Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Ο πρώτος «πλωτός» κινηματογράφος!

Πρόκειται για τον πρώτο πλωτό κινηματογράφο που έκανε την εμφάνισή του στο πρόσφατο κινηματογραφικό φεστιβάλ «Film on the Rocks» στην Ταϊλάνδη, προσφέροντας στους τυχερούς θεατές τη μοναδική εμπειρία να παρακολουθήσουν τις ταινίες κυριολεκτικά… πάνω στο νερό, μέσα σε ένα ειδυλλιακό θαλασσινό τοπίο.
perierga.gr - Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος είναι γεγονός!
Πιο συγκεκριμένα, ο αρχιτέκτονας Ole Scheeren κατασκεύασε το μοναδικό στον κόσμο Archipelago Cinema, το οποίο αποτελεί μια «σπονδυλωτή» δομή, κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από ανακυκλώσιμα υλικά.
perierga.gr - Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος είναι γεγονός!
Μια μεγάλη εξέδρα εν είδει σχεδίας τοποθετήθηκε πάνω στο νερό, αποτελώντας ένα «πλωτό» αμφιθέατρο για τους θεατές, ενώ η τεράστια οθόνη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο επιβλητικούς βράχους που δεσπόζουν στην περιοχή.
perierga.gr - Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος είναι γεγονός!
«Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο για να παρακολουθήσει κάποιος μια ταινία, από το να… βυθιστεί σε μία από τις ωραιότερες τοποθεσίες του κόσμου, στη μέση μιας κατάφυτης λιμνοθάλασσας με θέα το απέραντο γαλάζιο και τον έναστρο ουρανό», λέει ο αρχιτέκτονας.
perierga.gr - Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος είναι γεγονός!
Και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του συμπληρώνοντας ότι η πρόσβαση γίνεται μόνο με μικρά πλεούμενα ή -για όσους θέλουν να έχουν μια ολοκληρωμένη εμπειρία- κολυμπώντας μέχρι την εξέδρα!
perierga.gr - Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος είναι γεγονός!
Μετά το τέλος του Φεστιβάλ οι κάτοικοι της περιοχής θα έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν όχι μόνο ταινίες αλλά και διάφορα παιχνίδια, αφού πρόκειται να δημιουργηθεί ακριβώς δίπλα ένα μικρό θαλάσσιο πάρκο.
perierga.gr - Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος είναι γεγονός!
perierga.gr - Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος είναι γεγονός!
perierga.gr , Ευαγγελία Αναστασάκη

150 χρόνια από τη γέννηση του Κωνσταντίνου Καβάφη

Στο Facebook, επίσης, υπάρχει το γκρουπ «Καβάφης 150 χρόνια από την γέννησή του-ποιήματα».

Ενάμισης αιώνας συμπληρώνεται σήμερα από τη γέννηση του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή, Κωνσταντίνου Καβάφη.
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια, όπου οι γονείς του, εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1840. Ήταν το ένατο παιδί του Πέτρου Καβάφη (1814-1870), μεγαλέμπορου βαμβακιού. Μετά το θάνατο του πατέρα του και την σταδιακή διάλυση της οικογενειακής επιχείρησης, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αγγλία (Λίβερπουλ και Λονδίνο) όπου έμεινε μέχρι το 1876.
Στην Αλεξάνδρεια ο Kαβάφης διδάχτηκε Αγγλικά, Γαλλικά και Ελληνικά με οικοδιδάσκαλο και συμπλήρωσε τη μόρφωσή του για ένα-δύο χρόνια στο Ελληνικό Εκπαιδευτήριο της Αλεξάνδρειας. Έζησε επίσης για τρία χρόνια, που ήταν τα κρισιμότερα στην ψυχοδιανοητική του διαμόρφωση, στην Πόλη (1882-84).
 Το 1897 ταξίδεψε στο Παρίσι και το 1903 στην Αθήνα, χωρίς από τότε να μετακινηθεί από την Αλεξάνδρεια για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Ύστερα από περιστασιακές απασχολήσεις σε χρηματιστηριακές επιχειρήσεις, αποφάσισε να γίνει δημόσιος υπάλληλος και διορίστηκε σε ηλικία 59 χρονών στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων 1922.
Από το 1886 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα επηρεασμένα από τους Αθηναίους ρομαντικούς ποιητές, χωρίς να τον έχει επηρεάσει καθόλου η στροφή της γενιάς του 80. Από το 1891, όταν εκδίδει σε αυτοτελές φυλλάδιο το ποίημα Κτίσται, και ιδίως το 1896, όταν γράφει τα Τείχη, το πρώτο αναγνωρισμένο, εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά των ώριμων ποιημάτων του.
Ο Καβάφης είναι γνωστός για την ειρωνεία του, ένα μοναδικό συνδυασμό λεκτικής και δραματικής ειρωνείας. Πολλοί όμως από τους αλλόγλωσσους ομότεχνους και αναγνώστες του (π.χ. Όντεν, Φόρστερ) αρχικά γνώρισαν και αγάπησαν τον ερωτικό Καβάφη.
Το 1932, ο Καβάφης, άρρωστος από καρκίνο του λάρυγγα, πήγε για θεραπεία στην Αθήνα, όπου παρέμεινε αρκετό διάστημα. Επιστρέφοντας όμως στην Αλεξάνδρεια, η κατάστασή του χειροτέρεψε. Εισήχθη στο Νοσοκομείο της Ελληνικής Κοινότητας, όπου και πέθανε στις 29 Απριλίου του 1933, τη μέρα που συμπλήρωνε 70 χρόνια ζωής.
Το 2013 έχει ανακηρυχθεί από το υπουργείο Παιδείας «Έτος Κ.Π. Καβάφη» με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννηση του κορυφαίου ποιητή.
tvxs.gr
 

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

On a day like today, Spanish artist Francisco Goya, died

April 16 1828.- Francisco José de Goya y Lucientes (30 March 1746 – 16 April 1828) was a Spanish romantic painter and printmaker regarded both as the last of the Old Masters and as the first of the moderns. Goya was a court painter to the Spanish Crown, and through his works was both a commentator on and chronicler of his era. The subversive and imaginative element in his art, as well as his bold handling of paint, provided a model for the work of later generations of artists, notably Manet and Picasso. In this image: A view of Francisco de Goya's painting 'The Martyrdom of St. Lawrence' prior to its auction at Ansorena auction house in Madrid, Spain, 18 December 2008. The oil painting, an early work of Goya, has a starting price of 90,000 euros.
Artdaily.org

Έκθεση με αυθεντικά αντίγραφα έργων του Γιώργου Ζογγολόπουλου, με αφορμή τα 110 χρόνια από τη γέννησή του

Φαίνεται πως το 2013 είναι η χρονιά του Γιώργου Ζογγολόπουλου. Πρώτα οι ξεναγήσεις στην υπαίθρια γλυπτοθήκη Ψυχικού-Πλατεία ''Γιώργου Ζογγολόπουλου'' και στο ατελιέ και σπίτι του, που απέχει λίγα μέτρα από το πάρκο με τα γλυπτά του, και τώρα μια έκθεση με αυθεντικά αντίγραφα των έργων του, με αφορμή τα 110 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Έλληνα γλύπτη, προσφέρουν μοναδικές ευκαιρίες στο ευρύ κοινό να έρθει σε επαφή με το έργο του. Το ομώνυμο ίδρυμά του, που εδρέυει έκει όπου ζούσε και δημιουργούσε ο γλύπτης, δημιούργησε αριθμημένα αντίγραφα γλυπτών του, καθώς και μία σειρά κοσμημάτων εμπνευσμένα από τα γλυπτά του τα οποία αποτελούν πιστές μικρογραφίες τους.
Μαζί με μοναδικές μεταξοτυπίες που παρήχθησαν από τον ίδιο τον Γιώργο Ζογγολόπουλο, τα αριθμημένα γλυπτά και η ολοκληρωμένη σειρά των κοσμημάτων θα παρουσιάζονται συγκεντρωμένα από τις 15 έως τις 28 Απριλίου στο Κέντρο Εικαστικών Τεχνών Γ. Καρύδης (Φιλοθέη).
Τα αντικείμενα της έκθεσης είναι αριθμημένα και πιστοποιούνται για τη γνησιότητά τους από το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου. Τα γλυπτά έγιναν από τον τεχνίτη – συνεργάτη που συνεργαζόταν ο ίδιος ο Γιώργος Ζογγολόπουλος, ενώ όλες οι μεταξοτυπίες που παρήχθησαν από τον καλλιτέχνη δεν πρόκειται να αναπαραχθούν ξανά.
Η επιμέλεια και η παραγωγή της έκθεσης ανήκει στο Ιδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου ενώ η επιμέλεια οργάνωσης είναι του Αλέξανδρου Ι. Στάνα.

