νησί ήταν απαλλαγμένο από δασμούς εκείνη την περίοδο - φορτωμένο με πραμάτεια από τη Βόρεια Συρία και την Αλεξάνδρεια για τη μεγάλη αγορά της Ρώμης; «Τα γυάλινα αγγεία δεν αποτελούσαν εξοπλισμό του πλοίου αλλά μέρος του φορτίου του, όπως και τα λοιπά έργα τέχνης που μετέφερε», εξηγεί στα «ΝΕΑ»η υπηρεσιακή διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αλεξάνδρα Χριστοπούλου. Η υαλουργία μπορεί βεβαίως την εποχή που δημιουργήθηκε η συγκεκριμένη φιάλη να βρισκόταν σε άνθηση, αλλά τα πρώτα της βήματα στην Ελλάδα τα είχε κάνει στα χρόνια των Μυκηναίων (1500-1100 π.Χ.), οι οποίοι αξιοποίησαν το γυαλί ως διακοσμητικό στοιχείο σε κοσμήματα, όπλα και έπιπλα. Ο όρος κυανός στις πινακίδες της Γραμμικής Β των ανακτορικών αρχείων πιθανότατα προσδιορίζει το κυανόχρωμο γυαλί, αν και μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπιστεί κάποιο εργαστήριο παραγωγής γυαλιού. Λίγο αργότερα, εκτιμάται πως τα πρωτεία τόσο στην παραγωγή όσο και στην διακίνησή του κρατούσαν οι Φοίνικες και πιθανόν οι Ασσύριοι. Στους Κλασικούς και Ελληνιστικούς χρόνους το γυαλί αναφέρεται ως λίθος χυτή και ως ύαλος και η αξία του είναι ανάλογη με εκείνη του χρυσού και του αργύρου. Την πρώτη του εμφάνιση ωστόσο το γυαλί εκτιμάται πως την έκανε πριν από 5.000 χρόνια στη Μεσοποταμία. Ανακαλύφθηκε τυχαία, πιθανόν κατά τη διάρκεια πειραματισμών με υαλώδεις ύλες για την παραγωγή εφυαλωμένης κεραμικής ή φαγεντιανής και πολύ σύντομα εντάχθηκε στα πολυτελή και κατά συνέπεια αγαπημένα αντικείμενα όσων είχαν στα χέρια τους πλούτο και εξουσία. Αλλωστε, και στην Αίγυπτο έχουν εντοπιστεί πρώιμα δείγματα υαλουργίας. ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ, ΜΑΙΡΗ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Spyros Louis silver cup is on display at the Acropolis Museum, in Athens

ATHENS.- A silver cup won at the first modern Olympic Games, in Athens in 1896, by marathon runner Spyros Louis, is on display at the Acropolis Museum, in Athens, on Monday, Aug. 27, 2012. The cup, recently sold by the Greek athlete’s descendants, was bought by a private Greek foundation at an auction in London. AP Photo/Petros Giannakouris.

Ένας...Τζάκσον 3.000 ετών

Θυμάστε το τραγούδι ...Remember the Τime; Μεγάλο σουξέ... του Μichael Jackson εν έτει 1993 Θυμάστε και το βιντεοκλίπ; Το στόρι διαδραματιζόταν στην αρχαία Αίγυπτο. Βέβαια η τραγική ειρωνεία ήταν σύλληψη των μεγάλων τραγικών ποιητών, αλλά ως concept ταιριάζει γάντι στην περίπτωση μιας και η προτομή της φωτογραφίας δεν ήταν μέρος των σκηνικών του συγκεκριμένου βιντεοκλίπ αλλά αληθινή, ηλικίας περίπου 3.000 ετών. Εκτίθεται σήμερα έπειτα από 100 χρόνια στο Μουσείο Field του Σικάγου και ναι, είναι ολόιδια ο βασιλιάς της ποπ. Και επειδή η τραγική ειρωνεία δεν σταματά στην εμφανή ομοιότητα των χαρακτηριστικών και το αιγυπτιακό σκηνικό, παρατηρήσατε ότι η μύτη της έχει αρχίσει να εξαφανίζεται;... Πηγή: Thestival.gr

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Το Facebook επεκτείνεται δια χειρός... Φρανκ Γκέρι

Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ και ο Φρανκ Γκέρι κοιτούν τη μακέτα του «πράσινου» κτιρίου Παρά τις κακές επιδόσεις της μετοχής του, το Facebook επεκτείνεται: Ο διάσημος καναδοαμερικανός αρχιτέκτονας Φρανκ Γκέρι, ανέλαβε να σχεδιάσει ένα κτίριο που θα στεγάσει 3.400 προγραμματιστές της πλέον δημοφιλούς ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης και θα συνδέεται με τα γραφεία της εταιρείας στην Καλιφόρνια μέσω ενός υπόγειου τούνελ. «Είμαι ενθουσιασμένος που συνεργάζομαι με τον Φρανκ Γκέρι για το σχεδιασμό του νέου κάμπους [...] Θα είναι το μεγαλύτερο κτίριο ανοιχτού χώρου στον κόσμο, θα διαθέτει όμως και αρκετούς κλειστούς, ήσυχους χώρους» γράφει ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ στο προφίλ του στο Facebook. «Η στέγη του κτιρίου θα είναι ένα πάρκο που γίνεται ένα με τον γύρω χώρο με ένα μακρύ μονοπάτι για περπάτημα, ένα λιβάδι και πολλά σημεία όπου μπορεί κανείς να καθίσει. Από έξω θα φαίνεται σαν να κοιτάζει κανείς έναν φυσικό λόφο» προσθέτει. Το νέο κτίριο θα στεγάσει μόνο τους προγραμματιστές του τμήματος Μηχανικής, ενώ εκείνα των προϊόντων και διαφημίσεων θα παραμείνουν στις υφιστάμενες εγκαταστάσεις του Μένλο Παρκ στη Σίλικον Βάλεϊ. Η ανακοίνωση του Ζούκερμπεργκ έρχεται έναν μήνα μετά τα εγκαίνια νέων γραφείων στο Λονδίνο, τα οποία έρχονται να προστεθούν στα 18 διεθνή παραρτήματα της εταιρείας. Ο Φρανκ Γκέρι, ο οποίος σχεδιάζει τα κτίριά του χρησιμοποιώντας ειδικό λογισμικό που αναπτύσσει η ίδια η ομάδα του, είναι σήμερα ένας από τους διασημότερους εκπροσώπους του ντεκονστρουκτιβισμού στην αρχιτεκτονική. Εχει σχεδιάσει μεταξύ άλλων το διάσημο Μουσείο Guggenheim στο Μπιλμπάο και το Συναυλιακό Κέντρο Walt Disney στο Λος Αντζελες.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Όσα γλίτωσαν από τη φρίκη του πολέμου

