Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Έργα που παντρεύουν τη χαρακτική με τη φωτογραφία στη γκαλερί Σκουφά: «Η μαγεία του μαύρου» της Μ. Σχοινά



«Καλοκαίρια στο Αιγαίο. Νησί, Νύχτα, Νερό, Θάλασσα, Αστροφεγγιά, Πανσέληνος, Φωταύγεια, Φεγγαρόδρομος, Φως. Φως της νύχτας, διάχυτο, σαν από κάπου αλλού, αλλότριο, λαμπυρίζον…»
Μ’ αυτά τα λόγια η Μαίρη Σχοινά περιγράφει στον κατάλογο της νέας της έκθεσης στη γκαλερί Σκουφά «Τη Μαγεία του Μαύρου», που την ενέπνευσε να δημιουργήσει μια νέα ενότητα έργων. Έργα με ιδιαιτερότητα που «παντρεύουν» τη χαρακτική με τη φωτογραφία και παρουσιάζονται από την Πέμπτη 4 Απριλίου έως τις 20 του ίδιου μήνα στην αίθουσα τέχνης της πλατείας Κολωνακίου. Στη συγκεκριμένη ενότητα, η καλλιτέχνιδα επιλέγει να επεξεργαστεί μέσα από την τεχνική της ακουαντίνας ασπρόμαυρες, ψηφιακές, φωτογραφίες, λήψεις που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια νυχτερινών ωρών με πανσέληνο, καλοκαίρι κοντά στη θάλασσα.
«Με τη μεταφορά της φωτογραφίας σε πλάκα χαλκού, δηλαδή με τη φωτοχαλκογραφία, ο καλλιτέχνης έχει τη δυνατότητα να καταγράψει το φευγαλέο, το ραγδαίο, το τυχαίο, ακόμα και την κίνηση του φωτός, και να οδηγηθεί σε μοναδικά εικαστικά αποτελέσματα», εξηγεί η ίδια καλλιτέχνης. «Στην πλάκα του χαλκού με την ακουαντίνα και τις οξειδώσεις, ο καλλιτέχνης μπορεί να πετύχει το μαγικό μαύρο και πολλούς τόνους του γκρι, αυξάνοντας τις δυνατότητες για διαφορετικά αποτελέσματα στη σύνθεση».

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά ασπρόμαυρων έργων που καταγράφουν τους κυματισμούς της θάλασσας και το καθρέφτισμα του φωτός της πανσελήνου με γοητευτικό τρόπο. Οι τυχαίες εικόνες γίνονται εικαστικές συνθέσεις με την επέμβαση της Σχοινά χαράσσοντας. Το άσπρο-μαύρο της φωτογραφίας μεταμορφώνεται σε άσπρο-μαύρο της χαρακτικής, μια μεταμόρφωση που προϋποθέτει πείρα στη χάραξη. «Κυρίως, όμως, προϋποθέτει δημιουργική αυτοπεποίθηση, η οποία θα προκαθορίσει με σαφήνεια το εικαστικό αποτέλεσμα», σημειώνει η Ειρήνη Οράτη στον κατάλογο της έκθεσης.
Και καταλήγει: «Η ακουαντίνα δίνει ένα ιδιαίτερα λαμπρό και πυκνό μαύρο που αντιτίθεται στο απόλυτο άσπρο του φωτός _ και στις συνθέσεις της Σχοινά δεν διακρίνονται σχεδόν καθόλου ενδιάμεσοι τόνοι. Τα χαρακτικά της ενότητας «Η Μαγεία του Μαύρου» συνδυάζουν την προσωπική πίστη της καλλιτέχνιδας στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, την εμπιστοσύνη της σε συνδυασμούς ομότροπους αλλά και αντιθετικούς, καθώς και την εικαστική οπτική της που μπορεί να απομονώσει και να αξιοποιήσει τις ποιότητες μιας φωτογραφικής λήψης συνδυάζοντάς τες με τις δυνατότητες μιας απαιτητικής παραδοσιακής τεχνικής».

Μαίρη Σχοινά, «Η Μαγεία του Μαύρου»
4-20 Απριλίου 2013, Γκαλερί Σκουφά, Σκουφά 4, Κολωνάκι, www.skoufagallery.gr 

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

O Ιλισός «ξαναζεί» στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου

Ρυάκια, ανοιχτές δεξαμενές, σύνθετα υδάτινα τοπία, δέντρα και γλυπτά σε υπαίθριες εκθέσεις συνιστούν την νέα πρόταση για την διαμόρφωση του κήπου του Βυζαντινού Μουσείου, που παραμένει εδώ και μερικά χρόνια σε κατάσταση αναμονής, ένα έργο που έχει καθυστερήσει ανεπίτρεπτα, παρ΄ ότι όλες οι άλλες εγκαταστάσεις του μουσείου έχουν ολοκληρωθεί.
«Ο περιβάλλων χώρος του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, παρά τις εργασίες που έχουν γίνει, απέχει πολύ από το να θεωρείται δημόσιος κήπος, ανοιχτός στους Αθηναίους», ανέφερε χαρακτηριστικά στη συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου όπου εξετάσθηκε _ και εγκρίθηκε _ η νέα μελέτη, η γενική γραμματέας κυρία Λίνα Μενδώνη. Η ίδια μάλιστα πρόσθεσε, ότι πρόκειται για «μία εκκρεμότητα που πρέπει να ολοκληρωθεί και μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί, ώστε το έργο να ενταχθεί στην τέταρτη προγραμματική περίοδο». Να σημειωθεί εξάλλου, ότι το αναψυκτήριο του μουσείου στον περιβάλλοντα χώρο του είναι ήδη έτοιμο ενώ το πωλητήριο πρόκειται να αρχίσει σύντομα την λειτουργία του.
Σύμφωνα με την νέα μελέτη λοιπόν, την επιστημονική επιμέλεια της οποίας είχε η διευθύντρια του μουσείου κυρία Αναστασία Λαζαρίδου το νερό θα είναι το κυρίαρχο στοιχείο σ΄ αυτόν τον κήπο των 20 στρεμμάτων, σε ανάμνηση της κοίτης του Ιλισού, ο οποίος έχει καταχωθεί _επάνω του διέρχεται η λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου _ αλλά η διέλευσή του υπογείως δεν παύει να τροφοδοτεί με ιδιαίτερη αύρα όλη τη περιοχή. Εμπνευση προς αυτή την κατεύθυνση έδωσαν γκραβούρες περασμένων εποχών όπου διασώζεται η εικόνα του παριλίσιου τοπίου προ καταχώσεως, αλλά και η ιδέα δημιουργίας ενός «βυζαντινού κήπου», ο οποίος είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και ως προς τα είδη των δέντρων και φυτών που περιελάμβανε, προσεγγίζοντας έναν ιδεατό τόπο παραδείσου.
Μία φρεατοδεξαμενή η οποία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του κήπου και παρ΄ ότι κτίσθηκε επί Τουρκοκρατίας συνδεόταν με το Πεισιστράτειο σύστημα υδροδότησης της αρχαίας Αθήνας καθώς και με το Αδριάνειο υδραγωγείο θα είναι η αφετηρία της υδάτινης διαδρομής στον κήπο εν μέσω ενδημικής βλάστησης και με πέργκολες, στάσεις ανάπαυλας και φυσικά ενημερωτικές πινακίδες.
Η είσοδος θα γίνεται από δύο σημεία, το ένα από την Βασ. Κωνσταντίνου όπου θα μπορούν να σταθμεύουν και τουριστικά λεωφορεία και το άλλο από το πλάι της Βασιλίσσης Σοφίας, δίπλα στο Σαρόγλειο. Αυτή η είσοδος εξάλλου θα είναι κοινή και με τον χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλους, η διαμόρφωση του οποίου βρίσκεται σε εξέλιξη.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Στο Κατάρ η αρχαιολογική έκθεση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η αρχαιολογική έκθεση «Ολυμπιακοί Αγώνες –Παρελθόν και Παρόν» μεταφέρεται στη Ντόχα του Κατάρ, όπου και θα παρουσιάζεται από τις 28 Μαρτίου έως και τις 30 Ιουνίου.
Η έκθεση χωρίζεται σε δύο ενότητες, εκ των οποίων η μία είναι η έκθεση «Ολυμπία-Μύθος, Λατρεία, Αγώνες», η μεγαλύτερη έκθεση που έχει πραγματοποιηθεί διεθνώς για την Αρχαία Ολυμπία, που παρουσιάστηκε και στο Βερολίνο από τον Αύγουστο του 2012 ως τον Ιανουάριο του 2013. Η δεύτερη ενότητα υπό τον τίτλο «Olympics: Values-Competitions-Mega Events», είναι αφιερωμένη στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων και πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Qatar Museums Authority.
Περισσότερα από 600 εκθέματα από μεγάλα μουσεία της Ελλάδας και της Ευρώπης, ανάμεσά τους και ευρήματα των πρόσφατων ανασκαφών της Ολυμπίας που δεν έχουν παρουσιαστεί ως τώρα στο κοινό, θα φιλοξενούνται στο Μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων και Αθλημάτων του Κατάρ.
Στην έκθεση συμμετέχουν μεταξύ άλλων με αρχαία έργα τα εξής μουσεία και συλλογές: Μουσεία Αρχαίας Ολυμπίας, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Νομισματικό Μουσείο, Antikensammlung Berlin, Staatliche Kunstsammlung, Albertinum Dresden, Musei Vaticani, Galleria dei Candelabri Roma, Museo Nazionale Romano, Staatliche Antikensammlungen München.
Πηγή:artnews.gr

Η συνομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη με τον Ιωσήφ Πέκιο

του Φάνη Μαλκίδη


O Ιταλός δημοσιογράφος Ιωσήφ Πέκιο (Giuseppe Pecchio) ήλθε στην Ελλάδα το 1825 και κατάφερε να πλησιάσει τον φυλακισμένο Θοδωρή Κολοκοτρώνη. Ο Πέκιο όταν εξερράγη η ελληνική επανάσταση έγινε μέλος του φιλελληνικού κομιτάτου του Λονδίνου, το οποίο έστειλε αργότερα τον Πέκιο στην ελληνική κυβέρνηση για να της παραδώσει το δεύτερο αγγλικό δάνειο των εξήκοντα χιλιάδων (60,000) λιρών. Ο Πέκιο παρέμεινε στην Ελλάδα από της 20ής Απριλίου μέχρι της 11ης Ιουνίου 1825, ερχόμενος εις επαφήν με τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του αγώνος, με περιοδείες στην Πελοπόννησο, και όταν έφθασε στο Λονδίνο, κατέγραψε τις εντυπώσεις, αλλά και τις συνεντεύξεις που του παραχώρησαν οι οπλαρχηγοί σε ένα σύγγραμμα υπό τον τίτλο «έκθεσις των συμβάντων εν Ελλάδι κατά την άνοιξιν του 1825».

 

Μετά από ένα ταξίδι πενήντα ημερών, φθάνει στην (τότε) πρωτεύουσα της Ελλάδος, το Ναύπλιο, του οποίου την περιγραφή χάνει με τα πιο μελανά χρώματα: «δρόμοι στενοί, σπίτια καταρρέοντα, ατμόσφαιρα βαρεία και πλημμυρισμένη από βρωμεράς αναθυμιάσεις, καταθλίβουν τον ταξιδιώτην. Τα σκουπίδια είναι τόσα, ώστε θα ήτο ηράκλειον ργον η μετακίνησίς των. Αυτή είνε μία από τας αιτίας δια τας οποίας εκυριάρχησε κατά το παρελθόν έτος επιδημικός πυρετός σχεδόν θανατηφόρος...».

 

Μετά από προσπάθειες αρκετών ημερών, ο Πέκιο κατάφερε να συναντήσει τον Θ. Κολοκοτρώνη στην φυλακή του. Τον βρήκε ανάμεσα σε δέκα άλλους συντρόφους του και φρουρούμενο από αρκετούς στρατιώτες οι οποίοι έδειχναν προς τον στρατηγόν βαθύτατον σεβασμόν. Γράφει ο Πέκιο: «αχτένιστα και άσπρα τα μαλλιά του έπιπταν εις αμφοτέρους τους ώμους του και ανακατεύοντο μπροστά με την άτακτον γενειάδα, την οποίαν μετά την αιχμαλωσίαν του είχεν αφήσει να αυξήση εις ένδειξιν πένθους και εκδικήσεως. Η μορφή του είναι άξεστος, ρωμαλέα. Τα μάτια του γεμάτα φωτιάν, το πολεμικόν και άγριον πρόσωπόν του ωμοίαζε με γέρικον απότομον βράχον».

 

Αμέσως ο Θ. Κολοκοτρώνης ρωτάει τον Ιωσήφ Πέκιο τι νέα του φέρνει και ο Ιταλός δημοσιογράφος του απαντά ότι οι Αιγύπτιοι ετοιμάζονται να κυριεύσουν το Ναβαρίνο.

 

Ο Κολοκοτρώνης εκούνησε μελαγχολικά το κεφάλι του και είπε: «δια να νικηθούν οι Αιγύπτιοι δεν εχρειάζοντο παρά άνδρες!...» Κάνοντας μάλιστα μία χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι του βροντοφωνάζει: «για να βαρούν τα τουφέκια!...»

 

Στη συνέχεια, στρεφόμενος προς τον Ιωσήφ Πέκιο, λέει: «Ξέρετε ποιος έδωσε τη νίκη στους Αιγύπτιους; Η ενότης της διοικήσεώς των, ενώ οι Έλληνες χάθηκαν με τη μανία που έχει ο καθένας να κουμαντάρη χωρίς να ξέρη!»