artnews.gr

Φωτογραφίες από τον πανέμορφο ποταμό Li

Αν και υπάρχουν πολλά μέρη στον κόσμο που άνετα μπορούν να περιγραφούν ως το «όνειρο κάθε φωτογράφου», ο ποταμός Li που βρίσκεται στην επαρχία στην επαρχία Guangxi της Κίνας ονομάζεται «το ποτάμι των ποιητών και των ζωγράφων» καθώς αποτελεί το δίχως άλλο πηγή έμπνευσης για όποιον καθίσει να στοχαστεί στις όχθες του. Ο ποταμός περιβάλλεται από απίστευτα τοπία με καταπράσινους λόφους, κωνικές κορυφές ασβεστόλιθου και καλλιέργειες ρυζιού, ενώ η αλιεία με κορμοράνους στα νερά του αποτελεί ένα από τα παραδοσιακά επαγγέλματα των κατοίκων της γύρω περιοχής.
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
Ποικιλία χρωμάτων που εναλλάσσονται ανάλογα με τη χρονική στιγμή προσδίδουν στο τοπίο μια ονειρική διάσταση, ενώ οι εικόνες του ποταμού αποτελούν συχνά εξώφυλλα σε ταξιδιωτικά έντυπα αλλά και περιοδικά σχετικά με το περιβάλλον. Πλήθος επισκεπτών έρχονται εδώ κάθε χρόνο προκειμένου να θαυμάσουν το τοπίο αλλά και όσοι επιθυμούν να βγάλουν την επόμενη ποιητική ή ζωγραφική συλλογή τους!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!
perierga.gr - Ο πανέμορφος ποταμός των "ποιητών και των ζωγράφων"!

ΠΗΓΗ:perierga.gr

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

ΒΙΒΛΙΟ:H ανατομία του φασισμού, του Robert Paxton

Ο φασισμός δεν μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο μέσα από την ιδεολογία του. Πρέπει να εξεταστεί και στην πράξη.
- Η πρακτική του φασισμού απαιτεί τη συνεργασία και την υποστήριξη των πλέον ισχυρών και συντηρητικών στοιχείων της κάθε κοινωνίας.
- Επειδή ο φασισμός είναι συντηρητικός απαιτεί κάτι περισσότερο από τη βία, τον τρόμο και τον εκφοβισμό. Δημιουργεί το κακό μέσα από την κάλυψη του καλού και του συμβατικού.
Επομένως, το κακό του φασισμού δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο όταν πλέον είναι αργά.
[...] Όλοι είναι σίγουροι πως γνωρίζουν τι είναι ο φασισμός. Ο φασισμός, όντας η πιο ενσυνείδητα εποπτική απ’ όλες τις πολιτικές μορφές, μας παρουσιάζεται με έντονες βασικές εικόνες:
σοβινιστής δημαγωγός που αγορεύει με πάθος ενώπιον ενός εκστατικού πλήθους΄ πειθαρχημένες σειρές από νεαρούς που παρελαύνουν με στρατιωτικό βηματισμό΄ μαχητές με χρωματιστά πουκάμισα που ξυλοκοπούν μέλη κάποιας δαιμονοποιημένης μειονότητας΄ αιφνιδιαστικές εισβολές τα χαράματα΄ και καλογυμνασμένοι στρατιώτες που παρελαύνουν στους δρόμους μιας υπόδουλης πόλης.
Ωστόσο, εξετάζοντας πιο προσεκτικά μερικές από αυτές τις οικείες εικόνες, βλέπουμε ότι δημιουργούν εύκολες πλάνες.
Η εικόνα του πανίσχυρου δικτάτορα εξατομικεύει το φασισμό και δημιουργεί την εσφαλμένη εντύπωση πως μπορούμε να τον κατανοήσουμε πλήρως εξετάζοντας προσεκτικά μόνο τον αρχηγό.
Η εικόνα αυτή, η ισχύς της οποίας επιβιώνει ακόμη και σήμερα, αποτελεί τον τελευταίο θρίαμβο των φασιστών προπαγανδιστών. Προσφέρει ένα άλλοθι στα έθνη που ενέκριναν ή ανέχτηκαν φασίστες ηγέτες και στρέφει την προσοχή μακριά από τα πρόσωπα, τις ομάδες και τους θεσμούς που τον βοήθησαν. [...]
Η εικόνα του πλήθους που φωνάζει ρυθμικά πανηγυρικές ιαχές τρέφει τον ισχυρισμό ότι ορισμένοι ευρωπαϊκοί λαοί είχαν μια φυσική προδιάθεση προς το φασισμό και ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό λόγω του εθνικού τους χαρακτήρα. Φυσική συνέπεια αυτής της εικόνας είναι η συγκαταβατική άποψη ότι η ιστορία ορισμένων εθνών έδωσε τροφή στο φασισμό.
Κάτι τέτοιο μετατρέπεται πολύ εύκολα σε άλλοθι για τα έθνη που παρέμειναν απλοί θεατές: δε θα μπορούσε να συμβεί σ’ εμάς.
Πέρα από αυτές τις οικείες εικόνες και έπειτα από μια ποιο λεπτομερή εξέταση, η φασιστική πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη.
Για παράδειγμα, το καθεστώς που εφηύρε τη λέξη φασισμός –η Ιταλία του Μουσολίνι- επέδειξε ελάχιστα σημάδια αντισημιτισμού για διάστημα δεκαέξι χρόνων αφότου ανέλαβε την εξουσία. […]
Ένα άλλο θεωρούμενο ως βασικό χαρακτηριστικό του φασισμού είναι το αντικαπιταλιστικό, αντι-αστικό πνεύμα του. Τα πρώιμα φασιστικά κινήματα επεδείκνυαν την περιφρόνησή τους απέναντι στις αξίες της αστικής τάξης και σε όσους το μόνο που ήθελαν ήταν «να κερδίσουν χρήματα, χρήματα, βρώμικα χρήματα».
Επιτίθεντο στον «διεθνή οικονομικό καπιταλισμό» σχεδόν όπως και στους σοσιαλιστές. Έφτασαν στο σημείο να υποσχεθούν ότι θα δήμευαν τις περιουσίες των ιδιοκτητών πολυκαταστημάτων προς όφελος των πατριωτών μαστόρων και τις περιουσίες των μεγάλων γαιοκτημόνων προς όφελος των αγροτών.
Κάθε φορά όμως που τα φασιστικά κινήματα αποκτούσαν την εξουσία, δεν έκαναν τίποτα για να υλοποιήσουν αυτές τις αντικαπιταλιστικές απειλές. Αντίθετα, πραγματοποιούσαν με ακραία βία και σχολαστικότητα τις απειλές τους κατά του σοσιαλισμού. [...]
Μόλις τα φασιστικά καθεστώτα έπαιρναν στα χέρια τους την εξουσία, απαγόρευαν τις απεργίες, διέλυαν τα ανεξάρτητα εργατικά συνδικάτα, μείωναν την αγοραστική δύναμη των μισθωτών και κατέκλυζαν με παραγγελίες τις πολεμικές βιομηχανίες, προς μεγάλη ικανοποίηση των εργοδοτών. […]
Το βιβλίο ετούτο τάσσεται με την άποψη πως όσα έκαναν οι φασίστες μάς λένε τουλάχιστον όσα είπαν. […] Ωστόσο, ακόμα και στην πιο ακραία της μορφή, η αντικαπιταλιστική ρητορική των φασιστών ήταν επιλεκτική. […] Σε πολύ βαθύ επίπεδο, οι φασίστες απέρριπταν την άποψη ότι οι οικονομικές δυνάμεις αποτελούν τους βασικούς μοχλούς που κινούν την Ιστορία. […]
Ένα επιπλέον πρόβλημα που παρουσιάζουν οι εικόνες του φασισμού είναι ότι επικεντρώνονται σε ιδιαίτερα θεαματικές στιγμές της φασιστικής διαδρομής –η Πορεία προς τη Ρώμη, η πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ, η Kristallnacht (Η νύχτα των κρυστάλλων)- και παραλείπουν τη συμπαγή ιδιοσυστασία της καθημερινής εμπειρίας και τη συμμετοχή του κόσμου στην εγκαθίδρυση και στη λειτουργία των φασιστικών καθεστώτων.
Τα φασιστικά κινήματα δε θα είχαν αναπτυχθεί χωρίς τη βοήθεια των απλών ανθρώπων, ακόμα κι εκείνων που συνήθως χαρακτηρίζονται καλοί. Οι φασίστες δε θα μπορούσαν ποτέ να αποκτήσουν δύναμη χωρίς τη συναίνεση ή ακόμα και την ενεργή αποδοχή της παραδοσιακής ελίτ –αρχηγών κρατών, αρχηγών κομμάτων, υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών, πολλοί από τους οποίους έτρεφαν έντονη απέχθεια γι ατις ωμές βαρβαρότητες των στρατιωτικών φασιστών.
Οι παρεκτροπές των φασιστικών καθεστώτων απαιτούσαν επίσης και την ευρεία συνεργία μελών του κατεστημένου: δικαστικών, στελεχών της αστυνομίας, στρατιωτικών, επιχειρηματιών.
Για να κατανοήσουμε πλήρως πώς λειτουργούσαν τα φασιστικά καθεστώτα, πρέπει να φτάσουμε ως τους κοινούς ανθρώπους και να εξετάσουμε τις καθημερινές τους επιλογές. Οι επιλογές αυτές σηματοδότησαν την αποδοχή ενός προφανώς μικρότερου κακού ή την απόφαση να παραβλεφθούν κάποιες υπερβολές που βραχυπρόσθεσμα δε φαίνονταν και τόσο καταστροφικές, ίσως εν μέρει αποδεκτές, αλλά οι οποίες με τη βαθμιαία συσσώρευση οδήγησαν σε τερατώδη αποτελέσματα. […]