ΚΑΠΟΙΕΣ στιγμές μία εικόνα μέσα από τις λέξεις αρκεί για να ξυπνήσει έναν συγγραφέα εν υπνώσει. Να λύσει τον κόμπο από τον εσωτερικό του ασκό, που περιέχει όλα όσα περιμένουν χρόνια για να διοχετευτούν σε παραγράφους και σελίδες. Στην περίπτωση της Βρετανίδας δημοσιογράφου Αμάντα Χότζκινσον, που ακόμα δεν είχε το συγγραφική χρίσμα, ήταν μία ραδιοφωνική εκπομπή που μετέφερε στα ερτζιανά τη μαρτυρία μιας Ρωσίδας για τις κακουχίες που πέρασε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό που «ξεκλείδωσε» την Αμάντα Χότζκινσον ήταν όταν ανέφερε η συνεντευξιαζόμενη πώς ήταν κρυμμένη σε ένα δάσος και για να συντηρήσει τον εαυτό της έτρωγε το φλοιό από τις σημύδες. Αυτό ήταν αρκετό για να ξεχυθούν οι αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας όταν άκουγε στις οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις ιστορίες για τα χρόνια του πολέμου. Και κάποιες φορές οι φωνές των μεγάλων γίνονταν ψιθυριστές για να αναφέρουν τις επιδράσεις του πολέμου στις προσωπικές τους ζωές. Για τις γυναίκες που έμειναν μόνες χωρίς να ξέρουν αν ζουν ή έχουν πεθάνει οι σύζυγοί τους. Τους άνδρες που γύρισαν από το μέτωπο εντελώς διαφορετικοί. Τα κορίτσια που άφησαν πίσω τους την οικονομικά ρημαγμένη Βρετανία κρατώντας το μπράτσο ενός Αμερικανού στρατιώτη και τους μετανάστες από όλα τα μέρη της Ευρώπης που λεπτοί σαν τσιγαρόχαρτο από την πείνα αποβιβάστηκαν στην Αγγλία μόνοι ή με τις οικογένειές τους με σκοπό να ξεκινήσουν μια νέα ζωή. Με καταλύτη την εκπομπή, η Αμάντα Χότζκινσον άρχισε να γράφει και το αποτέλεσμα ήταν το μυθιστόρημα «Οδός Μπριτάννια, αριθμός 22». Το πρώτο της βιβλίο, που κυκλοφόρησε στην Αγγλία και την Αμερική το 2011, επαίνεσε η κριτική σε όλο τον κόσμο ενώ ήδη μεταφράζεται σε περισσότερες από 10 γλώσσες. «Ο πόλεμος αλλάζει τους ανθρώπους, δεν κάνει εξαιρέσεις, και μερικές φορές δύσκολα αναγνωρίζουμε ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό», μας προδιαθέτει η συγγραφέας που ήρωές της είναι μία οικογένεια Πολωνών, ένα ζευγάρι με ένα οκτάχρονο αγόρι. Τον μεγάλο πόλεμο τον βίωσαν όμως ξεχωριστά. Ο άνδρας κατάφερε να φύγει από τη χώρα του λιποτακτώντας και να συνεχίσει τον αγώνα του από τη Βρετανία. Όμως η γυναίκα του και ο γιος του έπιναν από το ποτήρι της φρίκης και τα έξι χρόνια που η Πολωνία ήταν υπό κατοχή. Ο άνδρας αποφασίζει να μην γυρίσει πίσω αλλά να βάλει νέα θεμέλια στο Ηνωμένο Βασίλειο. Προσπαθεί να φτιάξει την οικογενειακή εστία, ένα κλασικό αγγλικό σπίτι, στο Ίπσουιτς, και περιμένει τη στιγμή που ξανά θα σμίξει η οικογένειά του. Όμως η γυναίκα του ύστερα από όσα πέρασε μακριά από τον πολιτισμό, μέσα στο άγριο δάσος, το μόνο που ξέρει τώρα είναι πως εκείνη κι ο γιος της κατάφεραν να επιβιώσουν. Πλέον δεν είναι σίγουρη αν είναι η γυναίκα κάποιου – αν είναι γυναίκα πια. Ο άνδρας, πιστεύοντας πως όλα θα λυθούν εύκολα και επιφανειακά, φροντίζει με όλο του το μεράκι τον κήπο, θέλει να προσφέρει στο παιδί του ένα αληθινό σπιτικό. Φροντίζει να φτιάξει έναν παραδοσιακό αγγλικό κήπο, όπως έχουν όλα τα υπόλοιπα «καθωσπρέπει» σπίτια, για να τους υποδεχτεί και για να μη βασανίζεται από το δικό του μυστικό. Όμως, έπειτα από τα έξι χρόνια που έμειναν μακριά, κανείς τους δεν είναι πια ο ίδιος και πρέπει τώρα να μάθουν πως η αγάπη δεν αρκεί όσο υπάρχουν μυστικά. Το ζευγάρι πρέπει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του, με όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Να δεχτούν πως κι οι δύο έχουν αλλάξει αμετάκλητα και να επιτρέψουν στον πολυαγαπημένο γιο τους να είναι ο εαυτός του. Η συγγραφέας, όπως σημειώνει, χρησιμοποίησε την οδό Μπριτάννια ως τίτλο του βιβλίου επειδή είναι πολύ κοινή διεύθυνση καθώς «οι περισσότερος πόλεις έχουν δρόμο με αυτό το όνομα». Επίσης η διεύθυνση «που υποδηλώνει εθνική ταυτότητα χρησιμεύει για να τονίσει την αίσθηση μιας οικογένειας μεταναστών σε μια μικρή πόλη στη Βρετανία». Η επιλογή των πρωταγωνιστών να είναι Πολωνοί οφείλεται στο ότι έχει σπουδάσει κλασική πολωνική λογοτεχνία από τον δέκατο ένατο και στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το βιβλίο τιμήθηκε πρόσφατα στην Ιταλία με το βραβείο Premio Speciale Cariparma. «Οδός Μπριτάννια, αριθμός 22» Της Αμάντα Χότζκινσον Μετάφραση Μυρτώ Καλοφωλιά Εκδόσεις: «Πατάκη» Express.gr

