Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Η καλλιτεχνική κληρονομιά του Α Παγκοσμίου Πολέμου – Ο Πολιτισμός πηγή δυστυχίας



Η παλιά ρωσική παροιμία «όταν μιλούν τα όπλα, οι μούσες σιγούν», έχει διαψευστεί από την ιστορία. Οι πόλεμοι, και οι συνθήκες που επικρατούν κατά την διάρκειά τους, εμπνέουν τους καλλιτέχνες να δημιουργούν. Επικρατεί καλλιτεχνική πρόοδος. Οι λαοί και τα κράτη ενεργούν για την δημόσια πολιτιστική τους προβολή και επιβεβαίωση.

Οι καλλιτέχνες Goethe, Jaue Austen  και ο Ludwig van Beethoven, μεγαλούργησαν καλλιτεχνικά την περίοδο των εκστρατειών του Ναπολέοντα, ο Verdi κατά τη διάρκεια του Risorgimento, ενώ ο  Victor Hugo το 1871 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Παρισιού. Εν καιρό πολέμου οι πωλήσεις των βιβλίων ανέβαιναν, άνοδος σημειώνονταν και στη μουσική, θέατρα άνοιγαν.

Αντίθετα, ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος αποτελεί μία εξαίρεση για την καλλιτεχνική πρόοδο.

Στη μαζική κινητοποίηση, τη δυστυχία, το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων, ο καλλιτεχνικός κόσμος, δεν ήταν σε θέση να δώσει μια απάντηση.

Συνέχεια...
http://xirosg.blogspot.gr/

Οι αρχαιότητες του Βασιλιά Ήλιου επιστρέφουν στα ανάκτορα των Βερσαλλιών

«Το να βλέπεις όλα αυτά τα αριστουργήματα συγκεντρωμένα σε μια συλλογή, είναι μια πολύ δυνατή συναισθηματική εμπειρία», λέει η Beatrix Saule, διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου των Ανακτόρων των Βερσαλλιών. Κοιτάζοντας τα έργα της έκθεσης «Βερσαλλίες και Αρχαιότητα» (έως 17 Μαρτίου) είναι δύσκολο να διαφωνήσεις.
Περισσότερα από 200 έργα από τη βασιλική συλλογή αρχαιοτήτων, που μετά τη Γαλλική Επανάσταση είχαν διασκορπιστεί, καθώς και ύστερα έργα εμπνευσμένα από τη μυθολογία, επιστρέφουν στα δωμάτια του ανακτόρου που κάποτε κοσμούσαν. Τέσσερις επιμελητές από το Λούβρο και τις Βερσαλλίες ανέλαβαν να επανενώσουν τα έργα, πολλά από τα οποία ήταν στις αποθήκες εδώ και χρόνια. Ο Pier Luigi Pizzi, ένας ιταλός θεατρικός σκηνοθέτης και χορογράφος, σχεδίασε την έκθεση έτσι ώστε να ζωντανέψει την ατμόσφαιρα της βασιλικής εποχής.
Η συντριπτική πλειοψηφία των έργων της έκθεσης είναι από την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου, όταν εξουσία και αρχαία εικονογραφία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες ∙ οι Βερσαλλίες έμελλε να είναι η νέα Ρώμη. Αν ο βασιλιάς δεν κατάφερνε να αγοράσει τα έργα που επιθυμούσε, ανέθετε στους καλύτερους γάλλους γλύπτες να φτιάξουν τα αντίγραφά τους. Η περίφημη Αφροδίτη Καλλίπυγος για παράδειγμα, είναι το θέμα δύο εκδοχών από τους γλύπτες François Barois και Jean-Jacques Clérion γύρω στο 1680.
Για τον Λουδοβίκο τον 14ο η αναφορά στην αρχαιότητα ήταν ακόμα και πολιτική πράξη. Το εμβληματικό έργο του Ρούμπενς «Tomyris, Queen of the Scythians and the Head of Cyrus in a Vase Filled with Blood», 1620-25, το οποίο μπήκε στη συλλογή του βασιλιά το 1671, τοποθετήθηκε πίσω από το θρόνο του στο Σαλόνι του Απόλλωνα για να λειτουργεί ως παράδειγμα προς αποφυγήν για τη διαφθορά. Η δικαιοσύνη του Τραϊανού, η καλοσύνη του Πτολεμαίου του Β΄και η σεμνότητα του Αλέξανδρου Σεβήρου χρησίμευαν όλα σαν παραδείγματα σε συμφωνία με το παλάτι. Αργότερα ωστόσο, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου του 15ου και του εγγονού του, Λουδοβίκου του 16ου, τα θέματα από τη μυθολογία έγιναν πιο ανάλαφρα. Ο Έρωτας και η Ψυχή είχαν την τιμητική τους, ενώ η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ απεικονίστηκε ως Άρτεμις, θεά του κυνηγιού, από τον ζωγράφο Jean-Marc Nattier το 1746. Αλλά όσο ο Λουδοβίκος ο 16ος σχεδίαζε να ανακατασκευάσει το παλάτι με σχέδια βασισμένα στα μεγαλειώδη αρχαία μνημεία της Ρώμης, το μεγάλο του αυτό εγχείρημα διακόπηκε απότομα από την Επανάσταση, η οποία κατέστρεψε την μοναρχία.
«Αυτή δεν είναι απλά μια έκθεση, είναι θέατρο», αναφέρει χαρακτηριστικά η Catherine Pégard, πρόεδρος των Βερσαλλιών. Ένα τέλεια στημένο θέατρο, που υποστηρίζεται από πλούσιο αρχειακό υλικό και ένα πραγματικά διαφωτιστικό κατάλογο.
Francine Guillou
artnews.gr

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Το «Μεγάλο μας Τσίρκο» από την μονάδα απεξάρτησης «18 Άνω»


Η θεατρική ομάδα της Κοινωνικής Επανένταξης της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω- Ψ.Ν.Α., ανεβάζει τη Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου, στις 21.00, το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο» στο θέατρο Ακροπόλ, Ιπποκράτους 9-11, που μας προσφέρθηκε ευγενικά απο τον Θεατρικό Οργανισμό Ακροπόλ ως ένδειξη συμπαράστασης στον κοινό αγώνα για την αναζήτηση μέσω της τέχνης δρόμων ελευθερίας. Κρατήσεις θέσεων με δελτίο εισόδου στα ταμεία του Ακροπόλ. Είσοδος Ελεύθερη. Ακολουθεί η ανακοίνωση του 18 Άνω.

tvxs.gr
 

80 χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

Του Πάνου Τριγάζη



Ο φασισμός είναι η ρατσιστική εκκαθάριση από τα μη άρια στοιχεία, είναι οι ακραίες εκμεταλλευτικές σχέσεις, ο επιθετικός εθνικισμός, η κρατολατρεία, η ιδεολογική χειραγώγηση των μαζών, ο ακραίος αντικομμουνισμός… (Άγγελος Ελεφάντης, ΑΥΓΗ 15/5/2005)


Στις 30 Ιανουαρίου 1933 γραφόταν μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία της Ευρώπης και του κόσμου , με την ανάδειξη ως καγκελάριου της Γερμανίας του αρχηγού των Eθνικοσοσιαλιστών Αδόλφου Χίτλερ.

Στις 28 Ιανουαρίου 1933 είχε παραιτηθεί η κυβέρνηση Σλάϊχερ, αφού απορρίφθηκε το αίτημά του για τη διάλυση της Βουλής από τον Πρόεδρο Χίντεμπουργκ.

Η οξύτατη πολιτική κρίση ώθησε το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο στην επιλογή του Χίτλερ για την ανάληψη της πρωθυπουργίας, με την σύμπραξη των Πάπεν και Χούγκενμπεργκ, ηγετών των άλλων δύο εθνικιστικών κομμάτων.

Η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε την απαρχή πολλών δεινών για τους λαούς της Ευρώπης και για τον λαό της Γερμανίας, γενικότερα για όλη την ανθρωπότητα.

Από τη θέση του αρχηγού του Γ΄ Ράϊχ, ο Χίτλερ οικοδόμησε ένα καθαρά φασιστικό καθεστώς τρόμου και βίας στο όνομα της ανωτερότητας της αρίας φυλής.

Εδραίωσε την εξουσία του μετά τις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, όταν απέκτησε ισχυρή πλειοψηφία, αφού με κύμα διώξεων είχε καταφέρει να περιορίσει τη δράση και να μειώσει τη δύναμη των σοσιαλδημοκρατών και του Κ.Κ. (που ήταν τότε ανερχόμενη δύναμη), φυλακίζοντας πολλά στελέχη του με πρώτον το ΓΓ του κόμματος, Ερνστ Τέλμαν.

Στις 23 Μαρτίου ανέλαβε και επίσημα δικτατορική εξουσία. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί ποικιλοτρόπως, κυρίως με την μεγάλη προβοκάτσια του εμπρησμού του Ράϊχσταγ, τη νύχτα της 27ης προς 28η Φεβρουαρίου 1933, όταν έπιασε φωτιά η αίθουσα συνεδριάσεων και ο θόλος της έδρας του Γερμανικού Κοινοβουλίου.

Με αφορμή τον εμπρησμό αυτό, εξαπολύθηκε πογκρόμ εναντίον των αριστερών κάθε απόχρωσης, ιδιαίτερα εναντίον του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Το καθεστώς οργάνωσε αντικομμουνιστική εκστρατεία, διαδίδοντας παντού την κατηγορία «οι κομμουνιστές έκαψαν το Ράϊχσταγ».

Έτσι στήθηκε η σκευωρία για τη δίκη στη Λειψία των Δημητρόφ, Τόγκλερ (επικεφαλής της ΚΟ του ΚΚΓ), Ποπόφ και Τάνεφ.

Υπήρξε όμως αντίσταση. Τα χιτλερικά εγκλήματα και η σκηνοθετημένη δίκη της Λειψίας κινητοποίησαν αριστερούς και δημοκρατικούς ανθρώπους παγκοσμίως. Μια από τις μορφές δράσης ήταν η οργάνωση αντι-δίκης στο Λονδίνο (άρχισε στις 14/9/1933) από διεθνή επιτροπή προσωπικοτήτων, για την καταδίκη του φασισμού και των εγκλημάτων του. Στην επιτροπή, υπό την προεδρία του Βρετανού Λόρδου Μάρλεϋ, συμμετείχε ο Αϊνστάϊν και άλλοι κορυφαίοι επιστήμονες και διανοούμενοι.

Το κατηγορώ του Νίκου Καρβούνη

Τα πρακτικά της αντι-δίκης εκδόθηκαν σε βιβλίο, που κυκλοφόρησε διεθνώς σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, με τίτλο «Καστανή Βίβλος». Το μετέφρασε στα ελληνικά και το προλόγισε ο λογοτέχνης και δημοσιογράφος Νίκος Καρβούνης (εκ των οργανωτών της πανελλαδικής αντιφασιστικής συνδιάσκεψης, 8 Ιουνίου 1933), ο οποίος παραπέμφθηκε σε δίκη από την τότε κυβέρνηση Τσαλδάρη με την κατηγορία της εξύβρισης εκπροσώπων ξένης χώρας, δηλαδή των Χίτλερ, Γκαίριγκ, Γκέμπελς και άλλων αξιωματούχων του Γ΄ Ράϊχ.

Στην απολογία του ο Ν. Καρβούνης (έγραψε αργότερα το τραγούδι του ΕΑΜ «Στ΄άρματα, στ΄άρματα») υπήρξε καταπέλτης κατά του φασισμού, λέγοντας:

«Μόλις επικράτησε στη Γερμανία ο χιτλερισμός –όλοι ξέρουμε πως– ξαπολύθηκε σ΄εκείνη τη μεγάλη χώρα η τρομοκρατία ενός καινούριου μεσαίωνα. Όλες οι ελευθερίες καταργήθηκαν, εποδοπατήθηκε κάθε ανθρωπισμός. Τα δικαιώματα των εργαζομένων εκουρελιάστηκαν, μυριάδες εργάτες και ελεύθεροι διανοούμενοι κλείστηκαν στα «στρατόπεδα συγκεντρώσεως», η δολοφονία γένηκε ο νέος νόμος. Ανακαλύφθηκε η παράξενη θεωρία της Αρίας φυλής».

Στις 22/12/1933 η αντικομμουνιστική σκευωρία του εμπρησμού του Ραιχσταγκ κατέρρευσε με την αθώωση των Δημητρόφ, Ποπόφ, Τάνεφ και Τόγκλερ.

«Ο προκλητικός εμπρησμός του Ράϊχσταγκ εκ μέρους των φασιστών- έγραψε ο Γκ. Δημητρώφ στο πρώτο άρθρο του μετά την απελευθέρωση του ιδίου και των συντρόφων του- ήταν ο πρόλογος για απειράριθμες κτηνωδίες, για τις αιματηρές μάχες του Μάρτη του 1933 στη Γερμανία που ξεσήκωσαν ολόκληρη την εργαζόμενη ανθρωπότητα ενάντια στην φασιστική διχτατορία.
Ο φασισμός- συνέχιζε ο Δημητρώφ- και ειδικά ο γερμανικός «κλασικός» είναι ένας αχαλίνωτος επιθετικός εθνικισμός και σωβινισμός. Η σημαία του σημαίνει πόλεμο» (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 11/3/1934).