*Αποσπάσματα από το βιβλιο Η ανατομία του φασισμού, του Robert O. Paxton, Εκδόσεις Κέδρος
Το βιβλίο ετούτο αποτελεί μια προσπάθεια να έρθει η μονογραφία ως είδος γραφής πιο κοντά στη συζήτηση σχετικά με το φασισμό εν γένει και να παρουσιαστεί ο φασισμός με τρόπο τέτοιο, ώστε να λαμβάνονται υπόψη οι διομορφίες και η πολυπλοκότητά του.
Αυτός είναι και ο λόγος που, σε αντίθεση με τη συνήθη πρακτική, εστιάζεται περισσότερο στις πράξεις των φασιστών και λιγότερο στα λόγια τους.
*O Robert O. Paxton είναι επίτιμος καθηγητής των κοινωνικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Κολούμπια. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται: "Η Γαλλία επί Βισί", "Παρελάσεις και πολιτική στο Βισί", "Η Ευρώπη τον εικοστό αιώνα" και "Γαλλικός αγροτικός φασισμός". Ζει στη Νέα Υόρκη.

Σάββατο, 13 Απριλίου 2013

Ο Στίβεν Χόκινγκ κάνει αυτοκριτική και προβλέψεις

Η μεγάλη γκάφα και το τέλος της ανθρωπότητας
  Λος Αντζελες
Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται για μια ακόμη φορά ο διάσημος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ. Ο κορυφαίος επιστήμονας που επικοινωνεί εδώ και πολλά χρόνια μόνο με ηλεκτρονικά βοηθήματα σε διάλεξη που έδωσε στο Λος Αντζελες έκανε όπως πάντα ενδιαφέρουσες αναφορές. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρθηκε στη «μεγαλύτερη γκάφα» της καριέρας του ενώ έκανε δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον της ανθρωπότητας
Η ακτινοβολία
Ο Χόκινγκ αποφάσισε να δώσει τη διάλεξη στο νοσοκομείο Cedars-Sinai Regenerative Medicine Institute όπου γίνονται πρωτοποριακές έρευνες με βλαστικά κύτταρα για την ανάπτυξη θεραπειών για τη νόσο των κινητικών νευρώνων από την οποία πάσχει ο κορυφαίος επιστήμονας.
Ο Χόκινγκ ομολόγησε ότι το μεγαλύτερο λάθος στην καριέρα του, «η μεγαλύτερη γκάφα» όπως είπε χαρακτηριστικά, ήταν η άποψη του στην αρχή της ερευνητικής του πορείας ότι οι μαύρες τρύπες «καταπίνουν» τα πάντα, ότι τίποτε δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτές.
Ο ίδιος ο Χόκινγκ λίγο αργότερα ήταν εκείνος που διέψευσε τον εαυτό του αφού διατύπωσε τη θεωρία για μια μορφή ακτινοβολίας που παράγουν και εκπέμπουν οι μαύρες τρύπες. Μάλιστα η ακτινοβολία αυτή ονομάστηκε «ακτινοβολία Χόκινγκ».
Η θεωρία-Μ
«Για να κατανοήσουμε το Σύμπαν στο βαθύτερο επίπεδό του πρέπει να κατανοήσουμε γιατί υπάρχει κάτι αντί για το τίποτε. Γιατί υπάρχουμε; Γιατί υπάρχει αυτό το συγκεκριμένο πακέτο νόμων και όχι κάποιο άλλο; Πιστεύω ότι οι απαντήσεις βρίσκονται στην θεωρία-Μ» ανέφερε ο Χοκινγκ. Η θεωρία-Μ συνδυάζει πολλές θεωρίες και ιδέες της Φυσικής και των Μαθηματικών. Η θεωρία-Μ κάνει λόγο για ύπαρξη πολλών διαστάσεων στο «ύφασμα» του χωροχρόνου. Ο Χόκινγκ είναι ένθερμος υποστηρικτής της θεωρίας-Μ καθώς πιστεύει ότι είναι εκείνη που θα οδηγήσει τελικά στην περίφημη μια και ενοποιημένη θεωρία, τη λεγόμενη «θεωρία των πάντων» που θα εξηγεί όλους τους νόμους της Φυσικής, κλασικής και κβαντικής.
Η ανθρωπότητα
Ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του Χόκινγκ στο μέλλον της ανθρωπότητας «Πρέπει να συνεχίσουμε τη διαστημική εξερεύνηση για το καλό της ανθρωπότητας. Δεν πρόκειται να επιβιώσουμε άλλα χίλια χρόνια στον εύθραυστο πλανήτη μας» προέβλεψε ο Χόκινγκ.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,ΘΟΔΩΡΗΣ ΛΑΙΝΑΣ

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Δωρεά-μαμούθ στο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης από τον Λέοναρντ Λόντερ

