Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Το σπήλαιο της Krubera Σπήλαιο (ή σπήλαιο Voronya), το βαθύτερο γνωστό σπήλαιο στη Γη

Το σπήλαιο της  Krubera Σπήλαιο (ή σπήλαιο Voronya) είναι το βαθύτερο γνωστό σπήλαιο στη Γη, το οποίο βρίσκεται στην οροσειρά Arabika Massif του δυτικού Καυκάσου, κοντά στην πόλη Gagra της Αμπχαζίας. Το βάθος του φτάνει τα 2.191 μέτρα και πολλές αποστολές προσπάθησαν να… καταδυθούν στα έγκατα της Γης προκειμένου να εξερευνήσουν την απόκοσμη ομορφιά του. Το 2001 ήταν η πρώτη φορά που μια ουκρανική αποστολή σπηλαιολόγων κατέβηκε μέχρι τα 1.710 μέτρα βάθος, τραβώντας  τις πρώτες φωτογραφίες από το εσωτερικό του.
perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!
Το 2007 ο ορειβάτης Gennadiiy Samokhin κατάφερε να φτάσει στο… τέρμα, απαθανατίζοντας τα περισσότερα από τα σημεία του σπηλαίου και δίνοντας τη δυνατότητα στους θεατές να θαυμάσουν την εκπληκτική ομορφιά του. Οι εικόνες κόβουν την ανάσα και ανεβάζουν την εδρεναλίνη στα ύψη, ενώολόκληρη η περιοχή αποτελεί ένα από τα πιο hot τουριστικά σημεία της χώρας, αλλά και ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα από επιστημονική άποψη.
perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!

perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!
perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!
perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!
perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!
perierga.gr - Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!
perierga.gr

May 30, 1431: Joan of Arc martyred


At Rouen in English-controlled Normandy, Joan of Arc, the peasant girl who became the savior of France, is burned at the stake for heresy.
Joan was born in 1412, the daughter of a tenant farmer at Domremy, on the borders of the duchies of Bar and Lorraine. In 1415, the Hundred Years War between England and France entered a crucial phase when the young King Henry V of England invaded France and won a series of decisive victories against the forces of King Charles VI. By the time of Henry's death in August 1422, the English and their French-Burgundian allies controlled Aquitaine and most of northern France, including Paris. Charles VI, long incapacitated, died one month later, and his son, Charles, regent from 1418, prepared to take the throne. However, Reims, the traditional city of French coronation, was held by the Anglo-Burgundians, and the Dauphin (heir apparent to the French throne) remained uncrowned. Meanwhile, King Henry VI of England, the infant son of Henry V and Catherine of Valois, the daughter of Charles VI, was proclaimed king of France by the English.
Joan's village of Domremy lay on the frontier between the France of the Dauphin and that of the Anglo-Burgundians. In the midst of this unstable environment, Joan began hearing "voices" of three Christian saints—St. Michael, St. Catherine, and St. Margaret. When she was about 16, these voices exhorted her to aid the Dauphin in capturing Reims and therefore the French throne. In May 1428, she traveled to Vaucouleurs, a stronghold of the Dauphin, and told the captain of the garrison of her visions. Disbelieving the young peasant girl, he sent her home. In January 1429, she returned, and the captain, impressed by her piety and determination, agreed to allow her passage to the Dauphin at Chinon.
Dressed in men's clothes and accompanied by six soldiers, she reached the Dauphin's castle at Chinon in February 1429 and was granted an audience. Charles hid himself among his courtiers, but Joan immediately picked him out and informed him of her divine mission. For several weeks, Charles had Joan questioned by theologians at Poitiers, who concluded that, given his desperate straits, the Dauphin would be well-advised to make use of this strange and charismatic girl.
Charles furnished her with a small army, and on April 27, 1429, she set out for Orleans, besieged by the English since October 1428. On April 29, as a French sortie distracted the English troops on the west side of Orleans, Joan entered unopposed by its eastern gate. She brought greatly needed supplies and reinforcements and inspired the French to a passionate resistance. She personally led the charge in several battles and on May 7 was struck by an arrow. After quickly dressing her wound, she returned to the fight, and the French won the day. On May 8, the English retreated from Orleans.
During the next five weeks, Joan and the French commanders led the French into a string of stunning victories over the English. On July 16, the royal army reached Reims, which opened its gates to Joan and the Dauphin. The next day, Charles VII was crowned king of France, with Joan standing nearby holding up her standard: an image of Christ in judgment. After the ceremony, she knelt before Charles, joyously calling him king for the first time.
On September 8, the king and Joan attacked Paris. During the battle, Joan carried her standard up to the earthworks and called on the Parisians to surrender the city to the king of France. She was wounded but continued to rally the king's troops until Charles ordered an end to the unsuccessful siege. That year, she led several more small campaigns, capturing the town of Saint-Pierre-le-Moitier. In December, Charles ennobled Joan, her parents, and her brothers.
In May 1430, the Burgundians laid siege to Compiegne, and Joan stole into the town under the cover of darkness to aid in its defense. On May 23, while leading a sortie against the Burgundians, she was captured. The Burgundians sold her to the English, and in March 1431 she went on trial before ecclesiastical authorities in Rouen on charges of heresy. Her most serious crime, according to the tribunal, was her rejection of church authority in favor of direct inspiration from God. After refusing to submit to the church, her sentence was read on May 24: She was to be turned over to secular authorities and executed. Reacting with horror to the pronouncement, Joan agreed to recant and was condemned instead to perpetual imprisonment.
Ordered to put on women's clothes, she obeyed, but a few days later the judges went to her cell and found her dressed again in male attire. Questioned, she told them that St. Catherine and St. Margaret had reproached her for giving in to the church against their will. She was found to be a relapsed heretic and on May 29 ordered handed over to secular officials. On May 30, Joan, 19 years old, was burned at the stake at the Place du Vieux-Marche in Rouen. Before the pyre was lit, she instructed a priest to hold high a crucifix for her to see and to shout out prayers loud enough to be heard above the roar of the flames.
As a source of military inspiration, Joan of Arc helped turn the Hundred Years War firmly in France's favor. By 1453, Charles VII had reconquered all of France except for Calais, which the English relinquished in 1558. In 1920, Joan of Arc, one of the great heroes of French history, was recognized as a Christian saint by the Roman Catholic Church. Her feast day is May 30.
History

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Φωτογραφίες από τον προιστορικό κόσμο

Μία ιστορία θαυμάσια που σε κάνει να ταξιδεύεις στο παρελθόν, σε διαφορετικά χρονικά σημεία του   και που παρουσιάζεται μπροστά σου, στο τώρα.





 
 













 
12 Σεπτεμβρίου 1940. Ένα ζεστό απόγευμα στη νοτιοδυτική Γαλλία. Δύο παιδιά είχαν βγει για κυνήγι λαγού με το σκύλο τους. Σε μια κορυφογραμμή με πολύ πυκνή βλάστηση το σκυλί έχει εντοπίσει ένα λαγό τον κυνηγά και για να σωθεί μπαίνει σε μια τρύπα στο έδαφος. Τα αγόρια σκάβουν διευρύνοντας την τρύπα, αφαιρώντας μικρούς βράχους ώστε να μπορούν να ακολουθήσουν το κυνηγόσκυλό τους που έχει μπει στην τρύπα.  Αφού μπαίνουν τα παιδιά βρίσκονται σε έναν άλλο κόσμο, σε έναν κόσμο που είχε ζήσει πολλά χρόνια πριν.

Οι δύο νέοι ανακαλύπτουν ένα θησαυρό της προϊστορίας. Πολλές σπηλιές, που σήμερα είναι γνωστές ως Lascaux, που οι βράχοι τους καλύπτονταν από τοιχογραφίες που χρονολογήθηκαν 20.000 χρόνια πριν.

Το 1947 ο φωτογράφος Ralph Mors για λογαριασμό του περιοδικού Life πηγαίνει στο Lascaux και πρώτος φωτογραφίζει το χώρο με τις τοιχογραφίες, ώστε να τις γνωρίσει το κοινό.

Το 1996 ο Ralph Mors, διηγείται το, πως πήγε στις σπηλιές για να τις φωτογραφίσει.

