Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Συναυλία στο Ηρώδειο:«Μίκης και Μάνος... in jazz»

 «Μίκης και Μάνος... in jazz»
 Η Ντούλτσε Πόντες
Ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις συναντώνται την Πέμπτη 3 Οκτωβρίου, στη σκηνή του Ηρωδείου με φόντο την τζαζ. «Μίκης και Μάνος... in jazz» είναι ο τίτλος της συναυλίας, στην οποία οι μουσικές των δύο παραπάνω συνθετών «πειράζονται» από σημαντικούς τζαζίστες και αποδίδονται με έναν διαφορετικό αλλά άκρως ενδιαφέρον τρόπο. Συμμετέχουν ο Δημήτρης Καλαντζής και το κουιντέτο του, η Ορχήστρα Πατρών εμπλουτισμένη με τρία χάλκινα πνευστά υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη ενώ τα τραγούδια τους ερμηνεύει η τραγουδίστρια Ντούλτσε Πόντες από την Πορτογαλία. Το ρεπερτόριο της παράστασης καλύπτει ένα σημαντικό χρονικό διάστημα από την συνθετική παραγωγή του Μίκη, από τις «Μικρές Κυκλάδες» ως το «Άξιον Εστί» και του Μάνου, από μελωδίες και τραγούδια που γράφτηκαν κυρίως για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η μουσική αυτή βραδιά πραγματοποιείται για την ενίσχυση των σκοπών του Ελληνικού ιδρύματος Ερευνας του καρκίνου ΕΛΙΕΚ.

Για την πρωτότυπη αυτή παράσταση ο συνθέτης Δημήτρης Καλαντζής δηλώνει καταρχήν για τον Μίκη Θεοδωράκη ότι «οι μουσικές συνθέσεις του Μίκη είναι επηρεασμένες από την Βυζαντινή μουσική, ένα είδος στο οποίο κυριαρχούν τρόποι μουσικοί και ισοκράτες, στο περιβάλλον μιας κατανυκτικής ατμόσφαιρας, στοιχεία αναγνωρίσιμα στα σημεία αυτά της τζαζ δισκογραφίας, που χαρακτηρίζονται ως modal. Η αναφορά στον John Coltrane είναι σαφής και υπογραμμισμένη. Η μουσική του τροπική, κατανυκτική, υπό - επιβλητική, ίσως θρησκευτική». Από την άλλη πλευρά στον Μάνο Χατζιδάκι σημειώνει ότι «... η πρότασή μου για τον Μάνο προέκυψε απλά, σαν φυσική διαδικασία, από την ανάγκη μας να τραγουδήσουμε τη μουσική αυτή, που χαράχθηκε στις καρδιές μας από μικρά παιδιά στη δική μας καθομιλουμένη γλώσσα, τη τζαζ. Η ουσία και η διάθεση των μελωδιών του Μάνου είναι πάντα εκεί και εμείς είμαστε κάθε φορά ευτυχείς να το ανακαλύπτουμε Ξανά και ξανά...».

Από την δική πλευρά ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης σημειώνει «... ήταν μία από τις πιο όμορφες και συγκινητικές στιγμές της ζωής μου, όταν άκουσα την διασκευή των τραγουδιών μου σε μορφή τζαζ. Γιατί από πολύ μικρός είχα την τύχη να ακούω καθημερινά στον σπάνιο για την εποχή του (δεκαετία του' 20) φωνόγραφο δίσκους τζαζ της κλασικής της περιόδου. Μια μουσική που με σημάδεψε και που τόσο θα ήθελα να γνωρίσω σε βάθος. Όμως οι συνθήκες τότε (ξένη κατοχή) δε μου το επέτρεψαν. Έτσι η τζαζ έκτοτε παραμένει μέσα μου σαν ένα μεγάλο απωθημένο. Για τον λόγο αυτό, χαιρετίζω την πρωτοβουλία του Δ. Καλαντζή να ντύσει τα τραγούδια μου με τους ήχους της τζαζ και μάλιστα με τρόπο τόσο υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου...»


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ QUINTET
Δημήτρης Καλαντζής πιάνο, ενορχηστρώσεις
Τάκης Πατερέλης σαξόφωνο
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος τρομπέτα
Αλέξανδρος - Δράκος Κτιστάκης τύμπανα
Γιώργος Γεωργιάδης μπάσσο

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΠΑΤΡΩΝ
Μίλτος Λογιάδης διεύθυνση ορχήστρας
Γιάννης Αντωνόπουλος ενορχήστρωση εγχόρδων
Α΄ Βιολιά: Βλαντισλάβ Ιβανώφ (εξάρχων), Γκενάντι Μπύκωφ, Λουντμίλα Λιμόροβα, Νίκος Μαυρίδης
Β΄ Βιολιά: Σλάβα Τόκαρεφ (κορυφαίος), Αναστασία Μπεσσόνοβα, Μαρία Γούτου
Βιόλες: Σβετλάνα Χμούροβα (κορυφαία), Λαουρέντιο Ματασουάρου
Τσέλα: Γιούρι Μπεσσόνωφ (κορυφαίος), Νικολάι Κομισσάροφ
Κοντραμπάσσο: Βιλέν Καραπετιάν