 

Είναι χαρακτηριστική η περιγραφή που δίνει εδώ ο Πέκιο για τον Κολοκοτρώνη, μιας και αναφέρει ότι, ενώ εσήκωνε το χέρι του, διέκρινε στον βραχίονά του μια ουλή σπαθιάς. Τον ερώτησε που έλαβε το τιμητικό αυτό «παράσημο» και ο Κολοκοτρώνης του απάντησε: «δεν είναι το μόνο παράσημο που έχω στο κορμί μου...» Αμέσως μετά του δείχνει μία άλλη ουλή, από πυροβολισμό, που είχε στον άλλον βραχίονά του, την τρίτη ουλή στο δεξιό στήθος και μία τέταρτη ουλή στην πλευράν του! Όπως μιλούσε, όμως, έπαιζε νευρικά το κομπολόι του, εσηκώνετο, εκάθητο και εφαίνετο ανήσυχος, ταραγμένος, σαν να εφοβείτο κάποιον εχθρό.

 

Λέει ο Πέκιο: «ο Κολοκοτρώνης αναμφιβόλως δεν είναι κοινός άνθρωπος. Μετ' ολίγας ημέρας απελύθη και έγινε πανηγυρικώς δεκτός εις Ναύπλιον. Κατά την στιγμήν της συμφιλιώσεώς του με την κυβέρνησιν, απήντησεν αυτοσχεδίως εις τον λόγον τον οποίον εξεφώνησε κάποιος εκ των επισήμων. Εις την άξεστον απάντησίν του είναι άξια σημειώσεως η παράγραφος εις την οποίον είπε: "Στο ταξίδι μου από την Ύδρα έως εδώ πέταξα στην θάλασσα τα παράπονά μου. Κάμετε το ίδιο και σεις και θάψετε μέσα σε κείνο το λάκκο τα μίση σας και τας διαφοράς. Αυτός θα είνε ο θησαυρός που θα κερδίσετε!... »


Ο Φάνης Μαλκίδης είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Θράκης

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Ένα από τα μηνύματα της Επανάστασης του 1821 είναι ότι: ο αγώνας για την ελευθερία είναι διαρκείς

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ




 

Την 25 Μαρτίου εορτάζεται η εξέγερση των Ελλήνων κατά της Τυραννίας των Τούρκων και της απόκτησης της ελευθερίας των.

Νομίζω ότι σήμερα με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά και στην παρτίδα μας και σε μας τους ίδιους, ο καθένας από μας, έχει υποχρέωση να εφαρμόσει  τη παραίνεση αυτή: ΣΤΟΧΑΣΟΥ, ΚΑΙ ΑΡΚΕΙ

 

Κάποια αποσπάσματα από την Ελληνική Νομαρχία ήτοι Λόγος περί Ελευθερίας, Ανωνύμου του Έλληνος παραθέτω παρακάτω αν και νομίζω ότι αυτό το φιλοσοφικό δοκίμιο για να κατανοηθεί πρέπει να διαβαστεί ολόκληρο.

 

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔπαυσεν, ὡς εἶπον, τὸ πρῶτον σύστημα τῶν ἀνθρώπων, εἰς τὸ ὁποῖον ἡ φύσις ἦτον ἀντὶ τῶν νόμων, ἡ γῆ ὅλη ἀντὶ τῶν πολιτειῶν, καὶ ἡ θέλησις καθενὸς ἀντὶ τῶν ἠθῶν, ἀφοῦ, λέγω, ὁ ἄνθρωπος δὲν ἠθέλησεν νὰ εὐχαριστηθῇ μὲ τὴν σημερινὴν τροφήν, ἀλλ᾿ ἐζήτησε νὰ προητοιμάσῃ καὶ διὰ τὴν αὔριον, καὶ ἀφοῦ τέλος πάντων ἀπεφάσισε νὰ ζήσῃ μαζὶ μὲ ἄλλους, ἔχασε τὴν ἀληθῆ εὐτυχίαν, καὶ ἔγινε δοῦλος ὄχι μόνον τοῦ ἑαυτοῦ του, καὶ ἄλλων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδίων ἀψύχων πραγμάτων.

Πρώτη λοιπὸν ἐστάθη, ἡ ἀναρχία νὰ φανερωθῇ ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Εὐθὺς ὁ δυνατότερος ἄρχισε νὰ δώσῃ νόμον τοῦ ἀδυνάτου, καὶ οἱ περισσότεροι νὰ ἁρπάζωσι τὸ δίκαιον ἀπὸ τοὺς ὀλιγοτέρους: ἐκεῖ φόνοι, ἐκεῖ ἀδικίαι, ἐκεῖ τέλος πάντων μύρια ἀναγκαῖα πλημμελήματα ἕως τότε ἀγνώριστα. Εἶδεν ἡ ἀνθρωπότης τὸ καλὸν ὁποὺ ἔχασεν, ἀλλὰ δὲν τῆς ἦτον πλέον δυνατὸν νὰ τὸ ξαναποκτήσῃ, καὶ ἀναγκαίως ἐχρειάσθη νὰ βασανισθῇ ὄχι ὀλίγον καιρόν, ἕως ὁποὺ ἡ σκιὰ τοῦ θρόνου ἤρχισε νὰ ἀπομωράνῃ τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδοὺ ἡ μοναρχία ἐμφανίσθη, ἡ ὁποία ὡς πρόξενος καὶ γεννήτρια τῆς πολιτικῆς ἀνομοιότητος τῶν ἀνθρώπων, μετ᾿ οὐ πολλοῦ μεταβληθεῖσα εἰς τυραννίαν, ἔφερεν εἰς τὴν γῆν ὅλα τὰ κακὰ ὁποὺ ἠμποροῦσεν νὰ δοκιμάσῃ τὸ ἀνθρώπινον γένος….

Αὐτός, λοιπόν, ὁ μέγας Λεωνίδας, εὑρισκόμενος μὲ δύο χιλιάδας εἰς τὸ στενὸν τῶν Θερμοπυλῶν, καὶ βλέποντας τὸ πλῆθος τῶν ἐχθρῶν του Περσῶν νὰ πλησιάσῃ, εὐθὺς ἀπεφάσισε νὰ θυσιασθῇ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος πατρίδος του, καὶ οὕτως ἐκλέξας μόνον τριακοσίους Σπαρτιάτας, ἀνέπεμψεν τοὺς λοιποὺς εἰς τὰ ὀπίσω, ἔπειτα ἔστρεψεν πρὸς τοὺς τριακοσίους καὶ τοὺς εἶπεν:

«Δεῦτε, ἀδελφοί μου! ἡ ἐλευθερία τῆς πατρίδος μας κρέμαται σήμερον ἀπὸ τὴν ἀνδρείαν μας. Ἂς μὴν δειλιάσῃ τινὰς ἔμπροσθεν τόσων ἐχθρῶν· αὐτοί, ἂν εἶναι πολλοί, εἶναι ὅμως ἄνανδροι καὶ θηλυμανεῖς. Οἱ βάρβαροι θέλουν τρομάξει, ἀφοῦ ἰδοῦν τοὺς Ἕλληνας νὰ ὁρμήσουν ἐναντίον των. Ἂς ὑπάγωμεν λοιπόν. Ἡ δόξα τοιαύτης ἐπιχειρήσεως δὲν εἶναι καθημερινή, ἀλλὰ σπανίως συμβαίνει· ἂς μὴν χάσωμεν τοιαύτην τιμήν, ἂς αἰωνιάσωμεν τὰ ὀνόματά μας, καὶ ἂς εὐφημίσωμεν τὴν πατρίδα μας. Ἐγὼ ἔχω χρέος νὰ θυσιασθῶ δι᾿ αὐτήν, καὶ ἐσεῖς εἶσθε συμπατριῶται μου, οὔτε ἀλλέως ἠμπορεῖτε νὰ στοχασθῆτε, οὔτε διαφορετικῶς ἀπὸ ἐμένα. Ἡ ζωὴ τοῦ ἀληθοῦς πολίτου πρέπει νὰ τελειώνῃ ἢ διὰ τὴν ἐλευθερίαν του, ἢ μὲ τὴν ἐλευθερίαν του». Ἀλλὰ πῶς νὰ ἐκφράσω τὸν ἐνθουσιασμὸν ἐκείνου τοῦ ἥρωος, καὶ τὸν ἔνθερμον ζῆλον τῶν ἐπακολούθων αὐτοῦ; Τὰ τοιαῦτα, ὦ Ἕλληνες, δὲν γράφονται, οὔτε διηγοῦνται, ἀλλὰ μόνον αἰσθάνονται….

 

Ἡ τυραννία, ὦ Ἕλληνες - καὶ ὁποία τυραννία! - δὲν ἐδυνήθη νὰ ἐξαλείψῃ ἀπὸ τὸ γένος μας τὰ χαρακτηριστικά του σημεῖα, διὰ νὰ εἰπῶ οὕτως. Ἡ σταθερότης καὶ ἡ φιλευσπλαγχνία σώζονται εἰς ὅλους τοὺς Ἕλληνας καὶ ἡ ἀρετὴ λάμπει ἀνάμεσα εἰς τὸν βόρβορον τῆς τυραννίας (Εἰς ὅλας τὰς πολιτείας τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἐξόχως εἰς τὰ Ἰωάννινα, κάθε ἡμέραν ὅλοι οἱ συμπολῖται, στέλνουσιν εἰς τοὺς φυλακωμένους καὶ φαγητὰ καὶ ἐνδύματα καὶ κάθε ἄλλον ἀναγκαῖον· ὅταν δὲ κανεὶς ἀδικῆται καὶ κατατρέχεται, κάθε γείτων νομίζει χρέος του νὰ τὸν βοηθήσῃ, ὡς δύναται.). Ὦ ἀρετή, ὦ θεῖον καὶ ἱερὸν δῶρον! Σύ, ὁποὺ καταπρααίνεις τὰ ἄλογα πάθη. Σύ, ὁποὺ συνοδεύεις διὰ παντὸς μὲ τὴν ψυχὴν εἰς μίαν ἥσυχον καὶ γαληνὴν ἀνάπαυσιν. Σύ, ὁποὺ καθιστᾶς τὸν ἄνθρωπον εὐτυχῆ, ἀποκαθιστῶντας του ὀλίγας τὰς χρείας· ὁποὺ τὸν ἀρματώνεις ἐναντίον εἰς τὰς καταδρομὰς τῆς τύχης, καὶ τὸν καθιστᾶς ἀδιάφορον εἰς τὰς εὐτυχίας. Σύ, ὁποὺ ὑψώνεις τὴν ἀνθρωπίνην οὐτιδανότητα καὶ κατασταίνεις τὸν ἄνθρωπον ἀνώτερον τοῦ εἶναι του. Σύ, ὁποὺ χαρακτηρίζεις καὶ καταστεῖς ἀμετάτρεπτον τὸν ἐνάρετον. Ναί, ὁ ναός σου δὲν εἶναι ἐσφαλισμένος εἰς τὴν ὑποδουλωμένην Ἑλλάδα! Σύ λατρεύεσαι ἀπὸ τοὺς εὐεργέτας τοῦ γένους….

 

Καὶ ποῖος στοχαστικὸς ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὅποιος ἀπὸ τοὺς ἀλλογενεῖς δυνάστας ἤθελε κατατροπώσει τὸν ὀθωμανόν, ἤθελε μᾶς ἀφήσει ἐλευθέρους; Ὤ, ἀπάτη ἐπιζήμιος! Μὴν εἶσθε, ἀδελφοί μου, τόσον εὐκολόπιστοι. Ἀναγνώσετε τὴν ἱστορίαν καὶ μάθατε, ὅτι οἱ Ρωμαῖοι ἔταξαν τῶν Ἑλλήνων καὶ διαυθέντευσιν καὶ ἐλευθερίαν, ἀλλ᾿ ἀφοῦ ἐμβῆκαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, εὐθὺς τὴν ἐκήρυξαν ἐπαρχίαν τους. Ἴδετε καὶ τὰ τωρινὰ παραδείγματα, ὁποὺ ἡ πολυποίκιλος στροφὴ τῆς γαλλικῆς στάσεως μᾶς παρασταίνει. Ὁ δυνάστης των μὲ ταξίματα μεγάλα καὶ μὲ τοιαῦτα μέσα, ἀπόκτησεν ὅσα κατὰ τὸ παρὸν ἔχει, καὶ πῶς ἐσεῖς νομίζετε νὰ σᾶς δοθῇ ἡ ἐλευθερία ἀπὸ ἀλλογενεῖς; Πῶς νὰ μὴν εἰπῇ τινάς, ὅτι ὀνειρεύεσθε ἔξυπνοι; Καὶ εἰς τί, παρακαλῶ σας, θεμελιώνετε τὰς ἐλπίδας σας; Εἰς τὴν ἀρετὴν τῶν ἀλλογενῶν δυνάστων ἴσως; Ἐλπίζετε νὰ κινηθοῦν εἰς σπλάγχνος ἐκεῖνοι διὰ τὰς δυστυχίας τὰς ἐδικάς μας;

Δὲν ἠξεύρετε, ὦ Ἕλληνες, ὅτι ἡ ἀρετὴ τὴν σήμερον δὲν εὑρίσκεται εἰς τοὺς θρόνους; Δὲν ἠξεύρετε, ὅτι οἱ Ἕλληνες μισοῦνται δοῦλοι, ἐπειδὴ ἤθελε τοὺς φθονήσει ἐλευθέρους κάθε μεγάλη δυναστεία ἀπὸ τὰς παρούσας τῶν ἀλλογενῶν; Ἀλλά, τέλος πάντων, ὑποθέτοντας κανένα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δυνάστας ὁπωσοῦν φιλέλληνα, δὲν ἠξεύρετε, ὅτι μόνος του δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ τὸ οὐδέν, καὶ ὅτι οἱ ἐπίτροποί του ἢ εἶναι ἐχθροί μας, ἢ εἶναι ἀδιάφοροι, ἤ, τέλος πάντων, ἄσωτοι καὶ διεφθαρμένοι τὰ ἤθη; Τί στοχάζεσθε, τέλος πάντων, ἂν ἡ Ἑλλὰς ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸν ζυγὸν διὰ χειρὸς ἄλλου δυνάστου, νὰ γίνῃ ἀληθῶς εὐτυχής; Ὦ ἀλήθεια, ἀλήθεια! Διατί δὲν ἀπομακραίνεις τοιαύτην ἀπάτην ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας; Διατί δὲν τοὺς μανθάνεις, ὅτι ὅσοι πατῶσιν εἰς θρόνον εἶναι ὅλοι τύραννοι;