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το περιοδικό Life άνοιξε γραφείο στη Γαλλία. Κάποια μέρα ενημερωθήκαμε από τη Νέα Υόρκη ότι στη Γαλλία κάποιοι άνθρωποι αναφέρουν για μια προϊστορική σπηλιά. Μετά από έρευνα που κάναμε διαπιστώσαμε ότι σπήλαιο που ανακαλύφθηκε παλιά δεν έχει  φωτογραφηθεί ποτέ.

Σχεδόν κάνεις δεν είχε πάει σε αυτές τις σπηλιές και μόνο κάποια παιδιά για παιχνίδι κατέβαιναν σε αυτές. Για να φωτογραφίσουμε το εσωτερικό έπρεπε να βρούμε γεννήτριες για τα φώτα-φλας και με πολύ δυσκολία βρέθηκαν.

Όπως αναφέρει ο Ralph Mors όταν φτάσαμε εκεί και είδαμε τα έργα ζωγραφικής μείναμε έκπληκτοι. Εντυπωσιασμένος ήμουν με τα χρώματα που ήταν τόσο ζωντανά, που νόμιζες ότι ζωγραφίστηκαν μόλις την προηγούμενη μέρα. Οι τοιχογραφίες ήταν και πολύ μεγάλες.

Το 1948 μετά τις φωτογραφίες του Ralph Mors που έγιναν γνωστές στον κόσμο, το   σπήλαιο άνοιξε για το κοινό, αλλά 15 χρόνια αργότερα το 1963, διαπιστώνοντας οι επιστήμονες ότι διοξείδιο του άνθρακα και άλλα σωματίδια που δημιουργούταν από τους ανθρώπους το σπήλαιο έκλεισε.

Σήμερα πολύ λίγοι άνθρωποι επισκέπτονται το σπήλαιο και για λίγες μέρες του χρόνου.

Λαϊκισμός / του Δημήτρη Αγγελή


Το πανεπιστήμιο του Πρίνστον  διοργάνωσε στις 17-18 Φεβρουαρίου 2012 ένα σεμινάριο για τον λαϊκισμό, υπό την εποπτεία του καθηγητήΓιαν Βέρνερ Μίλερ (Jan-Werner Müller). Επειδή υπήρξε το φαινόμενο που κατ' εξοχήν κυριάρχησε στιςδ'υο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις , σταχυολογούμε μέ κάποια δόση αυθαιρεσίας ορισμένα συμπεράσματα από τιςεισηγήσεις του σεμιναρίου , μέρος των οποίων δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "λέτρας λίμπρες".

  1. Ο λαϊκισμός δεν έχει χρώμα: διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα από τον  Hugo Chávez ως το αμερικανικό "κόμμα του τσαγιού" , χαρακτηρίζεται από σωτηριολογική ρητορική, προτείνει «διακυβεύματα» και καλεί συμβολικά τον δημόσιο χώρο στα όπλα για την αντιμετώπιση ενός «θανάσιμου», εσωτερικού ή εξωτερικού, εχθρού.
  2. Δεν υπάρχει λαϊκισμός «από τα κάτω». Ο λαϊκισμός ξεκινά πάντοτε από τις πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες παρουσιάζουν με χονδροειδή και απλουστευτικό τρόπο τις διαφορές μεταξύ των αντιπάλων στρατοπέδων, θέτοντας από τη μια μεριά τον «απλό λαό» κι από την άλλη τη «διεφθαρμένη ελίτ», η οποία και φέρει αποκλειστικά την ευθύνη για ό,τι κακό συμβαίνει στη χώρα. Εννοείται πως ο λαϊκιστής ηγέτης εκφράζει πάντα τη vox populi.
  3. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ερώτημα που θέτει ο Cas Mudde αν ο λαϊκισμός αποτελεί ένα στρατήγημα, μια τεχνική σαγήνευσης των μαζών ή αν ο λαϊκιστής πιστεύει πραγματικά αυτά που λέει. Ανάλογο ενδιαφέρον έχει η σχέση του με τη δημοκρατία: ενώ οι Ευρωπαίοι μελετητές κατά κανόνα θεωρούν τον λαϊκισμό αντιδημοκρατικό φαινόμενο -και το ερμηνεύουν με όρους ψυχολογικούς ως ένδειξη παθολογίας του πολιτεύματος- στις ΗΠΑ θεωρείται γέννημα του πολιτεύματος, μια όψη του καθ' υπερβολήν. Γι' αυτό, άλλωστε, πολλοί πιστεύουν ότι ο λαϊκισμός είναι γνώρισμα καθαρά της νεωτερικότητας και δεν ταυτίζεται με την κυρίαρχη στην αρχαία Αθήνα δημαγωγία –Enrique Krauz), κας Μούντε, John P. Mccormick- γιατί στη δεύτερη η άμεση συμμετοχή στις διαδικασίες και η εύκολη πρόσβαση στην εξουσία δεν ευνοούσε την ανεδαφική κι ανορθολογική προσφορά μαγικών συνταγών και εύκολων, μες στην προχειρότητά τους, λύσεων που χαρακτηρίζουν τη σημερινή του άποψη.
  4. Ο λαϊκισμός συνδέεται επίσης με την επιστροφή στο προσκήνιο του πειρασμού του αυταρχισμού, ο οποίος εμφανίζεται εξίσου ισχυρός στα ακροδεξιά και τα ακροαριστερά κόμματα, οδηγώντας στη διατύπωση απόλυτων θέσεων και καταργώντας ουσιαστικά τον δημόσιο διάλογο. Ο σύγχρονος λαϊκισμός τρέφεται από τα αδιέξοδα της κρίσης, προϋποθέτει τους «αγανακτισμένους», βασίζεται στη λήθη: οι νεότεροι ψηφοφόροι, που κατεξοχήν στρέφονται σε λύσεις ριζοσπαστικές, δεν έχουν ζήσει ούτε τον ναζισμό ούτε τον σταλινισμό Guy Sorman. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει κάτι χειρότερο: ότι επιλέγουμε τη δημοκρατία μόνο για τη διοικητική αποτελεσματικότητά της (εργαλειακή αντιμετώπιση) κι όχι επειδή πιστεύουμε αληθινά στις αρετές της.

Χρήσιμο υλικό για σκέψη και προβληματισμό...




Ο Δμήτρης Αγγελής είναι θεολόγος και δρ. φιλοσοφίας, διευθυντής του «φρέατος»
ppol.gr 

 

 

"Σε αυτήν τη φουρτούνα, η Ευρώπη διαθέτει μόνο μια σωσίβια λέμβο: τον πολιτισμό της" / της Τζούλια Κρίστεβα


Κατανοώ τον ευρωσκεπτικισμό! Όταν δεν φοβίζει, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) απογοητεύει. Η οικονομική κρίση πλήττει περισσότερο τους πιο αδύναμους. Έχω πολλούς Έλληνες φοιτητές και φίλους που μοιράζονται μαζί μου τις αγωνίες τους.

 

Κι όμως, εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν υπάρχει καλύτερη λύση από την ΕΕ. Οι εναλλακτικές προτάσεις των άκρων, της δεξιάς και της αριστεράς, οδηγούν σε απαράδεκτη παρακμή -οικονομική, πολιτιστική και προσωπική. Προσωπικά δεν απεχθάνομαι ούτε καν τους διαβόητους «γραφειοκράτες των Βρυξελλών». Έχω τις ενστάσεις μου, τις ανυπομονησίες μου, καμιά φορά τους θυμούς μου, που με οδηγούν όμως στην αναζήτηση λύσεων.

 

Στην φουρτούνα που διανύει, η Ευρώπη διαθέτει μια σωσίβια λέμβο: τον πολιτισμό της. Κι ένα από τα πλεονεκτήματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, είναι ο τρόπος που νοηματοδοτεί την έννοια της ταυτότητας. Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, μιλούμε συχνά για πολιτιστική ποικιλομορφία, αλλά στην πράξη προτάσσουμε όλοι την δική μας ταυτότητα, αντιπαραθέτοντάς την σε εκείνη των άλλων: είμαι «γκέι», «εβραίος», «Γερμανός», «χριστιανός», «'Αραβας», «γυναίκα». Οι πάντες λατρεύουμε την ταυτότητά μας.