Η ολέθρια για την Ευρώπη και την ανθρωπότητα γιγάντωση του τέρατος του ναζισμού , χέρι χέρι με τον μιλιταρισμό, κορυφώθηκε με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πιο καταστροφικό πόλεμο στην ιστορία της ανθρωπότητας, που η λήξη του επιτεύχθηκε με την αντιφασιστική νίκη των κινημάτων αντίστασης (με το ελληνικό ένα από τα μαζικότερα και ηρωικότερα) και της Αντιχιτλερικής Συμμαχίας στις 9 Μαΐου 1945, όταν ο Κόκκινος Στρατός ύψωσε την σοβιετική σημαία στο Ραιχσταγ.

Μετά την αντιφασιστική νίκη αντήχησε σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο το σύνθημα ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ.

Ο επίλογος της χιτλεροφασιστικής θηριωδίας γράφτηκε με τη δίκη της Νυρεμβέργης, της οποίας η εναρκτήρια συνεδρίαση έγινε στις 18/10/1945 στο Βερολίνο υπό την προεδρία του σοβιετικού δικαστή Ιόλα Νικιτσένκο.

Στην ιστορική εκείνη δίκη μνημειώδης υπήρξε η εναρκτήρια ομιλία του Αμερικανού κατήγορου Ρόμπερτ Τζάκσον:

«Τα εγκλήματα που θα δικάσουμε –ειχε πει ο Ρ.Τζάκσον- και θα τιμωρήσουμε έχουν γίνει με τέτοιο απάνθρωπο τρόπο και με τέτοια καταστροφική μανία, που εάν περάσουν απαρατήρητα και εάν μείνουν ατιμώρητα, η ανθρωπότητα κινδυνεύει να ζήσει πολύ σύντομα χειρότερες καταστροφές.»

Τα λόγια αυτά ηχούν εξαιρετικά επίκαιρα και σήμερα.
Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και αντιπρόεδρος της Κίνησης Πολιτών κατά του Ρατσισμού.
Πηγή:tvxs.gr

Σαν σήμερα βρέθηκε το 1823 η εικόνα της Παναγιάς της Τήνου

Η εικόνα της Παναγίας, κατά τη θρησκευτική παράδοση, βρεέθηκε, μετά από σχετικά οράματα της μοναχής Αγίας Πελαγίας. Η εικόνα ανακαλύφθηκε μετά από ανασκαφές στις 30 Ιανουαρίου 1823 και ενώ προηγήθηκαν ανασκαφές το 1822 που αποκάλυψαν τον αρχαίο ναό του Διονύσου και το ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Η είδηση της εύρεσης της εικόνας, κατά την περίοδο της ελληνικής επανάστασης του 1821 θεωρήθηκε καλός οιωνός και το νησί επισκέφτηκαν για αυτό το λόγο οι Κολοκοτρώνης, Μιαούλης, Νικηταράς και Μακρυγιάννης, για να προσκυνήσουν.
Στο σημείο όπου βρέθηκε εικόνα κτίστηκε ο ναός της Παναγίας της Τήνου.  Απαιτήθηκαν μεγάλες ποσότητες μαρμάρων, οι οποίες κατά κύριο λόγο μεταφέρθηκαν από τον αρχαιολογικό χώρο της γειτονικής Δήλου. Απαιτούνταν επίσης και μεγάλος αριθμός εργατών επεξεργασίας και τοποθέτησης μαρμάρων, αλλά κυρίως πολλά χρήματα η έλλειψη των οποίων έφερνε πολλές φορές σε αμηχανία τους επιστάτες του έργου που δυσκολεύονταν να πληρώσουν στο τέλος της εβδομάδας, εργαζόμενους και υλικά. Η ολοκλήρωση του έργου οφείλεται στη σημαντική συνδρομή, σε εργασία και χρήμα, τόσο του τηνιακού λαού, όσο και χριστιανών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέχρι τα μέσα του 1832 είχε ανεγερθεί η ανατολική πτέρυγα του συγκροτήματος, το τμήμα ανατολικά του καμπαναριού και το τμήμα ανατολικά της κεντρικής εισόδου. Το σύνολο των εργασιών ανέγερσης ολοκληρώθηκε το 1880.
 
Ο ναός της Παναγίας της Τήνου είναι επιβλητικό οικοδόμημα από λευκό μάρμαρο, που αποτελεί το πρώτο αξιόλογο αρχιτεκτονικό μνημείο του απελευθερωμένου ελληνικού έθνους. Βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη Χώρα της Τήνου. Η επιλογή του ρυθμού της εκκλησίας είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο. Στα αριστερά της εισόδου από την κεντρική πύλη βρίσκεται το εικονοστάσι, στο οποίο φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας, η οποία είναι γεμάτη από αφιερώματα (τάματα) των πιστών, όπως και παντού στο εσωτερικό.
Αποτελείται από δύο πεντάτοξες κιονοστοιχίες με τέσσερις ολόσωμες μαρμάρινες κολώνες η κάθε μία, που ξεκινούν από την πρόσοψη μέχρι το τέμπλο του ναού. Οι τρεις πόρτες της πρόσοψης, μία σε κάθε κλίτος, παρέχουν πρόσβαση στους προσκυνητές. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο, στο κατώτερο μέρος του ξύλινο επίχρυσο και στο ανώτερο γύψινο με ξύλινα διαζώματα. Ακολουθεί το σχέδιο των υψηλών μεταβυζαντινών σχεδιαστών. Κατασκευάστηκε το 1825 από τον Φραγκίσκο Καναχίλη. Το Ιερό Βήμα βρίσκεται τρεις μαρμάρινες βαθμίδες ψηλότερα από τον κυρίως ναό, στο οποίο υπάρχουν τρεις κόγχες. Η κεντρική βρίσκεται πίσω από την Αγία Τράπεζα, η ανατολική διαμορφώθηκε σε Αγία Τράπεζα προς τιμή της Ανάληψης του Κυρίου και η δυτική προς τιμή της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Ο ναός παραμένει μέχρι σήμερα χωρίς ουσιαστικές αλλαγές, εκτός από την κύρια όψη και το καμπαναριό. Σε επαφή με τα Δυτικά του Ναού, πριν τον 19ο αιώνα, βρίσκεται ο ναός του Τιμίου Προδρόμου. Το αρχικό καμπαναριό του ναού είχε ύψος 34 μ. και τέσσερα φανάρια. Οι δυνατοί βοριάδες που επικρατούν στο νησί όμως, υποχρέωσαν στην ανακατασκευή του για λόγους ασφαλείας. Το σημερινό είναι ύψους 29 μ. και έχει διατηρήσει την αρχική λίθινη βάση του, η οποία έχει περίπου το ίδιο ύψος με τον ναό και υψώνεται σε τρία μαρμάρινα διαμερίσματα (φανάρια) για να κορυφωθεί με τον σταυρό. Κατασκευαστής του ήταν ο Ιωάννης Φιλιππότης από τον Πύργο της Τήνου, ενώ την μελέτη και την επίβλεψη την είχε ο Ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάντος.
Κάτω από τον Ιερό Ναό της Ευαγγελιστρίας της Τήνου ή Παναγία της Τήνου,  βρίσκεται ο Ναός της Ζωοδόχου πηγής . Πρόκειται για τον Χώρο που βρέθηκε η εικόνα. Τρεις θολοσκέπαστες στοές παράλληλα συνεχόμενες αποτελούν τον κάτω Ναό. Οι στοές επικοινωνούν μεταξύ τους με τοξωτά ανοίγματα (καμάρες) στους ενδιάμεσους τοίχους. Η πρώτη στοά είναι ο χώρος στον οποίο βρίσκεται το αγίασμα και είναι ο ακριβής χώρος στον οποίο βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας.
Η μεσαία στοά χρησιμοποιείται κυρίως για τις βαπτίσεις. Στο μέσο της βρίσκονται τα ερείπια του πρωτοχριστιανικού Ναού του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου τα οποία αποκαλύφθηκαν κατά τα ανασκαφές της Αγίας Εικόνας.
Στην τρίτη στοά βρίσκεται το βαπτιστήριο των αλλοθρήσκων.
Πηγή : Βικιπαίδεια


 

Έκθεση για το Βυζάντιο στην Ουάσινγκτον

Η Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον θα φιλοξενήσει μεγάλη έκθεση για το Βυζάντιο, τον ερχόμενο Οκτώβριο. Ο πρέσβης της Ελλάδας στις Ηνωμένες Πολιτείες, Χρίστος Παναγόπουλος, επισκέφθηκε χθες την Εθνική Πινακοθήκη, όπου είχε συνάντηση με το διευθυντή της, Ερλ Πάουελ και άλλα υψηλόβαθμα στελέχη της Πινακοθήκης.
Η συνάντηση, που έγινε σε ιδιαίτερα θερμή και φιλική ατμόσφαιρα, έδωσε την ευκαιρία να εξετασθούν θέματα συνεργασίας και προβολής του ελληνικού πολιτισμού μέσω του εθνικού δικτύου της Πινακοθήκης.
Κύριο θέμα συζήτησης ήταν η μεγάλη έκθεση για το Βυζάντιο με κειμήλια από την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα, την οποία θα φιλοξενήσει η Εθνική Πινακοθήκη, από τον ερχόμενο Οκτώβριο μέχρι το Μάρτιο του 2014. Μεταξύ άλλων, αντηλλάγησαν απόψεις για τη διοργάνωση παράλληλων εκδηλώσεων, ώστε κατά τη διάρκεια της έκθεσης να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή προβολή.
Ο κ. Πάουελ εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η έκθεση θα προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγάλου αριθμού επισκεπτών της μητροπολιτικής περιοχής Ουάσιγκτον, καθώς θα είναι και η πρώτη φορά που θα παρουσιαστούν στην Πινακοθήκη βυζαντινά εκθέματα.
Από την πλευρά του, ο κ. Παναγόπουλος υπογράμμισε το γεγονός ότι δίνεται μια εξαιρετική ευκαιρία να γνωρίσει το αμερικανικό κοινό τη μοναδική βυζαντινή πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας και την καθοριστικής σημασίας συμβολή στην ιταλική Αναγέννηση που ακολούθησε.
Εξάλλου, η Γενική Διευθύντρια Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, Μαρία Βλαζάκη, υπέγραψε Πρωτόκολλο Συνεργασίας με τον κ. Πάουελ για την παρουσίαση της συγκεκριμένης έκθεσης.
Μετά την Ουάσιγκτον, η έκθεση θα μεταφερθεί στη Δυτική Ακτή, όπου θα φιλοξενηθεί στο Μουσείο Getty, στο Λος 'Αντζελες.
news.pathfinder.gr

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Εντυπωσιακή αναστήλωση στο ναό του Διός στην αρχαία Ολυμπία

Την μερική αναστήλωση ενός τμήματος του ναού του Διός στην αρχαία Ολυμπία ολοκλήρωσε το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο προσφέροντας τη δυνατότητα στους επισκέπτες για καλύτερη κατανόηση του κορυφαίου μνημείου της αρχαιότητας.

Οπως είναι γνωστό ο δωρικού τύπου ναός, που στέγαζε το μεγάλο λατρευτικό άγαλμα του Διός, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, είναι σήμερα ερειπωμένος, με αποτέλεσμα, η μοναδική ιδέα της τρίτης διάστασης του οικοδομήματος _καθ΄ ύψος δηλαδή_ να γίνεται μόνο χάρη στην επανατοποθέτηση ενός κίονα, έργο που ολοκληρώθηκε το 2004. Ως τότε η ανωδομή και οι διαστάσεις του ναού μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές και κατανοητές μόνον από ειδικούς. Ενα βήμα παραπέρα έγινε όμως τώρα με την μερική αναστήλωση του δυτικού οπισθόδομου του ναού, έτσι ώστε να αποδίδεται με σχετική σαφήνεια και αυτό το τμήμα του μνημείου.

Για να γίνει όμως αυτό απαιτήθηκε κατ΄αρχάς η μετακίνηση 38 αρχιτεκτονικών μελών, που είχαν παραμείνει εκεί από τις ανασκαφές του 19ου αιώνα. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τμήματα από σπονδύλους των κιόνων του ναού αλλά και άγνωστα θραύσματα, που πιθανόν ανήκουν σε εμβόλιμους λίθους, που είχαν χρησιμοποιηθεί για τη στερέωση της ζωφόρου. Αυτά αποτέθηκαν μπροστά από τον αρχαίο ερειπιώνα του ναού ενώ 12 λίθοι τοίχων τοποθετήθηκαν στην ανώτερη στρώση του τοιχοβάτη (θεμελίου των τοίχων) του δυτικού τοίχου του σηκού. Και μόνον ύστερα από αυτή την τακτοποίηση κατέστη δυνατή η εμπειρία του οπισθόδομου ως χώρου.