Διατί, ἀδελφοί μου, νὰ θέλωμεν νὰ ἀλλάξωμεν κύριον, ὅταν μόνοι μας ἠμποροῦμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν; Νομίζετε νὰ εἶναι ἐλαφρότερος ὁ ζυγὸς μιᾶς ξένης δυναστείας; Δὲν στοχάζεσθε, ὅτι πάλιν ζυγὸς εἶναι; Στρέψατε τὰ ὦτα σας καὶ τοὺς ὀφθαλμούς σας εἰς τὴν Ἰταλίαν, καὶ ἀκούσατε τοὺς γογγυσμούς της, καὶ ἴδατε τὰ δάκρυά της, διὰ νὰ καταλάβητε τί θέλει νὰ εἰπῇ ἐλευθέρωσις ἀπὸ ξένους. Καταδέχεσθε ἐσεῖς νὰ ὁμολογῆσθε χρεῶσται ἀλλογενῶν τῆς ἐλευθερώσεώς σας; Μή, λοιπόν, μὴ ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μὴ δεικνύεσθε τόσον παράφρονες εἰς τὸν ἀναγκαιότερον συλλογισμόν, ἐσεῖς, ὁποὺ τόσον ἀψευδῶς προβλέπετε εἰς τὰς ἐμπορικάς σας ἐπιχειρήσεις τὸ μέλλον, καὶ ἀναγκάζονται οἱ ἴδιοι ἀλλογενεῖς, ὁποὺ μᾶς μισοῦσι, νὰ σᾶς θαυμάζουσι. Μὴν ἀπατᾶσθε, καὶ μὴν τρέφετε καμμίαν ἀπὸ τὰς εἰρημένας ἐλπίδας, ἀλλὰ προβλέπετε τὸ πλέον φανερὸν ἀπὸ κάθε μέλλον, τὴν ἀναγκαίαν, λέγω, ἐπανόρθωσιν τοῦ γένους μας ἀφ᾿ ἑαυτοῦ του, καὶ μὴν ἀργοπορῆτε αὐτὴν μὲ τὴν ἀπουσίαν σας….

Μὴν στοχάζεσθε λοιπόν, ὅτι χρειάζονται αἰῶνες, διὰ νὰ καλλωπισθῇ τὸ γένος μας καθὼς πρέπει. Οὐχί, ὦ Ἕλληνες! Τὸ νὰ ἐλευθερωθῇ καὶ νὰ καλλωπισθῇ εἶναι τὸ αὐτό, καὶ θέλει ἀκολουθήσει εἰς τὸν ἴδιον καιρόν. Μὴν σᾶς φοβίσουν τὰ μέσα, ὅ,τι λογῆς καὶ ἂν εἶναι· ἀποβλέψατε μόνον εἰς τὸ χρηστὸν τέλος. Ὁ καλὸς ναύτης ταξιδεύει μὲ ὅλους τοὺς ἀνέμους. Οὕτως καὶ ὁ ἐλευθερωτὴς τῆς Ἑλλάδος, εἰς κάθε περίστασιν, ὁποὺ τὸ τυχὸν διορίσῃ, ἠμπορεῖ πάντοτε νὰ διοικήσῃ καλῶς, ὡσὰν ὁποὺ ὁ σκοπός του εἶναι ἕνας, ἓν τὸ τέλος του, λέγω τὸ κοινὸν ὄφελος.

Ἡ τυραννία τῶν ὀθωμανῶν ηὔξησεν τόσον, ὁποὺ μόνη της προδεικνύει τὸν ἀφανισμόν της. Ἡ Ἐλευθερία ἐπλησίασεν εἰς τὴν προτέραν της κατοικίαν….

 

 

Ανωνύμου του Έλληνος, Ελληνική Νομαρχία ήτοι Λόγος περί Ελευθερίας, φιλ. επιμ. Γ. Βαλέτας εκδ αποσπερίτης, 1982


 

 

 

 

 

 

 

Διαγωνισμός φωτογραφίας από EWEA - GWEC



Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Ένωση Αιολικής Ενέργειας (EWEA) και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Αιολικής Ενέργειας (GWEC) προκήρυξαν παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα: «Ανακαλύψτε ιστορίες αιολικής ενέργειας».
Η αιολική ενέργεια θα αποτελέσει για μια ακόμη χρονιά, για αρχάριους και για επαγγελματίες φωτογράφους, "πηγή έμπνευσης" και μπορούν να υποβάλουν στο διαγωνισμό μέχρι και τρεις φωτογραφίες συνοδευόμενες από μικρό κείμενο που θα περιγράφει τι σημαίνει για αυτούς η αιολική ενέργεια. Καταληκτική ημερομηνία υποβολής είναι η 5η Μαΐου 2013. Οι νικητές θα ανακοινωθούν την Παγκόσμια Ημέρα του Ανέμου –15 Ιουνίου 2013–, την ημέρα όπου όλος ο πλανήτης «ανακαλύπτει τη δύναμη του ανέμου».

Ο πρώτος νικητής θα λάβει δωροεπιταγή 1.000 ευρώ της Amazon. Τα δεύτερα βραβεία (δωροεπιταγή 250 ευρώ) θα απονεμηθούν ανά περιοχή. Οι φωτογραφίες που θα κερδίσουν, θα εκτεθούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλες τον Ιούνιο και θα δημοσιευθούν στα περιοδικά 'Recharge' και 'Wind Directions'.

express.gr

Η εφημερίδα "Le Monde" κατέστρεψε από λάθος χιλιάδες αρνητικά και διαφάνειες ενός αργεντινού φωτογράφου

 Η γαλλική εφημερίδα Le Monde κατέστρεψε "χιλιάδες" διαφάνειες και αρνητικά του αργεντινού φωτογράφου Ντανιέλ Μορτζίνσκι, ένα "θλιβερό συμβάν", όπως το χαρακτηρίζει η εφημερίδα. "Επί 10 χρόνια χρησιμοποιούσα στο πλαίσιο της συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ της El Pais και της Le Monde ένα γραφείο στον 7ο όροφο των γραφείων της σύνταξης της εφημερίδας, όπου διατηρούσα χιλιάδες πρωτότυπα αρνητικά και διαφάνειες", αναφέρει στην ιστοσελίδα του ο φωτογράφος, που έχει κάνει εκατοντάδες πορτραίτα προσωπικοτήτων από το χώρο του πολιτισμού, όπως του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, του Μάριο Βάργκας Λιόσα. "Στις 7 Μαρτίου ένας δημοσιογράφος της El Pais πήγε στο γραφείο αυτό και ανακάλυψε ότι ήταν τελείως κενό, χωρίς κανείς να μας έχει προειδοποιήσει.

Κανείς δεν ξέρει γιατί αποφάσισαν να εξαφανίσουν το έργο μας ολόκληρης ζωής", προσθέτει ο 53χρονος φωτογράφος. Σε κοινή ανακοίνωσή τους σήμερα, οι El Pais και Le Monde εξηγούν ότι "προσπάθησαν αμέσως να καταλάβουν πως συνέβη το θλιβερό συμβάν και εξετάζουν με ποιο τρόπο τα απολεσθέντα αρχεία θα μπορούσαν να αποκατασταθούν". Οι διευθύνσεις των δύο εφημερίδων ζητούν συγνώμη από τον φωτογράφο για την "καταστροφή των αρχείων του, η οποία έγινε χωρίς η διεύθυνση να έχει την παραμικρή ιδέα".

Ωστόσο οι δύο εφημερίδες εκφράζουν λύπη που ο φωτογράφος "αφού αποφάσισε να αποθηκεύσει τα αρχεία του στην έδρα της εφημερίδας, χωρίς να ενημερώσει κανέναν σε αυτήν, ρίχνει όλη την ευθύνη στη Monde για το συμβάν". Υπογραμμίζουν πως αντίθετα με όσα λέει φωτογράφος, "καμιά συμφωνία δεν υπήρξε μεταξύ των El Pais και Le Monde που προέβλεπε ότι ο φωτογράφος θα μπορεί να αποθηκεύει τα αρχεία του στα γραφεία της Monde". Η διεύθυνση της Monde πρότεινε να υπάρξει μια συνάντηση με τον Αργεντινό φωτογράφο τις "προσεχείς ημέρες".
ΠΗΓΗ: express.gr

Βρέθηκαν οι πρώτες χριστιανές από την Καστοριά

Υπόγειο ταφικό μνημείο των πρωτοχριστιανικών χρόνων, με ημισφαιρικό θόλο από κουρασάνι (είδος «τσιμέντου» με άμμο και ψιλή πέτρα) και υπόγεια σκαλοπάτια, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στη θέση Παραβέλα, λίγο έξω από το Αργος Ορεστικό Καστοριάς.
Υπόγειο ταφικό μνημείο των πρωτοχριστιανικών χρόνων ήρθε «στο φως» λίγο έξω από το Αργος Ορεστικό
Υπόγειο ταφικό μνημείο των πρωτοχριστιανικών χρόνων ήρθε «στο φως» λίγο έξω από το Αργος Ορεστικό
Η πανεπιστημιακή ανασκαφή που τελεί υπό τη διεύθυνση των καθηγητών Δημ. Πλάντζου και Δημ. Δαμάσκου από τα Πανεπιστήμια Ιωαννίνων και Δυτικής Ελλάδας αντίστοιχα, αποκάλυψε το ταφικό μνημείο, στο οποίο είχαν ταφεί τέσσερις χριστιανές από εύπορες οικογένειες, οι τρεις σε κτιστές λίθινες λάρνακες και η τέταρτη στο έδαφος.
Ο θόλος του μνημείου ήταν εσωτερικά διακοσμημένος με ζωγραφικό έναστρο ουρανό και το χριστόγραμμα ΧΡ, που υποδηλώνει την πίστη των νεκρών και των συγγενών τους, ενώ στο σημείο προϋπήρχε παλαιοχριστιανική βασιλική.
Αργυρά κοσμήματα
Οι νεκρές έφεραν αργυρά κοσμήματα στα μαλλιά, ενώ βρέθηκε και χρυσό νήμα, πιθανόν από μαντίλι κεφαλής. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ολοκληρώθηκαν οι ταφές, οι συγγενείς έφραξαν την είσοδο, ρίχνοντας μεγάλες ποσότητες από νομίσματα, σπασμένα αγγεία, χώματα και πέτρες, έτσι ώστε το μνημείο να μείνει απρόσιτο από την ανθρώπινη παρουσία.
Οπως είπε στο «Εθνος», ο κ. Δαμάσκος, η ποιότητα κατασκευής και η χρονολόγηση του μνημείου, το β΄ μισό του 4ου μ.Χ. αιώνα, φανερώνει ότι ίσως να πρόκειται για τις πρώτες χριστιανές από εύπορες οικογένειες ή μέλη της ίδιας οικογένειας, που ασπάστηκαν τον χριστιανισμό την εποχή της οριστικής επικράτησής του.
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ,ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ

ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΟΥΔΙ ΛΑΓΚΑΔΑ: Ο χρυσός ανήκει σε πολεμιστές

Σε ένα ολόκληρο νεκροταφείο των αρχαϊκών χρόνων στο Βασιλούδι του Λαγκαδά οδηγήθηκαν οι αρχαιολόγοι από τον θησαυρό με αρχαία, που είχε κατασχεθεί στα χέρια τεσσάρων αρχαιοκαπήλων τον Οκτώβριο του 2011.
Περισσότερα από 70 αντικείμενα τα οποία είχαν χρονολογηθεί στο τέλος του 6ου αιώνα π.Χ., είχαν στα χέρια τους οι αρχαιοκάπηλοι που οδήγησαν τους αρχαιολόγους στην αποκάλυψη του νεκροταφείου
Περισσότερα από 70 αντικείμενα τα οποία είχαν χρονολογηθεί στο τέλος του 6ου αιώνα π.Χ., είχαν στα χέρια τους οι αρχαιοκάπηλοι που οδήγησαν τους αρχαιολόγους στην αποκάλυψη του νεκροταφείου
Οι δύο από αυτούς τον περασμένο Δεκέμβριο καταδικάσθηκαν από το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης σε ισόβια και οι άλλοι δύο σε 20 και 16 χρόνια κάθειρξη. Ο τελευταίος από τους αρχαιοκάπηλους μίλησε ώστε να πέσει στα χαμηλά και αποκάλυψε το σημείο της λαθρανασκαφής για να ακολουθήσει η αρχαιολογική έρευνα που αποκάλυψε ήδη δύο δύο λίθινες σαρκοφάγους πολεμιστών από τις οποίες προέρχονται τα κράνη και τα χρυσά επιστόμια, τα ειδώλια και τα άλλα αντικείμενα που οι αρχαιοκάπηλοι κατείχαν κατά τη σύλληψή τους.
Τις ανασκαφές και την ταύτιση των νέων ευρημάτων έκανε ομάδα αρχαιολόγων (Μ. Φαρμάκη, Χ. Μουσταντάμη, Ε. Γκατζόγια) υπό την εποπτεία της προϊσταμένης της 16ης Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Βασιλικής Μισαηλίδου Δεσποτίδου και θα παρουσιαστούν στη διάρκεια των εργασιών του 26ου συνεδρίου για το αρχαιολογικό έργο στη Μακεδονία και στη Θράκη που αρχίζει τις εργασίες του σήμερα στη Θεσσαλονίκη.
Η επιτυχία της ΕΛΑΣ είχε προκαλέσει αίσθηση καθώς είχαν συλληφθεί οι δράστες που είχαν στην κατοχή τους περισσότερα από 70 αντικείμενα τα οποία είχαν χρονολογηθεί (σωστά) στο τέλος του 6ου αι. π.Χ., ανάμεσα στα οποία 4 κράνη, χρυσές μάσκες και χρυσά επιστόμια, ένα γυάλινο αγγείο, πήλινα και μεταλλικά αγγεία κ.ά.
Ο χρυσός ανήκει σε πολεμιστές
Οι πληροφορίες που εκμαίευσαν οι αστυνομικοί από τους αρχαιοκάπηλους οδήγησαν τους αρχαιολόγους στον εντοπισμό μιας καινούργιας θέσης των αρχαϊκών χρόνων νότια της λίμνης Κορώνειας και ανατολικά του σύγχρονου οικισμού του Βασιλουδίου Δ. Λαγκαδά. Η ανασκαφή επιβεβαίωσε τη συνεχή κατοίκηση της περιοχής από την Υστερη εποχή του Χαλκού έως τα βυζαντινά χρόνια.Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η αποκάλυψη των δύο μονολιθικών σαρκοφάγων πολεμιστών που χρονολογούνται στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. Μέσα στις σαρκοφάγους εντοπίστηκαν και κομμάτια των ειδωλίων τα οποία αποδείχθηκε ότι αποτελούσαν μέρος των ειδωλίων που είχαν στην κατοχή τους οι αρχαιοκάπηλοι και τα ταύτισε με τους συγκεκριμένους δύο τάφους.