Ολονυχτία σε 120 μνημεία για την πανσέληνο της 31ης Αυγούστου

Αθήνα
Συνολικά 120 μνημεία σε όλη την Ελλάδα θα παραμείνουν ανοιχτά όλη τη νύχτα στις 31 Αυγούστου προκειμένου να απολαύσει το κοινό την τελευταία πανσέληνο του Καλοκαιριού. Σε 85 από αυτά μάλιστα θα πραγματοποιηθούν συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, ξεναγήσεις και προβολή κινηματογραφικών ταινιών, σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς. Η βραδιά που οργανώνει το υπουργείο Πολιτισμού έχει τίτλο «Στο φως του φεγγαριού» και μότο τέσσερις στίχους του Νικηφόρου Βρεττάκου: «Στρωμένος με φύλλα μαλακού χρυσαφιού που σαλεύανε λάμποντας πάνω στη θάλασσα, σπατάλη αμύθητου φωτός ο δρόμος του φεγγαριού. Μεσάνυχτα, Αύγουστος. Με μεγάλη πανσέληνο». Στην Αθήνα προγραμματίζονται οι εκδηλώσεις: Συναυλία «Ένα φεγγάρι του Αυγούστου» με την Τάνια Τσανακλίδου και την Ελένη Τσαλιγοπουλου στον αρχαιολογικό χώρο του Σουνίου. Συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Πνευστών του Δήμου Αθηναίων στη Ρωμαϊκή Αγορά Συναυλία της Αναστασίας Μουτσάτσου στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου Μουσική εκδήλωση της Μάρθας Φριτζήλα και του Τάκη Φαραζή στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας. Προβολή της ταινίας «Αγέλαστος Πέτρα» Φίλιππου Κουτσαφτή στο Επιγραφικό Μουσείο Για τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας, δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού (αρχείο PDF) Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Το θησαυροφυλάκιο της αρχαίας Μεσσήνης