Επιπλέον: Οι ορθοστάτες της δυτικής παραστάδας που σώζονται σε καλή κατάσταση (πρόκειται για τους μεγάλους λιθόπλινθους στην κατώτερη στρώση της τοιχοποιίας) καθαρίστηκαν. Η βόρεια γωνία που λείπει, αποκαταστάθηκε με οπλισμό τιτανίου ενώ χρησιμοποιήθηκε χυτό υλικό τεχνητού μείγματος με απεργό τελείωμα, που προσαρμόστηκε στην αρχαία επιφάνεια. Ο στυλοβάτης του οπισθόδομου απαλλάχθηκε από τη βλάστηση και τα βρύα, και παράλληλα κλείστηκαν και κάποιες λεπτές ρωγμές αλλά και ορισμένες βαθύτερες οπές για να μην εισχωρήσει υγρασία και προκληθούν φθορές. Ενα μεγάλο τμήμα του σπονδύλου ενός κίονα του οπισθόδομου, που βρισκόταν σπασμένο σε τρία κομμάτια επανασυντέθηκε με τη χρήση ράβδων τιτανίου ενώ η επεξεργασία των ραβδώσεων του κίονα έγινε με το χέρι σύμφωνα με την αρχαία τεχνοτροπία. Τέλος καθαρίστηκαν και αναστηλώθηκαν κατά τον ίδιο τρόπο (χωρίς όμως να συμπληρωθούν) και τα δύο κιονόκρανα του οπισθόδομου που βρίσκονταν στα μπροστά από τον ναό.

Πενταξονικός γερανός χρειάστηκε για να τοποθετηθούν τα πέντε αποκατασταθέντα αρχιτεκτονικά μέλη αφού έπρεπε να διανυθεί απόσταση 35 μέτρων σε ύψος 7 μέτρων. Αλλωστε μόνον το κατώτερο τμήμα του βορείου επικράνου της παραστάδας ζυγίζει περίπου 2 τόνους.

Ομως, λόγω της έλλειψης αυθεντικών αρχιτεκτονικών μελών του συνανήκοντος κίονα, το βόρειο κιονόκρανο του οπισθόδομου τοποθετήθηκε ακριβώς επί του στυλοβάτη με τη χρήση παρεμβλημάτων. Με τον τρόπο αυτό ο οπισθόδομος πλέον παρουσιάζεται ξανά ως χώρος και τα δύο καλά σωζόμενα και εντυπωσιακά _ λόγω και μόνον του μεγέθους τους _ κιονόκρανα μπορούν να γίνουν αντιληπτά από κοντά.

Την επιστασία της αναστήλωσης είχε αρχικώς ο ερευνητής - αρχιτέκτονας της ανασκαφής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Αρχαία Ολυμπία K. Χέρμανν και από τον Μάιο του 2010 ο ερευνητής - αρχιτέκτονας του Παραρτήματος Αθηνών του Ινστιτούτου Ν. Χέλνερ. Να σημειωθεί ότι οι επεμβάσεις αυτές έγιναν με έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και χρηματοδοτήθηκαν από το Ιδρυμα Α. Γ. Λεβέντη.
Πηγή : Το Βήμα, Μαρία Θερμού

Στον φιλόσοφο Γ.Χαμπέρμας το φετινό Βραβείο «Έρασμος»

Άμστερνταμ, Ολλανδία
Στον 83χρονο Γερμανό φιλόσοφο Γιούργκεν Χάμπερμας απονεμήθηκε το το φετινό Βραβείο Έρασμος (για το σύνολο του συγγραφικού έργου του με θέμα τη Δημοκρατία. Το θέμα του φετινού βραβείου Έρασμος είναι «Το μέλλον της Δημοκρατίας».

Για περισσότερο από μισό αιώνα, ο Γιούργκεν Χάμπερμας αποτελεί έναν εκ των κορυφαίων διανοητών στα πεδία της της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας και της πολιτικής.

Στη σκέψη του κεντρικό ρόλο έχει η Δημοκρατία και ο ρόλος των πολιτών.

Όπως σημειώνει το ολλανδικό Praemium Erasmianum Foundation «στην πολιτική του ανάλυση είναι κριτικός και αιχμηρός, αλλά την ίδια ώρα αισιόδοξος σχετικά με το μέλλον μίας δημοκρατικής Ευρώπης».

«Με τις ανθρωπιστικές του απόψεις και τη δέσμευσή του στο ευρωπαϊκό μέλλον, ενσωματώνει τις αξίες που το Praemium Erasmianum Foundation πρεσβεύει τόσο βαθιά» προσθέτει το ολλανδικό ίδρυμα.

Το ετήσιο Βραβείο «Έρασμος», για ανθρώπους «με εξαιρετική συμβολή στον πολιτισμό, την κοινωνία ή τις κοινωνικές επιστήμες», συνοδεύει χρηματικό έπαθλο 150.000 ευρώ.
Newsroom ΔΟΛ

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Ned Kelly:ένας εξεγερμένος αγωνιστής της ισονομίας, της ισοπολιτείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης

Η κηδεία και η ταφή των λειψάνων, 132 χρόνια μετά τον απαγχονισμό του στη Μελβούρνη του 1880, έγινε είδηση σχεδόν σε ολόκληρο τον αγγλόφωνο κόσμο. Θάφτηκε σε έναν ανώνυμο επαρχιακό τάφο της νοτιοανατολικής Αυστραλίας, δίπλα στη μάνα του. Είναι ο πιο αναγνωρίσιμος «παράνομος» αυτής της μεγάλης χώρας του νότου, ίσως και το πιο αναγνωρίσιμο ιστορικό της πρόσωπο...


Η ζωή και η δράση, ακόμη και η «κηδεία» του Νεντ Κέλι (Ned Kelly) 132 χρόνια μετά τον απαγχονισμό του, καταδικάστηκε γιατί σκότωσε σε ενέδρα τρεις αστυνομικούς, εξακολουθεί να συναρπάζει, εξακολουθεί να διχάζει το συλλογικό φαντασιακό των σημερινών Αυστραλών.

 Τα οστά του ήταν μέσα σε ένα κουτί σε έναν ομαδικό τάφο μαζί με άλλους κρατούμενους και κακοποιούς. Το 2010 μετά από εξέταση DNA αποδείχτηκε πως πρόκειται όντως για τον Ned Kelly και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η διαμάχη για την ταφή του. Όπως αναφέρει στο BBC ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης Peter Norden, ο Ned Kelly ακόμα και σήμερα συνεχίζει να διχάζει την κοινή γνώμη καθώς οι απόγονοι των δύο πλευρών συνεχίζουν μια αντιπαράθεση που κρατάει πάνω από έναν αιώνα.

Για τους υποστηρικτές του ο Ned Kelly ήταν περισσότερο ένα θύμα της διεφθαρμένης και άπληστης άρχουσας τάξης παρά ένας θύτης. Αποτελεί ουσιαστικά την προσωποποίηση της σύγκρουσης μεταξύ φτωχών Ιρλανδών μεταναστών και των πλουσίων της βρετανοαυστραλιανής άρχουσας τάξης. Για τους πολέμιούς του πρόκειται απλά για έναν «φαύλο» κακοποιό που λήστευε και σκότωσε τρεις αστυνομικούς.

Η ιστορία του Ned Kelly

Ο Ned Kelly γεννήθηκε στο Beveridge το 1854. Γιος φτωχών καθολικών Ιρλανδών, μιας τυπικής οικογένειας μεταναστών εκείνης της περιόδου. Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, η διαφθορά, η αυθαιρεσία και η κοινωνική ανισότητα οδηγούσαν συχνά μέρος του φτωχότερου πληθυσμού σε παράνομες δραστηριότητες. Ένας από αυτούς ήταν και ο Ned Kelly, ο οποίος για πρώτη φορά θα βρεθεί ενώπιον του δικαστηρίου σε ηλικία 15 ετών.

Ο 15χρονος Ned κατηγορείται για επίθεση σε έναν κτηνοτρόφο αλλά και για συνέργεια σε ληστείες. Ο Ned κρίθηκε αθώος και για τις δύο κατηγορίες, ωστόσο πριν το τέλος του ίδιου έτους καταδικάζεται τελικά σε έξι μήνες υποχρεωτικής βαριάς εργασίας για άσεμνη επίθεση και συμπεριφορά.

Σε διάστημα μόλις τριών εβδομάδων από την απελευθέρωσή του, ο Ned Kelly συλλαμβάνεται και πάλι αυτή τη φορά για κλοπή ενός αλόγου. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες και δηλώνει αθώος, ωστόσο το δικαστήριο τον καταδικάζει εκ νέου σε υποχρεωτική σκληρή εργασία, αυτή τη φορά όμως για τρία χρόνια.

Με την απελευθέρωσή του ο 19χρονος πλέον Ned δεν είναι ο ίδιος. Έχει γίνει σκληρότερος αλλά και με περισσότερες εμπειρίες από τους υπόλοιπους νέους της ηλικίας του. Επιστρέφοντας στο σπίτι του μαθαίνει πως οι τοπικές αρχές είχαν κλέψει τα άλογα της οικογένειας του, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα από αυτά που ήδη αντιμετώπιζε. Για λίγο σκέφτηκε να παραμείνει στο πλαίσιο της νομιμότητας, ωστόσο σύντομα ζητάει εκδίκηση και περνάει και πάλι στην παρανομία, αυτή τη φορά οριστικά. Τα αντίποινα κατά συγκεκριμένων προσώπων των τοπικών αρχών που συμμετείχαν στην αρπαγή των αλόγων αλλά και άλλες πράξεις αυθαιρεσίας ξεκινούν.

Τον Απρίλιο του 1878, ένας αξιωματούχος της τοπικής αστυνομία, ο Alexander Fitzpatrick, επισκέπτεται το σπίτι της οικογένειας Kelly υποστηρίζοντας πως ήρθε να συλλάβει τον Dan, τον νεότερο αδερφό του Ned. Ωστόσο τα κίνητρα της επίσκεψής του φάνηκε πως ήταν τελείως διαφορετικά. Ο Alexander Fitzpatrick παρενοχλεί την αδερφή του Ned. Οι οικογένεια Kelly παρεμβαίνει, επιτίθεται και διώχνει από το σπίτι τον Alexander Fitzpatrick, ο οποίος ταπεινωμένος και προσβεβλημένος που η εξουσία του δεν έφερε το επιθυμητό για αυτόν αποτέλεσμα κατηγορεί όλα τα μέλη της οικογένειας για απόπειρα δολοφονίας.

Τρεις αστυνομικοί στέλνονται για να συλλάβουν τους δύο αδερφούς Kelly, τον Ned και τον Dan. Αυτοί αντιδρούν και κατά τη συμπλοκή σκοτώνουν τους αστυνομικούς. Ακολουθεί η μαζική κινητοποίηση των αρχών αλλά και η διαφυγή των δύο αδερφών Kelly που πλέον, μαζί με δύο ακόμα φίλους τους, τον Steve Hart και τον Joe Byrne, και οι δύο ληστές τραπεζών, αναγνωρίζονται και καταζητούνται ως εγκληματική συμμορία.

Οι τέσσερίς τους καταλήγουν στην πόλη Glenrowan. Κόβουν τα σύρματα του τηλέγραφου και αναγκάζουν τους εργάτες του σιδηροδρόμου να καταστρέψουν τις σιδηροδρομικές γραμμές ώστε να εμποδίσουν την άφιξη των τρένων που μετέφεραν αστυνομικούς. Παράλληλα περισσότεροι από εξήντα άνθρωποι πιάνονται όμηροι εκείνη την ημέρα. Η ιστορία συνεχίζεται με πληροφορίες που δίνει στην αστυνομία ένας τοπικός δάσκαλος και μια ένοπλη σύγκρουση στο ξενοδοχείο που βρισκόταν η συμμορία. Μετά από ώρες μάχης το κτίριο καίγεται ολοκληρωτικά. Ο Ned, μαζί με την περίφημη πανοπλία του, συνελήφθη βαριά τραυματισμένος και τα άλλα τρία μέλη σκοτώθηκαν.

Ο Ned Kelly μεταφέρθηκε στη Μελβούρνη όπου δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Στις 11 Νοεμβρίου του 1880 απαγχονίστηκε και μετατρέπεται σε θρύλο περνώντας μια για πάντα στην αιωνιότητα. Όπως ο ίδιος φέρεται να είπε λίγο πριν η αγχόνη τον οδηγήσει στο τέλος «Αυτή είναι η ζωή».