Νέα Υόρκη
Συλλογή 78 κυβιστικών έργων, αξίας ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, αποφάσισε να δωρίσει στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης ο δισεκατομμυριούχος Λέοναρντ Λόντερ, κληρονόμος της εταιρείας καλλυντικών Estee Lauder και συλλέκτης έργων τέχνης.
Η συλλογή, η οποία δημιουργήθηκε σε διάστημα 37 ετών, «είναι μία από τις σημαντικότερες στον κόσμο» ανέφερε το Μουσείο, ανακοινώνοντας την «εξαιρετική» δωρεά που «θα μεταμορφώσει το μουσείο».
Η συλλογή περιλαμβάνει 33 έργα του Πάμπλο Πικάσο, 17 του Ζορζ Μπρακ, 14 του Χουάν Γκρις και του Φερνάν Λεζέ καθώς και μεγάλο αριθμό αριστουργημάτων και εμβληματικών έργων του κυβισμού.
Μεταξύ των έργων του Πικάσο περιλαμβάνονται τα «Το μέλλον μας είναι στον αέρα» (1912), «Εύα» (1913) και «Ζήτω η Γαλλία» (1914-1915). Ανάμεσα στα έργα του Μπρακ είναι τα «Δένδρα στο Λ' Εστάκ» (1908) και «Το βιολί» (Mozart/Kubelick) (1912).
«Είναι ένα εξαιρετικό δώρο για το μουσείο μας και την πόλη μας» δήλωσε ο διευθυντής και πρόεδρος του Μουσείου, Τόμας Κάμπελ. «Παρόλο που το Μητροπολιτικό Μουσείο είναι μοναδικό στη δυνατότητά του να παρουσιάζει περισσότερα από 5.000 χρόνια ιστορίας της τέχνης, από καιρό μας έλειπε αυτή η κριτική διάσταση στην ιστορία του μοντερνισμού. Ο κυβισμός θα αντιπροσωπεύεται τώρα με ορισμένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματά του» πρόσθεσε.
Ο Λέοναρντ Λόντερ εξήγησε, από την πλευρά του, πως θέλησε έτσι να κάνει «ένα δώρο στους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στη Νέα Υόρκη και σ΄αυτούς που έρχονται από ολόκληρο τον κόσμο για να επισκεφθούν τους μεγάλους καλλιτεχνικούς θεσμούς μας».
Η πρώτη έκθεση της συλλογής, η οποία συγκεντρώθηκε από το 1976 ως το 2013 και αποτελείται σε μεγάλο μέρος από έργα που έγιναν από το 1909 ώς το 1914 στη διάρκεια της πιο νεωτεριστικής περιόδου του κυβισμού, θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του 2014.
Ο Κάμπελ πρόσθεσε πως παράλληλα με τη δωρεά αυτή, το διάσημο νεοϋορκέζικο μουσείο, το οποίο δέχεται περίπου έξι εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, θα δημιουργήσει ένα νέο κέντρο έρευνας αφιερωμένο στη μοντέρνα τέχνη χάρη σε μια δωρεά 22 εκατομμυρίων δολαρίων που χρηματοδοτήθηκε κυρίως από τον Λέοναρντ Λόντερ.
Ο ηλικίας 80 ετών επιχειρηματίας και διάσημος συλλέκτης έργων τέχνης είναι γιος του Τζόζεφ και της Εστέ Λόντερ, συνιδρυτών της πολυεθνικής Estee Lauder Inc, που ειδικεύεται στα προϊόντα ομορφιάς. Ο Λέοναρντ Λόντερ είναι επίτιμος πρόεδρος της εταιρείας, ενώ μαζί με τον αδελφό του, τον Ρόναλντ, είναι ένας από τους σημαντικότερους συλλέκτες και μαικήνες της τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Το περιοδικό Forbes εκτιμά την αξία της συλλογής με τα κυβιστικά έργα σε 1,1 δισεκατομμύριο δολάρια, δηλαδή στο 13,5% της προσωπικής περιουσίας του Λόντερ, που ανέρχεται σε 8,1 δισεκατομμύρια δολάρια.
Με τη δωρεά του στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, ο Λέοναρντ Λόντερ εισέρχεται «στο πάνθεον των πιο γενναιόδωρων φιλανθρώπων όλων των εποχών» προσθέτει το περιοδικό, σύμφωνα με το οποίο είναι ο 24ος άνθρωπος στον κόσμο που δωρίζει εν ζωή περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο δολάρια.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό

Μασσαλία:Ελληνικά έργα στο Μουσείο Πολιτισμών της Ευρώπης και της Μεσογείου

Αθήνα
Σαράντα ελληνικά έργα από μουσεία της Αθήνας περιλαμβάνει η έκθεση, αφιερωμένη στους πολιτισμούς της Μεσογείου, που θα φιλοξενηθεί για τρία χρόνια στο Μουσείο Πολιτισμών της Ευρώπης και της Μεσογείου στη Μασσαλία.
Τα έργα προέρχονται από το Μουσείο της Ακρόπολης, το Εθνικό Αρχαιολογικό, το Επιγραφικό, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, αλλά και από συλλογές Εφορειών Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Ο δανεισμός των αρχαιοτήτων είναι είτε μακροχρόνιος (Απρίλιος 2013-Απρίλιος 2016) είτε προσωρινός (Απρίλιος 2013-Δεκέμβριος 2013 ή 2014), καθώς κάποια από τα αντικείμενα θα εκτεθούν σε όλη τη διάρκεια της τριετούς έκθεσης «Αίθουσες της Μεσογείου» και άλλα για λιγότερο χρονικό διάστημα.
Το μουσείο, που ανοίγει τις πύλες του σε λίγο καιρό, βρίσκεται στην αποβάθρα του λιμανιού της Μασσαλίας και διαιρείται σε δύο κτήρια.
Η έκθεση για τη Μεσόγειο θα φιλοξενηθεί στο ισόγειο του κτιρίου J4, έκτασης 1600 τ.μ., με σκοπό να παρουσιάσει τους μεσογειακούς πολιτισμούς και παράλληλα να κάνει μια συγκριτική παράθεση ανθρωπολογικών αναφορών από πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν σε ανάλογες γεωπολιτικές θέσεις (όπως στον Κόλπο του Μεξικού ή στη Θάλασσα της Κίνας).
Διαρθρώνεται σε τέσσερις θεματικές ενότητες: Η πρώτη έχει τίτλο «Η γέννηση των θεών και η ανάπτυξη της γεωργίας» και αποσκοπεί στην επισήμανση γεγονότων, όπως η ανάπτυξη των καλλιεργειών, κυρίως του σιταριού και της ελιάς, καθώς και της κτηνοτροφίας, αλλά και της μετάβασης από τον ανιμιστικό κόσμο της προϊστορίας στον πολυθεϊσμό της αρχαιότητας.
Η δεύτερη ενότητα ονομάζεται «Μια ιερή πόλη, τρεις αποκαλύψεις» και αφορά στην Ιερουσαλήμ ως σημείο συνάντησης των μονοθεϊστικών θρησκειών.
«Η ιδιότητα του πολίτη και τα ανθρώπινα δικαιώματα», όπως λέγεται η τρίτη ενότητα, δίνει έμφαση στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και συγκεκριμένα στον τόπο γένεσης της έννοιας του πολίτη, στην κατάρρευση της φεουδαρχικής κοινωνικής οργάνωσης, στις μεγάλες κοινωνικές επαναστάσεις και στη διακήρυξη των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Τέλος, η ενότητα «Ανακαλύψεις» αναφέρεται στα ταξίδια των προσκυνητών και των εμπόρων, στους μεγάλους περιηγητές του 19ου αιώνα, αλλά και στις υπερπόντιες ανακαλύψεις των μεγάλων εξερευνητών.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Πέρασε στην Ιστορία Η «Σιδηρά Κυρία» του μονεταρισμού και οι αριθμοί

Η Μάργκαρετ Θάτσερ άφησε στις 8 Απριλίου του 2013 την τελευταία της πνοή σε ηλικία 87 ετών μετά από ένα νέο εγκεφαλικό επεισόδιο. Επί πρωθυπουργίας της (1979-1990) έδωσε πολιτική υπόσταση στον νεοφιλελευθερισμό της Σχολής του Σικάγο, θέτοντας σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα μαζικών ιδιωτικοποιήσεων και καθολικής σύγκρουσης με τα εργατικά συνδικάτα με στόχο την συρρίκνωση του κρατικού τομέα. Ο «Θατσερισμός» δεν υπήρξε απλά ένα προμήνυμα της νέας εποχής του νεοφιλελευθερισμού, αλλά το κρηπίδωμα του νέου οικονομικού συστήματος που κυριαρχεί τις τελευταίες δεκαετίες και έχει οδηγήσει στην σημερινή παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα. Του Παναγιώτη Κωνσταντίνου.