Στην καρδιά του έκρυβε τον θησαυρό της μεγαλύτερης και καλύτερα σωζόμενης ελληνιστικής πόλης στην Ελλάδα. Μετατράπηκε σε φυλακή για τον «τελευταίο των Ελλήνων». Δαιμονοποιήθηκε και γέμισε με κατάρες. Λεηλατήθηκε άγρια από κυνηγούς μετάλλων. Ποιος θα το πίστευε πως όλη τούτη η γεμάτη ανατροπές ιστορία θα χωρούσε κάτω από έναν σωρό από άτακτα ριγμένες πέτρες στην καρδιά της αρχαίας Μεσσήνης - της πόλης που ίδρυσε ο Επαμεινώνδας το 369 π.Χ. -, μια ανάσα μόνο από το σημείο όπου ήταν στημένα τα ενεπίγραφα βάθρα των αυτοκρατόρων; «Πρόκειται για ένα υπόγειο οικοδόμημα, ερμητικά κλειστό, σκοτεινό και απόλυτα ασφαλές, μέσα στο οποίο φυλασσόταν το περίσσευμα από τους θησαυρούς της πόλης, τάλαντα χρυσού και αργύρου, πολύτιμα αντικείμενα και νομίσματα χρυσά και αργυρά, προϊόντα φόρων ή λείας πολέμων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για το θησαυροφυλάκιο της πόλης και όχι έναν κοινό λίθινο "θησαυρό" ιερού για τη συγκέντρωση νομισμάτων που πρόσφεραν ή πλήρωναν οι πιστοί», εξήγησε στα «ΝΕΑ» ο ανασκαφέας του χώρου, καθηγητής Πέτρος Θέμελης. Για να είναι απολύτως ασφαλές το περιεχόμενο του θησαυροφυλακίου, το τετράγωνο άνοιγμά του έκλεινε ερμητικά με ένα ογκώδες λίθινο πώμα βάρους 1,5 τόνου περίπου. Για να ανοίξει, δε, έπρεπε ένα βαρούλκο να τραβήξει τον σιδερένιο κρίκο που υπήρχε στο πάνω μέρος του πώματος. Δύο σχεδόν αιώνες μετά την κατασκευή του, ωστόσο, το θησαυροφυλάκιο έγραψε μια νέα - μελανή - σελίδα στην ιστορία του, η οποία έφτασε ώς τις μέρες μας χάρη στον «Βίο του Φιλοποίμενος» του Πλουτάρχου: «ου μήν άλλα κομίσαντες αυτόν (τον Φιλοποίμενα) εις τόν καλούμενον Θησαυρόν, οίκημα κατάγειον ούτε πνεύμα λαμβάνον ούτε φως έξωθεν ούτε θύρας έχον, αλλά μεγάλω λίθω προσαγομένω κατακλειόμενον, ενταύθα κατέθεντο, καί τόν λίθον επιρράξαντες άνδρας ενόπλους κύκλω περιέστησαν». Κι αν η περιγραφή του θηβαίου φιλοσόφου και ιερέα των Δελφών αποδίδει με εκπληκτική ακρίβεια τον λίθινο υπόγειο θάλαμο στην αγορά της Μεσσήνης, ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι πως το μοναδικό αυτό αρχιτεκτόνημα αποκτά μεγάλη ιστορική αξία καθώς σχετίζεται άμεσα με το δραματικό τέλος του μεγάλου στρατηγού της Αχαϊκής Συμπολιτείας, του Φιλοποίμενος του Μεγαλοπολίτη, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία ως ο «τελευταίος Ελληνας», διότι μετά τον θάνατό του δεν υπήρξε άλλος σπουδαίος ηγέτης στην Ελλάδα. Η ιστορία έχει ως εξής: Ο Φιλοποίμην υπήρξε ο χαρισματικός ηγέτης της Αχαϊκής Συμπολιτείας που κατάφερε, έστω και προσωρινά, να ενώσει σχεδόν όλη την Πελοπόννησο όταν ενέταξε στη Συμπολιτεία και τη Σπάρτη. Οι Μεσσήνιοι, συγκεκριμένα ο φιλόδοξος στρατηγός τους Δεινοκράτης και οι ομοϊδεάτες του, επαναστάτησαν κατά του Φιλοποίμενος που ήταν τότε 70 ετών. Ο ηλικιωμένος στρατηγός αποφάσισε να αντιμετωπίσει την εξέγερση. Ο Δεινοκράτης κατάφερε να πιάσει αιχμάλωτο τον άρρωστο Φιλοποίμενα. Και αφού τον φυλάκισε στο υπόγειο θησαυροφυλάκιο, τον δηλητηρίασε (183/2 π.Χ.). Η αδικαιολόγητη και βάρβαρη αυτή ενέργεια σήμανε το τέλος όχι μόνο της αυτονομίας της Μεσσήνης αλλά και της στρατιωτικής και πολιτικής της δύναμης. Η Συμπολιτεία υποχρέωσε την πόλη να παραδοθεί και να υποταχθεί άνευ όρων. Ο Δεινοκράτης αυτοκτόνησε, ενώ οι ενεχόμενοι στη δολοφονία συνεργάτες του συνελήφθησαν και βρήκαν οικτρό θάνατο διά λιθοβολισμού στη Μεγαλόπολη από το πλήθος των πολιτών που συνόδευε την κηδεία του Φιλοποίμενος. Η τιμή να φέρει στην πάτρια γη τα λείψανα του Φιλοποίμενος έλαχε στον νεαρό τότε ιστορικό Πολύβιο. Οι Μεσσήνιοι δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδεχθούν τον τραγικό θάνατο του στρατηγού μέσα στο θησαυροφυλάκιο της πόλης τους. Το υπόγειο άνοιγμα στην καρδιά της πόλης εγκαταλείφθηκε. Αντί για πολύτιμα αντικείμενα και λάφυρα πολέμου πλέον στο εσωτερικό του οι Μεσσήνιοι έριχναν μολύβδινους καταδέσμους - κατάρες δηλαδή - για να ξορκίσουν το κακό και να αντιμετωπίσουν τα αισθήματα ενοχής που τους είχαν καταλάβει. Και για να εξιλεωθούν όχι μόνο αναζητούσαν αφορμές για να τιμήσουν τον αδικοχαμένο στρατηγό, αλλά έδιναν το όνομά του στα παιδιά τους, όπως μαρτυρεί εφηβικός κατάλογος του 70 μ.Χ. από το στάδιο της Μεσσήνης. ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Το σπήλαιο του Πανός στην Ακρόπολη