* Η ιστορία του Ned Kelly έχει μεταφερθεί δύο φορές στη μεγάλη οθόνη με τελευταία, το 2003,την ομώνυμη ταινία του Gregor Jordan με τους Heath Ledger, Orlando Bloom, Naomi Watts και Geoffrey Rush. Το 1970 την ταινία Ned Kelly σκηνοθέτησε ο Tony Richardson με πρωταγωνιστές τους Mick Jagger και Mark McManus. Εκτός από τον κινηματογράφο η ιστορία του έχει μεταφερθεί και στη λογοτεχνία.
Αξίζει να σημειωθεί πως μετά τον απαγχονισμό του, η έρευνα των αρχών εκείνης της εποχής, υποβίβασε ή έδιωξε από το σώμα της αστυνομίας αστυνομικούς που σχετίζονταν με την καταδίωξη του Νεντ Κέλι.
Η λευκή Αυστραλία εποικήθηκε με το μύθο της «άδειας χώρας». Γεννήθηκε με αποίκους-εποίκους και κατάδικους. Μεγάλοι απελευθερωτικοί αγώνες, εθνικοί ή κοινωνικοί, όπως π.χ. στις ΗΠΑ, σε χώρες της λατινικής Αμερικής, ή στη Γαλλία, δεν έγιναν ποτέ. Όμως η αίσθηση της κοινωνικής αδικίας, οι θρησκευτικές, οι ταξικές, οι πολιτισμικές, οι εθνοτικές διαφορές, έστω και αν δεν γνώρισαν ποτέ την έξαρση ή τη συλλογική σύγκρουση άλλων κοινωνιών και χωρών, όλα αυτά, είναι παράγοντες που έκαναν τον Νεντ Κέλι στο συλλογικό φαντασιακό της λαϊκής Αυστραλίας κάτι περισσότερο από έναν απλό παράνομο...
Για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας της Αυστραλίας, ο Νεντ Κέλι ήταν -και εξακολουθεί να είναι συν τοις άλλοις- ένας εξεγερμένος αγωνιστής της ισονομίας, της ισοπολιτείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Φωτογράφοι του περασμένου αιώνα:Νικόλαος Τομπάζης (1894-1986)

Ο Νικόλαος Τομπάζης γεννήθηκε στην ελληνική πρεσβεία της Πετρούπολης το 1894. Ο πατέρας του, ωστόσο, τον ενέγραψε δημότη στο προγονικό νησί της οικογένειας, την Ύδρα. Η φύση και ιδιαίτερα τα βουνά τράβηξαν την προσοχή του από νεαρή ηλικία. Η πρώτη του φωτογραφική μηχανή, μία Box Brownie No 2, τον συνόδευε στους αρχαιολογικούς χώρους και στα βουνά της Ελλάδας, στις κορυφές των οποίων είχε ανέβει σε ηλικία 16 χρόνων. Οι πρώτες του φωτογραφίες χρονολογούνται από το 1912 έως το 1916 και τις συγκέντρωσε σε ένα χειροποίητο λεύκωμα με τίτλο «Ελλάς – Περιηγήσεις 1912-1916».

Δέκα οκτώ χρόνων προσλήφθηκε ως εμπορικός πράκτορας στην εταιρεία των Αδελφών Ράλλη στις Ινδίες. Για τα επόμενα 30 χρόνια επιδόθηκε στη φωτογραφία, παράλληλα με την ορειβασία, το ψάρεμα και την εκτροφή σκυλιών ράτσας. Γνώριζε τις περισσότερες βουνοκορφές των Ιμαλαΐων, αλλά και των ελβετικών Άλπεων, όπου περνούσε τις διακοπές του και τις οποίες συστηματικά φωτογράφισε. Το 1925 οργάνωσε ορειβατική αποστολή στο όρος Σικίμ των Ιμαλαΐων, καρπός της οποίας ήταν η έκδοση «Account of a Photographic Expedition to the Southern Glaciers of Kangchenjunga in the Sikkim Himalaya». Έγινε μέλος της Royal Photographic Society στο Λονδίνο και ταμίας της Photographic Society στην Καλκούτα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις Ινδίες, οργάνωσε δύο φωτογραφικές εκθέσεις στην Καλκούτα και μία στο Καράτσι. Η γέννηση των παιδιών του πρόσφερε ένα άλλο αγαπημένο και τρυφερό θέμα στη φωτογραφική του μηχανή.

Το 1945 συνταξιοδοτήθηκε από τη εταιρεία των Αδελφών Ράλλη και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά πλέον με τη φωτογραφία. Από το 1950 ασχολήθηκε κυρίως με την αρχαιολογική φωτογραφία. Σε συνεργασία με την Αρχαιολογική Εταιρεία αποτύπωσε τις ανασκαφές των αρχαιολόγων Τάκη Θεοχάρη στο Ασκηταριό της Ραφήνας και Ιωάννη Παπαδημητρίου στη Βραυρώνα και τη Μερέντα. Η λεπτομερής καταγραφή της ανασκαφικής διαδικασίας και η αποτύπωση των ευρημάτων θα τον καταξιώσουν σαν έναν από τους καλύτερους φωτογράφους του είδους. Παράλληλα αποτύπωσε τοπία και ανθρώπους της ελληνικής υπαίθρου, κληροδοτώντας στις νεότερες γενιές ένα πολύτιμο ιστορικό τεκμήριο για τη φυσιογνωμία του τόπου και την καθημερινή ζωή. Η αγάπη του για το ελληνικό τοπίο και τα μνημεία - αρχαία και βυζαντινά - του εξασφάλισαν μια μόνιμη συνεργασία με το Υπουργείο Τουρισμού, που είχε στην κατοχή του αντίγραφο του αρχείου του. Φωτογραφίες του δημοσιεύθηκαν σε τουριστικά έντυπα και οδηγούς της δεκαετίας του '50 ή εικονογράφησαν αρχαιολογικές δημοσιεύσεις.

Αξιοσημείωτη, τόσο για την καλλιτεχνική της αρτιότητα όσο και για την τεκμηριωτική της αξία, είναι η σειρά των φωτογραφιών του Αγίου Όρους, το οποίο επισκέφθηκε το 1962. Ο Τομπάζης αποτύπωσε συστηματικά την αρχιτεκτονική των μονών, τους θησαυρούς των έργων τέχνης και την καθημερινή ζωή των μοναχών της αθωνικής πολιτείας. Μέρος των φωτογραφιών του Αγίου Όρους εκτέθηκαν το 1962 στο Βρετανικό Συμβούλιο με τίτλο «Νικολάου Τομπάζη, Φωτογραφική Έκθεση Αγίου Όρους».

Το αρχείο, που αριθμεί συνολικά γύρω στα 30.000 αρνητικά και μεγάλο αριθμό πρωτότυπων εκθεσιακών τυπωμάτων, είναι άρτια ταξινομημένο σε χειροποίητα λευκώματα και καλαίσθητα κουτιά και αντανακλά το μεράκι και την καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία του κοσμοπολίτη και – γιατί όχι – αριστοκράτη φωτογράφου.

Ο Νικόλαος Τομπάζης τιμήθηκε με τη διάκριση του μέλους της Fédération de l’Art Photographique της Ελβετίας. Το 1997 το αρχείο του δωρίστηκε από τους απογόνους του στο Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη.

 
 
 

Μάχη με γιγάντιο σαλάχι στη θάλασσα της Αραβίας, στις ακτές του Καράτσι.
Ινδία, 1933,Νικόλαος Τομπάζης


Το Kangchenjau και η λίμνη Yumtso (βορειοανατολικό Σικκίμ)
Ινδία, Ιμαλάια, 1920,Νικόλαος Τομπάζης
 
 
Χαρακτηριστικό καπέλο του Σικκίμ.
Ινδία, Ιμαλάια, 1920,Νικόλαος Τομπάζης
O Lachung Chu στο Σικκίμ.
Ινδία, Ιμαλάια, 1920,Νικόλαος Τομπάζης
Ομάδα Bhutia μπροστά σε ορόσημο στο λόφο της Βίγλας.
Darjeeling, Ινδία, Σικκίμ, 1919,Νικόλαος Τομπάζης
                                           
Τζαμί Masjid.
Ινδία, Lucknow, 1920,Νικόλαος Τομπάζης
                                          
Κεφαλή εφήβου από την πλάκα ΙΙ της βόρειας ζωφόρου του Παρθενώνα.
Αθήνα, Μουσείο Ακροπόλεως, 1964-1965
Νικόλαος Τομπάζης
                                 
Οι θείες του Νικολάου Τομπάζη.
Ψυχικό, 1948
Νικόλαος Τομπάζης
                                    
        Στήνοντας τη σκάλα για τη λήψη φωτογραφιών.
Μυκήνες, 1952
Νικόλαος Τομπάζης
                              
Ηλιοβασίλεμα στην Πεντέλη.
Αττική, 1952
Νικόλαος Τομπάζης
                                   
Η ανεύρεση του αναγλύφου των Θεών.
Βαρυρώνα, 1958
Νικόλαος Τομπάζης
        
Ο Φάρος στο μόλο τής Αγίου Νικολάου, 1958.
(φωτο Νικόλαος Τομπάζης)
 
Πηγή: Μουσείο Μπενάκη (φωτογραφικό αρχείο)

''Θραύσματα παρουσίας στα χάνια της Κωνσταντινούπολης''. Έκθεση φωτογραφίας στο Σισμανόγλειο Μέγαρο

Τα παλιά οθωμανικά χάνια της Κωνσταντινούπολης είναι το φωτογραφικό θέμα της Αθήνας Καζολέα, στην έκθεση που παρουσιάζεται στο Σισμανόγλειο Μέγαρο έως τις 17 Φεβρουαρίου 2013.
Η έκθεση εντάσσεται στο παράλληλο πρόγραμμα της PhotoBiennale και παρουσιάζεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Θεσσαλονίκη-Σταυροδρόμι Πολιτισμών».
Τα χάνια λειτουργούν ως το πλαίσιο της φωτογράφου για να δημιουργήσει αλληγορικά σχόλια για την ιστορία και τη λήθη. Οι μικρές ιστορίες που κρύβονταν αλλά και εκτυλίσσονται τώρα στα χάνια, δεν έχουν όνομα, όπως και οι περισσότερες φωτογραφίες ανθρώπων της Καζολέα είναι ακέφαλες.
Η έκθεση, μια παραγωγή του ΜΦΘ, σε επιμέλεια Βαγγέλη Ιωακειμίδη, συνδιοργανώνεται από το Μουσείο Φωτογραφίας και το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγή:artnews.gr

Μελετώντας την Εκάβη :Ομάδα μεταναστών συναντιούνται στη σκηνή του θεάτρου «Θησείον»

«Μελετώντας την Εκάβη του Ευριπίδη διαπίστωσα πως μέσα από την ενασχόληση με το 'Αλλο, εκείνο που ανακαλύπτει κανείς είναι την εγγύτητα του, την ομοιότητα του αλλά ακόμα και την ταύτιση του με τον βαθύτερο εαυτό μας. Το 'Αλλο είμαστε εμείς». Ο Ενκε Φεζολλάρι μιλάει για την τελευταία του δουλειά με τίτλο "Hecuba, Hekabe, Hecabe, Hecube, Εκάβη project".
Βασισμένο στην Εκάβη του Ευριπίδη αλλά και σε κείμενα των Κ. Καβάφη, του Γ. Σεφέρη, αφρικάνικα παραμύθια, δημοτικά αλβανικά ποιήματα, τραγούδια ξενιτιάς και μοιρολόγια το έργο θα κάνει πρεμιέρα στις 4 Φεβρουαρίου στο θέατρο Θησείον, με τη συμμετοχή ηθοποιών από τρεις διαφορετικές χώρες (Αλβανία, Ουγκάντα, Ελλάδα). Η παράσταση με ελεύθερη είσοδο εντάσσεται στα πλαίσια του «Φεστιβάλ Πολιτισμών» (Έργο 1.4.α/11 του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών) που διοργανώνεται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εσωτερικών.
Μια ομάδα μεταναστών συναντιούνται στη σκηνή του θεάτρου «Θησείον» τέσσερα πρόσωπα, που μόλις διέσχισαν τα νερά του Ελλήσποντου, βιώνουν μια καθαρτήρια τελετή περάσματος κι ολοκληρώνουν την εμπειρία τους με ένα συμπόσιο, όπου τη θέση της τροφής ενέχει ο ίδιος ο λόγος του Ευριπίδη. «Προσεγγίζοντας ένα τόσο τραγικό και σύγχρονο θέμα όπως αυτό του 'Αλλου, του Ξένου, του Μετανάστη (σήμερα άλλωστε ζούμε σε μια εποχή που όλοι λίγο πολύ είμαστε εν δυνάμει μετανάστες) αισθάνθηκα από την πρώτη στιγμή ότι ο τραγικός λόγος των σπουδαίων κειμένων έπρεπε να γίνει το όχημα μιας ψυχικής και σωματικής κατάθεσης, ενός φαινομενικά άλυτου προβλήματος, αφού το ζήτημα δεν είναι να παρουσιάσουμε έτοιμες λύσεις και απαντήσεις, αλλά να ανοίξουμε τους κλειστούς ορίζοντές μας», αναφέρει ο Ενκε Φεζολλάρι. Η Εκάβη του Ευριπίδη δεν είναι μια τυχαία επιλογή, αλλά προήλθε από την αδήριτη ανάγκη όλων των συμμετεχόντων της παράστασης να εκφραστούν με όχημα το «τραγικό» που φέρει το συγκεκριμένο έργο. Έργο στο οποίο οι ήρωες, Έλληνες και μη, αφού παλέψουν λυσσαλέα, ως τη διαστροφή, με το σώμα και τη γλώσσα του 'Αλλου, του Ξένου, του αδιαμφισβήτητου Εχθρού, αλλάζουν και μεταμορφώνονται.
Γίνεται έκδηλη η ανάγκη τους για μια νέα ταυτότητα ή απλά για μια αναγνώριση, μια πραγματική συνάντηση με έναν παραμελημένο, κι ωστόσο βαθύτερο και ουσιαστικότερο εαυτό. «Η Hekuba ή Ecuba ή Εκάβη είναι μια μάνα. Μια τέως βασίλισσα. Μια χώρα.
Σπλάχνα… Μια μετανάστρια από το Μπαγκλαντές, μια Σύρια πρόσφυγας, μια Ελληνίδα από την Ελευσίνα, το Αιγάλεω, ή τη Δραπετσώνα…είναι όλοι εμείς…», σημειώνει ο Ενκε Φεζολλάρι.
Η παράσταση, μέσα από την ανθρώπινη ματιά των συντελεστών, αναζητά μια απάντηση στην αγωνία που γεννά ο φόβος του άλλου, του ξένου, του μετανάστη. Μια απάντηση ωστόσο που όλα συνηγορούν πως δεν μπορεί παρά να υπάρχει βαθιά μέσα μας. «Καθρέφτης δικός μου και του άλλου, αυτό το έργο πραγματεύεται ζητήματα οικουμενικά, όπως το δίκαιο, τη φιλοξενία, την ικεσία, τη φιλία, την πατρίδα, την εξουσία, έως το θρήνο και την ταφή. Έργο αναχωρήσεων και αφίξεων σε έναν κόσμο που προσμένει ένα καλύτερο αύριο: ίσως ναι, ίσως και όχι», λέει ο Ένκε Φεζολλάρι. Κι οι ήρωες δέσμιοι της μοίρας ή σκλάβοι που σπάνε τα δεσμά τους; «Ας αφεθούμε στο λόγο του Ευριπίδη και ίσως κάτι αντιληφθούμε για το βαθύτερο «Είναι» της ανθρώπινης ύπαρξης», καταλήγει.
Το «Φεστιβάλ Πολιτισμών» (Έργο 1.4.α/11) υπάγεται στο πλαίσιο του ετήσιου προγράμματος 2011 του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών και συγκεκριμένα στην Προτεραιότητα 1 που αφορά την «Υλοποίηση Δράσεων για την πρακτική εφαρμογή των Κοινών Βασικών Αρχών για την πολιτική ένταξης των μεταναστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση» και στη Δράση 1.4/11 για την «Προαγωγή της διαπολιτισμικότητας ως θεμελιώδους μηχανισμού ένταξης των νομίμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών στην κοινωνία υποδοχής».
Σύμφωνα με τις προδιαγραφές που έχουν οριστεί, το «Φεστιβάλ Πολιτισμών» θα υλοποιηθεί σε τρεις πόλεις της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο Κρήτης) και θα περιλαμβάνει, εκτός από την συγκεκριμένη θεατρική παράσταση, την εμφάνιση μουσικών σχημάτων μεταναστών, εκθέσεις σχετικές με θέματα και εμπειρίες μετανάστευσης και ραδιοφωνικές αναμεταδόσεις επιλεγμένων αφηγήσεων μεταναστών. Οι δράσεις αυτές προγραμματίζονται για τον Μάιο και τον Ιούνιος του 2013 (το τελικό πρόγραμμα θα ανακοινωθεί στον ερχόμενο Απρίλιο) και θα πραγματοποιηθούν διαδοχικά σε Ηράκλειο, Θεσσαλονίκη και Αθήνα, οπότε και θα επανηληφθεί η παράσταση Εκάβη project.
Στην παράσταση παίζουν οι: Ανδρονίκη Μερτίρη, Στέφανος Μουαγκιέ, Βέφη Ρεδή και Κωστής Σειραδάκης.
Πηγή:express.gr