Ωστόσο τα αντικείμενα που οι λαθρανασκαφείς είχαν θεωρήσει μικρής σημασίας και τα βρήκαν οι αρχαιολόγοι, είναι εξίσου εντυπωσιακά ως προς την ιστορική αφήγηση που εμπεριέχουν. Οπως σημειώνουν οι αρχαιολόγοι μέσα στις σαρκοφάγους βρέθηκαν οβελοί, δηλαδή «σιδερένια ραβδία στα οποία διαπερνούσαν κομμάτια από κρέας για να ψηθούν στη θράκα (δηλ. σούβλες) τα οποία όμως θεωρούνται πρόδρομοι του νομίσματος και έπαιζαν ρόλο ανταλλακτικού μέσου εκείνη την εποχή. Το πάχος του κάθε οβελού μάλιστα ήταν τέτοιο, ώστε το ανθρώπινο χέρι να μπορεί να κρατά συγχρόνως έξι, αντιπροσώπευε δηλαδή μία συγκεκριμένη αξία σε είδος».
Βρέθηκε ακόμη μία μινιατούρα, ένα ομοίωμα σιδερένιου αμαξιδίου το οποίο μαζί με τους οβελούς υποδεικνύουν «την αριστοκρατική συνήθεια του συμποσίου και την οικονομική ευρωστία των κατόχων».
Στο φως αρχαίος ναός
Ενας νέος ναός αφιερωμένος σε άγνωστο θεό και στοιχεία επιβεβαίωσης ότι το εμπορικό και διοικητικό κέντρο της Πέλλας, η κεντρική της Αγορά, καταστράφηκε ολοκληρωτικά στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ., ήταν οι καρποί των φετινών ανασκαφών, που πραγματοποίησε η πανεπιστημιακή ομάδα υπό τον καθηγητή του ΑΠΘ, Ιωάννη Ακαμάτη. Οι έρευνες εστιάστηκαν φέτος στη βόρεια και ανατολική στοά και στην περιοχή του δημόσιου αρχείου της Πέλλας αποκαλύπτοντας πολύτιμα στοιχεία για την πρωτεύουσα του Φίλιππου και του Αλέξανδρου και συγκεκριμένα για το εμπορικό και διοικητικό της κέντρο που εκτείνεται σε έκταση 70.000 τ.μ.
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ,ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΥΚΕΣΑΣ

Ο τάφος του Φιλίππου του Αρριδαίου και της Ευρυδίκης βρέθηκε στις Αιγές

Τον τάφο του Φιλίππου Γ´Αρριδαίου της Μακεδονίας και της συζύγου του Ευρυδίκης, που ο Κάσσανδρος είχε ανακομίσει τα οστά τους στις Αιγές ταυτίζει με αρκετή βεβαιότητα η αρχαιολόγος κυρία Αγγελική Κοτταρίδη με ένα από τα μνημεία της ταφικής βασιλικής συστάδας των Τημενιδών, που έχει εντοπισθεί στο νεκροταφείο της αρχαίας πόλης. Ο τάφος, που χρονολογείται στο τέλος του 4ου π.Χ. αιώνα «τεκμηριώνει την χαρακτηριστική για τις βασιλικές συστάδες διαχρονική χρήση, που εδώ πλησιάζει τους τρεις αιώνες, κάτι που ακολουθεί προφανώς την εξέλιξη της δυναστείας των Τημενιδών», όπως ανέφερε χθες το βράδυ η αρχαιολόγος στο Αρχαιολογικό Συνέδριο για τις έρευνες στη Μακεδονία που πραγματοποιείται από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Με ιδιαίτερα μεγάλο προθάλαμο (πλάτος 3,85 μέτρα και μήκος 3,55) και θάλαμο 3,85 Χ 4,30 μέτρα, παρουσιάζει μία ιδιομορφία παρόμοια εκείνης του τάφου του Φιλίππου Β´ που προκύπτει από την ανάγκη να τοποθετηθεί στον προθάλαμό του μια δεύτερη κλίνη για τη νεκρή, που βρισκόταν θαμμένη εκεί. «Φαίνεται πως φιλοξενούσε δύο ταφές, μία στον θάλαμο, του άνδρα στον οποίο ανήκε το σιδερένιο κράνος που βρέθηκε εκεί και μία στον προθάλαμο», θεωρεί λοιπόν η κυρία Κοτταρίδη. Να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος τάφος που ερευνήθηκε το 1987 από την καθηγήτρια Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ κυρία Στέλλα Δρούγου βρέθηκε κατεστραμένιος αν και διέσωζε την ιωνική του πρόσοψη.
Πέραν αυτού τρεις ακόμη τάφοι και τα κατάλοιπα δύο υπέργειων μνημείων εντοπίσθηκαν εδώ και ένα χρόνο,καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη το έργο της ανάπλασης και ανάδειξης του νεκροταφείου των τύμβων και της βασιλικής συστάδας των Τημενιδών, που χρηματοδοτείται με 1.860.000 Ε από το ΕΣΠΑ. Τα έφεραν στο φως οι ανασκαφικοί καθαρισμοί και οι δοκιμαστικές τομές που έγιναν για την κατασκευή του στεγάστρου. Συγκεκριμένα:
Τρία εντυπωσιακά μνημεία βρέθηκαν εν σειρά ανάμεσα στους μακεδονικούς τάφους και στην ομάδα των παλαιότερα ανασκαμμένων τάφων της συστάδας. Πρόκειται για ένα μεγάλο λιθόκτιστο κιβωτιόσχημο τάφο που σώζεται σχεδόν σε όλο του το ύψος, με λευκά κονιάματα στους τοίχους, λιτά διακοσμημένος με μπλε και κόκκινες ζωγραφιστές ταινίες και με το χαρακτηριστικό λίθινο βάθρο, που ορίζει τη θέση της νεκρικής κλίνης και της τεφροδόχου τοποθετημένο στη νότια πλευρά. Ο τάφος αυτός αποκαλύφθηκε στη μέση της σειράς, ενώ βόρεια και νότια από αυτόν υπάρχουν δύο άλλοι μνημειακοί τάφοι ενός αρχιτεκτονικού τύπου που ήταν άγνωστος ως τώρα.
Ο νότιος, η ανασκαφή του οποίου δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, είναι καταστραμμένος σε σημαντικό βαθμό, όμως ο βόρειος σώζεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση και όπως λέει η αρχαιολόγος αποτελεί τον άμεσο πρόγονο των λεγόμενων «μακεδονικών» τάφων. Ο συγκεκριμένος, το εσωτερικό ύψος του οποίου οπωσδήποτε ξεπερνούσε τα 4,50 μέτρα έχει τη μορφή μιας ευρύχωρης υπόστυλης ορθογώνιας αίθουσας με διαστάσεις περίπου 7Χ5 μέτρα. Δύο αράβδωτοι ιωνικοί κίονες με αρκετά ψηλές τετράγωνες βάσεις υποβάσταζαν την προφανώς λίθινη οροφή της αίθουσας ενώ ημικίονες προσέδιδαν κομψότητα και μεγαλοπρέπεια στον χώρο. Στις γωνίες αντί παραστάδες υπάρχουν τεταρτοκίονες με ελικωτά κιονόκρανα. Ενα από τα κιονόκρανα μάλιστα βρέθηκε καλυμμένο με λευκό κονίαμα και με διακόσμηση σε γάλαζιο και κόκκινο χρώμα.
«Ολοι οι τάφοι βρέθηκαν βίαια λεηλατημένοι, γεγονός που πιθανότατα συνδέεται με την καταστροφή της βασιλικής νεκρόπολης των Αιγών το 276 π.Χ. από τους γαλάτες μισθοφόρους του Πύρρου ενώ ένα χρυσό βελανίδι που βρέθηκε στον κιβωτιόσχημο τάφο μαρτυρά την παρουσία χρυσού στεφανιού βελανιδιάς, γεγονός που σημαίνει ότι ο κάτοχος του ήταν άντρας», λέει η κυρία Κοτταρίδη. Στην ίδια κατεύθυνση οδηγούν και τα ίχνη από έναν χάλκινο φολιδωτό θώρακα που βρέθηκαν στον υπόστυλο τάφο, ενώ δεν λείπουν και τα χρυσά δισκάρια με το χαρακτηριστικό αστέρι που βρέθηκαν παρά τη σύληση και στους τρεις τάφους.
Από τις ανασκαφές εξάλλου εντοπίσθηκαν τα πενιχρά κατάλοιπα ενός μνημειακού οικοδομήματος που από ένα νόμισμα του Περδίκκα Β´ χρονολογείται στα 454-413 π.Χ. ενώ με υπέργειο σήμα-μνημείο σχετίζονται και τα εξαιρετικής ποιότητας θραύσματα ενός πολύπλοκου μεγάλου και ολόγλυφου φυτικού κοσμήματος με ελικωτά βλαστάρια μπουμπούκια και φύλλα άκανθας που μοιάζει με το κεντρικό ακρωτήριο του Παρθενώνα.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ: Τα μυστικά των ελληνικών μουσικών οργάνων σε έναν τόμο, από το ΑΠΘ

Τα ελληνικά μουσικά όργανα από την αρχαιότητα ως σήμερα είναι το θέμα ενός συλλογικού τόμου επιστημόνων του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, που μόλις κυκλοφόρησε από το Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών. Καρπός πενταετούς έρευνας του Αρχείου Μουσικής Εικονογραφίας και Φιλολογικών Πηγών του ΑΠΘ με την επιστημονική επίβλεψη της καθηγήτριας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών κυρίας Αλεξάνδρας Γουλάκη - Βουτυρά αυτό το έργο αποτελεί μία διαχρονική ματιά στα όργανα και τη μουσική στην Ελλάδα. Ο τίτλος του είναι «Ελληνικά Μουσικά Οργανα - Αναζητήσεις σε εικαστικές και γραμματειακές μαρτυρίες (2000 π. Χ. -2000 μ. Χ.)» και η έκδοσή του υπήρξε ευγενική χορηγία του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας» ενώ όλο το ερευνητικό έργο πραγματοποιήθηκε χάρη στη γενναιόδωρη χορηγία του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς.
Αρχαιολόγοι, βυζαντινολόγοι, ιστορικοί, φιλόλογοι, μουσικολόγοι και άλλοι επιστήμονες ένωσαν τις δυνάμεις τους για αυτή την εκτεταμένη συλλογή και μελέτη εικονογραφικών και γραμματειακών μαρτυριών από την Προϊστορική εποχή ως τις μέρες μας. Χωρίς να λείπουν οι ερευνητές διεθνούς κύρους, που καταθέτουν πρωτότυπες μελέτες για τα όργανα, τη μουσική και τα προβλήματα που προκύπτουν από την έρευνα. Ειδικές οπτικές εξάλλου από την πλευρά της Αρχαιολογίας, της Φιλολογίας ή της κατασκευής μουσικών οργάνων οδηγούν σε ενδιαφέρουσες απόψεις και προσεγγίσεις της μουσικής.
Στον τόμο συμμετέχουν οι: Μαρία Αλεξάνδρου, Andrew Barker, Μαρία Βουτσά, Gabriela Currie, Αλεξάνδρα Γουλάκη - Βουτυρά, Stefan Hagel, Κατερίνα Κολοτούρου, Egert Poehlmann, Massimo Raffa, Αντωνία Ρουμπή, Tilman Seebass, Ελισάβετ Σωτηρούδη. Η παρουσίαση της έκδοσης εξάλλου, η οποία, όπως γίνεται φανερό αφορά μεγάλη γκάμα ενδιαφερομένων για τη μουσική και τα ελληνικά όργανα έγινε στο Μέγαρο Μουσικής φιλοξενούμενη του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής.
ΠΗΓΗ: ΤΟ Β ΗΜΑ

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Αρχαιολογικές έρευνες για την επιβεβαίωση της θέσης του ιπποδρόμου των Δελφών