 

Μόνο στον ευρωπαϊκό χώρο η ταυτότητα δεν είναι αντικείμενο λατρείας, αλλά διερώτησης. Ποιος είμαι, εφόσον υπάρχει ο άλλος; Τι μπορώ να κάνω εις επήκοον των άλλων; Αυτά τα ερωτήματα ριζώνουν στον ελληνικό, τον εβραϊκό και το χριστιανικό πολιτισμό.

  • Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την πλατωνική φιλοσοφία, οι ιδέες και οι αξίες προκύπτουν από έναν αέναο διάλογο.
  • Στον ιουδαϊσμό, ο Θεός παρουσιάζεται στον Μωυσή λέγοντας "Εγώ ειμί ο ών" . Δεν αυτοπροσδιορίζεται με έναν κλειστό τρόπο, αλλά με ένα ερώτημα ανοικτό σε άπειρες απαντήσεις.
  • Όσο για την χριστιανική ταυτότητα, εμφανίζεται σαν ένα ταξίδι, ένα αδιάκοπο προσκύνημα προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Σκεφτείτε αυτή τη φράση του Αυγουστίνου: «in via, in patria» («μόνη μας πατρίδα το ταξίδι»). Και στην πρόσκληση στην αγάπη, ως έγνοια, φροντίδα, βοήθεια στους άλλους.

Στοιχηματίζω πως αυτή η οπτική επιβίωσε από τους ιεροεξεταστές, τα πογκρόμ, την αποικιοκρατία, την θρησκοληψία. Η εκκοσμίκευση, που αποστασιοποιείται από αυτήν, οφείλει να την αναγνωρίζει, να την ρωτά και να την εμβαθύνει. Εξάλλου είναι ακριβώς διότι διερωτόμαστε περισσότερο από τους άλλους για τα ρατσιστικά, ξενόφοβα και αντισημιτικά μας εγκλήματα που έχουμε μια πιθανότητα να αντεπεξέρθουμε στα αδιέξοδα του πολυπολιτισμού και στις παρεκβάσεις του γκανγκστερικού φονταμενταλισμού, που απειλούν τη δημοκρατία. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, άλλο μοντέλο για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης, πέραν αυτής της οπτικής της ταυτότητας και των αξιών ως ατέρμονης αναζήτησης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συνηγορώ υπέρ της συνειδητής προσέγγισης του χριστιανικού ουμανισμού με τον σύγχρονο ουμανισμό, που προήρθε από τον πρώτο με όλες τις ρήξεις και τις επανιδρύσεις του. Και δεν παραλείπω το μπόλι του Ισλάμ, του οποίου την πολυπλοκότητα εξακολουθούμε να αγνοούμε σε μεγάλο βαθμό.

 

Είμαστε ικανοί να τιθασεύσουμε και να σταθεροποιήσουμε αυτόν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό; Μου φαίνεται πως οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι δεν κινητοποιούνται επαρκώς υπέρ της Ευρώπης. Ξέραμε τι να κάνουμε για διάφορες εξωτερικές υποθέσεις: το Βιετνάμ, την Παλαιστίνη... Αλλά δεν ασχολούμαστε αρκετά με την ανάλυση και την επαναθεμελίωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ίδρυση μιας «ακαδημίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού», στην οποία θα συμμετείχαν Ευρωπαίοι διανοούμενοι, θα μπορούσε να εξετάσει ορισμένα ερωτήματα: «υπάρχει ευρωπαϊκός πολιτισμός;· ποιες είναι οι παραδοσιακές του συνιστώσες;· ποιες οι μεταμορφώσεις του;»

 

Να αναπτύξουμε επίσης τις υιοθεσίες, τις διδυμοποιήσεις, την πολυγλωσσία που συνεχίζει να μην υποστηρίζεται αρκετά! Θα χρειαστεί να ξεκινήσουμε από τα παιδιά δημιουργώντας στα νηπιαγωγεία πολύγλωσσες τάξεις, φορείς ενός ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Στον εκδοτικό χώρο θα μπορούσαμε να δούμε την δημιουργία ενός «βραβείου ευρωπαϊκού βιβλίου», που θα μεταφραζόταν σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Ίσως να κάναμε το ίδιο με τις κινηματογραφικές ταινίες; Τις εκθέσεις; Θα ήταν κι αυτός ένας τρόπος να προβάλλουμε την ευρωπαϊκή μοναδική ταυτότητα, που απαρτίζεται από διαφοροποιήσεις και διερωτήσεις.

 

Μια μεγάλη αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη: γεννιέται ο Ευρωπαίος πολίτης, με καλειδοσκοπική νοοτροπία. Τον διακρίνω στους πολύγλωσσους φοιτητές, που ζουν κι εργάζονται στη μια χώρα μετά την άλλη... Η προσπάθεια έκφρασης σε πολλές γλώσσες δεν παράγει μόνο ένα νέο είδος ανθρωπότητας, ικανό και υπερ-διασυνδεδεμένο. Νιώθω επίσης τις ευαισθησίες και τις αγωνίες του. Η γλωσσική ικανότητα και η κινητικότητα παράγουν προσωπικότητες ευέλικτες, ανοικτές και δημιουργικές: ένα διακριτό χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας, που δεν βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Κίνα. Φοβάμαι πως δεν το συνειδητοποιούμε αρκετά αυτό, ούτε είμαστε αρκετά περήφανοι, ώστε να υποδεχτούμε και να προωθήσουμε την αυθεντικότητά του και τις υποσχέσεις του, φορείς ασύγκριτης ιστορίας και απίστευτων ελπίδων.




Η Julia Kristeva  είναι ψυχαναλυτής και συγγραφέας
ppol.gr

Μεσαιωνική τέχνη από τη Σερβία



Επιδιώκοντας να αναδείξει τα κοινά πολιτισμικά στοιχεία του μεσαιωνικού πολιτισμού της Σερβίας και της Ελλάδας, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας φιλοξενεί από χθες μια σημαντική έκθεση για τη «Μεσαιωνική τέχνη της Σερβίας», που διοργανώνεται σε συνεργασία με το Εθνικό Μουσείο Βελιγραδίου.
Σε αυτήν εκτίθενται για πρώτη φορά στην Ελλάδα αντίγραφα τοιχογραφιών από σημαντικά σερβικά μνημεία, όπως είναι οι μονές Σοποτσάνη, Γκρατσάνιτσα, Στουντένιτσα κ.ά., καθώς και αμφιπρόσωπες εικόνες, βημόθυρα και αντικείμενα μικροτεχνίας από τον 11ο έως τον 14ο αιώνα, μερικά από τα οποία βγαίνουν για πρώτη φορά εκτός των συνόρων της Σερβίας.
Κατά τη χθεσινή παρουσίαση της έκθεσης, στην οποία παραβρέθηκε και ο υπουργός Πολιτισμού και Πληροφόρησης της Σερβίας Μπράτισλαβ Πέτκοβιτς, ο οποίος σημείωσε πως με αυτήν "συνδέεται ο πολιτισμός και η τέχνη των δύο χωρών", η γ.γ. Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη τόνισε τον "συμπληρωματικό ρόλο της βυζαντινής τέχνης των δύο χωρών στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού", ενώ δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει ότι με τον τρόπο αυτό εγκαινιάζεται μια νέα σημαντική συνεργασία.
Από τη μεριά της, η διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Βελιγραδίου Μπογιάνα Μπρέσκοβιτς είπε πως τα 55 συνολικά εκθέματα αποτυπώνουν τις κυρίαρχες τάσεις της τέχνης της εποχής, που αποτελεί μια σημαντική περίοδο του σερβικού πολιτισμού. Ανακοίνωσε παράλληλα πως την επόμενη χρονιά θα παρουσιαστεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης έκθεση για τη βυζαντινή τέχνη της περιοχής του Κάλε, στη νότια Σερβία. Τέλος, πρότεινε τη διεύρυνση της στενής συνεργασίας με το ΒΧΜ, με αντικείμενο την τέχνη της μεταβυζαντινής περιόδου.
Μια ιδέα που η διευθύντρια του ΒΧΜ Αναστασία Λαζαρίδου χαρακτήρισε "εξαιρετική", καθώς "οι συνεργασίες υποστηρίζουν το κοινό μας μέλλον", όπως είπε. Χαρακτήρισε τα εκθέματα σημαντικά, καθώς αναδεικνύουν τις απαρχές του σερβικού κράτους, αλλά και τις στενές του σχέσεις με το Βυζάντιο και με τη Δύση.
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τις πληγές που άφησαν οι ΝΑΤΟϊκοί βομβαρδισμοί στα ιστορικά μνημεία της χώρας, ο Σέρβος υπουργός τόνισε ότι χάρη στην UNESCO που έχει υιοθετήσει τέσσερα μοναστηριακά σύνολα, αλλά και τη βοήθεια της Ε.Ε., οι πληγές αυτές μπορούν να κλείσουν.
Η έκθεση «Μεσαιωνική τέχνη της Σερβίας», που φιλοξενείται στο Μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας εγκαινιάστηκε χθες το βράδυ από τους υπουργούς Πολιτισμού Μπ. Πέτκοβιτς και Κ. Τζαβάρα και θα διαρκέσει μέχρι τις 18 Αυγούστου.
ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ,ΚΟΥΚΟΥΡΙΩΤΗΣ Σ.