Ανοίγει η Θεολογική Σχολή της Χάλης


Σύμφωνα με δημοσίευμα της Τουρκικής εφημερίδας Hurriyet  , ο Ταγίπ Ερντογάν,  έδωσε εντολή σε ομάδα εργασίας να οργανώσει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

'Racism' of early colour photography explored in art exhibition

Artists spent a month in South Africa taking pictures on decades-old film engineered with only white faces in mind


'Kodak Shirley' cards used for calibrating skin tones in photographs were named after the first model featured. Photograph: Adam Broomberg And Oliver Chanarin/Goodman Gallery
Can the camera be racist? The question is explored in an exhibition that reflects on how Polaroid built an efficient tool for South Africa's apartheid regime to photograph and police black people.
The London-based artists Adam Broomberg and Oliver Chanarin spent a month in South Africa taking pictures on decades-old film that had been engineered with only white faces in mind. They used Polaroid's vintage ID-2 camera, which had a "boost" button to increase the flash – enabling it to be used to photograph black people for the notorious passbooks, or "dompas", that allowed the state to control their movements.
The result was raw snaps of some of the country's most beautiful flora and fauna from regions such as the Garden Route and the Karoo, an attempt by the artists to subvert what they say was the camera's original, sinister intent.
Broomberg and Chanarin say their work, on show at Johannesburg's Goodman Gallery, examines "the radical notion that prejudice might be inherent in the medium of photography itself". They argue that early colour film was predicated on white skin: in 1977, when Jean-Luc Godard was invited on an assignment to Mozambique, he refused to use Kodak film on the grounds that the stock was inherently "racist".
The light range was so narrow, Broomberg said, that "if you exposed film for a white kid, the black kid sitting next to him would be rendered invisible except for the whites of his eyes and teeth". It was only when Kodak's two biggest clients – the confectionary and furniture industries – complained that dark chocolate and dark furniture were losing out that it came up with a solution.
The artists feel certain that the ID-2 camera and its boost button were Polaroid's answer to South Africa's very specific need. "Black skin absorbs 42% more light. The button boosts the flash exactly 42%," Broomberg explained. "It makes me believe it was designed for this purpose."
In 1970 Caroline Hunter, a young chemist working for Polaroid in America, stumbled upon evidence that the company was effectively supporting apartheid. She and her partner Ken Williams formed the Polaroid Workers Revolutionary Movement and campaigned for a boycott. By 1977 Polaroid had withdrawn from South Africa, spurring an international divestment movement that was crucial to bringing down apartheid.
The title of the exhibition, To Photograph the Details of a Dark Horse in Low Light, refers to the coded phrase used by Kodak to describe a new film stock created in the early 1980s to address the inability of earlier films to accurately render dark skin.
The show also features norm reference cards that always used white women as a standard for measuring and calibrating skin tones when printing photographs. The series of "Kodak Shirleys" were named after the first model featured. Today such cards show multiple races.
Broomberg and Chanarin made two recent trips to Gabon to photograph a series of rare Bwiti initiation rituals using Kodak film stock, scavenged from eBay, that had expired in 1978. Working with outdated chemical processes, they salvaged just a single frame. Broomberg said: "Anything that comes out of that camera is a political document. If I take a shot of the carpet, that's a political document."
guardian
 

Κώστας Γαβράς: "Αντίσταση στη χυδαιότητα της εξουσίας"

Ο Κώστας Γαβράς σκηνοθετεί την "Κατάσταση πολιορκίας" στη Χιλή του Αλιέντε, το 1972.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΤΕΡΖΗ

Το σύστημα του τραπεζικού κεφαλαίου είναι σαν ένας στρατός που πρέπει να κερδίσει έναν πόλεμο. Και βρισκόμαστε σε πόλεμο σήμερα, χωρίς σύνορα, έναν πόλεμο που είναι ταυτόχρονα παγκόσμιος αλλά και εμφύλιος σε κάθε χώρα

Ευγενικός, σοβαρός, κομψός στα 79 του χρόνια, που δεν "μετράνε" στο παρουσιαστικό του. Του δείχνω μια ιταλική έκδοση που είναι αφιερωμένη στο έργο του και δεν τη γνωρίζει, εντυπωσιάζεται από το φωτογραφικό υλικό, ξεφυλλίζει με ενθουσιασμό και προσοχή το βιβλίο: "Μα πού βρήκαν αυτές τις φωτογραφίες που είναι από την προσωπική μου ζωή; Προσέχω πάντα να μην κυκλοφορούν τέτοιου είδους φωτογραφίες". "Είσαστε πολύ αγαπητός από τον κόσμο εδώ στην Ελλάδα, σίγουρα το διαπιστώσατε αυτές τις μέρες", του λέω. Χαμογελά αμήχανα και συγκρατημένα: "Τι να σας πω, εγώ απλώς λέω πάντα αυτό που νιώθω". Στη συζήτηση που ακολούθησε, συμφωνήσαμε σε πολλά, διαφωνήσαμε σε ελάχιστα, όπως για παράδειγμα όταν θέλησε να αναφέρει την περίπτωση του στενού του φίλου Γιώργου Νταλάρα... Το βέβαιο είναι ότι ο Κώστας Γαβράς ανήκει στους μεγάλους του παγκόσμιου κινηματογράφου, είναι ο άνθρωπος που μας προσέφερε αλησμόνητες πολιτικές ταινίες, με την πολιτική ως συστατικό δραματουργικό στοιχείο...




* Το πλήθος του κόσμου που πλημμύρισε τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών πριν από δύο εβδομάδες για να σας ακούσει, ήταν σαν να περίμενε μια αχτίδα φωτός από εσάς, μέσα στην κρίση που βιώνει...

Δεν έχω φως να προσφέρω, απλά ζω τα πράγματα από κάποια απόσταση και η οπτική μου είναι λίγο διαφορετική, ίσως βοηθάει... Η δουλειά μου είναι να θέτω ερωτήματα, δεν έχω τις απαντήσεις. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τραγική, οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες έχουν τεράστια ευθύνη για ό,τι συμβαίνει σήμερα. Όμως δεν λέγεται συχνά ότι χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία ώθησαν την Ελλάδα σε αυτή την κρίση, διόγκωσαν το ελληνικό χρέος, ώστε η Ελλάδα να αγοράζει τα προϊόντα τους, και μάλιστα τα οπλικά συστήματα.

Αλλά είναι δυνατόν να βγαίνει ένας πολιτικός, πρώην υπουργός εδώ στην Ελλάδα και να λέει πως πήρε μια λίστα, τόσο σημαντική, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, και την έχασε; Μου φαίνεται απίστευτη "αθωότητα". Όλη η Γαλλία γελάει με αυτό.




* Ποια είναι η "ελληνική ιδιαιτερότητα" της κρίσης κατά τη γνώμη σας;

Στην Ελλάδα για πολλά χρόνια είχε δημιουργηθεί ένα διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα - ουσιαστικά έχει την καταγωγή του από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που υφίστανται τις συνέπειες σήμερα, εκτός από κάποιον υπουργό που μπορεί να πάει στη φυλακή, δεν είναι εκείνοι που πλούτισαν με αυτές τις δουλειές, αλλά οι απλοί άνθρωποι, οι φτωχοί, που γίνονται όλο και πιο φτωχοί και αβοήθητοι. Υπάρχει μια χυδαιότητα της εξουσίας που είναι εξωφρενική. Η αντίσταση είναι αναγκαία, αλλά για μένα το πρώτο βήμα αντίστασης είναι με την ψήφο μας. Οφείλουμε όταν ψηφίζουμε, να επιλέγουμε ανθρώπους κατάλληλους για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Πρέπει να ξέρουμε ποιους διαλέγουμε και γιατί τους διαλέγουμε. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και κυρίως είναι ένα πρόβλημα ελληνικό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια.



* Ξέρετε, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, πολλοί από τους ανθρώπους που σας σέβονται και σας αγαπούν εδώ στην Ελλάδα, ξαφνιάστηκαν δυσάρεστα όταν σας είδαν στο Παρίσι σε εκείνη την εκδήλωση προς τιμήν σας, πριν από μήνες, να είστε δίπλα - δίπλα με τον Θόδωρο Πάγκαλο, έναν άνθρωπο που έχει ταυτιστεί πλήρως με το σύστημα που κυβέρνησε για χρόνια την Ελλάδα και ευθύνεται για τη σημερινή κρίση...

Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση. Κι εγώ ξαφνιάστηκα πάρα πολύ όταν έφτασα σε εκείνη την εκδήλωση και είδα εκεί τον Πάγκαλο, ήμουν κατάπληκτος, κανείς δεν με είχε ενημερώσει ότι θα ήταν παρών. Τον Πάγκαλο τον γνωρίζω πολλά χρόνια... Βέβαια, όταν ξεκίνησαν τα επεισόδια, είπε, σωστά, στους φοιτητές "Απόψε η βραδιά είναι για τον Γαβρά, αν θέλετε να μιλήσετε μαζί μου, ελάτε αύριο στην πρεσβεία να τα πούμε", αλλά εκείνοι αρνήθηκαν...



* Δεν με παραξενεύει καθόλου που αρνήθηκαν, τόσα χρόνια ακούμε τον δικό του μονόλογο... Η διαφθορά στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια συνδέθηκε με μία κατ' όνομα σοσιαλιστική διακυβέρνηση, αυτή του ΠΑΣΟΚ...

Ναι, όπως το λέτε, "κατ' όνομα". Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία, είχε όλη τη δύναμη, τη λαϊκή υποστήριξη, να αλλάξει τα πράγματα, αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε...




* Πιστεύατε τότε στον Ανδρέα Παπανδρέου;

Ξέρετε, εγώ δεν πιστεύω σε τίποτα... Δεν είμαι άνθρωπος της πίστης.



* Ελπίζατε, έστω;

Ναι, βέβαια, είχα ελπίδες για τον Ανδρέα Παπανδρέου... Τα πρώτα τρία - τέσσερα χρόνια, ναι. Αλλά από μακριά...