Αρχαιολογική έρευνα προγραμματίζει στον ελαιώνα της Ιτέας ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Πάνος Βαλαβάνης, στην περιοχή όπου σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις τοποθετείται ο αρχαίος ιππόδρομος του ιερού και μαντείου των Δελφών, εκεί όπου ελάμβαναν χωράν οι ιππικοί αγώνες των Πυθίων και όπου έτρεξε προφανώς και ο περίφημος Ηνίοχος. Η έρευνα _ τοπογραφική και γεωλογική επίσης_ πρόκειται να διεξαχθεί από το Πανεπιστήμιο Αθηνών σε συνεργασία με την Αρχαιολογική Υπηρεσία και τη Γαλλική Σχολή, καθώς γάλλοι αρχαιολόγοι ανέσκαψαν και αποκάλυψαν πρώτοι τα μνημεία των Δελφών.
Στην δυτική άκρη του ελαιώνα της Ιτέας, μόλις ένα χιλιόμετρο από την πόλη εντοπίσθηκε ο ιππόδρομος, ο αρχαιότερος που διασώζεται στην Ελλάδα, όπως λέει ο κ. Βαλαβάνης. «Η ανάγκη δημιουργίας του οικοδομήματος ήδη από την εισαγωγή ιππικών αγωνισμάτων το 586/582 π. Χ, σε συνδυασμό με την επιλογή του χώρου λόγω των συγκεκριμένων φυσικών χαρακτηριστικών, υποδηλώνει το αρχικό μνημείο και επομένως μπορεί να χρονολογηθεί μέσα στη δεύτερη δεκαετία του 6ου π. Χ. αιώνα, δηλαδή στην Αρχαϊκή εποχή», όπως λέει ο ίδιος.
Πάνω από 200 χρόνια αναζητούνταν η θέση του και πολλές υποθέσεις είχαν γίνει από έλληνες και γάλλους αρχαιολόγους, τελικά όμως βρέθηκε αλλού: Ανάμεσα στη λοφοσειρά Κεφαλή και στις προς ανατολάς υπώρειες των Αγίων Αναργύρων και του Γλα. Ο κ. Βαλαβάνης μάλιστα αποδίδοντας τα εύσημα στον πρώτο, που επισήμανε την συγκεκριμένη θέση αναφέρει ότι πρόκειται για τον αμφισσέα δημοσιογράφο και τυπογράφο Θεοχάρη Μελισσάρη, ο οποίος την κατέθεσε στο έργο του «Η ιστορία της Αμφίσσης και των πέριξ πόλεων και χωρίων», που είχε εκδοθεί το 1923! Κανείς όμως δεν έδωσε την σημασία που έπρεπε και μόνον κάποιες αναφορές έγιναν σε βιβλία τοπικού ενδιαφέροντος.
«Από την επισήμανση της θέσης του ιπποδρόμου ταυτοχρόνως επισημαίνεται και η θέση του αρχαϊκού σταδίου των Δελφών», λέει εξάλλου ο κ. Βαλαβάνης θέτοντας ένα ακόμη θέμα προς διερεύνηση, καθώς από την έρευνα προκύπτει ότι το πρώτο στάδιο, της Αρχαϊκής εποχής δηλαδή, βρισκόταν δίπλα στον ιππόδρομο και χρησιμοποιούσαν τις ίδιες εγκαταστάσεις. Αργότερα, είτε γύρω στα μέσα του 5ου π.Χ. αι., είτε στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. το στάδιο μεταφέρθηκε στη νέα του θέση, όπου το βλέπουμε και σήμερα, πάνω από το ιερό ενώ ο δελφικός ιππόδρομος παρέμεινε στην πεδιάδα μόνος του αλλά πάντα μέσα στην ιερά χώρα των Δελφών. Επιπλέον έχει άμεση οπτική επαφή με το ιερό, στοιχείο πολύ σημαντικό για τον συμβολικό συσχετισμό της απομακρυσμένης αγωνιστικής εγκατάστασης με τον λατρευτικό του πυρήνα.
Σε κάθε περίπτωση όμως η επισήμανση του ιπποδρόμου δεν ήταν εύκολη υπόθεση, αφού οι αρχαίοι ελληνικοί ιππόδρομοι δεν διέθεταν μνημειακές κατασκευές όπως οι ρωμαϊκοί, αλλά διαμορφώνονταν στο φυσικό ανάγλυφο, για να δημιουργηθούν χώροι για την κονίστρα σε ένα μακρύ, επίπεδο μέρος και για τους θεατές σε γειτονικό φυσικό πρανές.
Αυτές τις προδιαγραφές πληροί ο επιμήκης, επίπεδος χώρος, μήκους περίπου 600 μέτρων και πλάτους 80-100, όσο δηλαδή και οι ρωμαϊκοί ιππόδρομοι. Οι τρεις λόφοι που πλαισιώνουν εξάλλου αυτόν τον επιμήκη χώρο σχηματίζουν ισοϋψή και ομαλά πρανή, ιδανικά για παρακολούθηση των ιπποδρομιών και των αρματοδρομιών. Ιδιαιτέρως στη βόρεια πλευρά, δίπλα στον Γλα, το πρανές έχει σχεδόν θεατρική όψη, δημιουργώντας ιδανικό χώρο θέασης της σφενδόνης, δηλ. του σημείου στροφής των ίππων και των αρμάτων, στις κρισιμότερες φάσεις του αγώνα. Εκτός των γεωμορφολογικών χαρακτηριστικών, στα άκρα της νότιας και δυτικής πλευράς της κονίστρας επισημάνθηκαν αρχαίοι μακροί τοίχοι από μεγάλους ογκόλιθους.
«Δυστυχώς η συγκεκριμένη περιοχή έχει βάναυσα αλλοιωθεί από την λειτουργία γειτονικού λατομείου και τις εγκαταστάσεις μικρού εργοστασίου», λέει ο κ. Βαλαβάνης.Προσθέτει ωστόσο ότι η επισήμανση του ιπποδρόμου των Δελφών θα δώσει νέα ώθηση στις μελέτες για τους αρχαίους ελληνικούς ιπποδρόμους και θα ξαναφέρει σε συζήτηση πολλά από τα ζητήματα, που λόγω έλλειψης στοιχείων, βασίζονταν σε υποθέσεις.
ΠΗΓΗ: ΤΟ Β ΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Κύπρος: Επιστρέφουν κλεμμένα κειμήλια από τα κατεχόμενα

Μία μεγάλη νίκη, δυστυχώς όμως μόνον σε πολιτιστικό πλαίσιο είχε η Κύπρος ύστερα από την απόφαση του Εφετείου του Μονάχου να επιστραφούν στην Εκκλησία της Κύπρου 173 εκκλησιαστικά κειμήλια, όπως εικόνες, ψηφιδωτά, τοιχογραφίες κ. α. που είχαν συλληθεί από ναούς και μονές στα κατεχόμενα, από τον τούρκο αρχαιοκάπηλο Αϊντίν Ντικμέν.

Πρόκειται για μία υπόθεση που εκκρεμούσε επί μια δεκαπενταετία καθώς ο Ντικμέν είχε κατορθώσει με νομικά τεχνάσματα να πείσει _μερικώς βέβαια_ ότι τα κειμήλια του ανήκαν (!), έτσι ζητούσε ως αντίτιμο 6 εκατ. ευρώ. Καθοριστική όμως, ήταν η γνωμάτευση του γερμανού καθηγητή βυζαντινολογίας κ. Γιοχάνες Ντέκερ, ο οποίος απέδειξε ότι τα κειμήλια είναι έργα κυπρίων αγιογράφων.

Να σημειωθεί ωστόσο, ότι το σύνολο των έργων που κατασχέθηκαν από τα χέρια του τούρκου αρχαιοκάπηλου ήταν 232 αλλά τα 60 θα παραμείνουν ακόμη στη Γερμανία, καθώς τα περισσότερα είναι αρχαιότητες, για τις οποίες ο κ. Ντέκερ δεν μπορεί να γνωματεύσει.

Οι μεγαλύτερες λεηλασίες του Ντικμέν έγιναν στις τοιχογραφίες του ναού του Αγίου Ευφημιανού στη Λύση, οι οποίες αγοράστηκαν από το ίδρυμα Μενίλ στο Τέξας αλλά πέρυσι κατέση δυνατό να εοπιστραφούν στην Κύπρο αλλά και στα επιτοίχια ψηφιδωτά του 6ου αιώνα από τον ναό της Παναγίας Κανακαριάς στη Λυθράγκωμη.

Μεταξύ των έργων που θα επιστραφούν πάντως είναι τεμάχια ψηφιδωτών από την Παναγία Κανακαριά, σπαράγματα τοιχογραφιών από την Παναγία Αψινθιώτισσα στο Συγχαρί, όπως το κεφάλι του αγίου Ιγνατίου, σπαράγματα επίσης, τοιχογραφιών από το ναό της Παναγίας Περγαμηνιώτισσας στην Ακανθού, που χρονολογούνται στο 12ο αιώνα, τοιχογραφιών από το ναό Αγίας Σολομονής του 9ου αιώνα και από το ναό του Αντιφωνητή (περ. 1200 και τέλη 15ου αι.) καθώς επίσης ένας μεγάλος αριθμός εικόνων και παλαιά χειρόγραφα.

«Πρόκειται για έργα που προέρχονται από πενήντα περίπου διαφορετικούς λεηλατημένους ναούς στην τουρκοκρατούμενη Κύπρο, που έχουν πλήρως ταυτιστεί, ενώ δυστυχώς μεγάλο μέρος τους δεν έχει πλήρως ταυτολογηθεί λόγω ελλιπών αρχείων
», αναφέρεται από την Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Με την ίδια απόφαση του Εφετείου εξάλλου ο Ντικμέν πρέπει να επιστρέψει στην Εκκλησία της Κύπρου περίπου 90 χιλιάδες ευρώ, που είχαν κατασχεθεί μαζί με τα κειμήλια στο διαμέρισμά του στο Μόναχο από την Βαυαρική Αστυνομία το 1997.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Η Ποικίλη Στοά αποκαλύπτεται στο Μοναστηράκι

Η Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών πρόκειται να συνεχίσει τις ανασκαφές στο Μοναστηράκι, προκειμένου να αποκαλυφθεί το μνημείο της Ποικίλης Στοάς, μετά από την έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.
Η Στοά του Πεισιάνικτου, όπως αρχικά ονομάστηκε από τον Αθηναίο που χρηματοδότησε την κατασκευή της και πιθανόν γαμπρό του Κίμωνα, χτίστηκε μεταξύ 475 με 450 π.Χ. Οι τοίχοι της ήταν διακοσμημένοι με έργα ονομαστών ζωγράφων και θέματα από μυθικά και ιστορικά κατορθώματα των Αθηναίων, με γνωστότερο όλων τη Μάχη του Μαραθώνα. Ήταν μια περιοχή ιδιαίτερα ζωντανή, ιδανική για προστασία από καιρικά φαινόμενα, ενώ προσέφερε την ευκαιρία για ευχάριστες συναντήσεις και φιλοσοφικές διδασκαλίες και συζητήσεις με τον Ζήνωνα και τους στωικούς.

Ο λόγος για την Ποικίλη Στοά, μέρος της οποίας έχει αποκαλυφθεί σε οικοδομικό τετράγωνο στο Μοναστηράκι από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο για τη συνέχιση των ανασκαφικών ερευνών, πράξη στην οποία η Αμερικανική Σχολή διατίθεται να προβεί, είναι απαραίτητη η απαλλοτρίωση ή η απευθείας εξαγορά -με δική της δαπάνη υπέρ του ελληνικού Δημοσίου- των οικοπέδων που βρίσκονται επί των οδών Αγίου Φιλίππου 20 και Αδριανού και Αγίου Φιλίππου 14. Στα οικόπεδα αυτά όμως, υπάρχουν δύο κτίρια των αρχών του 19ου αιώνα, που αποτελούν και τα μοναδικά κτίσματα που απομένουν στο ανατολικό μέτωπο του τετραγώνου, στα οποία σήμερα στεγάζονται επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος.

Συγκεκριμένα, το οικόπεδο που βρίσκεται επί της οδού Αγίου Φιλίππου 14, εντοπίζεται ακριβώς πάνω από το μέσο της Στοάς του 5ου αιώνα, κρύβοντας ένα μακρύ τμήμα τού πίσω τοίχου, εσωτερικούς και εξωτερικούς κίονες, ενώ το οικόπεδο που είναι στη γωνία Αδριανού και Αγίου Φιλίππου 20, καλύπτει την περιοχή ακριβώς μπροστά από την Ποικίλη Στοά και μερικώς τον ποταμό Ηριδανό. Τα κτίρια αυτά έχουν υποστεί πολλές επεμβάσεις, αλλά η απομάκρυνσή τους θα βοηθούσε στην αποκάλυψη ευρύτερου τμήματος του αρχαίου μνημείου.