Γερμανία: Μας επιστρέφει 8000 θραύσματα αγγείων νεολιθικής εποχής

Προέρχονται από παράνομη ανασκαφή που έγινε το 1941 κοντά στο Βελεστίνο

Περί τα 8.000 θραύσματα αγγείων της νεολιθικής εποχής θα επιστρέψει στην Ελλάδα το μουσείο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Pfahlbaumeseum, σύμφωνα με έγγραφο του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα το οποίο διαβιβάστηκε στη Βουλή και όπως είχε δημοσιεύσει σε σχετικό ρεπορτάζ το Βήμα της Κυριακής στις 19-5-2013.
Πρόκειται για 8.000 κομμάτια από αγγεία της νεολιθικής εποχής τα οποία προέρχονται από παράνομη ανασκαφή που έγινε το 1941 σε περιοχή κοντά στο Βελεστίνο και τα εξήγαγε αρχαιολόγος παρανόμως στη Γερμανία.
Από το 2010 η Διεύθυνση Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών είχε ενημερωθεί από τον επιστημονικό υπεύθυνο του Pfahlbaumeseum της Γερμανίας ότι στο μουσείο φυλάσσονται αρχαιότητες προερχόμενες από παράνομη ανασκαφή νεολιθικού οικισμού στη Θεσσαλία, η οποία διεξήχθη κατά τη διάρκεια της Κατοχής από τους Γερμανούς.
Η Διεύθυνση επικοινώνησε άμεσα με το εν λόγω μουσείο από το οποίο έλαβε διαβεβαιώσεις ότι τα αρχαία θα επαναπατριστούν. Ακολούθησε σειρά διαπραγματεύσεων και αλληλογραφία. Τις συνεννοήσεις του υπουργείου Πολιτισμού με το γερμανικό μουσείο επικουρούσε ο έλληνας πρόξενος στη Στουτγάρδη.
Μέσα στα επόμενα 24ωρα το υπουργείο Πολιτισμού αναμένεται να αποστείλει έγγραφο στο Pfahlbaumeseum προκειμένου να διευκρινιστούν όλες οι λεπτομέρειες για τη διαδικασία παράδοσης και παραλαβής των αρχαιοτήτων στην Ελλάδα.
Την ίδια ώρα σύμφωνα με εντολή του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα προς τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων συγκεντρώνονται και όλα τα στοιχεία που αφορούν σε πολιτιστικά αγαθά και αρχαιολογικούς θησαυρούς που εκλάπησαν την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής.
Ειδικότερα, η Διεύθυνση Αρχαιοτήτων απευθύνθηκε στις Περιφερειακές και Ειδικές Περιφερειακές Υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού και ζήτησε να προχωρήσουν τις έρευνες στη βάση των καταγραφών ελλήνων και ξένων επιστημόνων για θησαυρούς που εκλάπησαν την περίοδο της κατοχής.
Το υπουργείο Εξωτερικών
Αλλά και το υπουργείο Εξωτερικών, σε έγγραφη απάντησή του προς τον βουλευτή της ΝΔ Λευτέρη Αυγενάκη, ξεκαθαρίζει ότι το ζήτημα της επιστροφής των ελληνικών πολιτιστικών αγαθών που εξήχθησαν παρανόμως από τη χώρα μας, εντάσσεται στο ευρύτερο θέμα των αξιώσεων της Ελλάδας κατά της Γερμανίας για τις παραβιάσεις του δικαίου του πολέμου στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Υπογραφή διμερών συμβάσεων
Γενικότερα πάντως, το υπουργείο Πολιτισμού συνεργάζεται με το υπουργείο Εξωτερικών για την προώθηση ενός δικτύου συνεργασίας με πολλές χώρες μέσω της υπογραφής διμερών συμφωνιών για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών και την πρόληψη της παράνομης διακίνησης τους. Η Ελλάδα έχει ήδη υπογράψει Πρωτόκολλα Συνεργασίας με την Ελβετία, την Κίνα, τις ΗΠΑ και πολύ πρόσφατα, στις 4.3.2013, και με την Τουρκία. Σε εξέλιξη βρίσκονται διαπραγματεύσεις για την υπογραφή αντίστοιχων συμφωνιών με άλλα κράτη.
Για τα παραπάνω ενημερώθηκε εγγράφως πρόσφατα η Βουλή από τον υπουργό Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα με αφορμή ερώτηση που κατατέθηκε από τον ανεξάρτητο βουλευτή Γιώργο Κασαπίδη και τον βουλευτή της ΝΔ Λάζαρο Τζαβδαρίδη για τη διεκδίκηση κλεμμένων αρχαιοτήτων και άλλων θησαυρών που φυλάσσονται σε μουσεία του εξωτερικού.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Σαν σήμερα οι Ελληνίδες αποκτούν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι

Στις 28 Μαΐου 1952 ο νόμος 2159, κατοχυρώνει το δικαίωμα της γυναίκας όχι μόνο να εκλέγει, αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Παρόλα αυτά, οι Ελληνίδες δεν μπορούν να ψηφίσουν στις εκλογές του Νοέμβρη που ακολουθεί, αφού δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Στις επαναληπτικές εκλογές, ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, εκλέγεται στη Θεσσαλονίκη πρώτη γυναίκα βουλευτής στην ιστορία της Ελλάδας, η Ελένη Σκούρα.
Το 1844 πραγματοποιείται η Α΄ Εθνοσυνέλευση και ψηφίζεται το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο ορίζει στο άρθρο 3 ότι « οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου», ξεχνώντας παντελώς να αναφέρει τον υπόλοιπο πληθυσμό, ήτοι τις Ελληνίδες, οι οποίες είχαν μάλιστα προσφέρει ουκ ολίγα στον πόλεμο για την ανεξαρτησία από τον οθωμανικό ζυγό. Έτσι, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘20 θεωρούνταν δεδομένο ότι μόνον οι άνδρες είχαν δικαίωμα να μετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, ενώ η γυναικεία ψήφος θεωρείτο «πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».
Το 1921 ο πρωθυπουργός Γούναρης επαναφέρει στη Βουλή την πρόταση για ψήφο των γυναικών αλλά προκαλούνται βίαιες αντιδράσεις από πολλούς πολέμιους της ιδέας. Η πρόταση επιστρέφει εκ νέου το 1924 και μετά από ακόμα πέντε χρόνια διαμάχης, υπερψηφίζεται και με Προεδρικό Διάταγμα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1930, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα (μόνο) του εκλέγειν για τις Ελληνίδες.
Δεν έλειπαν ωστόσο οι περιορισμοί, αφού το δικαίωμα ψήφου ίσχυε μόνο για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές και αφορούσε μόνο στις εγγράμματες γυναίκες, που είχαν συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας τους. Έτσι, για πρώτη φορά οι γυναίκες ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. ΟΙ προκαταλήψεις, η μη εγγραφή στους καταλόγους και ο μεγάλος αριθμός αναλφάβητων γυναικών έχει ως αποτέλεσμα να ψηφίσουν μόλις 240 – 480 κυρίες.
Η Ελληνική Βουλή ψηφίζει το νόμο 2159 στις 28 Μαΐου 1952 ο οποίος παραχωρεί ίσα πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες. Ωστόσο δεν ασκείται το δικαίωμα στις προσεχείς εκλογές του Νοεμβρίου αφού δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Λίγους μήνες αργότερα, όμως, σε επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Πρόκειται για την Ελένη Σκούρα, του Ελληνικού Συναγερμού, η οποία μαζί με την Βιργινία Ζάννα, του Κόμματος Φιλελευθέρων, υπήρξαν οι πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα.
Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου 1956, οπότε η Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ και η Βάσω Θανασέκου της Δημοκρατικής Ένωσης κέρδισαν την είσοδό τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Μάλιστα η Λίνα Τσαλδάρη έγινε και η πρώτη γυναίκα υπουργός, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Καραμανλή. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια χρονιά εξελέγη και η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα στην Κέρκυρα. Πρέπει να περάσουν ακόμα δυο δεκαετίες, ώσπου το Σύνταγμα του 1975 να ορίσει επιτέλους ότι «οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι».
Η Εφημερίδα Κυριών και η Καλλιρόη Παρρέν Στον αγώνα για τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά πράγματα της χώρας, πρωτοστάτησε το φεμινιστικό κίνημα, με πιο σημαντική φωνή έκφρασης των διεκδικήσεων αυτήν της Καλλιρρόης Παρρέν, το γένος Σιγανού. Πρόκειται για την πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που δημοσιογράφησε και εξέδιδε από το 1887 και για 31 χρόνια την «Εφημερίδα των Κυριών». Η Εφημερίδα των Κυριών διατύπωνε από τον 19ο αι. το θαρραλέο σύνθημα «Ψήφος στη Γυναίκα» παρά τα ειρωνικά, υβριστικά, και απειλητικά σχόλια εναντίον της «αναρχικής» Καλλιρρόης Παρρέν από τον Τύπο της εποχής.
Η Καλλιρόη Παρρέν, αγωνίστηκε κατά της αμάθειας και των προλήψεων, εκφράζοντας έναν υγιή φεμινισμό που ζητούσε ισοτιμία των δύο φύλων και όχι αναστροφή ρόλων. Με την βοήθεια όμως κάποιων λιγοστών υποστηρικτών της, μεταξύ των οποίων και οι Κωστής Παλαμάς και Γρηγόρης Ξενόπουλος, η Παρρέν κατόρθωσε να επιβάλει τον διεκδικητικό λόγο της και να συνεχίσει τον αγώνα της για 31 συνεχή χρόνια, διακόπτοντας μόνον όταν το 1918 εξορίστηκε για περίπου 10 μήνες στην Ύδρα λόγω των πολιτικών της φρονημάτων.
Η Καλλιρόη Παρρέν, στην οποία ο Παλαμάς είχε αφιερώσει και ένα ποίημά του («Χαίρε γυναίκα της Αθήνας, Μαρία, Ελένη, Εύα. Να η ώρα σου. Τα ωραία σου φτερά δοκίμασε και ανέβα και καθώς είσαι ανάλαφρη και πια δεν είσαι σκλάβα προς τη μελλούμενη άγια γη πρωτύτερα εσύ τράβα και ετοίμασε τη νέα ζωή, μιας νέας χαράς υφάντρα και ύστερα αγκάλιασε, ύψωσε και φέρε εκεί τον άντρα…») εκπροσώπησε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα την Ελλάδα σε διεθνή Συνέδρια Γυναικών στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Σικάγο (1888, 1889, 1893, 1896, 1900).
Η Καλλιρόη Παρρέν, παρόλο που πέτυχε να πείσει τον πρωθυπουργό Δ. Γούναρη να τοποθετηθεί προσωπικά υπέρ την χορήγησης ψήφου στις γυναίκες, δεν πρόλαβε να δει την χορήγηση των ίσων εκλογικών δικαιωμάτων αφού πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 16 Ιανουαρίου 1940 στην Αθήνα. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο 1ο Νεκροταφείο, όπου πέντε δεκαετίες αργότερα, στις 6 Ιουνίου 1992, έγιναν τα αποκαλυπτήρια προτομής της από τον Δήμο Αθηναίων.
TVXS.GR

Εγκαινιάζεται η έκθεση «Σφραγίζοντας την Ιστορία. Θησαυροί από τα Ελληνικά Μουσεία»

Στο Regional Archaeological Museum στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας θα εγκαινιαστεί μεθαύριο Πέμπτη, 30 Μαΐου (19.00μμ), η περιοδική έκθεση:«Σφραγίζοντας την Ιστορία. Θησαυροί από τα Ελληνικά Μουσεία - Leaving a Mark on History. Treasures from Greek Museums».
Η έκθεση στη Φιλιππούπολη συνδιοργανώνεται από το Νομισματικό Μουσείο και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και θα διαρκέσει έως τις 30 Οκτωβρίου του 2013, ενώ στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σόφιας, όπου θα παραμείνει ως τις 15 Φεβρουαρίου 2014.

Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την ελληνική πρεσβεία στη Σόφια και το γενικό προξενείο της Ελλάδας στη Φιλιππούπολη. Για πρώτη φορά εκτίθενται στη Βουλγαρία 195 μοναδικά έργα της αρχαιότητας. Σκοπός της έκθεσης είναι να παρουσιασθούν σπάνια και όλως ιδιαίτερα και μοναδικά αντικείμενα, που «σφραγίζουν» την ιστορία, είτε ως πορτραίτα των πρωταγωνιστών της ιστορίας είτε ως απευθείας ιστορική πηγή για μείζονα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα είτε τέλος, ως πανανθρώπινες κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές έννοιες και αξίες.
Στην έκθεση εκτός από τις συλλογές του Νομισματικού και του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, παρουσιάζονται και έργα από το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, τα Μουσεία του Κεραμεικού, της Αρχαίας Αγοράς, των Δελφών, της Θήβας, της Λαμίας, του 'Αργους, καθώς και από τις Αρχαιολογικές Συλλογές Ελάτειας και Διστόμου.
Η μελέτη, η οργάνωση, καθώς και η επιστημονική - μουσειολογική επιμέλεια της έκθεσης αποτελεί καρπό αποκλειστικά των Ελλήνων συνδιοργανωτών. Η βουλγαρική πλευρά συμμετέχει συμβολικά με ένα έκθεμα αρχαίας ελληνικής τέχνης, μία αττική ερυθρόμορφη πελίκη, που χρονολογείται περί το 440-430 π.Χ.
Την επιστημονική επιμέλεια και το γενικό συντονισμό της έκθεσης έχει ο Διευθυντής του Νομισματικού Μουσείου και αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Δρ Γεώργιος Κακαβάς με τη συνδρομή επιστημονικού προσωπικού των δύο Μουσείων.
express.gr

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ:Κωνσταντίνος Μάνος A Greek portfolio50 χρόνια μετά

Το Μουσείο Μπενάκη αποτίοντας τιμή στο σπουδαίο έλληνα καλλιτέχνη της διασποράς Κωνσταντίνο Μάνο, παρουσιάζει μια έκθεση-αφιέρωμα στη γνωστή φωτογραφική σειρά A Greek Portfolio του, έως 25/08/2013.

Με τις μαγικές του εικόνες ο Μάνος μας καλεί συνοδοιπόρους στα απομακρυσμένα χωριά και νησιά της Ελλάδας του ’60 όπου άνθρωποι φτωχοί και αγέρωχοι, μέσα σ’ ένα σκηνικό αγροτικής απλότητας και γαλήνης, δίνουν με αξιοπρέπεια τον αγώνα τους για επιβίωση προσηλωμένοι σ’ έναν τρόπο ζωής απαράλλακτο για αιώνες.
Στις φωτογραφίες του αποκρυσταλλώνονται εφήμερες καθημερινές στιγμές, με λιτό και αυστηρό ύφος, αλλά και με τρυφερότητα, χωρίς ρητορικά σχήματα.