* Τον ερχόμενο Μάιο συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, που απεικονίσατε τόσο παραστατικά και με διεθνή απήχηση στο "Ζ". Σίγουρα πολλά έχουν αλλάξει από τότε, αλλά βλέπετε να έχουν επιβιώσει και κάποια στοιχεία της εποχής εκείνης;

Α, ναι, βέβαια, όταν ένας εισαγγελέας παρεμβαίνει και απαγορεύει σ' έναν δημοσιογράφο να δημοσιεύσει την περίφημη λίστα, τι να πω... Αρκετά πράγματα έχουν καλυτερέψει, πάντως, από την εποχή της δολοφονίας του Λαμπράκη, αλλά αν πάμε σε αυτούς που παίρνουν 400 ευρώ το μήνα και τους πούμε ότι υπάρχει βελτίωση σε σχέση με το παρελθόν, πώς να το πιστέψουν;




* Εσείς έχετε μνήμες και από τον Εμφύλιο...

Ναι, σίγουρα η Ελλάδα έχει περάσει χειρότερες μέρες από τις σημερινές. Σήμερα υπάρχει η Χρυσή Αυγή, αλλά στο παρελθόν είχαμε τους Χίτες, το ακροδεξιό παρακράτος, τους συνταγματάρχες... Πιστεύω ότι με επιχειρήματα μπορεί να πειστεί ο κόσμος που ψήφισε τη Χρυσή Αυγή ότι όποτε πήραν την εξουσία αυτοί οι άνθρωποι, οδηγηθήκαμε στην καταστροφή.



* Ξέρετε, ήμουν στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1993, όταν παρουσιάσατε εκεί την ταινία σας "Η μικρή Αποκάλυψη"... Μου είχε κάνει εντύπωση τότε ότι εσείς, ένας άνθρωπος που είχε καταγγείλει τον σταλινισμό στα ανατολικοευρωπαϊκά καθεστώτα με την "Ομολογία", το 1970, δεν είχατε καμία διάθεση να πανηγυρίσετε για την κατάρρευση του "υπαρκτού". Αντίθετα, "Η μικρή Αποκάλυψη" έβγαζε έναν έντονο προβληματισμό, μια μελαγχολία και ανησυχία για το μέλλον μετά την κατάρρευση - και είναι κρίμα που οι Έλληνες διανομείς δεν έφεραν τότε την ταινία στην Ελλάδα, πρέπει να είναι η μοναδική ταινία σας που δεν προβλήθηκε κανονικά στις αίθουσες εδώ...

Μα φυσικά, και εγώ, και κάποιοι άλλοι εκείνη την εποχή πιστεύαμε ότι η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ ήταν μια αρνητική εξέλιξη, ότι θα το πληρώναμε αυτό στο μέλλον, όπως και έγινε. Υπήρχαν και αρνητικά και θετικά σε αυτά τα καθεστώτα. Ίσως το πιο αρνητικό ήταν η πλήρης υποταγή των αριστερών των άλλων χωρών στη Σοβιετική Ένωση...


* Από την εποχή που γυρίζατε ταινίες με τον στενό συνεργάτη σας Φράνκο Σολίνας τι έχετε κρατήσει;

Ο Σολίνας ήταν "στρατευμένος", αλλά μέχρι ένα σημείο. Ήταν μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος αλλά είχε και διαφωνίες, κάποια στιγμή είχε απομακρυνθεί... Εγώ δεν πιστεύω ότι ο κινηματογράφος μπορεί να δώσει λύση στα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν, δεν είναι αυτός ο ρόλος του, ούτε του κινηματογράφου ούτε του σκηνοθέτη.

Ο κινηματογράφος είναι ένα θέαμα, όπως το αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες με το θέατρο, ένα θέαμα όπου μέσα εκεί ο θεατής εμπλέκεται συναισθηματικά... Και βέβαια, προσωπικά για μένα, ο κινηματογράφος είναι ένα μέσο αντίστασης.



* Η τελευταία σας ταινία, το "Κεφάλαιο", που προβάλλεται ήδη στις ελληνικές αίθουσες, είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους που κινούν τα νήματα στο μεγάλο χρηματοπιστωτικό «παιχνίδι» των τραπεζών και των χρηματιστηρίων. Προετοιμάζοντας την ταινία, συναντηθήκατε με ορισμένους από αυτούς...

Είναι άνθρωποι συγκροτημένοι, με εντυπωσιακή μόρφωση, αλλά υπηρέτες ενός απάνθρωπου μηχανισμού που μοναδικό σκοπό έχει το κέρδος. Και το χρήμα δεν είναι καν μέσο, είναι σκοπός... Θυμάμαι πως οι περισσότεροι από αυτούς μου έλεγαν πως είναι απαραίτητο η κυβέρνηση να κάνει νόμους που να οριοθετούν τη δράση των τραπεζών. Αλλά όταν ο Ολάντ θέλησε να περάσει τέτοιους νόμους, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι ξεσηκώθηκαν και αντέδρασαν, οι ίδιοι άνθρωποι που κατʼ ιδίαν λίγους μήνες πριν έλεγαν στις συζητήσεις μας ακριβώς το αντίθετο. Είναι ελκυστικοί άνθρωποι αλλά και μεγάλοι υποκριτές, κανείς δεν κατηγορεί τη δική του τράπεζα, πάντα φταίει μια άλλη, σίγουρα οι Αμερικάνοι ή οι Γερμανοί, οι Ελβετοί...

Πίσω από τη γοητεία τους και την καλλιέργεια κρύβεται μια πολύ σκοτεινή πλευρά. Αυτή τη σκοτεινή περιοχή προσπάθησα να περιγράψω στην ταινία μου. Θυμάμαι μού έλεγαν "φοβόμαστε ότι στην ταινία θα μας παρουσιάσετε σαν τους συνταγματάρχες στο 'Ζ'". Και τους απαντούσα, όχι, οι συνταγματάρχες μας ήταν γελοίοι άνθρωποι, εσείς είστε πολύ έξυπνοι...



* Ωστόσο, οι μηχανισμοί που βρίσκονται στην υπηρεσία αυτών των ανθρώπων έχουν κάποια κοινά σημεία με τον στρατό, είναι μηχανισμοί που συνθλίβουν ανθρώπους...

Ναι, πραγματικά, το σύστημα του τραπεζικού κεφαλαίου είναι σαν ένας στρατός που πρέπει να κερδίσει έναν πόλεμο. Και βρισκόμαστε σε πόλεμο σήμερα, χωρίς σύνορα, έναν πόλεμο που είναι ταυτόχρονα παγκόσμιος αλλά και εμφύλιος σε κάθε χώρα. Αλλά και τα κορυφαία στελέχη τους έχουν εκπαιδευτεί εδώ και χρόνια, σταδιακά, σαν στρατιωτικοί, έχουν μάθει ότι είναι "αποδεκτό" ένα ποσοστό απωλειών του ανθρώπινου δυναμικού και κανείς δεν θα τους κατηγορήσει γι' αυτό.

Όταν απολύουν χιλιάδες ανθρώπους, έχουν μάθει να τα δέχονται αυτά σαν κάτι το απολύτως φυσικό. Πώς είναι δυνατόν το χρήμα να αλλάζει τόσο πολύ τους ανθρώπους; Δεν έχω την απάντηση σ' αυτό. Αν μια ιδεολογία μού έδινε απάντηση, ίσως να την ακολουθούσα, αλλά, ξέρετε, στην ηλικία μου έχω δει πολλά πράγματα... Για παράδειγμα, προέρχομαι από πολύ θρησκευόμενη οικογένεια, ήμουν και εγώ θρήσκος, και στη Γαλλία απέρριψα εντελώς τη θρησκεία.



* Πώς ξεκινήσατε να συναρμολογείτε την ιστορία του "Κεφαλαίου";

Έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια μου ένα μικρό βιβλίο, κάπου εκατό σελίδες, με τίτλο 'Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός' ('Le capitalisme total'). Ο συγγραφέας του, ο πρώην τραπεζίτης Ζαν Πεϊρελεβάντ, περιγράφει τη σημερινή δημοκρατία σαν ένα φάρμακο placebo (εικονικό). Λέει, δηλαδή, ότι οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών και των επιχειρήσεων είναι αυτοί που διευθύνουν σήμερα τον κόσμο. Τον συνάντησα και συζητήσαμε αρκετά, νομίζω ότι το έγραψε σε μια στιγμή κρίσης ειλικρίνειας... Στη συνέχεια διάβασα και το βιβλίο του Στεφάν Οσμόν 'Le Capital' που εκείνος πια τα έλεγε καθαρά, εφόσον είχε υπάρξει μεγάλο στέλεχος αυτής της οικονομικής αλυσίδας και την εγκατέλειψε...



* Σε ένα σημείο στην ταινία ένας χαρακτήρας, ένα από τα στελέχη του τραπεζικού συστήματος, ρωτά έναν άλλο «Τι πουλάμε;» και ο άλλος δεν ξέρει τι να του απαντήσει...

Ναι, ένα μεγάλο ποσοστό των κεφαλαίων που διακινούνται μέσα από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν έχουν πραγματικό, "υλικό" αντίκρισμα, η κίνηση η ίδια παράγει κέρδος...




* Στην ταινία ο ήρωάς σας, ο Μαρκ Τουρνέιγ, κάποια στιγμή "δανείζεται" τις στρατηγικές εξουσίας του Μάο, κατά την περίοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης...

Μου φάνηκε ενδιαφέρον στοιχείο αυτός ο παραλληλισμός, ότι το διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας λειτουργεί σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Και στις δύο περιπτώσεις βλέπουμε τις ίδιες δολοπλοκίες. Η παλιά φρουρά που πολέμησε ο Μάο αποτελείται από γραφειοκράτες, όπως λέει ο Μαρκ Τουρνέιγ. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι Κινέζοι έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν έναν νέο καπιταλισμό, τον κομμουνισμό του καπιταλισμού, που με πολλούς τρόπους λειτουργεί πιο αποτελεσματικά απ' ό,τι ο δυτικός καπιταλισμός. Είναι πολύ πιο επικερδής, επειδή δεν υπάρχουν απαιτήσεις από τον κόσμο της εργασίας. Πρόκειται για το παλιό όνειρο του καπιταλισμού...




Αφιέρωμα στην Τανιοθήκη της Ελλάδος στο έργο του

Στο αφιέρωμα στον Κώστα Γαβρά, που ξεκινά την Τρίτη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά οδός 48 και Μ. Αλεξάνδρου) και θα διαρκέσει έως τις 6 Φεβρουαρίου, θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύνολο του έργου του, από την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του το "Διαμέρισμα δολοφόνων" (Compartiment Tueurs, 1965), βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σεμπαστιάν Ζαπριζό και πρόκειται για μια αστυνομική έρευνα δολοφονιών με μεγάλη δόση σασπένς και έκδηλη την αγάπη του Κώστα Γαβρά για τα αμερικανικά film noir. Ακολουθεί το "Μακί, τα λιοντάρια της κολάσεως" (Un homme de trop, 1967), μια ταινία για το πού αρχίζει και το πού τελειώνει η προδοσία εν καιρώ πολέμου μέσα από την προσπάθεια διάσωσης δώδεκα Γάλλων αιχμαλώτων στρατιωτών σε γερμανικό στρατόπεδο.

Φυσικά, θα δούμε τη βασική τριλογία πολιτικού κινηματογράφου του Κώστα Γαβρά, με τον Υβ Μοντάν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και στις τρεις ταινίες: το πολυβραβευμένο "Z" (1969), το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού με αφετηρία τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963, το δεύτερο μέρος της τριλογίας, "Η Ομολογία" (Lʼ Aveu, 1970), με θέμα τη σύλληψη ενός αξιωματούχου στην Ανατολική Ευρώπη (βασισμένη στην αληθινή ιστορία εμπλοκής σε μια δίκη εκκαθάρισης το 1951 του κομμουνιστή Άρθουρ Λόντον στην Τσεχοσλοβακία), και την "Κατάσταση Πολιορκίας" (Etat de Siege, 1972), η οποία εμπνέεται από τον αγώνα των Τουπαμάρος ενάντια στη δικτατορία της Ουρουγουάης.

Αμέσως μετά, με το "Ειδικό δικαστήριο" (Section speciale, 1975), ο Γαβράς στρέφεται σε μια ιστορία (βασισμένη σε αληθινά γεγονότα) πολιτικής δίωξης Γάλλων ιδεολόγων για τη δολοφονία ενός Γερμανού αξιωματικού του ναυτικού στο κατεχόμενο Παρίσι. Ακολουθεί η "Λάμψη μιας γυναίκας" (Clair de femme 1979), όπου ο Κώστας Γαβράς στρέφεται στη συνάντηση δύο τραγικών προσώπων, η οποία για πρώτη φορά δεν έχει καμία πολιτική διάσταση. Πρόκειται για την ερωτική συνάντηση ενός άνδρα (Υβ Μοντάν), ο οποίος προσπαθεί να συνέλθει από τον θάνατο της γυναίκας του, με μια γυναίκα (Ρόμι Σνάιντερ), η οποία πενθεί για τον χαμό της κόρης της. Στη συνέχεια, η πρώτη αμερικανική παραγωγή του Γαβρά, το βραβευμένο με Όσκαρ σεναρίου "Ο Αγνοούμενος" (Missing, 1982), με τον Τζακ Λέμον και τη Σίσι Σπέισεκ να αναζητούν τον εξαφανισμένο γιο και σύντροφο, έναν νεαρό Αμερικανό ακτιβιστή στη Χιλή του Πινοσέτ.