Στη σκιά του η συντρόφισσα της Λυσιστράτης, Μυρρίνη, άφησε στα κρύα του λουτρού τον σύζυγό της Κινησία μένοντας πιστή στον όρκο σεξουαλικής αποχής που είχε δώσει ώστε να πιεστούν οι άνδρες και να σταματήσουν τον πόλεμο. Στις κόγχες του οι Αθηναίοι άφηναν λιχουδιές και δώρα για τον θεό που έβαλε το χέρι του ώστε να νικήσουν τους Πέρσες στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. Στα τοιχώματά του τα πιτσιρίκια που έπαιζαν στην περιοχή ανακάλυψαν μια τοιχογραφία ενός αγίου το όνομα του οποίου δεν γνώριζαν και έτσι άρχισαν να λατρεύουν εκεί τον δικό τους άγιο: τον Αγιο Αλανιάρη. Είναι ένα από τα πολλά σπήλαια που χάσκουν στη βορειοδυτική πλευρά του Ιερού Βράχου και ήταν αφιερωμένο στον τραγοπόδαρο θεό προστάτη των βοσκών, των δασών και των κυνηγών και ακούραστο εραστή, Πάνα. Πώς βρέθηκε όμως ο γιος του Ερμή - και κατ' άλλους του Ουρανού ή του Διός - που γεννήθηκε στα αρκαδικά βουνά να λατρεύεται στα ριζά του βράχου της Ακρόπολης, στην καρδιά της Αθήνας; Η ιστορία αρχίζει να ξετυλίγεται τις κρίσιμες ώρες πριν από τη μάχη του Μαραθώνα. Οι Αθηναίοι χρειάζονται βοήθεια και στέλνουν αγγελιαφόρο στη Σπάρτη τον Φειδιππίδη για να ζητήσει τη συνδρομή των Λακεδαιμονίων. Εκείνοι προφασίζονται πως δεν μπορούν να συνδράμουν τους Αθηναίους λόγω κάποιας θρησκευτικής τελετής. Ο Φειδιππίδης παίρνει τον δρόμο της επιστροφής βαθιά προβληματισμένος για το τι μέλλει γενέσθαι. Στον δρόμο του, όπως μαρτυρεί και ο Ηρόδοτος, συναντά τον Πάνα που του υπόσχεται πως θα στηρίξει τον αγώνα των Αθηναίων. Πράγματι εμφανίστηκε στο πεδίο της μάχης και άρχισε να φωνάζει δυνατά και επαναλαμβανόμενα το όνομά του. Οι Πέρσες τρόμαξαν υπερβολικά και οι Αθηναίοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να κερδίσουν τη μάχη. Οταν τελείωσε η πολεμική περιπέτεια, το 490 π.Χ., οι Αθηναίοι επέλεξαν το συγκεκριμένο σπήλαιο για να τιμήσουν τον θεό που τους υποστήριξε. Λάξεψαν πάνω στον βράχο μικρές κόγχες για να αποθέτουν τις προσφορές τους: ειδώλια, μικρά γλυκά από μέλι και γάλα, αλλά και ανάγλυφα που απεικονίζουν τον τιμώμενο θεό μαζί με τον - κατά μία εκδοχή - πατέρα του Ερμή ή με Νύμφες, ενώ ίδρυσαν και άλλα μικρά ιερά για τη λατρεία του στην Πάρνηθα, στη Βάρη και τον Μαραθώνα. Το σπήλαιο του θεού που συμβόλιζε την ασυγκράτητη σεξουαλική ορμή επέλεξε και ο Αριστοφάνης για να τοποθετήσει τη σκηνή όπου ο Κινησίας επιχειρεί να ρίξει στο κρεβάτι τη σύζυγό του Μυρρίνη, χωρίς επιτυχία, στη «Λυσιστράτη». Με την επικράτηση του χριστιανισμού μετατράπηκε - όπως σχεδόν όλα τα αρχαία ιερά - σε εκκλησία και αφιερώθηκε στον Αγιο Αθανάσιο, αλλά με τον καιρό, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας εγκαταλείφθηκε. Τα παιδιά της γειτονιάς που έπαιζαν εκεί γύρω κατά τον 19ο αιώνα ανακάλυψαν μια ξεθωριασμένη τοιχογραφία από την εποχή που το σπήλαιο λειτουργούσε ως εκκλησία, αλλά ουδείς μπορούσε να αναγνωρίσει σε ποιον άγιο ανήκε η μορφή. Ετσι, αποφασίστηκε να βαφτιστεί Αγιος Αλανιάρης, καθώς τον είχαν ανακαλύψει τα αλάνια της περιοχής. Και αφού επίσημη γιορτή δεν υπήρχε για αυτό τον ιδιότυπο άγιο οι κάτοικοι είχαν επιλέξει να γιορτάζουν τη μνήμη του το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, όταν έφταναν στον χώρο με αναμμένες λαμπάδες και έστηναν γιορτή με κρασί και φαγητό. Τελετή που διατηρήθηκε έως τα μέσα της δεκαετίας του 1930, οπότε και ο χώρος αποκλείστηκε με περίφραξη. ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ

Αρχειοθήκη ιστολογίου