Η Θάτσερ ανήλθε στην εξουσία της Βρετανίας σε μια εποχή τομή καθώς συνέπεσε με τις πετρελαϊκές κρίσεις του ’70 και το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού. Η «Σιδηρά Κυρία» κερδίζει την πρωθυπουργία το 1979, αφού τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1975, είχε καταφέρει να ανέλθει στην ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος.
Στις αρχές του ‘70 είχε διατελέσει υπουργός Παιδείας εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα περικοπών στην Εκπαίδευση, μεταξύ των οποίων ήταν η κατάργηση της χορήγησης του δωρεάν γάλακτος στα σχολεία για παιδιά επτά έως έντεκα ετών. «Thatcher Thatcher, Milk Snatcher» (Θάτσερ, Θάτσερ, άρπαγας του γάλακτος), ήταν το σύνθημα που κυριαρχούσε στις διαδηλώσεις κατά της πολιτικής λιτότητας με τη Θάτσερ να αποκτά το πρώτο της προσωνύμιο.

Ήταν ένα πρώτο δείγμα του «Θατσερισμού» που θα ακολουθούσε μια δεκαετία αργότερα θα άλλαζε οριστικά την οικονομία της Βρετανίας. Στην ηγεσία των Συντηρητικών ανέρχεται το Φεβρουάριο του 1975 και τον Μάιο του 1979 κερδίζει τις εκλογές και γίνεται πρωθυπουργός της Βρετανίας.

Ακολουθώντας πιστά τις θεωρίες του οικονομικού μέντορά της Μίλτον Φρίντμαν και των μονεταριστών θέτει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα μαζικών ιδιωτικοποιήσεων και μεταρρυθμίσεων με βασικό στόχο τον περιορισμό έως και την «εξαφάνιση» του Δημοσίου.
Μεταπολεμικά και μέχρι την περίοδο της Θάτσερ είχε επικρατήσει η συναίνεση πάνω στη σοσιαλδημοκρατική ατζέντα, με τη Δεξιά να παρουσιάζει στο πρόγραμμά της έναν πιο ήπιο κρατικό παρεμβατισμό. Ωστόσο για πρώτη φορά η Δεξιά διαφοροποιείται και σπάει αυτήν την συναίνεση. Στην πραγματικότητα η Θάτσερ δίνει πολιτική υπόσταση πλέον στον νεοφιλελευθερισμό.

Η Σιδηρά Κυρία θα παραμείνει πιστή στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα της, προκαλώντας και τις συγκρούσεις που απορρέουν από αυτήν. Εξάλλου όπως η ίδια είχε πει «το Uturn δεν είναι για τις κυρίες». Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80, ο πληθωρισμός είχε πέσει κάτω από 10%, έναντι του 18%, ωστόσο οι άνεργοι ξεπέρασαν τα 3,5 εκατομμύρια.

Η δυσαρέσκεια ήταν διάχυτη στους χώρους της εργατικής τάξης (η βιομηχανία απασχολούσε το 1979 το 50% των Βρετανών), όμως σε αυτό το σημείο, τον Απρίλιο του 1982, έρχεται και ο «Πόλεμος των Φώκλαντς». Στην πραγματικότητα, όπως επισημαίνουν αναλυτές, ήταν περισσότερο μια επίδειξη δύναμης σε ένα σύμπλεγμα νησιών που ο μέσος Βρετανός αγνοούσε την ύπαρξή τους στο χάρτη. Μέσω όμως αυτού του πολέμου είδε τη δημοφιλία της να ενισχύεται εκ νέου και τελικά κερδίζει τις εκλογές του 1983 με άνεση.

Κατά τη δεύτερη τετραετία της η Θάτσερ συνεχίζει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της με τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις. Με το Εργατικό Κόμμα σε διχασμό και εσωτερικές «έριδες» το μόνο εμπόδιο ήταν τα συνδικάτα, που προχώρησαν σε απεργίες.

Tο γεγονός που συμβολίζει τη σύγκρουση της εργατικής τάξης με τη Θάτσερ είναι η σύγκρουση με τους ανθρακωρύχους, με το τέλος της οποίας ουσιαστικά τα εργατικά συνδικάτα αλλάζουν οριστικά μορφή και δράση.

«Έπρεπε να πολεμήσουμε τον εξωτερικό εχθρό στα Φώκλαντ και τώρα πρέπει να πολεμήσουμε τον εσωτερικό εχθρό, ο οποίος είναι πολύ πιο δύσκολος αντίπαλος αλλά εξ ίσου επικίνδυνος για την ελευθερία», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων η Θάτσερ για τις απεργίες των ανθρακωρύχων.

Ο «εσωτερικός εχθρός» καταστέλλεται και τελικά ηττάται και η Θάτσερ ανενόχλητη πλέον συνεχίζει τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών και τις μεγάλες περικοπές δαπανών, συρρικνώνοντας το κράτος, που μέχρι τότε αποτελούσε βασικό στοιχείο της Βρετανικής οικονομίας.

Η Θάτσερ συγκέντρωνε πολύ υψηλά ποσοστά δημοφιλίας στη Νότια Αγγλία και το Λονδίνο, χάνοντας κατά κράτος τη Δυτική Αγγλία και κυρίως τις παραδοσιακές εργατικές περιοχές της χωρας. Τελικά οι Συντηρητικοί κερδίζουν και τις βουλευτικές εκλογές του 1987 με την εργατική τάξη να προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ και το κόμμα των Εργατικών να βρίσκεται ακόμα σε φάση ανασύνταξης από τις αρχές του ‘80.

Ολόκληρες πόλεις στα χρόνια της Θάτσερ μετατράπηκαν σε «βιομηχανικά ερείπια» και η ανεργία σε ορισμένες περιοχές έφτανε μέχρι 60-70%. Πολλοί έκαναν λόγο για μια «απόλυτη κοινωνική καταστροφή» ενώ η χώρα ζούσε μια βίαιη μετάβαση. Στη θέση του παλιού βιομηχανικού συστήματος ξεπήδησαν γραφεία, τράπεζες, εμπορικά κέντρα και τελικά μια πολύ διαφορετική οικονομία, μια πολύ διαφορετική Αγγλία.

Ιδιωτικοποιήθηκαν σχεδόν τα πάντα. Το μόνο που έμεινε ανέπαφο ήταν ο πυρήνας του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Ενδεκτικό είναι πως με την ιδιωτικοποίηση των ανθρακωρυχείων, τομέας που απασχολούσε περίπου 1 εκ. εργαζόμενους, έχασαν τη δουλειά τους 750.000 άνθρωποι.

Στην εξωτερική της πολιτική η Θάτσερ ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τις ΗΠΑ, κάτι που μέχρι τότε δεν ήταν κανόνας. Η Βρετανία εξελίσσεται σε πρωταγωνίστρια της τελευταίας περιόδου του ψυχρού πολέμου. Μαζί με το «Alter Ego» της, τον Ρόναλντ Ρήγκαν, υποστήριξαν σθεναρά την «περεστρόικα» στη Σοβιετική Ένωση που οδήγησε και στην τελική της πτώση.
Ωστόσο προχώρησε και σε κάποιες κινήσεις που προκάλεσαν έκπληξη στη διεθνή διπλωματία, όπως ήταν η συμφωνία για παράδοση του Χονγκ Κόνγκ, πρώην βρετανικής αποικίας, στην Κίνα, προβλέποντας σωστά τον αναβαθμισμένο ρόλο που θα είχε η δεύτερη στο μέλλον και τις νέες ισορροπίες και αλλαγές που διαμορφωνόντουσαν παγκοσμίως αλλά και στο εσωτερικό του πρώην «κομμουνιστικού εχθρού».

Έντονες αντιδράσεις είχε προκαλέσει και η θέση της για τη Νότια Αφρική και το Απαρτχάιντ. Η Θάτσερ είχε χαρακτηρίσει τον Νέλσον Μαντέλα ακόμα και «τρομοκράτη». Ωστόσο αναλυτές αναφέρουν πως η Θάτσερ δεν υποστήριζε το Απαρτχάιντ αλλά επιθυμούσε μια ομαλότερη μετάβαση.

Τελικά η «Σιδηρά Κυρία», που δεν έχασε καμία εκλογική μάχη, ηττήθηκε στο εσωτερικό του κόμματός της, έχοντας προκαλέσει εσωτερικές αντιδράσεις τόσο για την αρνητική στάση που είχε σε ό,τι αφορά στην ενίσχυση του ρόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που προωθούσε, το οποίο προέβλεπε «κεφαλικό φόρο».

«Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ δήλωσε πως επιθυμεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να είναι το δημοκρατικό όργανο της κοινότητας, η Επιτροπή να είναι η εκτελεστική εξουσία, και η σύνοδος κορυφής να είναι η σύγκλητος. Απαντάω: Όχι, Όχι, Όχι!», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά. Στις εσωτερικές εκλογές η Θάτσερ δεν κατάφερε να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο και τελικά στήριξε τον Τζων Μέιτζορ. Η ίδια θα παραμείνει βουλευτής ως τις εκλογές του 1992 με την κοινή γνώμη να εμφανίζεται σε δημοσκοπήσεις απόλυτα διχασμένη για το έργο της.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ άλλαξε ριζικά το παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο εισάγοντας το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων και βάζοντας στο προσκήνιο τις θεωρίες των μονεταριστών της Σχολής του Σικάγο, όμως πέτυχε και κάτι ακόμα..

Η επιτυχία της ήταν διπλή: Κατάφερε να αναμορφώσει το Συντηρητικό κόμμα της Βρετανίας, αλλά παράλληλα κατάφερε να αλλάξει και το Εργατικό, το οποίο αφαίρεσε από το καταστατικό του το «άρθρο 4», που ανέφερε πως στόχος είναι ο σοσιαλισμός. Έτσι εμφανίζεται και ο Τόνι Μπλερ, επικεφαλής των Εργατικών, με μια μετριοπαθή ατζέντα. Αυτή η νοοτροπία της «μεταθατσερικής σοσιαλδημοκρατίας» εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και μεταμορφώθηκε οριστικά από την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού.

Στην πραγματικότητα η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν ο προάγγελος -για πολλούς και ο δημιουργός- της οικονομικής και πολιτικής εξέλιξης που είχαν πολλές χώρες της ΕΕ και κυρίως της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού.

Οι αριθμοί του Θατσερισμού

Πατήστε πάνω στις εικόνες για να τις δείτε ολόκληρες:





Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Πατρίς Λεκόντ: Tα καρτούν δεν είναι μόνο παιδικά

Πατρίς Λεκόντ: Tα καρτούν δεν είναι μόνο παιδικά
Σκηνή από την«Μπουτίκ για αυτόχειρες», την 26η μεγάλου μήκους, αλλά την πρώτη κινουμένων σχεδίων, ταινία του Πατρίς Λεκόντ
 
 
Το όνομα τού Πατρίς Λεκόντ φέρνει στον νου τίτλους όπως «Ο εραστής της κομμώτριας», «Ο δήμιος του Σαν Πιερ» ή ο «Ridicule, ο περίγελος της αυλής». Κάποιες ταινίες του είναι τρελές κωμωδίες, όπως το «Φίλοι για πάντα», και κάποιες σκληρά δράματα, όπως ο «Δρόμος των αισθήσεων» με τη Βανέσα Παραντί. Είναι πάντως ταινίες με ανθρώπους. Γεμάτους επιθυμίες, ιστορία, αδυναμίες και πάθη. Ανθρώπους ερωτικούς, δυναμικούς, απροσάρμοστους και αποφασιστικούς. Ζωντανούς. Το μόνο είδος με το οποίο δεν θα μπορούσες με τίποτε να συνδέσεις τον Λεκόντ είναι το κινούμενο σχέδιο. Ως σήμερα.

Λίγοι πιθανόν να γνωρίζουν ότι ο 65χρονος γάλλος σκηνοθέτης στα πρώτα βήματα της καριέρας του είχε δουλέψει περίπου για μία πενταετία σε εταιρεία παραγωγής κινουμένων σχεδίων. Να λοιπόν που σήμερα, με την 26η μεγάλου μήκους μυθοπλασία του, την «Μπουτίκ για αυτόχειρες», επιστρέφει σε εκείνη την περίοδο σκηνοθετώντας για πρώτη φορά ο ίδιος κινούμενο σχέδιο. Με μια ιδιαίτερη, ευφάνταστη, «μαύρη» μα και αστεία ταινία θα πέσει, στις 18 Απριλίου, η αυλαία του 14ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου - παρουσία του δημιουργού της.

«Πάντοτε μου άρεσε η ζωγραφική»
μας είπε ο Πατρίς Λεκόντ στη συνάντηση που είχαμε τον περασμένο Ιανουάριο στο Παρίσι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Unifrance. «Αν δεν ήμουν σκηνοθέτης θα ήθελα να είμαι ζωγράφος - ίσως επειδή με ηρεμεί η ιδέα. Σκέφτομαι τον Κλοντ Μονέ να ζωγραφίζει στο ύπαιθρο με το ψάθινο καπελάκι του και νιώθω κυριευμένος από γαλήνη. Ωστόσο, αυτό που πάντα ήθελα πραγματικά να κάνω στη ζωή μου ήταν να γυρίζω ταινίες. Ολως παραδόξως, παρά το παρελθόν μου στο κινούμενο σχέδιο, η δημιουργία μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων δεν υπήρξε ποτέ προτεραιότητά μου».

Η ιδέα της «Μπουτίκ» άλλωστε δεν ήταν καν δική του, αλλά ενός παραγωγού. Η όλη διαδικασία για τη δημιουργία της από τη στιγμή που γράφτηκε το πρώτο σχέδιο σεναρίου ως την έτοιμη κόπια διήρκεσε τρία ολόκληρα χρόνια. Εγινε όμως με πολύ χαλαρό τρόπο, στο διάστημα αυτό μάλιστα ο Λεκόντ σκηνοθέτησε και άλλη ταινία. «Μου είναι αδύνατον να φανταστώ τον εαυτό μου αφοσιωμένο επί τρία ολόκληρα χρόνια σε μια ταινία» εξηγεί ο σκηνοθέτης, ο οποίος αυτή την περίοδο γυρίζει ένα νέο φιλμ κινουμένων σχεδίων με τίτλο «Μουσική».

«Δεν είμαι Τιμ Μπάρτον»
Ο Λεκόντ παραδέχεται πως όταν διάβασε το μυθιστόρημα του Ζαν Τουέλ στο οποίο βασίζεται η «Μπουτίκ για αυτόχειρες» σκέφτηκε ότι δεν θα μπορούσε να μεταφερθεί στο σινεμά - σίγουρα όχι με ζωντανούς ηθοποιούς. Δεν έχει άδικο. Φανταστείτε ένα μαγαζί που για ολόκληρες γενιές πουλά τον απαραίτητο εξοπλισμό για μια σωστή... αυτοκτονία. Η οικογενειακή επιχείρηση ανθεί μέσα στην πιο ζοφερή μιζέρια, ως την ημέρα που βρίσκει τη χαρά της ζωής στον μικρότερο γιο του ιδιοκτήτη, τον Αλαν. Τι θα απογίνει το μαγαζί των αυτοκτονιών τώρα που το χαρούμενο και αισιόδοξο πρόσωπο του Αλαν κάνει τους πελάτες να χαμογελούν;

«Οι ιδέες, η ατμόσφαιρα και οι καταστάσεις είναι τόσο σκοτεινές και δυσάρεστες που με πραγματικούς ηθοποιούς η ταινία θα γινόταν πολύ ρεαλιστική»
λέει ο Λεκόντ. «Μόνον αν έχεις την ικανότητα να απομονώσεις τον εαυτό σου από τον ρεαλισμό της ιστορίας μπορείς να κάνεις μια τέτοια ταινία με ζωντανούς ηθοποιούς, αλλά αυτό χρειάζεται έναν Τιμ Μπάρτον - και εγώ δεν είμαι Τιμ Μπάρτον».

Τη λύση έδωσε λοιπόν η ιδέα του κινούμενου σχεδίου. Για τον Πατρίς Λεκόντ το ενδιαφέρον είναι ότι η εξέλιξη του κινούμενου σχεδίου είναι τέτοια που πλέον το κοινό του είδους δεν είναι αποκλειστικώς τα παιδιά όπως συνέβαινε παλαιότερα. «Πολιτικοποιημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων όπως η ιρανική "Περσέπολις" της Μαριάν Σατραπί ή το ισραηλινό "Βαλς με τον Μπασίρ" του Αρι Φόρμαν στοχεύουν κατά βάση σε ένα ώριμο κοινό - το οποίο υπάρχει».