Έτσι με ομόφωνη γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, δόθηκε έγκριση για το σχετικό αίτημα της Αμερικανικής Σχολής, δίνοντας προτεραιότητα σε μια αρχαιολογική περιοχή, που υπήρξε κάποτε πολυσύχναστη. Αυτή η απόφαση αναμένεται να συμβάλει στην ανάδυση νέων ιστορικών πληροφοριών, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την αρχαιολογική αξία της περιοχής καθώς και τα πολυάριθμα μνημεία της.
tvxs.gr

20 ΜΑΡΤΙΟΥ 1835: Οι πρώτες εκλογές του Δήμου Αθηναίων

Οι πρώτες κάλπες στην Αθήνα για την ανάδειξη των τοπικών αρχόντων στήθηκαν από τις 15 έως τις 20 Μαρτίου του 1835. Τότε η πόλη αριθμούσε λίγα σπίτια -τα περισσότερα κατεστραμμένα- σε έκταση 90 εκταρίων γύρω από την Ακρόπολη, και ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τους 14.000 κατοίκους.
Ο δήμαρχος δεν εκλεγόταν απευθείας από το λαό. Οι ψηφοφόροι εξέλεγαν το δημοτικό συμβούλιο, το οποίο πρότεινε τρεις υποψήφιους δημάρχους. Η τελική επιλογή γινόταν από την κυβέρνηση.
Πρώτος δήμαρχος Αθηναίων εκλέχτηκε ο Ανάργυρος Πετράκης. Αντίπαλός του ήταν ο Δημήτριος Καλλιφρονάς. Στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο βλέπουμε ιστορικά ονόματα, όπως του Μακρυγιάννη, του Γεννάδιου, του Σκουζέ, του Γέροντα, του Μπενιζέλου και του Παλαιολόγου.
Η οικογένεια του Πετράκη καταγόταν από τη Δημητσάνα της Πελοποννήσου και ήρθε στην Αθήνα τον 17ο αιώνα. Πρώτος της οικογένειας αναφέρεται ο κληρικός Πέτρος Πετράκης, ο οποίος ανέλαβε το χτίσιμο της ομώνυμης Μονής.
Ανάργυρος Πετράκης
Η πρώτη δημοτική αρχή κλήθηκε να αντιμετωπίσει σημαντικά προβλήματα της Αθήνας, άλλα «ξεπερασμένα» στην εποχή μας και άλλα διαχρονικά… Πρώτο μέλημα, η εκκαθάριση του εδάφους από τα ερείπια -συσσωρευμένα από τις δύο πολιορκίες της Ακρόπολης, ο φωτισμός και η ύδρευση. Ο φωτισμός της πόλης εξασφαλιζόταν από περίπου 80 λαδοφάναρα του Δήμου, από τα οποία όταν είχε φεγγάρι άναβαν για λόγους οικονομίας μόνο τα 30 στις κεντρικότερες τοποθεσίες και πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να σβήσουν όταν φυσούσε δυνατός άνεμος.

Τα πρώτα έργα που αναγγέλθηκαν ήταν η ανέγερση Δημοτικού Νοσοκομείου, η σύσταση Δημοτικής Αστυνομίας και Δημοτικών Σχολείων, ενώ ετέθη και ο θεμέλιος λίθος των τότε Ανακτόρων. Τότε έγινε και η πρώτη απογραφή του πληθυσμού της Αθήνας.
Την εποχή εκείνη λειτούργησε και το πρώτο ξενοδοχείο. Το ζεύγος Καζάλη αγόρασε ένα σπίτι, από κάποιο Τούρκο που έφυγε από την Αθήνα και άνοιξε ξενοδοχείο κοντά στην οδό Ερμού. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την έναρξη της ιστορίας του τουρισμού στην πρωτεύουσα.
Η Αθήνα του 1835 διέθετε πολεοδομική επιτροπή, αποτελούμενη από επιφανείς αρχαιολόγους, όπως τον Κλεάνθη, τον Ρος και τον Σουρμελή, που, ωστόσο, άλλα εισηγούντο και άλλα γίνονταν…


sansimera.gr

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Ανακαλύφθηκαν μέσω ίντερνετ χαμένα έργα του Νίκου Σκαλκώτα

Τα χαμένα έργα «Κοντσέρτο για πιάνο, βιολί και ορχήστρα» (1930) και «Μικρή σουίτα για βιολί και ορχήστρα» (1929) του Νίκου Σκαλκώτα ανακάλυψε μέσω ίντερνετ ο μουσικολόγος Γιάννης Τσελίκας.

Σύμφωνα με το lifo.gr η είδηση της ανακάλυψής τους αναρτήθηκε στις 6 Μαρτίου στην ιστοσελίδα της Μουσικής Βιβλιοθήκης «Λίλιαν Βουδούρη» και έκτοτε διαδόθηκε ταχύτατα.

 Ο μουσικολόγος εντόπισε τα έργα στον ηλεκτρονικό κατάλογο της βιβλιοθήκης Μουσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο. Οι δυο εγγραφές των έργων του Σκαλκώτα ήταν με γερμανικούς τίλους.

Στη συνέχεια ενημέρωσε την υπεύθυνη της Μουσικής Βιβλιοθήκης «Λίλιαν Βουδούρη», Στεφανία Μεράκου, η οποία, με τη σειρά της, έκανε όσα χρειάζονταν ώστε να περιέλθουν αντίγραφα στην κατοχή του ιδρύματος στο οποίο υπηρετεί: εξακρίβωσε τη γνησιότητα και επιβεβαίωσε την ταύτιση των έργων με τα χαμένα, επικοινώνησε με τους υπεύθυνους στις ΗΠΑ στους οποίους εξέθεσε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της ελληνικής πλευράς για μελέτη και, ενδεχομένως, μελλοντική εκτέλεση των έργων, τέλος εξασφάλισε από τον γιο του συνθέτη την άδεια αναπαραγωγής των χειρογράφων.

Nikos Skalkottas (1904-1949): Concerto per pianoforte e orchestra n.2 (1937) - Geoffrey Douglas Madge, pianoforte - BBC Symphony Orchestra: ΚΛΙΚ ΕΔΩ    
ΠΗΓΗ: tvxs.gr

 

Πομπηία: Χλιδή και σεξ κάτω από τις στάχτες

Η μεγάλη έκθεση του Βρετανικού Μουσείου αποκαλύπτει εντυπωσιακά στοιχεία της καθημερινής ζωής πριν από την καταστροφή της αρχαίας πόλης

Πλακόστρωτοι δρόμοι και διώροφα κτίσματα κυριαρχούσαν στην καρδιά του Ερκολάνεουμ

Η φραντζόλα είναι φουσκωτή σαν τσουρέκι, αλλά μοιάζει να έχει «αρπάξει». Οταν ο ποιητής Κέλερος την έβαζε στον φούρνο το 79 μ.Χ., δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα έβγαινε κάπου 1.900 χρόνια αργότερα. Και βεβαίως κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει πως την ξέχασε και «άρπαξε». Διότι το χρώμα της δεν το οφείλει στον αφηρημένο φούρναρη αλλά σε μια έκρηξη 100.000 φορές ισχυρότερη από της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.
Ούτε βεβαίως μπορούσε να φανταστεί πως το όνομά του όπως και η φραντζόλα του - μια από τις 81 που θάφτηκαν κάτω από τις στάχτες του Βεζούβιου σε μια από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης - από τον πάγκο του φούρνου του θα βρίσκονταν στις προθήκες του Βρετανικού Μουσείου. Εκεί που από την Πέμπτη θα χτυπά η καρδιά της Πομπηίας και του γειτονικού Ερκουλάνεουμ σε μια φιλόδοξη έκθεση με 450 αντικείμενα, πολλά εκ των οποίων για πρώτη φορά βγαίνουν από την Ιταλία.
Τι κουβάλησαν, όμως, τα φορτηγά που το ένα μετά το άλλο έφταναν μπροστά στην πόρτα του Βρετανικού Μουσείου; Και τι περιμένουν να δουν οι 34.000 επισκέπτες που έχουν ήδη προαγοράσει τα εισιτήρια τους εδώ και τρεις εβδομάδες;
Το εντυπωσιακό μωσαϊκό με την επιγραφή «Προσοχή, σκύλος», με τον άγριο σκύλο να προειδοποιεί όποιον επιχειρήσει να περάσει το κατώφλι της (λεγόμενης) Οικίας του Τραγικού Ποιητή;
Τις διάσημες τοιχογραφίες (ας σημειωθεί πως οι τοιχογραφίες της Πομπηίας και του Ερκουλάνεουμ είναι περισσότερες από όλες όσες έχουν βρεθεί συνολικά στον ρωμαϊκό κόσμο) ζωγραφισμένες με μπλε, μαύρο, ώχρα (που έχει λίγο κοκκινίσει από τη θερμότητα λόγω της ηφαιστειακής έκρηξης) και το χαρακτηριστικό πομπηιανό κόκκινο που προερχόταν από κιννάβαρι και ήταν ένδειξη πλούτου; Ή μήπως ένα υπέροχο μαρμάρινο ανάγλυφο με τη σκηνή μιας γιορτής προς τιμήν του Βάκχου που είχε κοπεί τουλάχιστον σε δυο κομμάτια - και οι επισκέπτες της έκθεσης θα το δουν όπως ακριβώς και ο ιδιοκτήτης του, ενωμένο για πρώτη φορά ύστερα από 2.000 χρόνια;
Ολα αυτά οπωσδήποτε, αλλά όχι μόνο. Το δυνατό χαρτί της έκθεσης είναι ότι θα προσπαθήσει να στήσει ένα κομμάτι των δύο πόλεων μέσα στο μουσείο, να αναδείξει τις καθημερινές ιστορίες πίσω από ταπεινά χρηστικά αντικείμενα και να μετατρέψει την επίσκεψη σε εμπειρία. Για να το πετύχει, λοιπόν, δεν θα ρίξει το βάρος μόνο στη λαμπερή όψη της παραθαλάσσιας Πομπηίας - πριν από την έκρηξη η πόλη βρισκόταν δίπλα στη θάλασσα - των 15.000 κατοίκων και του Ερκουλάνεουμ των 5.000 ψυχών, αλλά στην καθημερινότητα και τις αθέατες όψεις των δύο εμπορικών πόλεων που, για να λέμε την αλήθεια, έχουν μόνο εν μέρει ανασκαφεί (απομένει ακόμη το ένα τρίτο της Πομπηίας και τα δύο τρίτα του Ερκουλάνεουμ να αποκαλυφθούν) και ό,τι έχουν να δείξουν δεν είναι όλος ο πλούτος που διέθεταν οι κάτοικοί της, καθώς οι προειδοποιητικοί σεισμοί είχαν γίνει αιτία αρκετός κόσμος να εγκαταλείψει την περιοχή μαζί με τα πολύτιμα υπάρχοντά του.
Μπορεί όσοι κάτοικοι είχαν απομείνει στις δυο πόλεις να μην μπορούσαν να διηγηθούν τη ζωή τους. Μιλούν γι' αυτούς όμως τα γκραφίτι που άφησαν χαραγμένα στους τοίχους τους - οι ειδικοί λένε μάλιστα ότι ένα κτίριο στην Πομπηία μπορεί να έχει όσα μια άλλη ολόκληρη πόλη: από «Ψηφίστε τον Γάιο Ιούλιο Πολύβιο για δημόσιο λειτουργό» έως «Εκανα σεξ με τη σερβιτόρα στο μπαρ».
«Αναρωτιέστε αν λένε την αλήθεια; Το γράφει επειδή δεν θα τον κυνηγήσει η σερβιτόρα; Εκφράζει τον διακαή του πόθο; Το ενδιαφέρον είναι ότι πρόκειται για φωνές πραγματικών ανθρώπων», εξηγεί ο εκ των επιμελητών των ρωμαϊκών συλλογών του Βρετανικού Μουσείου Πολ Ρόμπερτς.
Και από ό,τι φαίνεται, οι κάτοικοι των δύο πόλεων δεν έμεναν στα λόγια. Προχωρούσαν και στις πράξεις. Απόδειξη το ερωτικό τρίο - δυο άνδρες και μια γυναίκα - όπως «ποζάρουν» σε μια τοιχογραφία από τα δημόσια λουτρά της Πομπηίας. Αλλά και ένα ζευγάρι που επιδίδεται απερίσπαστο σε ερωτικές περιπτύξεις αδιαφορώντας για την παρουσία του σκλάβου - προφανώς και όσων τους παρατηρούσαν - καθώς η συγκεκριμένη τοιχογραφία βρισκόταν στον κήπο του σπιτιού ενός τραπεζίτη, γιατί «το σεξ δεν θεωρούνταν κάτι βρώμικο που πρέπει να το κρύβει κάποιος σε ένα μυστικό δωμάτιο», εξηγεί ο Πολ Ρόμπερτς. Αλλωστε και το πληρωμένο σεξ πρέπει να ήταν προσιτό οικονομικά, αφού υπάρχουν μαρτυρίες ότι υπήρχαν γυναίκες που πωλούσαν το κορμί τους φτηνότερα από την τιμή ενός ποτηριού κρασί.
Οι γυναίκες στην Πομπηία και στο Ερκουλάνεουμ, όμως, δεν είναι παρούσες μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με την ερωτική πράξη. Είναι και επιχειρηματίες που διαθέτουν ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο ή είναι ιδιοκτήτριες εντυπωσιακών οικοδομημάτων, όπως η Ευμάχια - της οποίας το μαρμάρινο άγαλμα θα παρουσιαστεί στην έκθεση - που είχε στην κατοχή της ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια της Πομπηίας.
«Μην φανταστείτε ότι υπήρχε ισότητα. Δεν υπήρχε», διευκρινίζει ο επιμελητής του μουσείου. «Δεν διέφερε όμως η εικόνα της ρωμαϊκής κοινωνίας από αυτή που θα δείτε σήμερα στους δρόμους της γειτονικής Νάπολι: γυναίκες καταστηματάρχες, σερβιτόρες, γυναίκες με ακίνητη περιουσία. Το μόνο που δεν θα βλέπατε είναι γυναίκες πολιτικούς».
Οσο για το επίπεδο ζωής, οι πολυτελείς οικίες είναι η μια πλευρά που μαρτυρά τον πλούτο των εύπορων οικογενειών. Από την άλλη, όμως, τα στοιχεία σχετικά με τη διατροφή που έχουν έρθει στο φως ύστερα από ανάλυση 139 σκελετών αποδεικνύουν ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού έπασχε από αναιμία, ενώ δείγματα από όλες τις κοινωνικές τάξεις αποκαλύπτουν ίχνη δηλητηρίασης από μόλυβδο, τον οποίο εκτιμάται ότι πρόσθεταν στο κρασί για να ελέγχουν την κατάσταση διατήρησής του. Οι επιστήμονες διατείνονται ωστόσο ότι τα φρούτα, τα ψάρια και το ελαιόλαδο, που κυριαρχούσαν στο διαιτολόγιό τους τούς έκαναν να βρίσκονται σε καλύτερη «φυσική» κατάσταση απ' ό,τι οι σημερινοί Ναπολιτάνοι.