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από τη δημιουργία της ενότητας A Greek Portfolio, ο Κωνσταντίνος Μάνος επανεξετάζει τις λήψεις που πραγματοποίησε κατά το διάστημα 1961-1964 (και συμπληρώθηκαν το 1967), όταν περιηγήθηκε τη γη των γονιών του από άκρη σε άκρη, «ως ένας φιλικός παρατηρητής», όπως ο ίδιος αναφέρει, «δίχως βιασύνη και συγκεκριμένο σχέδιο» και προσφέρει μια διαφορετική ανάγνωση του υλικού του.
Στο πρώτο μέρος της έκθεσης παρουσιάζεται ένα σύνολο πρωτότυπων εκτυπώσεων από τις φωτογραφίες που επέλεξε ο ίδιος το 1972 για να εικονογραφήσει το ομότιτλο λεύκωμά του.
Στο δεύτερο μέρος τα θέματα σταχυολογήθηκαν από τα 219 πρωτότυπα τυπώματα που πρόσφατα δώρισε ο δημιουργός στο Φωτογραφικό Αρχείο του Ιδρύματος και τα οποία δεν συμπεριέλαβε ο ίδιος κατά τη σύνθεση του A Greek Portofolio.

ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ

ΜΑΪΟΣ
Ξενάγηση στην έκθεση από τον Κωνσταντίνο Μάνο, την Παρασκευή 24/5, 12:00-13:00 και την Πέμτπη 30/5, 18:00–19:00.

ΙΟΥΝΙΟΣ
Κάθε Πέμπτη, ώρα 12:00, από τους επιμελητές του Φωτογραφικού Αρχείου.

Χώρος
Αθήνα
Μουσείο Μπενάκη


Εισιτήρια
€ 5, € 3


Η συμμετοχή στις ξεναγήσεις επιβαρύνει το εισιτήριο €2.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

«Πολιτιστική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας»



Παρ΄ότι διδάκτορας της Χαϊδελβέργης αρνήθηκε την ακαδημαϊκή καριέρα προτιμώντας να γίνει καλλιτεχνικός διευθυντής… καμπαρέ στη Βιέννη για να ανεβάζει έργα του με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Απαρνήθηκε τον ιουδαϊσμό και ασπάσθηκε τον προτεσταντισμό, αλλάζοντας το όνομά του. Θέλοντας να διαμαρτυρηθεί για την εισβολή των Ναζί στην Αυστρία, άνοιξε το παράθυρό του και βούτηξε στο κενό φωνάζοντας στους περαστικούς: «προσέχετε, παρακαλώ!».

Είναι ο Έγκον Φριντέλ (πρώην Φρίντμαν) που γεννήθηκε το 1878, εργάσθηκε ως ηθοποιός, έγραψε βιβλία για την πολιτιστική ιστορία των λαών, κριτικός θεάτρου, αρθρογράφος , άνθρωπος ατίθασος, ένας από τους μεγαλύτερους στυλίστες της Γερμανίας, ο οποίος αυτοκτόνησε για να μην δει τα ναζιστικά στρατεύματα να διαφεντεύουν τη χώρα του. Οι κληρονόμοι του κατάφεραν να πάρουν τα χειρόγραφά του τελευταίου βιβλίο του « Πολιτιστική Ιστορία της αρχαίας Ελλάδας», που κατασχέθηκαν από την φοβερή Γκεστάπο και κυκλοφόρησαν το 1940 στην Ελβετία.
Αυτό το βιβλίο κυκλοφορεί τώρα για δεύτερη φορά στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Τόπος, σε μετάφραση του Δημοσθένη Κούρτοβικ (Πρώτη έκδοση το 1984, από τις εκδόσεις Πορεία) με υπότιτλο «Μύθος και πραγματικότητα της προχριστιανικής ψυχής».
Είναι 207 σελίδες ενός παθιασμένου διανοούμενου, θαυμαστή του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, ο οποίος, με δυναμική τεκμηρίωση και γοητευτική γλώσσα, αφηγείται τα επιτεύγματα των Ελλήνων, φωτίζοντας παράλληλα, με Θουκυδίδειο ρεαλισμό, τα μαύρα σημεία τους.
Στις σελίδες του τόμου παρελαύνουν θεότητες και ακτήμονες, στρατηγοί και αλιείς, φιλόσοφοι και εταίρες, ανδρείοι και ατομιστές, ήρωες και αδελφοκτόνοι, ρήτορες και μισθοφόροι, εκπολιτιστές και βάρβαροι.
Ξεκινάει με την γεωγραφική ερμηνεία του αισθήματος ανεξαρτησίας και τοπικισμού των πόλεων- κρατών, κάτι μοναδικό στη παγκόσμια Ιστορία. Ο αρχαίος Έλληνας- τονίζει – δεν ανεχόταν κανένα άλλο πάνω από το κεφάλι του παρά μόνο την κοινότητά του θεωρώντας τυραννία ακόμη και τις κινήσεις για ευρύτερη κρατική οργάνωση. Παράλληλα επισημαίνει ότι η ιστορία των πόλεων ήταν ιστορία μιας συνεχούς αδελφοκτονίας και δεν είναι τυχαίο ότι η μυθολογία ήταν γεμάτη με οικογενειακές φρικαλεότητες. Ο πόλεμος εναντίον όλων, από χωριό σε χωριό, από κοιλάδα σε κοιλάδα , από επαρχία σε επαρχία, ήταν η συνηθισμένη κατάσταση στη αρχαία Ελλάδα… Από την άλλη μεριά, η ίδια η γεωγραφική διαμόρφωση καθιστούσε σχεδόν αδύνατη την υποταγή των πόλεων με τα πολεμικά μέσα της εποχής, γι΄αυτό και ήταν… διαδεδομένη η επιδίωξη συνεννόησης δια του εσωτερικού εχθρού με την… πανάρχαια μέθοδο της προδοσίας.
Προχωρώντας στη σελίδα 48 αναφέρεται στο ήθος των προγόνων μας, λέγοντας ότι ήταν ηθικοί όσο ήταν και ανήθικοι. Αυτοί , πάντως, πρωτοδίδαξαν στον κόσμο τι είναι ελευθερία και υπευθυνότητα, πατριωτισμός και ευσέβεια, διότι οι ανατολικοί λαοί δεν γνώριζαν αυτές τις ηθικές αξίες στην καθαρή τους έκφραση.
Ωστόσο- σπεύδει να εξηγήσει-μάταια θα αναζητήσει κανείς στους αρχαίους Έλληνες το σημερινό αίσθημα δικαίου, αφού, με εξαίρεση μερικούς ποιητές και φιλοσόφους, τους έλειπε η αντίληψη ότι το έγκλημα είναι απορριπτέο για λόγους αρχών.
Σημειώνει ότι το έγκλημα ήταν μια ιδιωτική υπόθεση που αφορούσε το θύτη και το θύμα. Ακόμη και ο φόνος μπορούσε να μείνει ατιμώρητος αν το θύμα συγχωρούσε, πριν πεθάνει, τον φονιά του, ενώ οι συγγενείς δεν δεσμευόταν πια από το χρέος της κατηγορίας ,την οποία απήγγειλαν εκείνοι και όχι το κράτος.
Αμέσως μετά, στην ενότητα για την περιλάλητη αρχαιοελληνική σωφροσύνη, ο συγγραφέας διερωτάται πως είναι δυνατόν αυτός ο θυμόσοφος λαός να κατακρεουργεί τους βαρβάρους, ενώ κορυφωνόταν η πολιτιστική του ανάπτυξη με το λόγο και τα αγάλματα; Η εξήγηση που δίνει είναι ότι ο λαός μαστιζόταν από μαζικές παραισθήσεις, από οργιαστικές χορομανίες, λες και ένα άγχος, μία μελαγχολία, κυρίευε τους πάντες και τα πάντα μέσα στο άπλετο φως του ήλιου.
Στην ενότητα για τον ατομικισμό του αρχαίου Έλληνα υπογραμμίζει ότι σε αυτή την ιδιότητα, έναντι της κρατικής επιβολής, θεμελιώνεται η δημιουργική δύναμη του πολιτισμού. Αλλά: Από την άλλη πλευρά μιλάει για ένα «αλλόκοτο ατομισμό».
Και φέρνει παράδειγμα το εξοστρακισμό, που χρησιμοποιήθηκε για να εξουδετερωθεί όποιος εμφάνιζε ασυνήθιστη δύναμη , στον οποίο φόρτωναν την κατηγορία του «εχθρού του δήμου».
Για την αρχαία τεμπελιά και τις αρχαίες… μίζες είναι κατηγορηματικός: «Ένιωθαν απύθμενη απέχθεια για κάθε βιοποριστική ασχολία, αν και ήταν υλιστές, βάζοντας το χρήμα και την ιδιοκτησία πάνω απ ΄όλα. Ακόμα και οι λαμπρότεροι ήρωές τους, ο Αγαμέμνων, ο Οδυσσέας, ο Αχιλλέας, είναι απίστευτα άπληστοι και στο μυαλό τους έχουν ολοένα λουφέδες, λύτρα και δώρα, ενώ όλοι οι γειτονικοί λαοί , οι Πέρσες και οι Αιγύπτιοι, οι Φοίνικες και οι Ρωμαίοι συμφωνούσαν ότι κάθε Έλληνας εξαγοράζεται. Το μοναδικό αντίθετο παράδειγμα είναι ο Αριστείδης, που με την ανιδιοτέλειά του έγινε αξιοπερίεργο θέαμα».
Ο Φριντέλ, επισκοπώντας την πολιτιστική ιστορία μέχρι και την παρακμή του ελληνισμού μετά τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τελειώνει το βιβλίο με την εξής παράγραφο θαυμασμού: «Ο ελληνισμός ξεκίνησε για να γίνει παγκόσμιος, για να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Για να γίνει αυτό, η ελληνική ψυχή, μεταρσιωμένη σε ψυχή της ανθρωπότητας , έπρεπε να πεθάνει για να γίνει αθάνατη. Ο Αλέξανδρος, κατακτώντας τον κόσμο, θυσίασε την Ελλάδα στο βωμό της Ιστορίας. Στην αλεξανδρινή εποχή το ελληνικό έθνος δεν είναι πια αξιόλογο ιστορικό μέγεθος, αλλά εξιδανικευμένο σε είδωλο, λάμπει ως σήμερα σαν αστερισμός στον ουρανό των θνητών».
Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ με τη δημιουργική του μετάφραση (εύυγρη γη, βραχυβιότητα, βότανα που θρασομανούν, ιππογνώστες, αρτίωση) προσφέρει στον αναγνώστη τη δυνατότητα απόλαυσης του κειμένου ενός συγγραφέα που διδάσκει τέρποντας, συνδυάζοντας την εμβρίθεια της μελέτης με την λογοτεχνικότητα της αφήγησης.