Διαβάζοντας το μέλλον
«Λέμε συχνά πως όταν γερνά ένας άνθρωπος είναι σαν το πλοίο που σαπίζει» απαντά ο Λεκόντ όταν του ζητώ να αναπτύξει μια φράση που ακούμε στην ταινία: «Τι βαρετό να πεθαίνει κανείς από τα γηρατειά». Ο ίδιος περιγράφει μια παλιά εμπειρία που είχε στην Ιαπωνία, όταν επισκέφτηκε μια χειρομάντισσα. Διαβάζοντας την παλάμη του, εκείνη τού είπε ότι είχε «καλές» γραμμές και θα ζούσε ως τα 100. Ο Λεκόντ απάντησε «ωραία, αρκεί να είμαι υγιής».

«Θεωρώ τρομερά άσχημο να πεθαίνεις από γηρατειά αν δεν είσαι καλά στην υγεία σου και πιστεύω ότι είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο αυτό που έκανε ο ιταλός σκηνοθέτης Μάριο Μονιτσέλι, ο οποίος αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του ενώ βρισκόταν στο τέλος της. Πήδηξε από το παράθυρο του νοσοκομείου μόλις έμαθε ότι έπασχε από καρκίνο. Δεν ήθελε την εμπειρία της φυσικής παρακμής».

Ο Πατρίς Λεκόντ δεν έχει ηθικό ή θρησκευτικό πρόβλημα με την αυτοκτονία. Τη θεωρεί άλλωστε πολύ σύνθετο ζήτημα. «Κάποιοι άνθρωποι αυτοκτονούν για προσωπικούς λόγους, π.χ. μια ερωτική απογοήτευση, σε άλλες περιπτώσεις όμως οι αυτοκτονίες πηγάζουν από ένα ευρύτερο κοινωνικό πρόβλημα, όπως συνέβη με τις μαζικές αυτοκτονίες σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Ποτέ δεν κατηγόρησα κανέναν για την απόφασή του, ποτέ δεν έκρινα και ποτέ δεν γέλασα. Νομίζω ότι άπαξ και αποφασίσει κάποιος να αυτοκτονήσει, βρίσκεται πραγματικά στο πιο σκοτεινό, στο πιο άσχημο σημείο της ζωής του και αυτό είναι τρομαχτικό. Ακόμη πιο άσχημο είναι ότι αυτός που έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει δεν παρουσιάζει ποτέ σημάδια ότι θα το κάνει. Γιατί νομίζω ότι αυτοί που αυτοκτονούν δεν το προσχεδιάζουν επί μήνες - είναι θέμα δευτερολέπτου, ένα ξαφνικό βραχυκύκλωμα στον εγκέφαλο που τους οδηγεί στην απόφαση. Η αυτοκτονία είναι και αυτή μια λύση».
Που & Πότε
Η ταινία«Μπουτίκ για αυτόχειρες» θα διανεμηθεί στις αίθουσες την Πέμπτη 18 Απριλίου
 
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,ΖΟΥΜΠΛΟΥΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Ταβέρνα με ομπρέλλες από την αρχαιότητα είχε η οδός Αδριανού

Το σπάνιο νόμισμα του 6ου π.Χ. αιώνα από ήλεκτρο με παράσταση κεφαλής ταύρου στην μία όψη του

Πολύτιμο όσο το χρυσάφι και τ΄ άλλα πολύτιμα μέταλλα, ένα τόσο δα νόμισμα από ήλεκτρο, που βρέθηκε κατά την τελευταία ανασκαφική περίοδο στην Αρχαία Αγορά συνιστά το σπουδαίο εύρημα της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών, που δραστηριοποιείται στο τμήμα αυτό της αρχαίας Αθήνας.
Με βάρος που δεν ξεπερνά τα 7 γραμμάρια, με διάμετρο που δεν φθάνει καν το ένα εκατοστό _ στην πραγματικότητα είναι 6.05 _ 7.05 χιλιοστά _ με μία κεφαλή ταύρου στην όψη του και με χρονολόγηση που πάει πίσω στον 6ο π.Χ. αιώνα χαρακτηρίζεται ήδη σπάνιο από τον επικεφαλής των ανασκαφών κ. Τζων Μακ Καμπ.
Επιπλέον η ηλικία του μπορεί να το καθιστά το αρχαιότερο που έχει βρεθεί στην περιοχή ενώ ταυτόχρονα το συνδέει με μία ιδιαίτερη ιστορική περίοδο για την Αθήνα, αυτήν της επικράτησης του τύραννου Πεισίστρατου.
Μπροστά από την Ποικίλη Στοά, στη βορειοδυτική γωνία της αρχαίας Αγοράς, καθώς και στην Παναθηναϊκή Οδό έχει επικεντρώσει τις έρευνές της η Αμερικανική Σχολή, η οποία μάλιστα έλαβε έγκριση προ ημερών από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο για την απαλλοτρίωση υπέρ του ελληνικού δημοσίου νεώτερων κτισμάτων, προκειμένου να συνεχίσει τις ανασκαφές.
Ηδη άλλωστε οι αρχαιολόγοι «συνάντησαν» για πρώτη φορά τον ανατολικό τοίχο της Ποικίλης Στοάς, βρήκαν νέα στοιχεία για την οδό των Παναθηναίων αλλά και ένα πηγάδι γεμάτο με κεραμική. Και επιπλέον το πολύτιμο νόμισμα.
Νομίσματα από χρυσό ή ήλεκτρο ήταν εξαιρετικά σπάνια στην αρχαία Αθήνα, καθώς το δικό της ισχυρό νόμισμα ήταν η ασημένια γλαύκα, τα πρωιμότερα όμως μπορεί να φτιάχνονταν και από ήλεκτρο με την γλαύκα της Αθηνάς. Επίσης ο Πλούταρχος αναφέρει πως ο Θησέας έκοψε νομίσματα με απεικόνιση ταύρου, κάτι που ισχυρίζεται και ο Φιλόχωρος.
Γεγονός είναι δηλαδή, ότι στον 6ο π.Χ. αιώνα και πριν η Αθήνα καταλήξει οριστικά στο νόμισμά της υπήρχαν ασημένια νομίσματα και με ταύρο. Οσον αφορά το ήλεκτρο αυτό εμφανίζεται πολύ συχνά στα νομίσματα της Λυδίας, όπου και εφευρέθηκε το νόμισμα καθώς και στις γειτονικές της πόλεις κατά μήκος της ακτής της Μικράς Ασίας, όπως η Μίλητος, η Έφεσος, η Σάμος, Φώκαια, και Κλαζομενές.
Το νόμισμα της Αρχαίας Αγοράς είναι πολύ πιθανόν λοιπόν να κόπηκε επί Πεισίστρατου και να χρονολογείται κάπου μεταξύ 546-518 π.Χ. Το υλικό του, το ήλεκτρο ήρθε προφανώς από Ιωνία την αν και υπάρχει ένα ακόμη πιο σύνθετο ενδεχόμενο: Κατά τη διάρκεια της εξορίας του από την Αθήνα, πριν από το 546 π.Χ. ο Πεισίστρατος είχε πρόσβαση σε χρυσό και ασήμι από τη Θράκη και προσέλαβε μισθοφόρους για να βοηθήσουν στην επιστροφή του.
Οσο για την απεικόνιση την εμπνεύστηκε από την Ερέτρια από όπου είχε περάσει και η οποία απεικόνιζε τον ταύρο στα νομίσματά της. Εν τέλει το νόμισμα μπορεί να κόπηκε στην Θράκη και να χρησιμοποιήθηκε για την επιστροφή του Πεισίστρατου από την Ερέτρια στην Αθήνα.
Ποια μπορεί να ήταν η αξία όμως αυτού του νομίσματος; Είναι δύσκολο να απαντηθεί καθώς η σχέση χρυσού και αργύρου προς ήλεκτρο άλλαζε μέσα στο χρόνο αλλά και από πόλη σε πόλη. Σε γενικές γραμμές όμως το ήλεκτρο σε σχέση με το ασήμι ήταν 10:1 ενώ χρυσός προς ασήμι ήταν 12:1.
Πάντως ανάμεσα στα πρώτα νομίσματα με αυτό το βάρος, το συνηθέστερο ήταν το δίδραχμο κι αν όντως συνέβαινε έτσι αυτό το μικρούλι κέρμα από ήλεκτρο θα αντιστοιχούσε στην αρχαιότητα με μισθούς δύο ημερών .
Ως τον ανατολικό τοίχο της Ποικίλης Στοάς έφθασε εξάλλου η ανασκαφή του περασμένου καλοκαιριού. Ενα εξαιρετικής τέχνης κτίσμα της αρχαίας Αθήνας, στο οποίο ήταν «εκτεθειμένα» έργα των μεγαλύτερων ζωγράφων της αρχαιότητας .
Τουλάχιστον έξι από τους ορθοστάτες της σώζονται στη θέση τους, τρεις από την εξωτερική σειρά και τρεις από το εσωτερικό κι αυτό επέτρεψε τον προσδιορισμό των διαστάσεών της, που όπως φαίνεται ήταν 48 μέτρα μήκος και 10 πλάτος στο εσωτερικό (στο εξωτερικό 51μήκος επί 12,5 πλάτος), με 23 δωρικούς κίονες εξωτερικά και 11 ιωνικούς εσωτερικά.
Ενα εύρημα στην οδό Παναθηναίων έδωσε στο μεταξύ, μία άλλη διάσταση για την τέλεση των εορτών. Ιχνη από οπές όπου στήνονταν πάσσαλοι για περισχοίνισμα σε χώρο 12 επί 15μέτρων (αναφορά γίνεται και στον Πλούταρχο) αποκαλύφθηκαν σε στρώμα, που χρονολογείται στην Κλασική και στην Ελληνιστική περίοδο.
Θεωρείται λοιπόν πιθανόν να στερεώνονταν στους πασσάλους αυτούς ικρία που πιθανώς συγκρατούσαν υφασμάτινες κατασκευές για σκίαση. Το ενδεχόμενο έτσι, να στήνονταν κερκίδες για τους θεατές τις ημέρες των εορτών. Η συνέχεια του ευρήματος πάντως βρίσκεται κάτω από τις γραμμές του ΗΣΑΠ όπου έγιναν ανασκαφές κατά το 2010 - 11 από την Α΄ Εφορεία Αρχαιοτήτων.
Την καθημερινότητα τέλος στην Αρχαία Αγορά αλλά και ένα ιστορικό γεγονός αποκάλυψε ένα πηγάδι, το οποίο βρέθηκε γεμάτο από κεραμικά σκεύη, μερικά από τα οποία ακέραια. Περισσότερα από 100 ήταν αυτά τα σκεύη, στην πλειονότητά τους μικρές στάμνες ή κούπες, αμφορείς, μαγειρικής χρήσης αλλά και νομίσματα και λυχνάρια.
Το πηγάδι αυτό είχε βάθος 12 μέτρα και διάμετρο 73 εκατοστά και ήταν σε χρήση κατά τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ. αλλά και πολύ αργότερα. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν , ότι σχετίζεται με την εισβολή των Βησιγότθων και του Αλάριχου, το 396 μ.Χ. η δε αφθονία του σε κανάτες, κούπες και αμφορείς _ τόσο σε αυτό το πηγάδι όσο και σε διπλανό του, που ανασκάφηκε πρόπερσι _ δείχνει ότι την εποχή εκείνη το κτήριο που βρίσκεται από πάνω του ήταν πιθανώς μία ταβέρνα!
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ,ΜΑΡΙΑΘΕΡΜΟΥ