Το παλαιστινιακό ζήτημα έρχεται στο προσκήνιο μέσα από το "Hanna K." (1983), ενώ στην "Οικογενειακή Υπόθεση" (Conseil de famille, 1986) ο Κώστας Γαβράς στρέφεται για πρώτη φορά στην κωμωδία μέσα από την ιστορία επανένταξης ενός οικογενειάρχη διαρρήκτη (Τζόνι Χάλιντέι) έπειτα από την αποφυλάκισή του. Παραγωγή ΗΠΑ είναι "Το στίγμα της προδοσίας" (Betrayed, 1988), όπου η Ντέμπρα Γουίνγκερ ως πράκτορας του FBI καταφέρνει να διεισδύσει σε μια ρατσιστική οργάνωση τύπου Κου Κλουξ Καν. Eπί αμερικανικού εδάφους διαδραματίζεται και το "Μουσικό κουτί" (Music box, 1989) με τη δικηγόρο Τζέσικα Λανγκ να υπερασπίζεται τον Ούγγρο μετανάστη πατέρα της, ο οποίος κατηγορείται για συνεργασία με τους Ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακολουθεί "Η μικρή Αποκάλυψη" (La Petite Apocalypse, 1993), μια ταινία στη σκιά της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, με τον Τσέχο σκηνοθέτη Γίρι Μένζελ στον ρόλο ενός συγγραφέα από την πρώην κομμουνιστική Πολωνία, ο οποίος προσπαθεί να δημοσιεύσει τα έργα του. Μια ακόμη "ανάγνωση" των ΗΠΑ και των αμερικανικών media από τον Κώστα Γαβρά αποτελεί το "Mad City" (1997), όπου ο Ντάστιν Χόφμαν ως τηλεοπτικός ρεπόρτερ καλύπτει ζωντανά την ομηρία μαθητών σʼ ένα Μουσείο Φυσικής Ιστορίας κάπου στην Καλιφόρνια, από τον απολυμένο φύλακα Τζον Τραβόλτα.

Με το "Αμήν." (Amen., 2003), ο Γαβράς στρέφει την κριτική του στη συνενοχή ναζισμού και ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Στη συνέχεια, με την ανατριχιαστική σάτιρα "Το τσεκούρι" (Le Couperet, 2005), ο Γαβράς μιλά για τη σύγχρονη Ευρώπη του ανελέητου καπιταλισμού, μέσα από την ιστορία ενός απεγνωσμένου ανέργου που εξελίσσεται σε μεθοδικό δολοφόνο. Τέλος, στο "Παράδεισος στη Δύση" (Eden is West, 2009), ο Γαβράς επιστρέφει στην Ελλάδα για να αναδείξει το καυτό ζήτημα των "απόκληρων" του Τρίτου Κόσμου που πολιορκούν το Φρούριο - Ευρώπη...

Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου, στις 7.30 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί στην Ταινιοθήκη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης για το μέλλον των ταινιοθηκών, ανοιχτή για το κοινό, με κεντρικό ομιλητή τον Κώστα Γαβρά. Μαζί του η γραμματέας της Ταινιοθήκης και καθηγήτρια πανεπιστημίου Μαρία Κομνηνού, ο διευθυντής του Κέντρου Κινηματογράφου Γρηγόρης Καραντινάκης, η πρόεδρος της Ακαδημίας Κινηματογράφου Κατερίνα Ευαγγελάκου και ο αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Θάνος Αναστόπουλος. Αμέσως μετά, θα προβληθεί η ταινία "Κατάσταση Πολιορκίας", την οποία και θα προλογίσει ο σκηνοθέτης. Την επόμενη μέρα, Πέμπτη 31 Ιανουαρίου, στις 11 π.μ. στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών ο Κώστας Γαβράς θα δώσει ένα masterclass με τίτλο «Η τέχνη του σκηνοθέτη», στο πλαίσιο του αφιερώματος της Ταινιοθήκης.

Πηγή: Η Αυγή

Το ΤΕΕ διοργανώνει ημερίδα για την "Θεσσαλονίκη στα αρχεία"

Ημερίδα με τίτλο «Η Θεσσαλονίκη στα αρχεία. Σημασία και δυνατότητες αξιοποίησης αρχειακών πηγών για τη μελέτη της πόλης» διοργανώνει την Τρίτη...

29 Ιανουαρίου, στις 18.30, το ΤΕΕ/ΤΚΜ, σε συνεργασία με το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ.
Η ημερίδα, που θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα “Μωρίς Σαλτιέλ” του νέου κτιρίου του Μεγάρου Μουσικής (Μ2) και διοργανώνεται στο πλαίσιο της έκθεσης «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 100+. Αρχιτεκτονική και Πόλη: Εκμοντερνισμοί και προσαρμογές».
Ουσιαστικά, με την εκδήλωση αυτή ολοκληρώνεται στις 29/1 και η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση στον ίδιο χώρο (κτήριο Μ2) με τα περίπου 500 εκθέματα για την πόλη της Θεσσαλονίκης, οπότε οι μέρες που έχει κάποιος να την επισκεφτεί είναι πλέον πολύ περιορισμένες.
Ποιοι είναι οι στόχοι της εκδήλωσης; Η προβολή και δημοσιοποίηση του πλούσιου αρχειακού υλικού, παλαιότερου και νεώτερου, που υπάρχει σε διαφορετικά αρχεία, καθώς και οι δυνατότητες αξιοποίησης των ποικίλων ντοκουμέντων για τη μελέτη τόσο της ιστορίας και εξέλιξης της πόλης, όσο και της σύγχρονης μορφής της.
Η αξιοποίηση της αρχειακής γνώσης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την προαγωγή της νεώτερης ιστορίας και της πολιτιστικής παραγωγής. Κατ’ επέκταση, η γνώση και η χρησιμοποίηση των αρχειακών πηγών δεν αφορά μόνο το στενό κύκλο των ερευνητών (ακαδημαϊκών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών φοιτητών κλπ.), που ασχολούνται με τη μελέτη της εξέλιξης και των μετασχηματισμών της πόλης, αλλά και οποιονδήποτε επιχειρεί να επέμβει στο σημερινό της σώμα, στο βαθμό που η κατανόηση της δομής και λειτουργίας του σύγχρονου αστικού χώρου απαιτεί και τη γνώση της διαδικασίας σχηματισμού του.
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει ως εξής:
18:30 Χαιρετισμοί
19:00 «Την μνήμη προσπαθώ να περισώσω»
Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη, αρχιτέκτων, ομότιμη καθηγήτρια Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, υπεύθυνη Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη
19:30 Ιστορίες Αρχείων
Αλέκα Καραδήμου-Γερόλυμπου, αρχιτέκτων - πολεοδόμος, καθηγήτρια Τμήματος Αρχιτεκτόνων ΠΣ ΑΠΘ
20:00 Πολεοδομικό Αρχείο Θεσσαλονίκης: σχέδια και μελέτες μετά το 1950
Αθηνά Βιτοπούλου, Δρ. αρχιτέκτων - πολεοδόμος, Πολεοδομικό Αρχείο Θεσσαλονίκης (ΠΑΘ), Τομέας Πολεοδομίας Χωροταξίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων ΠΣ ΑΠΘ
20:20 Το Αρχείο του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης
Ανέστης Στεφανίδης, Πολιτικός Επιστήμων, Υπεύθυνος αρχείων Κ.Ι.Θ
20:40 Το Αρχείο της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών Ν. Θεσσαλονίκης (Δ.Τ.Υ.Ν.Θ.) 1932 – 1973, Προβολή του περιεχομένου του και της ιστορικής του αξίας
Τριανταφυλλιά Κουρτούμη, Διευθύντρια του Ιστορικού Αρχείου Μακεδονίας των Γ.Α.Κ.
Ιορδάνα Χατζηισαάκ, ΜΑ Ιστορίας, Αρχειονόμος των Γ.Α.Κ.
21:00 Ερωτήσεις – Συζήτηση.
Πηγή: Thestival.gr

Φωτογράφοι του περασμένου αιώνα:Μπουασονά Φρέντ – Frederic Boissonnas (1858-1946)


ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΧΩΡΟ


 
Ο Φρεντερίκ Μπουασονά (Γαλλικά: Fred Boissonnas, Γενεύη 18 Ιουνίου 1858 - 17 Οκτωβρίου 1946) ήταν Γαλλοελβετός φωτογράφος, ιδιαίτερα γνωστός για την φωτογραφική τεχνική του αλλά και την εκτεταμένη φωτογράφιση του ελληνικού χώρου επί τριάντα περίπου έτη, μαζί με τον συνοδοιπόρο του Ντανιέλ Μπο-Μποβί, πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης. Το έργο του, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον στην Ελλάδα θεωρείται εν γένει «πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα»[
Ο Ελβετός επαγγελματίας φωτογράφος Fred Boissonnas έρχεται στην Ελλάδα το 1902 και το όνομά του θα συνδεθεί με τη χώρα μας και η δουλειά του θ αποτελέσει η βάση σύγκρισης των άλλων φωτογράφων τοπίου, για πολλά χρόνια.

Γύρω στα 1926, η Νέλλη συνεργάζεται με τον   Μπουασονά      που την περίοδο εκείνη φωτογράφιζε την Πελοπόννησο και με τη συνεργασία τους αυτή θ αποκτήσει νέες εμπειρίες. Ο Boissonnaς έδινε τις γυάλινες πλάκες του στη Νέλλη, για να τις εμφανίσει και εκείνη παρατήρησε ότι για κάθε θέμα έπαιρνε ένα πολύ μεγάλο αριθμό φωτογραφιών. Όταν ρωτήθηκε σχετικά ο Boissonnaς της απάντησε ότι επιδίωκε να φωτογραφίζει το θέμα του, σε διαφορετικές ώες της ημέρας, όπου ο ήλιος δημιουργεί αλλιώτικη φωτοσκίαση και να διαλέγει στο τέλος την καλλίτερη. Αυτή την τακτική θ ακολουθήσει αργότερα και η ίδια στη λήψη τοπίων.

Το 1888 ο Μπουασονά (1858-1947) αναλαμβάνει το φωτογραφείο πορτραίτων του πατέρα του, στη Γενεύη. Ταυτόχρονα, ασχολείται μ επιτυχία με τη λήψη καλλιτεχνικών  φωτογραφικών τοπίων, που παρουσιάζει σε διάφορες εκθέσεις κι αργότερα θ ασχοληθεί αποκλειστικά μ αυτό το είδος της φωτογραφίας. Το 1891 παίρνει από τη Γενεύη με τηλεφακό τις πρώτες πετυχημένες φωτογραφίες του Λευκού Όρους, πάνω σε ορθοχρωματικές πλάκες, που παρασκεύαζε μαζί με τον αδελφό του. Η ορθοχρωματική πλάκα, δική τους επινόηση έδινε βελτιωμένο φωτογραφικό αποτέλεσμα[2]. Φωτογραφίζοντας το Mont-Blanc, με τηλεφακό κατασκευασμένο στην Αγγλία, κατόρθωσε να διακρίνει το μπλε του ουρανού από το λευκό του χιονιού στη φωτογράφισή του, διαμορφώνοντας μια φωτογραφία που έκανε τον γύρο του κόσμου.

Από το 1902 μέχρι το 1930 εργάστηκε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Ελλάδα, για λογαριασμό ξένων εκδοτικών οίκων, ενώ αργότερα θα δημιουργήσει το δικό του οίκο.

Στον πρόλογο ενός βιβλίου του περιγράφει, ο ίδιος, την πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα:

-«Το Φεβρουάριο του 1902 βρισκόμουν στο Παρίσι. Εκεί έλαβα μια πρόσκληση από τη Γλασκώβη:

-Η φωτογραφία σου με το Λευκό Όρους γίνεται αντικείμενο θαυμασμού, όταν δίνω διαλέξεις για τον Λόρδο Βύρωνα. Τι θάλεγες να  πήγαινες και να φωτογράφιζες, για λογαριασμό μου, τον Παρνασσό; Ο Βύρωνας τον αγαπούσε πολύ. Σου εσωκλείω μια επιταγή για να καλύψει τα έξοδά σου.

-Στην Ελλάδα λοιπόν δω την Ιθάκη. Ένα όνειρο των παιδικών μου χρόνων θα γινόταν πραγματικότητα. Όμως, όχι αυτή τξη στιγμή δεν μπορεί να γίνει. Του απάντησα:

-Πιθανό… τον επόμενο χρόνο.

Μέρα με την ημέρα τον επόμενο χρόνο, η επιταγή ήταν ένας συνεχής πειρασμός για μένα.

-Ελπίζω τώρα να είσαι ελεύθερος να πας για να φωτογραφίσεις τον Παρνασσό.

Τελικά πήρα την απόφαση μου. Μια ώρα αργότερα, ο κύριος Daniel Baud Bony λάβαινε αυτό το τηλεγραφικό μήνυμα:

-Αγαπητέ φίλε, ας φύγουμε για τη Ελλάδα κι ας πάρουμε και τις γυναίκες μας μαζί.

Ξεκινήσαμε στις 13 Απριλίου… και για είκοσι χρόνια πριν και μετά τον πόλεμο, ταξιδέψαμε μαζί».