express.gr

Κάννες 2013: Ο Χρυσός Φοίνικας ανήκει στο «La Vie d' Adele»



Η λήξη του 66ου φεστιβάλ των Καννών, απέδειξε πως μερικές φορές, οι προβλέψεις έχουν δίκιο. Η ταινία του Αμπντελατιφ Κεσίς, έφυγε με το μεγάλύτερο βραβείο της βραδιάς. Ακριβώς όπως περιμέναμε, από την πρώτη στιγμή που την είδαμε.
Μετά από 10 γεμάτες, συναρπαστικές μέρες το 66ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών έριξε την αυλαία του με την τελετή λήξης που περιλαμβάνει την απονομή των βραβείων και την προβολή της ταινίας «Zulu» του Ζερόμ Σαλ..
Ο Στίβεν Σίλμπεργκ παρουσιάζοντας την επιτροπή του, εξήγησε πως αυτές οι δέκα μέρες τους έδωσαν την ευκαιρία να κάνουν ένα κινηματογραφικό ταξίδι σε ολόκληρο τον κόσμο και πως οι επιλογές τους για τα βραβεία προήλθαν κυριολεκτικά από την καρδιά τους.
Και σε μια συμβολική κίνηση μίλησε για την σημασία της Πολιτιστικής Εξαίρεσης, που όπως είπε ελπίζει να συνεχίσει να υπάρχει καθώς είναι κάτι πολύ σημαντικό για την επιβίωση ενός διαφορετικόυ ευρωπαϊκού σινεμά.
Διαβάστε εδώ πώς ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και η Κριτική Επιτροπή εξήγησε τα βραβεία της, στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε
Μερικές από τις εκπλήξεις της βραδιάς; Η ολοκληρωτική απουσία από τα βραβεία του «The Immigrant»του Τζέιμς Γκρέι, αλλά και του «Only Lovers Left Alive». Το βραβείο σκηνοθεσίας στον Αμάτ Εσκαλάντε. Και φυσικά το γεγονός ότι ο Χρυσός Φοίνικας για πρώτη φορά αναγνώρισε όχι μόνο τον σκηνοθέτη της ταινίας «La Vie d' Adele», αλλά και τις δύο πρωταγωνίστριές του Λέα Σεϊντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος. Ταυτόχρονα, αυτός εδώ είναι ο πρώτος Χρυσός Φοίνικας που δίνεται ποτέ σε queer ταινία και μάλιστα μέσα σε μια περίοδο που ο γάμος ομοφύλων βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων διεθνώς.
Τα βραβεία του 66ου φεστιβάλ Καννών έχουν ως εξής:
Χρυσός Φοίνικας Μικρού Μήκους Ταινίας
Δύο ειδικές μνείες στα: Whale Valley του Γκούντμουντουρ Αρναρ Γκούντμουντσον και 37°4 S του Αντριάνο Βαλέριο.
Χρυσός Φοίνικας: Safe του Μουν Μπιουν -γκον
1
Χρυσή Κάμερα
Ilo Ilo του Αντονι Τσέν / Παρουσιάζουν η Ζίγι Ζανγκ και η Ανιές Βαρντά που εξηγεί το σκεπτικό της επιλογής: «Αντί να επιλέξουμε μια ταινία ‘ορχήστρας’, επιλέξαμε μια ταινία ‘μουσικής δωματίου’. Συγκινηθήκαμε από τους τέσσερις ήρωες μιας οικογενειακής ιστορίας στη Σιγκαπούρη, την οξυδέρκεια του σκηνοθέτη και την παγκόσμια απήχηση του θέματος.»
1
Βραβειο καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας
Μπρους Ντερν για το «Nebraska» του Αλεξάντερ Πέιν / Παραλαμβάνει ο Πέιν, μια και Μπρους Ντερν έχει επιστρέψει στην Αμερική κι εκφράζει την υπερηφάνεια του για τη συμμετοχή της ταινίας στο Διαγωνιστικό και για την αφοσίωση που του έδειξε ο πρωταγωνιστής του.
1
Βραβείο καλύτερης γυναικέιας ερμηνείας
Μπερενίς Μπεζό για το «Le Passe» του Ασγκάρ Φαραντί / Παρουσιάζει ο Ορλάντο Μπλουμ. Η Μπεζό μοιάζει ολοφάνερα έκπληκτη. Ευχαριστεί τον Φαραντί: «Σ’ αγαπώ, ό,τι έκανα σ’ αυτήν την ταινία το χρωστάω σε σένα.» Κι επιμένει ν' ανεβάσει τον Φαραντί στη σκηνή, ο οποίος καταχειροκροτείται από την αίθουσα.
1
Βραβείο καλύτερου σεναρίου
Ζία Ζανγκέ για το «A Touch of Sin»
1
Βραβείο της Επιτροπής
«Like Father Like Son» του Χιροκάζου Κόρε Εντα / Παρουσιάζει η πάντα θεαματική Ρόσι ντε Πάλμα, λέγοντας ότι «οι ταινίες είναι σαν τη ζωή. Δεν μπορούμε ν’ αρέσουμε σε όλους, αλλά μπορούμε να γιορτάζουμε τη διαφορετικότητά μας.» Ο Κόρε Εντα ευχαριστεί τη μητέρα και τον πατέρα του και τη γυναίκα του που έκανε τον ίδιο πατέρα και τον ενέπνευσε να κάνει αυτήν την ταινία.
1
Βραβείο Σκηνοθεσίας
Αματ Εσκαλάντε για το «Heli» / Παρουσιάζει ο Φόρεστ Γουίτακερ. Λέει ο Εσκαλάντε προς την ομάδα του Στίβεν Σπίλμπεργκ, «Δεν το περίμενα, ευχαριστώ τα μέλη της επιτροπής, είστε γενναίοι άνθρωποι!». Η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που το βραβείο σκηνοθεσία πηγαίνει στο Μεξικό, μετά την περσινή βράβευση του Κάρλος Ρεϊγάδας για το «Post Tenebras Lux».
1
Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής
«Inside Llewyn Davis» των Τζόελ και Ιθαν Κοέν / Παρουσιάζει η Κιμ Νόβακ, αγνώριστη στο πρόσωπο αλλά με τη χαρακτηριστική επιβλητική φωνή της: «Πόσο θα ήθελα ο Χιτς και ο Τζίμι Στιούαρτ να ήταν μαζί μας φέτος στο φεστιβάλ, όπου προβλήθηκε η ανασκευασμένη κόπια του ‘Vertigo’. Ο νικητής αυτού εδώ του βραβείου θα γίνει αυτόματα θρύλος του σινεμά. Καλή τύχη!». «Γουάου! Η Κιμ Νόβακ!» θ' αναφωνήσει ο Οσκαρ Αϊζακ μόλις ανέβει στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο, μια και οι αδελφοί Κοέν έχουν επιστρέψει στη Νέα Υόρκη.
1
Χρυσός Φοίνικας
«La Vie d' Adele» του Αμπντελατίφ Κεσίς
Παραλαμβάνοντας το βραβείο ο Κεσίς δήλωσε: «Σας ευχαριστώ πολύ. Μας κάνατε πολύ ευτυχισμένους απόψε - κι όχι μόνο εδώ σ' αυτή την αίθουσα. Ευχαριστώ τον Ζιλ Ζακόμπ και τον Τιερί Φρεμό που με κάλεσαν. «Ευχαριστώ τους παραγωγούς μου κι όλη την Wild Bunch για το ομαδικό πνεύμα. Ευχαριστώ όλους όσους μας στηρίξατε με τα κείμενά σας αυτές τις μέρες. Και θα ήθελα να το αφιερώσω στην μνήμη εκείνου που με στήριξε, του Κλοντ Μπερί. Επίσης θα ήθελα να αφιερώσω την ταινία στην υπέροχη νεολαία που γνώρισα γυρίζοντας την ταινία. Αυτά τα παιδιά μου έμαθαν πολλά για την ελευθερία και την συνύπαρξη. Επίσης θα ήθελα να το αφιερώσω σε κάποιους άλλους γενναίους νέους που πήραν μέρος στην επανάσταση στην Τυνησία! Να εκφράζετε τον εαυτό σας και να αγαπάτε ελεύθερα όποιον θέλετε!».
Περισσότερα βραβεία:
Μάθετε τα πάντα για το 66ο Φεστιβάλ Καννών, στο ειδικό τμήμα του Flix.gr που ανανεώνεται συνεχώς.