Σαν σήμερα 8 Απριλίου του 1973 φεύγει από τη ζωή ο Pablo Picasso

Στις 8 Απριλίου του 1973 φεύγει από τη ζωή ο σπουδαίος ζωγράφος, και γλύπτης Pablo Picasso, ο θεμελιωτής του κινήματος του Κυβισμού. Με έργα όπως οι Δεσποινίδες της Αβινιόν και Γκερνίκα, ο Picasso συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων ζωγράφων του 20ου αιώνα.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

«Καμπανάκι» για την Κνωσό

Εγκαταλειμμένο στην τύχη του είναι το Ανάκτορο της Κνωσού και οι λιγοστοί εργαζόμενοι κάνουν ταυτόχρονα τους φύλακες, τους αρχιφύλακες, τους εισπράκτορες εισιτηρίων αλλά και τους... καθαριστές.
Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων ζητούν την άμεση παρέμβαση του υπουργείου Πολιτισμού για το θέμα της Κνωσού
Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων ζητούν την άμεση παρέμβαση του υπουργείου Πολιτισμού για το θέμα της Κνωσού
Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων ζητούν την άμεση παρέμβαση του υπουργείου Πολιτισμού, επισημαίνοντας ότι η τουριστική κίνηση έχει ξεκινήσει στην Κρήτη και το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού εντείνεται στο Μινωικό Ανάκτορο, που κάθε χρόνο «μαγνητίζει» περισσότερους από 800.000 επισκέπτες.
Μάλιστα οι λιγοστοί εργαζόμενοι ανακοίνωσαν ότι, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, αποφάσισαν να παρατείνουν το ωράριο λειτουργίας της Κνωσού για δύο ώρες μέχρι τις 5 το απόγευμα χωρίς να πληρώνονται προκειμένου να εξυπηρετούν τους ξένους επισκέπτες που έρχονται καθημερινά από όλο τον κόσμο.
«Δεν θέλουμε οι τουρίστες που έρχονται στην Κνωσό να βρίσκουν κλειστές πόρτες και γι' αυτό πήραμε την πρωτοβουλία να παρατείνουμε το ωράριο λειτουργίας. Τι θα γίνει όμως από τον επόμενο μήνα που κανονικά η Κνωσός πρέπει να κλείνει στις 8 το βράδυ; Αν δεν μας φέρουν προσωπικό, αυτό είναι αδύνατο» επισημαίνει και προειδοποιεί ο αρχιφύλακας της Κνωσού Νίκος Παπαδάκης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, στην Κνωσό τώρα εργάζονται 12 άτομα αλλά για να βγουν οι βάρδιες χρειάζονται επιπλέον το λιγότερο 14 άτομα για φύλαξη, εκδοτήρια αλλά και δύο καθαριστές. Ο κ. Παπαδάκης παράλληλα αποκάλυψε ότι τώρα η Κνωσός δεν έχει καθόλου καθαρίστρια ή καθαριστή και ότι «εμείς οι ίδιοι καθαρίζουμε και εγώ προσωπικά έχω καθαρίσει άπειρες φορές. Μέχρι πότε όμως θα γίνεται αυτό;».
Ωστόσο με επιστολή του ο σύνδεσμος τουριστικών και ταξιδιωτικών γραφείων Κρήτης τάσσεται στο πλευρό των εργαζομένων στην Κνωσό και ζητεί από την πολιτεία να δώσει άμεσες λύσεις στο θέμα της έλλειψης προσωπικού, αλλά και της έλλειψης καθαριότητας στον αρχαιολογικό χώρο.
«Ευχαριστούμε τους φύλακες του αρχαιολογικού χώρου της Κνωσού και προσωπικά τον αρχαιοφύλακα Νίκο Παπαδάκη, οι οποίοι αποφάσισαν με γνώμονα το συμφέρον του τουρισμού και παρά την έλλειψη σε προσωπικό να παρατείνουν όπως και πέρυσι το ωράριο λειτουργίας του αρχαιολογικού χώρου...», αναφέρουν χαρακτηριστικά οι εκπρόσωποι του συνδέσμου τουριστικών και ταξιδιωτικών γραφείων Κρήτης.
Οι ίδιοι επισημαίνουν ότι θα πρέπει οι αρμόδιοι να δώσουν άμεσα λύση προσθέτοντας ότι φέτος αναμένεται να είναι αυξημένο το τουριστικό ρεύμα στην Κνωσό και στην Κρήτη. Παράλληλα υπενθύμισαν ότι οι επισκέπτες στην Κνωσό έφτασαν πέρυσι τις 800.000.
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ,ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ

Αρχειοθήκη ιστολογίου