Στο εξώφυλλο: Τοιχογραφία με Σάτυρο και Μαινάδα από την οικία του Καικίλιου Ιουκούντου στην Πομπηία








Τα ευρήματα σε αριθμούς:
81 φραντζόλες ψωμιού βρέθηκαν στον φούρνο του Μόδεστου την ημέρα της έκρηξης
200 «μπαρ» εκτιμάται ότι διέθετε η Πομπηία

4 χάλκινα νομίσματα κόστιζε ένα ποτήρι καλό κρασί
1.800 πάπυροι βρέθηκαν στη Βίλα των Παπύρων στο Ερκουλάνεουμ
35 σπίτια με ιδιωτικό μπάνιο βρέθηκαν στην Πομπηία

15.000 γκραφίτι εντοπίστηκαν στους τοίχους της Πομπηίας

11 χάλκινα νομίσματα κόστιζε η εκκένωση ενός βόθρου

20 μίλια – τρεις φορές πιο ψηλά από το ύψος πτήσης ενός τζάμπο τζετ – έφτασε το ηφαιστειακό νέφος
1.150 νεκροί εντοπίστηκαν στην Πομπηία

400 νεκροί στο Ερκουλάνεουμ
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, ΜΑΙΡΗ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

The Lyndon Johnson tapes: Richard Nixon's 'treason'

By David Taylor
 
 
Declassified tapes of President Lyndon Johnson's telephone calls provide a fresh insight into his world. Among the revelations - he planned to fly into the 1968 Democratic Convention and win the presidential nomination. And he caught Richard Nixon sabotaging the Vietnam peace talks... but said nothing.

After the Watergate scandal taught Richard Nixon the consequences of recording White House conversations none of his successors have dared to do it. But Nixon wasn't the first.

He got the idea from his predecessor Lyndon Johnson, who felt there was an obligation to allow historians to eventually eavesdrop on his presidency.

"They will provide history with the bark off," Johnson told his wife, Lady Bird.

The final batch of tapes released by the LBJ library covers 1968, and allows us to hear Johnson's private conversations as his Democratic Party tore itself apart over the question of Vietnam.

Charles Wheeler

Charles Wheeler in 1989
  • Charles Wheeler was the BBC's Washington correspondent from 1965 to 1973
  • He learned in 1994 that LBJ had evidence of Richard Nixon's sabotage of the Vietnam peace talks, and interviewed key Johnson staff
  • Wheeler died in 2008, the same year the LBJ tapes were declassified
  • David Taylor was his Washington-based producer for many years

The 1968 convention, held in Chicago, was a complete shambles.

Tens of thousands of anti-war protesters clashed with Mayor Richard Daley's police, determined to force the party to reject Johnson's Vietnam war strategy.

As they taunted the police with cries of "The whole world is watching!" one man in particular was watching very closely.

Lyndon Baines Johnson was at his ranch in Texas, having announced five months earlier that he wouldn't seek a second term.

The president was appalled at the violence and although many of his staff sided with the students, and told the president the police were responsible for "disgusting abuse of police power," Johnson picked up the phone, ordered the dictabelt machine to start recording and congratulated Mayor Daley for his handling of the protest.

The president feared the convention delegates were about to reject his war policy and his chosen successor, Hubert Humphrey.

So he placed a series of calls to his staff at the convention to outline an astonishing plan. He planned to leave Texas and fly into Chicago.


He would then enter the convention and announce he was putting his name forward as a candidate for a second term.

It would have transformed the 1968 election. His advisers were sworn to secrecy and even Lady Bird did not know what her husband was considering.

On the White House tapes we learn that Johnson wanted to know from Daley how many delegates would support his candidacy. LBJ only wanted to get back into the race if Daley could guarantee the party would fall in line behind him.

They also discussed whether the president's helicopter, Marine One, could land on top of the Hilton Hotel to avoid the anti-war protesters.

Daley assured him enough delegates would support his nomination but the plan was shelved after the Secret Service warned the president they could not guarantee his safety.

The idea that Johnson might have been the candidate, and not Hubert Humphrey, is just one of the many secrets contained on the White House tapes.


They also shed light on a scandal that, if it had been known at the time, would have sunk the candidacy of Republican presidential nominee, Richard Nixon.

By the time of the election in November 1968, LBJ had evidence Nixon had sabotaged the Vietnam war peace talks - or, as he put it, that Nixon was guilty of treason and had "blood on his hands".

The BBC's former Washington correspondent Charles Wheeler learned of this in 1994 and conducted a series of interviews with key Johnson staff, such as defence secretary Clark Clifford, and national security adviser Walt Rostow.

We now know...

  • After the Viet Cong's Tet offensive, White House doves persuaded Johnson to end the war
  • Johnson loathed Senator Bobby Kennedy but the tapes show he was genuinely devastated by his assassination
  • He feared vice-president Hubert Humphrey would go soft on Vietnam if elected president
  • The BBC's Charles Wheeler would have been under FBI surveillance when he met administration officials in 1968
  • In 1971 Nixon made huge efforts to find a file containing everything Johnson knew in 1968 about Nixon's skulduggery

But by the time the tapes were declassified in 2008 all the main protagonists had died, including Wheeler.

Now, for the first time, the whole story can be told.

It begins in the summer of 1968. Nixon feared a breakthrough at the Paris Peace talks designed to find a negotiated settlement to the Vietnam war, and he knew this would derail his campaign.

He therefore set up a clandestine back-channel involving Anna Chennault, a senior campaign adviser.

At a July meeting in Nixon's New York apartment, the South Vietnamese ambassador was told Chennault represented Nixon and spoke for the campaign. If any message needed to be passed to the South Vietnamese president, Nguyen Van Thieu, it would come via Chennault.

In late October 1968 there were major concessions from Hanoi which promised to allow meaningful talks to get underway in Paris - concessions that would justify Johnson calling for a complete bombing halt of North Vietnam. This was exactly what Nixon feared.

The US delegation, left, and North Vietnamese delegation at Paris peace talks The Paris peace talks may have ended years earlier, if it had not been for Nixon's subterfuge

Chennault was despatched to the South Vietnamese embassy with a clear message: the South Vietnamese government should withdraw from the talks, refuse to deal with Johnson, and if Nixon was elected, they would get a much better deal.

So on the eve of his planned announcement of a halt to the bombing, Johnson learned the South Vietnamese were pulling out.

He was also told why. The FBI had bugged the ambassador's phone and a transcripts of Anna Chennault's calls were sent to the White House. In one conversation she tells the ambassador to "just hang on through election".

Johnson was told by Defence Secretary Clifford that the interference was illegal and threatened the chance for peace.

President Nixon in 1970 with a map of Vietnam Nixon went on to become president and eventually signed a Vietnam peace deal in 1973

In a series of remarkable White House recordings we can hear Johnson's reaction to the news.

In one call to Senator Richard Russell he says: "We have found that our friend, the Republican nominee, our California friend, has been playing on the outskirts with our enemies and our friends both, he has been doing it through rather subterranean sources. Mrs Chennault is warning the South Vietnamese not to get pulled into this Johnson move."

He orders the Nixon campaign to be placed under FBI surveillance and demands to know if Nixon is personally involved.

When he became convinced it was being orchestrated by the Republican candidate, the president called Senator Everett Dirksen, the Republican leader in the Senate to get a message to Nixon.

The president knew what was going on, Nixon should back off and the subterfuge amounted to treason.


Publicly Nixon was suggesting he had no idea why the South Vietnamese withdrew from the talks. He even offered to travel to Saigon to get them back to the negotiating table.

Johnson felt it was the ultimate expression of political hypocrisy but in calls recorded with Clifford they express the fear that going public would require revealing the FBI were bugging the ambassador's phone and the National Security Agency (NSA) was intercepting his communications with Saigon.

So they decided to say nothing.

The president did let Humphrey know and gave him enough information to sink his opponent. But by then, a few days from the election, Humphrey had been told he had closed the gap with Nixon and would win the presidency. So Humphrey decided it would be too disruptive to the country to accuse the Republicans of treason, if the Democrats were going to win anyway.

Nixon ended his campaign by suggesting the administration war policy was in shambles. They couldn't even get the South Vietnamese to the negotiating table.

He won by less than 1% of the popular vote.

Once in office he escalated the war into Laos and Cambodia, with the loss of an additional 22,000 American lives, before finally settling for a peace agreement in 1973 that was within grasp in 1968.

The White House tapes, combined with Wheeler's interviews with key White House personnel, provide an unprecedented insight into how Johnson handled a series of crises that rocked his presidency. Sadly, we will never have that sort of insight again.

Listen to the Archive On 4 programme: Wheeler: The Final Word, on BBC Radio 4 at 20.00 GMT on Saturday or for seven days afterwards on the BBC iPlayer.

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Η Φαιστός προάγγελος των μεγάλων μινωικών ανακτόρων

Νέα στοιχεία για την κοινωνική ζωή και την οργάνωση των μινωικών κοινοτήτων της Μεσαράς, όπου βρίσκονται η Φαιστός και η Αγία Τριάδα έχουν προκύψει από την μελέτη, την οποία πραγματοποίησε η ιταλίδα αρχαιολόγος Σιμόνα Τοντάρο του Πανεπιστημίου της Κατάνια, η οποία θα μιλήσει σχετικά την Παρασκευή 15 Μαρτίου στις 18.30 στην Αρχαιολογική Εταιρεία, στο πλαίσιο του Μινωικού Σεμιναρίου.

Τίτλος της διάλεξης είναι «Η Φαιστός και η Αγία Τριάδα κατά την Προανακτορική περίοδο: οικιστικά, ταφικά και τελετουργικά δεδομένα».

Να σημειωθεί ότι η Φαιστός και η Αγία Τριάδα στο δυτικό τμήμα της Μεσαράς που είναι η μεγαλύτερη και ευφορότερη περιοχή της Κρήτης ανακαλύφθηκαν και ανασκάφηκαν στις αρχές του περασμένου αιώνα, και θεωρούνταν πάντοτε, ότι η μία συμπλήρωνε την άλλη.

Οι ανασκαφές στη Φαιστό, την πρώτη θέση που κατοικήθηκε στην περιοχή (σε ένα τελικό στάδιο της Νεολιθικής περιόδου) απέδωσαν τα κατάλοιπα δύο διαδοχικών κτιρίων με κεντρική αυλή, κατασκευασμένα στην Μέση Μινωική και Υστερομινωική περίοδο αντίστοιχα. Εδωσαν ωστόσο ελάχιστα στοιχεία για την περίοδο πριν από την κατασκευή τους αλλά και για τις φάσεις μετά την καταστροφή τους.

Στην Αγία Τριάδα, η οποία κατοικήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της Προανακτορικής περιόδου οι ανασκαφές απέδωσαν τα κατάλοιπα δύο κτιρίων επίσης, τα οποία κατασκευάστηκαν και εγκαταλείφθηκαν σύντομα αλλά και μία νεκρόπολη με δύο θολωτούς τάφους και αρκετά προσκτίσματα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν αργότερα ως αποδέκτες ανθρώπινων οστών και ταφικών προσφορών, μία βασιλική έπαυλη που καταστράφηκε στην Υστερομινωική εποχή και ακόμη αρκετά μνημειώδη κτίσματα.

Η παρουσίαση της κυρίας Τοντάρο εστιάζει στην Προανακτορική περίοδο και με βάση τα αποτελέσματα από την επανεξέταση στρωματογραφικών και χρονολογικών δεδομένων έχει στόχο την ανάδειξη των νέων στοιχείων σχετικά με την ιστορία αυτών των δύο θέσεων.

Συγκεκριμένα πρόκειται για τον αποικισμό του λόφου της Φαιστού και τις τελετουργικές πρακτικές που τελούνταν στην κορυφή του λόφου κατά την Τελική περίοδο, για τον αποικισμό του δυτικού τμήματος της Μεσαράς και την ίδρυση της Αγίας Τριάδας στις αρχές της Πρωτοανακτορικής περιόδου και τέλος για την αναδιοργάνωση του λόφου της Φαιστού στο πλαίσιο ενός μεγάλου οικοδομικού προγράμματος το οποίο ορίζει τις απαρχές του ανακτορικού φαινομένου στη νότια κεντρική Κρήτη.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Διαδικτυακό ταξίδι στον κόσμο του Βυζαντίου

Η διεύθυνση του νέου πόρταλ είναι www.exploringbyzantium.gr



Ενα ηλεκτρονικό ταξίδι στον άγνωστο κόσμο του Βυζαντίου θα έχουν πλέον την ευκαιρία να πραγματοποιούν οι ενδιαφερόμενοι γι΄ αυτή την σπουδαία, αν και εν πολλοίς σκοτεινή ιστορική περίοδο μέσα από την νέα ηλεκτρονική πλατφόρμα του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων (ΕΚΒΜΜ).

Το νέο πόρταλ, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα θα παρουσιαστεί μάλιστα σε ημερίδα με τίτλο «Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου» που διοργανώνεται την Τρίτη 19 Μαρτίου στο υπουργείο Πολιτισμού.
Τέσσερις πολύ ενδιαφέρουσες για τους χρήστες υπηρεσίες προσφέρει το πόρταλ «Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου» και συγκεκριμένα:

-Τρεις ταξιδιωτικές διαδρομές σε βυζαντινές πόλεις (σταθμούς) με τον «επισκέπτη» να προσλαμβάνει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (γεωγραφικές, ιστορικές,καλλιτεχνικές, αρχαιολογικές) για τα βυζαντινά μνημεία κάθε τόπου με τη χρήση πολύμορφου υλικού (εικόνα, βίντεο, σχέδια, ψηφιακά πανοράματα).