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Finland in World War II

Last month the Finnish Defence Forces put an archive of 160,000 WWII-era photographs online. The images record the war years from 1939 to 1945, spanning three conflicts the Finns recognize as the Winter War (against an invading Soviet Union), the Continuation War (striking against the Soviets alongside the Germans) and the Lapland War (against the Germans for control of Lapland). After spending hours poring through this fascinating archive, I've gathered this collection, just a glimpse of what was made available. A couple of notes on the images -- the swastika was used as the official national marking of the Finnish Air Force and Tank Corps between 1918 and 1945, and all captions were relatively brief, and written in Finnish, so please let me know in the comments if there are any mistakes, or if you can elaborate on what is pictured. 
Use j/k keys or ←/→ to navigate  Choose:

A soldier with a pack Reindeer, on slippery ice, near the tiny village of Nautsi, in northern Lapland, Finland, on October 26, 1941. (SA-kuva)

 
 
 

 

2
Flamethrower in action in the woods near the village of Niinisalo, on July 1, 1942. (SA-kuva) #



3
Pilots in flight above Jämijärvi, on July 17, 1942. (SA-kuva) #



4
Propeller-driven snowmobile near Haapasaari, Finland. The swastika was used as the official national marking of the Finnish Air Force and Tank Corps between 1918 and 1945. (SA-kuva) #



5
Looking out toward approaching aircraft with binoculars and listening with a huge acoustic locator. (SA-kuva) #



6
Muzzle flashes greet enemy bombers. Picture taken during bomb attacks in April-May 1943. (SA-kuva) #



7
62-year-old Finnish-American volunteer soldier Hyvönen going to the front, in Mikkeli, Finland, on September 4, 1941. (SA-kuva) #



8
Finnish tank crew, July 8, 1941. (SA-kuva) #



9
Evacuation of civilians, on July 1, 1941 (SA-kuva) #



A downed Russian plane. (SA-kuva) #



Hitler's visit to Finland. Adolf Hitler, leader of Nazi Germany, made a brief visit to Finland in June of 1942. (SA-kuva) #



Anti-aircraft fire over Suomenlinna, Helsinki. (SA-kuva) #



The Soviet bombing of Helsinki, on November 30, 1939. On this day, the Soviet Union invaded Finland with 21 divisions, totaling some 450,000 troops. (SA-kuva) #



A wounded man is carried away after bombardment of a civilian area. (SA-kuva) #



The bombing of Helsinki. The main building of Helsinki University, on Senate Square, burns during the night. This scene today, on Google Maps. (SA-kuva) #



A street scene after enemy bomb attacks. (SA-kuva) #



Finnish anti-aircraft crew in action in Helsinki. (SA-kuva) #



Icicles hang inside a bombed-out building in Viipuri, Finland (now Vyborg, Russia). (SA-kuva) #



A Finnish armored train. (SA-kuva) #



Firing toward a Russian watchtower near Koitsanlahti. (SA-kuva) #



An experiment in troop transportation in cold weather. (SA-kuva) #



At the Hämeenlinna war dog school. (SA-kuva) #



A small rocket launched in the woods. (SA-kuva) #



Street fighting in Medvezhyegorsk, Russia. The town was occupied by Finland for three years. (SA-kuva) #



A dead soldier, his body frozen. (SA-kuva) #



Some of an estimated 400 Russian soldiers killed in a battle, on February 1, 1940. (SA-kuva) #



A dead horse lies frozen in the snow near Ruhtinaanmäki, on January 21, 1940. (SA-kuva) #



A soldier shows off gas attack equipment. After 1940, Finnish forces were able to buy arms and equipment from Germany, eventually cooperating to battle the Soviets together. (SA-kuva) #



A downed Russian plane. (SA-kuva) #



Destroyed by bombing, tram lines are repaired in February of 1944. (SA-kuva) #



Two girls, in ruins near Martin's Church in Turku, Finland. (SA-kuva) #



German ammunition depot explosion, February 9, 1942. (SA-kuva) #



Russian prisoners of war. (SA-kuva) #



A barge lifts a wrecked locomotive. (SA-kuva) #



The hospital's bomb shelter in Mikkeli. (SA-kuva) #



An explosion at a military port facility in Helsinki, on September 14, 1941. (SA-kuva) #



The HNLMS Gelderland, built for the Royal Netherlands Navy, seized by the Germans in 1940 and re-named the "Niobe", sunk by Soviet bombers in Kotka harbor, on July 16, 1944. (SA-kuva) #



Aftermath of a bombing attack. (SA-kuva) #



The body of a dead German soldier. (SA-kuva) #



Soldiers carry a wounded man on a path. (SA-kuva) #



Vyborg Cathedral, after the bombing. (SA-kuva) #



Doctors perform abdominal surgery on a wounded captain. (SA-kuva) #



Thirteen-year-old Veikko Rantala lies wounded in Lieksanjoki Military hospital. (SA-kuva) #



Stuka dive-bombers fly over, Immola, July 2, 1944. (SA-kuva) #



Wounded soldiers. (SA-kuva) #



Nurmoila village, shortly after Russian bombers attacked. (SA-kuva) #



Lunkula island, Jumitsa bay on the south side of village of Varpahainen. Helmets of dead Russians, on July 28, 1941. (SA-kuva) #



Finnish motorcycle and tank. (SA-kuva) #



A parked bicycle, camouflaged. Ontrosenvaara, August 17, 1941. (SA-kuva) #
The Atlantic 

Αρχειοθήκη ιστολογίου