Το φωτογραφικό του’ έργο ήταν τεράστιο και ένα μεγάλο μέρος του δημοσιεύτηκε σε φωτογραφικά λευκώματα, που πρόβαλλαν με τον τρόπο αυτό την Ελλάδα. Οι εκτυπώσεις των λευκωμάτων γινόντουσαν στο εξωτερικό, σε πολυτελείς εκδόσεις που έχουν σήμερα ιδιαίτερο συλλεκτικό ενδιαφέρον. Ορισμένα απ αυτά , έγιναν κατόπιν παραγγελίας του Ελληνικού κράτους, ενώ άλλα ανατυπώθηκαν και κυκλοφόρησαν αργυρά σε φτηνότερες εκδόσεις.

Ο φιλελληνισμός του Μπουασονά και η αγάπη του για το Ελληνικό τοπίο, ήταν πολύ έντονα και κατόρθωσε να τα αποδώσει αριστουργηματικά στις φωτογραφίες του. Δεινός ορειβάτης και φυσιολάτρης, ήταν ο πρώτος που ανέβηκε το 1913 , στη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, μαζί με τον φίλο του Μπώντ-Μποβύ και με οδηγό το Θεσσαλό κυνηγό Χρήστο Κόκαλο. Το 1919 θα επαναλάβει ξανά την ανάβαση και θα τραβήξει την κλασική, πια, φωτογραφία από το «θρόνο του Δία».

 Το τελευταίο του ταξίδι στην Ελλάδα το πραγματοποίησε το 1930 οπότε και επισκέφθηκε[6] το Άγιο Όρος. Μεταξύ άλλων επισκέφθηκε την Πελοπόννησο, την Ανδρίτσαινα, την Αθήνα, την Ιθάκη, την Κρήτη κ.α. Συνοδοιπόρος σε πολλά ταξίδια του στην Ελλάδα υπήρξε ο ελληνιστής Βικτόρ Μπεράρ. Το αρχείο του με τις ελληνικού περιεχομένου φωτογραφίες του φυλάσσεται[7] στο Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης.



Ο Fred Boissonnaς στην Ακρόπολη, το 1913, ενώ φωτογραφίζει τη μετώπη του Νάού της Αθηνάς Νίκης ανεβασμένος σε σκάλα. Με τον τρόπο αυτό προσπάθησε να αποφύγει την παραμόρφωτική προοπτική, που θα δημιουργούσε στο είδωλο, μια φωτογράφηση του θέματος από κάτω. Τα γλυπτά όμως είχαν φτιαχτεί με τέτοιο τρόπο ώστε να βλέπονται σωστά από το έδαφος. Την άποψη αυτή υποστήριξε αργότερα η Νέλλη, όταν τα φωτογράφησε από κάτω χρησιμοποιώντας τηλεφακό.



Magnify Image
Αθήνα, Πλάκα, 1920


2.

Magnify Image
Παρθενώνας, 1908


3.

Magnify Image
Πρόβατα κάτω από την Ακρόπολη, 1903


4.

Magnify Image
Άποψη της Ακρόπολης από το Θησειο,1920


5.

Magnify Image
Αθήνα, οδός Αθηνάς, 1920


6.

Magnify Image
Αθήνα, οδός Ερμού 1920


7.

Magnify Image
Κηφισιά, 1920


8.

Magnify Image
Ανδρίτσαινα, αγορά, 1903


9.

Magnify Image
Ανδρίτσαινα, εσωτερικό σπιτιού, 1903


10.

Magnify Image
Άνδρες στο δρόμο της Ανδρίτσαινας 1903


11.

Magnify Image
Κρήτη, Ομαλός, 1911


12.

Magnify Image
Κρήτη, εσωτερικό σπιτιού, 1911


13.

Magnify Image
Κρήτη, οι αδελφοί Μάντακα στο χωριό Λάκκοι 1911


14.

Magnify Image
Κρήτη, εσωτερικό σπιτιού στο χωριό Λάκκοι, 1911


15.

Magnify Image
Το μάζεμα της ελιάς στη Πρέβελη Κρήτης, 1911


16.

Magnify Image
Κρήτη, προαύλιο σπιτιού, 1919


17.

Magnify Image
Μετέωρα, το μαγκάνι, 1908


18.
Magnify Image
Μετέωρα, ανάβαση του FRED BOISSONNAS με το καλάθι, 1908


19.

Magnify Image
Ζεμενό Κορινθίας, οικογένεια ιερωμένου 1903


20.

Magnify Image
Ζεμενό Κορινθίας, ο Fred και ο Daniel τσουγκρίζουν τα ποτήρια με τους οδηγούς των ζώων τους, 1903


21.

Magnify Image
Οικογένεια στο Ζεμενό Κορινθίας, 1903


22.

Magnify Image
Ζεμενό Κορινθίας, η οικογένεια του ιερέα 1913


23.

Magnify Image
Ακράτα, αυλές 1903


24.

Magnify Image
Λαγκάδια Αρκαδίας, 1903


25.
Magnify Image
Άθως, η μονή μεγίστης Λαύρας, 1929


26.
Magnify Image
Άθως, μονή Βατοπαιδίου, 1929


27.
Magnify Image
Οδοιπορικό στον Άθω, 1928-1930


28.

Magnify Image
Οδοιπορικό στον Άθω, 1928-1930


29.
Magnify Image
Κερκυραίες στην έξοχη, 1903


30.
Magnify Image
Γαστούρι Κέρκυρας, στην πηγή της αυτοκράτειρας Ελισάβετ, 1903


31.
Magnify Image
Γιορτή στο Γαστούρι Κέρκυρας, 1903


32.
Magnify Image
Όλυμπος, το «ΠΑΝΘΕΟΝ», 1914


33.

Magnify Image
Όλυμπος, καταυλισμός κτηνοτροφών, 1914


34.
Magnify Image
Κοκκινόπουλο, Ελασσόνα, 1913


35.
Magnify Image
Βοσκοί στην κορυφή του Παρνασσού, 1903


36.

Magnify Image
Αμοργός, γυναίκες, 1911


37.

Magnify Image
Μύλος στην Μαρώνεια, 1911


38.

Magnify Image
Ίος, στον τάφο του Ομήρου 1918


39.

Magnify Image
Έδεσσα, 1908


40.
Magnify Image
Κλεισούρα Καστοριάς, εσωτερικό αρχοντικού, 1911


41.

Magnify Image
Μακεδονία, λίχνισμα, 1911


42.

Magnify Image
Μακεδονία, φρουρός σε φυλάκιο, 1913


43.

Magnify Image
Άνδρες και σκυλιά στο δρόμο Πρέβεζας Ιωαννίνων, 1913


44.
Magnify Image
Δελβινάκι Ιωαννίνων, πρόκριτοι, 1913


45.
Magnify Image
Καβαλάρι Ζαγορίου, παλικάρι, 1913


46.
Magnify Image
Μέτσοβο,1913


47.

Magnify Image
Μέτσοβο, στη βρύση, 1913


48.

Magnify Image
Μπάγια ( Κήποι) Ζαγορίου, γυναίκα, 1913


49.

Magnify Image
Κόνιτσα, Μεσογέφυρα, 1913


50.
Magnify Image
Μεσογέφυρα Κόνιτσας, χωρικοί 1913


51.

Magnify Image
Ιωάννινα, η λίμνη με το κάστρο, 1913


52.

Magnify Image
Το γεφύρι της Άρτας, 1913


53.

Magnify Image
Πάργα, 1913


54.
Magnify Image
Παραμυθιά, κρεοπωλεία, 1913


55.
Magnify Image
Παραμυθιά, 1913


56.
Magnify Image
Παραμυθιά, οικία Ρίγκα, 1913


57.
Magnify Image
Καστρί Πρεβέζης, Ιερέας στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο εκκλησιά, 1913


58.

Magnify Image
Φιλιάτες, εξοχή, 1913


59.

Magnify Image
Φιλιάτες, εξοχή, 1913




«Βλέπουμε τη Λιόψη (Ασπρoκκλήσι Θεσπρωτίας) και το υπέροχο παλάτι του Ντίνο Μπέη» γράφει σε γράμμα του Fred Boissonnas προς τη γυναίκα του, Πέμπτη 22 Μάη του 1913





Ήπειρος 1913

Προς Κόνιτσα 1913




Άνδρες και σκυλιά στο δρόμο Πρέβεζας Ιωαννίνων, 1913




Γυναικείος χορός στο Δελβινάκι Ιωαννίνων, 1913






Δελβινάκι Ιωαννίνων, πρόκριτοι, 1913




Δελβινάκι, γυναίκα με τα νεροβάρελα πάει στη βρύση1913





Δελβινάκι, οικογενειακή φωτογραφία1913


Δελβινάκι, στο χοροστάσι, 1913




Γυναίκα της Ηπείρου με Ξύλινη κούνια και σακούλι, Ήπειρος, 1913

Θεσσαλονίκη, 1913






Ιωάννινα, Λίμνη, πλύσιμο ρούχων 1913





Ζαγόρι 1913







Κόνιτσα, Μεσογέφυρα, 1913

Κοπάδι στον Όλυμπο, 1913



Πανοραμική φωτογραφία με τη Ντούλκα (Όλυμπος) στο βάθος. Μάης του 1913





Μπαγιά Κήποι Ζαγορίου, γυναίκες, 1913

Μύτικας, Όλυμπος, 1913

Ο οδηγός, Χρήστος Κάκαλος στον Ολύμπο, 1913

Όλυμπος, 1913





Παραμυθιά - Φωτογραφία από την αυλή του αρχοντικού του Ρίγγα, 1913


Παραμυθιά, η περίφημη Σκαλοπούλα με την Καμάρα το 1913




Πήλιο - Πορταριά 1908




Θεσσαλονίκη 1908









1

Φιλιππιάδα, 1913







Παραμυθιά, οικία Ρίγγα, Β 1913

Παραμυθιά, οικία Ρίγγα, Γ 1913

Παραμυθιά 1913

Παραμυθιά 1913

Παραμυθιά 1913

Παραμυθιά, κοπέλες γνέθουν και πλέκουν. 1913

Πάργα, 1913

Πριόνια (1100 μ.), Όλυμπος, 1913

Στρυμώνας, 1913




Το γεφύρι της Γκούμανης Θεσπρωτίας, 1913

Το αρχοντικό του Γεωργίου Ρίγγα ο οποίος φιλοξένησε τον Fred Boissonnas, Παρασκευή 23 Μάη του 1913




Φιλιάτες, 1913

Όλυμπος, πριονοκορδέλα, 1914


Όλυμπος, καταυλισμός κτηνοτροφών, 1914

Πίνδος, κάτω από τα πλατάνια, 1914

Παζάρι στα Ιωάννινα, 1915

Παραμυθιά, αγορά, 1915




Κρήτη - Σπιναλόγκα 1918

Κρήτη - Σπιναλόγκα 1918


Κρήτη, προαύλιο σπιτιού, 1919

Κρήτη, λιμάνι Χανίων, 1919


Αθήνα - Ζάππειο 1920

Η Ακρόπολη από το Θησείο, 1920


Κηφισιά, 1920

Γειτονιά της Θεσσαλονίκης, τη δεκαετία του 20

Χανιά, Βενετσιάνικη πόρτα, 1920

Χανιά, Πλατεία Μαυροβουνίου, 1920

Ηράκλειο, λεωφόρος Καλοκαιρινού, 1920

Ηράκλειο, λεωφόρος Καλοκαιρινού, 1920

Ηράκλειο, κρήνη Μοροζίνι, 1920

Άγιος Νικόλαος, 1920


Άγιο Όρος - Μονή Ιβήρων, 1928

Άγιο Όρος, 1928

Άγιο Όρος, 1928

Άγιο Όρος, καλόγεροι, 1928

Άθως, μονή μεγίστης Λαύρας, 1928

Μοναχοί του Αγίου Όρους, από την επίσκεψή του στο Περιβόλι της Παναγιάς, το 1928

Μονή Αγίου Παύλου, αρσανάς, 1928

Μονή Βατοπαιδίου. 14-27 Αυγούστου 1928


Άθως, τράπεζα, 1928


Οδοιπορικό στο Άθω 1928

Οδοιπορικό στο Άθω 1928

Οδοιπορικό στο Άθω 1928



Φυλακές Ναυπλίου, 1928

Η Ακρόπολη

Γέροντας με τσαρούχια




Σούνιο

Ολυμπία - Αλφειός 1903


Ανδρίτσαινα, εσωτερικό σπιτιού, 1903

Αργοστόλι 1903

Εύβοια - Χαλκίδα 1903

Ακράτα 1903

Μέγα Σπήλαιο 1903

Καλάβρυτα 1903

Χελμός 1903

Καρύταινα Αρκαδίας 1903

Ταΰγετος 1903

Στυμφαλία Στη σκιά της θημωνιάς 1903








Τίρυνθα, 1903

Το κάστρο Λάρισα του Άργους, 1903

Το λιμάνι του Ναυπλίου, 1903


Πηγές: 1.Βικιπαιδεία
       2. Ξανθάκης, Α., Ιστορία της Ελληνικής Φωτογραφίας,εκδ. Εταιρεία Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου, 1989.

Αρχειοθήκη ιστολογίου