-Με την μορφή μελέτης εις βάθος, συγκεκριμένων θεμάτων ανάλογα με τα είδη των χρηστών (εξειδικευμένο κοινό, μαθητές, ευρύ κοινό) προσφέρεται η δεύτερη. Η υπηρεσία αυτή μάλιστα προσφέρεται στο Διαδίκτυο και για ενδιαφερόμενους πολίτες - τουρίστες σε infokiosk που φιλοξενούνται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας και στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης.

-Οκτώ εκπαιδευτικά παιχνίδια για παιδιά ηλικίας 5-8 και 9-14 ετών περιλαμβάνει η τρίτη υπηρεσία.

-Με τη μορφή τριών ραδιοφωνικών εκπομπών οι οποίες περιλαμβάνουν ιστορικά κείμενα και ένα παραμύθι που σχετίζονται με θέματα του βυζαντινού πολιτισμού (στο Διαδίκτυο και σε PDA) προσφέρεται εξάλλου η τελευταία υπηρεσία.
Με το πρόγραμμα αυτό το ΕΚΒΜΜ επιδιώκει τη δημιουργία ενός διαδικτυακού πολυχώρου, ελεύθερα προσβάσιμου, ο οποίος θα αποτελέσει βασική πηγή πληροφόρησης για τον Βυζαντινό πολιτισμό για κάθε πολίτη, εκπαιδευτικό, μαθητή ή φοιτητή διεθνώς.

Σημαντικό όμως είναι και ότι το πρόγραμμα θα κινείται και στα αγγλικά, έτσι ώστε να υπάρχει επίσημη και πιστοποιημένη πληροφόρηση σε όλο τον κόσμο για τον Βυζαντινό πολιτισμό.

Με αυτόν τον τρόπο εξάλλου μπορεί η ίδια πληροφορία να περνά και σε διαδικτυακούς τόπους άλλων ενδιαφερομένων φορέων, όπως της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της τουριστικής βιομηχανίας κ. ά.
Να σημειωθεί, ότι το έργο συγχρηματοδοτήθηκε από τα επιχειρησιακά προγράμματα Ψηφιακής Σύγκλισης. Το ΕΚΒΜΜ άλλωστε ως ΝΠΙΔ εποπτεύεται από τον αν. υπουργό Πολιτισμού. «Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου»: www.exploringbyzantium.gr.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ
 

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Ο Μαρξ και η Ιστορία (130 χρόνια από τον θάνατό του)

Σήμερα συμπληρώνονται 130 χρόνια από τον θάνατο του Καρλ Μαρξ. Στις 14 Μαρτίου 1883, η πολυτάραχη και τόσο δημιουργική ζωή του γερμανού στοχαστή φτάνει στο τέλος της. Ο επιστήθιος φίλος του Φρίντριχ Ένγκελς τον αποχαιρετά χαρακτηρίζοντάς τον στον επικήδειο λόγο του ως «τον πιο συκοφαντημένο άνθρωπο της εποχής του». Της Κατρίν ΑλαμάνουΟ Καρλ Μαρξ (1818-1883) είδε την Ιστορία ως μια διαλεκτική διαδικασία, στην οποία εσωτερικές δυνάμεις προκαλούν μεταβολή και τροποποίηση της συνολικής οικονομίας.

Η μεταβολή αυτή, που κινεί την Ιστορία, είναι το αποτέλεσμα της αντίφασης ανάμεσα σε μία θέση και την αντίθεση της. Η σύνθεση της θέσης και της αντίθεσης δημιουργούν μια νέα θέση, μια νέα μορφή. Έτσι ξεκινά εκ νέου η ίδια διαδικασία, η διαλεκτική διαδικασία.

Αυτή η διαλεκτική διαδικασία αντανακλάται σε αυτό που ο Μαρξ ονόμασε «τρόπο της παραγωγής», το σύνολο δηλαδή των σχέσεων ανάμεσα σε αυτούς που έχουν την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και σε εκείνους που τα χρησιμοποιούν.

Ως γνωστόν, η ανάλυση του Μαρξ επικεντρώθηκε στο καπιταλιστικό σύστημα. Εκεί κυριαρχεί η δύναμη του κεφαλαίου, υπάρχει πλήρης διαχωρισμός της εργασίας από την εργατική δύναμη, δηλαδή ο εργάτης αποξενώνεται από τα μέσα παραγωγής και ως επακόλουθο έρχεται η ταξική πάλη.

Ο Μαρξ σημείωσε έναν αριθμό σταδίων στην εξέλιξη της οικονομικής ιστορίας (και γι’ αυτό η θεωρία του εντάσσεται στις εξελικτικές σταδιακές θεωρίες), καθένα από τα οποία οδηγεί στο επόμενο, μέσα από την κατάρρευσή του, λόγω εγγενών εσωτερικών αντιθέσεων.

Στις κοινωνίες που δεν έχει επικρατήσει ο καπιταλισμός, δεν υπάρχει η ελεύθερη εργασία και η ανταλλαγή της ελεύθερης εργασίας με χρήμα. Επίσης, δεν υφίσταται διαχωρισμός της ελεύθερης εργασίας από τις αντικειμενικές συνθήκες της πραγματοποίησής της, δηλαδή από τα μέσα και το αντικείμενο της εργασίας.

Ως εκ τούτου, στο πρώτο προκαπιταλιστικό στάδιο ο Μαρξ παρατηρεί την ύπαρξη της «ελεύθερης μικρής γαιοκτησίας και της κοινής ιδιοκτησίας γης». Ο εργάτης ήταν ιδιοκτήτης και «κύριος των συνθηκών της πραγματικότητάς του», ενώ σκοπός της εργασίας ήταν η επιβίωση ή η διατήρηση του ατόμου και της οικογένειας.

Οι τύποι κατοχής γης στο πρώτο προκαπιταλιστικό στάδιο ήταν, η ανατολική κοινότητα στην οποία συνυπήρχαν ιδιωτική και κοινή ιδιοκτησία (ασιατική φυλετική ιδιοκτησία), το αρχαίο κοινωνικό σύστημα κρατικής ιδιοκτησίας και ο γερμανικός ή ο τύπος της φεουδαρχικής κτηματικής ιδιοκτησίας.

Αν και διαφορετικός ο ένας από τον άλλο, οι τρεις αυτοί τύπου είχαν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά:
  1. Έγγειος ιδιοκτησία και αγροτική παραγωγή αποτελούσαν τις βάσεις της οικονομίας και το αντικείμενο της παραγωγής αποτελούσε αξία χρήσεως, σε αντίθεση με την παραγωγή ανταλλακτικών αξιών.
  2. Η γη ιδιοποιήθηκε «όχι μέσω εργασίας, αλλά ως η προκαταρκτική συνθήκη εργασίας», την οποία το άτομο θεωρούσε απλώς ως δική του.
  3. Η πραγματική ύπαρξη της κοινότητας προσδιοριζόταν από τον τύπο της ιδιοκτησίας των αντικειμενικών συνθηκών εργασίας.
  4. Η εξέλιξη εξαρτήθηκε από την επιτυχημένη αναπαραγωγή και διατήρηση της σχέσεως ανάμεσα στο άτομο και την κοινότητα.
Τα όρια όμως σύντομα ξεπεράστηκαν. «Ο στόχος όλων αυτών των κοινωνιών είναι η διατήρηση τους, δηλαδή η παραγωγή ατόμων, που ως ιδιοκτήτες συνιστούν τις κοινωνίες, κατά τον ίδιο αντικειμενικό τρόπο υπάρξεως[…] Η αναπαραγωγή όμως αυτή ταυτόχρονα αποτελεί αναγκαστικά νέα παραγωγή και την καταστροφή του παλιού τύπου», έγραφε ο Μαρξ. Όπου εγκαθιδρύθηκε η ιδιωτική ιδιοκτησία «δημιουργήθηκαν ήδη συνθήκες που επιτρέπουν στο άτομο να χάσει την περιουσία του». Μια τέτοια διάλυση συνεπαγόταν και τη διάλυση της σχέσεως προς το χώμα –τη γη ή το έδαφος- ως φυσική συνθήκη παραγωγής» και κοινής ιδιοκτησίας. Οι μεταβολές αυτές θεωρήθηκαν από τον Μαρξ ως μέρος της ιστορικής διαδικασίας, που ήταν αποτέλεσμα των εσωτερικών αντιθέσεων των οικονομικών αυτών σχηματισμών. Η διάλυση της σχέσης προς τη γη, πρόκειται για αυτό που ο Μαρξ ονόμασε «ιστορική κατάσταση Νο 1».

Η ιστορική διαδικασία Νο 2 αρνήθηκε τη σχέση προς τα εργαλεία της εργασίας. Μια τρίτη μορφή, όμως, μπορούσε να υπάρξει, στην οποία ο άνθρωπος δεν είχε την ιδιοκτησία ούτε της γης ούτε των εργαλείων εργασίας, αλλά μόνο των μέσων συντήρησης. Στη χειρότερή της έκφραση η συνθήκη αυτή οδήγησε στη δουλεία και τη δουλοπαροικία, που και οι δύο τους βασίζονταν στην κυριαρχία.

Ακολούθως, η διάλυση των παλιών μορφών οδήγησε βαθμιαία στην καπιταλιστική τάξη πραγμάτων, στην οποία το κεφάλαιο ενοποίησε την εργασία και τα εργαλεία της εργασίας που είχαν αποξενωθεί.

Η ανάλυση του Μαρξ για το καπιταλιστικό σύστημα και τη διαδικασία της μεταβολής του ήταν περισσότερο λεπτομερειακή και συστηματική από ό, τι των προκαπιταλιστικών περιόδων και βασιζόταν σε ένα σύστημα σχέσεων, που προϋπέθεσε για κείνη τη μορφή της οικονομίας.
Το υπόδειγμα αυτό βασίστηκε στην εργασιακή θεωρία της αξίας, στην ανταγωνιστική λογική της οικονομίας της αγοράς, στη συμπεριφορά μεγιστοποιήσεων των εργοδοτών και στην απουσία ισχυρών θεσμών που να αντιστέκονται στη δύναμη της αγοράς. Η ανάλυσή του μπορεί να ιδωθεί μόνο ως μια θεμελίωση της προκριθείσας θεωρίας του, σύμφωνα με την οποία η οικονομική μεταβολή εξαρτάται από τις εσωτερικές αντιθέσεις του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, όπως τελικά αντιπροσωπεύονται στον ταξικό αγώνα.

Μαρξ και νομοτέλεια
Για τον Μαρξ, στη σφαίρα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και του αντίστοιχου κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας εντοπίζονται οι απαρχές μια ιστορικής δυναμικής που εκτυλίσσεται κατ’ αναγκαιότητα και οδηγεί έτσι στην ανατροπή του καπιταλισμού και στη διαμόρφωση του κομμουνιστικού κοινωνικού σχηματισμού.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα δόλο της παραγωγής, που όπως ο καντιανός δόλος της Φύσης και ο χεγκελιανός δόλος του Λόγου, συνίσταται στην εκμετάλλευση των ειδικών σκοπών και συμφερόντων, προκειμένου να οδηγηθεί η Ιστορία προς την πραγμάτωση του καθολικού, και, ειδικότερα στην περίπτωση του Μαρξ, προκειμένου να οδηγηθεί η προ-Ιστορία της ανθρωπότητας προς την έκβασή της, δηλαδή προς τον κομμουνισμό ως αφετηρία της αληθινής Ιστορίας της ανθρωπότητας.
Δηλαδή, η ίδια η αστική τάξη, στην προσπάθειά της να προωθήσει και να πραγματώσει το ειδικό/ταξικό συμφέρον της, προετοιμάζει, ασφαλώς ακούσια, την υπέρβασή της. Διαμορφώνει τους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς όρους της μετάβασης από το καπιταλιστικό παρόν στο κομμουνιστικό μέλλον της παγκόσμιας κοινωνίας.

Ο κομμουνισμός, λοιπόν, προτείνεται από τον Μαρξ ως «η λύση του αινίγματος της Ιστορίας» ή αλλιώς ως «το θετικό ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας […], και γι’ αυτό τον λόγο (ως) η πλήρης αποκατάσταση του ανθρώπου στον εαυτό του ως κοινωνικής, δηλαδή, ανθρώπινης ύπαρξης».

Αν όμως, σύμφωνα με τον Καρλ Μαρξ, η ίδια η Λογική της παραγωγικής διαδικασίας οδηγεί νομοτελειακά την Ιστορία προς την κομμουνιστική στιγμή της, τότε μπορεί να προβληθεί το επιχείρημα ότι το επαναστατικό υποκείμενο δεν είναι ελεύθερο να επιλέξει ανάμεσα σε ιστορικές εναλλακτικές, αλλά εξωθείται αναπόφευκτα, σαν από θεϊκό πλάνο, στην κομμουνιστική επανάσταση.
Η μετάβαση από την καπιταλιστική κοινωνία σε μια κομμουνιστική κοινωνία χωρίς κράτος και τάξεις, διαμεσολαβημένη αναπόφευκτα από την δικτατορία του προλεταριάτου -ανεξάρτητα από το όποιο περιεχόμενο και τις επιμέρους μορφές που μπορεί να προσλάβει αυτό το ιδιόμορφο μεταβατικό καθεστώς- προβάλλεται από τον Μαρξ με όρους νομοτέλειας.

Πάντως, ακόμη κι αν ο Μαρξ έβλεπε όντως την Ιστορία μέσα από ένα αυστηρά ντετερμινιστικό πρίσμα, δηλαδή ως προέκταση της Φύσης, πρέπει επίσης να εκτιμηθεί ότι στο πλαίσιο της μαρξιστικής θεωρίας η ίδια η Φύση αντιμετωπίζεται ταυτόχρονα και ως κοινωνικό και ιστορικό προϊόν.

tvxs.gr

Αρχειοθήκη ιστολογίου