ΧΑΛΚΙΝΑ ΠΝΕΥΣΤΑ
Δημήτρης Παπαδόπουλος τρομπέτα
Διονύσης Κοκκόλης τρομπέτα
Γιώργος Ζαρέας τρομπόνι


ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ - ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
    TICKET SERVICES
    Ταμεία: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)
    Καταστήματα PUBLIC
    Εισιτήρια Online: www.ticketservices.gr
    Τηλεφωνική αγορά: 210 7234567

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΕΛΒΑ - τηλ: 210 6728080

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Διακεκριμένη Ζώνη:    55 €
Α' Ζώνη:    45€
Β' Ζώνη:    35 €
Γ΄ Ζώνη:    30 €
Δ' Ζώνη: Άνω Διάζωμα    19 €
Φοιτητικό - Ανέργων (Άνω Διάζωμα) :    10 €
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21.00

Κορνήλιος Καστοριάδης: Οι ρίζες του μίσους

Κορνήλιος Καστοριάδης: Οι ρίζες του μίσουςΕνα κείμενο του μεγάλου έλληνα φιλοσόφου, οικονομολόγου και ψυχαναλυτή. Από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα, συνένωσε στο έργο του την πολιτική, τη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση. Αποκλήθηκε «φιλόσοφος της αυτονομίας», υπήρξε συγγραφέας του σημαντικού βιβλίου «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» και συνιδρυτής του περιοδικού «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».



«Υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλο  και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δυο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία«διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.
Κατά τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, οι δύο διαστάσεις του μίσους χαλιναγωγούνται σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τις πιο δραματικές εκδηλώσεις τους. Εν μέρει αυτό επιτυγχάνεται μέσω του μόνιμου αντιπερισπασμού που ασκείται στην καταστροφική τάση από τους«εποικοδομητικούς» κοινωνικούς σκοπούς - την εκμετάλλευση της φύσης, τον συναγωνισμό διαφόρων ειδών (τις «ειρηνικές» αγωνιστικές δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, τον οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό, κτλ). Όλες αυτές οι διέξοδοι κατευθύνουν ένα μέρος του μίσους και της «διαθέσιμης» καταστροφικής ενέργειας, αλλά όχι το σύνολο τους.
Το κομμάτι του μίσους και της καταστροφικότητας που απομένει φυλάσσεται σε μία δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε καταστροφικές δραστηριότητες, σχηματοποιημένες και θεσμοθετημένες, που στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων - δηλαδή να μετατραπεί σε πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ψυχικό μίσος είναι η «αιτία» του πολέμου. Αλλά το μίσος είναι, αναμφίβολα, ένας όρος, όχι μόνο απαραίτητος αλλά και ουσιαστικός, του πόλεμοι».
Το μίσος καθορίζει τον πόλεμο και εκφράζεται μέσω αυτού, Η φράση του Αντρέ Μαλρό «είθε η νίκη σε αυτό τον πόλεμο να ανήκει σε όσους πολέμησαν χωρίς να τον αγαπούν» εκφράζει μία ελπίδα που στην πραγματικότητα διαψεύδεται σε όλους σχεδόν τους πολέμους. Αλλιώς δεν θα καταλαβαίναμε πώς εκατομμύρια άνθρωποι στη διάρκεια της ιστορίας ήταν πρόθυμοι, από τη μία στιγμή στην άλλη, να σκοτώσουν αγνώστους ή να σκοτωθούν από αυτούς. Και όταν η δεξαμενή του μίσους δεν βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο, εκδηλώνεται υπόκωφα με τη μορφή της περιφρόνησης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.
Οι καταστροφικές τάσεις των ατόμων συνάδουν απόλυτα με την ανάγκη μίας κοινωνίας να ενδυναμώνει τη θέση των νόμων, των αξιών και των κανόνων της, ως μοναδικά στην τελειότητα τους και ως τα μόνα αληθινά, ενώ οι νόμοι, τα πιστεύω και τα έθιμα των άλλων είναι κατώτερα, λανθασμένη, άσχημα, αηδιαστικά, φριχτά, διαβολικά.
Και αυτό, με τη σειρά του, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις ψυχικές ανάγκες του ατόμου. Γιατί ό,τι υπάρχει πέρα από τον κύκλο σημασιών που τόσο επίπονα περιέβαλε στον δρόμο προς την κοινωνικοποίηση είναι λανθασμένο, άσχημο, ασύνετο. Το αυτό συμμερίζεται η ομάδα στην οποία ανήκει: φυλή, χωριό, έθνος, θρησκεία. Πρέπει να γίνει σαφώς αντιληπτό ότι κάθε απειλή προς τις θεσμοθετημένες ομάδες, στις οποίες ανήκουν τα άτομα, βιώνεται από αυτά ως πιο σοβαρή από μία απειλή κατά της ζωής τους,
Τα χαρακτηριστικά αυτά παρατηρούνται με μεγαλύτερη ένταση στις εντελώς κλειστές κοινωνίες: στις αρχαϊκές ή παραδοσιακές αλλά ακόμη περισσότερο στις σύγχρονες απολυταρχικές. Η κύρια απάτη είναι πάντα: οι κανόνες μας είναι το καλό· το καλό είναι οι κανόνες μας· οι κανόνες μας δεν είναι ίδιοι με τους δικούς τους· άρα οι κανόνες τους δεν είναι καλοί. Επίσης: ο θεός μας είναι ο αληθινός· η αλήθεια είναι ο θεός μας· ο θεός μας δεν είναι ίδιος με τον δικό τους· άρα ο θεός τους δεν είναι ο αληθινός.
Πάντα φαινόταν σχεδόν αδύνατο οι ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν το διαφορετικό ως ακριβώς αυτό: απλώς διαφορετικό. Επίσης, ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίζουν τους θεσμούς των άλλων ως ούτε κατώτερους ούτε ανώτερους αλλά απλώς ως διαφορετικούς. Η συνάντηση μίας κοινωνίας με άλλες συνήθως ανοίγει τον δρόμο για τρεις πιθανές εκτιμήσεις: οι άλλοι είναι ανώτεροι από εμάς είναι ίσοι ή είναι κατώτεροι. Αν δεχτούμε ότι είναι ανώτεροι, οφείλουμε να απαρνηθούμε τους θεσμούς μας και να υιοθετήσουμε τους δικούς τους. Αν είναι ίσοι θα μας ήταν αδιάφορο αν οι άλλοι είναι χριστιανοί ή ειδωλολάτρες. Οι δύο αυτές  πιθανότητες είναι απαράδεκτες. Διότι αμφότερες προϋποθέτουν ότι το άτομο πρέπει να εγκαταλείψει τα σημεία αναφοράς του ή τουλάχιστον να τα θέσει υπό αμφισβήτηση.
Δεν απομένει λοιπόν παρά η τρίτη πιθανότητα: οι άλλοι είναι κατώτεροι. Αυτό βεβαίως αποκλείει την πιθανότητα οι άλλοι να είναι ίσοι με εμάς, με την έννοια ότι οι θεσμοί τους απλώς δεν συγκρίνονται με τους δικούς μας. Ακόμη και στην περίπτωση «μη θρησκευτικών» πολιτισμών, μία τέτοια παραδοχή θα δημιουργούσε αναπάντητα ερωτηματική στο καθαρώς θεωρητικό επίπεδο: πώς αντιμετωπίζει κανείς κοινωνίες που δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιβάλλουν στους πολίτες τους σκληρές ποινές ή έχουν απαράδεκτα έθιμα;
Ο δρόμος προς την αναγνώριση του διαφορετικού αρχίζει στο ίδιο σημείο και έχει τα ίδια κίνητρα με την αμφισβήτηση των δεδομένων θεσμών της κοινωνίας, την απελευθέρωση των σκέψεων και των πράξεων, εν ολίγοις τη γέννηση της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας. Εδώ μπαίνει κανείς σε πειρασμό να πει ότι το άνοιγμα της σκέψης και ο μερικός και σχετικός εκδημοκρατισμός των πολιτικών καθεστώτων της Δύσης συνοδεύτηκαν από την παρακμή του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ωστόσο, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτή την ιδέα χωρίς να θέσουμε ισχυρούς περιορισμούς. Αρκεί να σκεφτούμε με πόσο ακραία επιθετικότητα επανεμφανίστηκε ο εθνικισμός, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός τον 20ό αιώνα σε χώρες «ανεπτυγμένες» και «δημοκρατικές».
Όλα όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ αφορούν τον αποκλεισμό του άλλου. Δεν αρκούν για να "εξηγήσουμε» γιατί αυτός ο αποκλεισμός γίνεται διάκριση, περιφρόνηση, απομόνωση, και τελικά μίσος, λύσσα και δολοφονική τρέλα. Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να υπάρξει γενική «εξήγηση».
Μπορώ μόνο να αναφέρω έναν παράγοντα που αφορά τις μαζικές εκρήξεις εθνικού και ρατσιστικού μίσους στη σύγχρονη εποχή. Η κατάρρευση, στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σχεδόν όλων των αρχών είχε ως επίπτωση τη συσπείρωση για λόγους ταύτισης γύρω από τη «θρησκεία», το «έθνος» ή τη «ράτσα» και όξυνε το μίσος προς τους ξένους. Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στις μη ευρωπαϊκές κοινωνίες που υφίστανται το σοκ της εισβολής του μοντέρνου τρόπου ζωής, άρα και την κονιο­ποίηση των παραδοσιακών ση­μείων αναφοράς με τα οποία ταυτίζονται τα άτομα. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του θρησκευτικού και/ή εθνικού φανατισμού.
Μία τελευταία παρατήρηση που αφορά ον ρατσισμό. Το κύριο και καθοριστικό χαρακτηριστικό του ρατσισμού είναι η «απαραίτητη μη μετατρεψιμότητα» του άλλου. Ο θρησκευτικά μισαλλόδοξος δέχεται με χαρά τον προσηλυτισμό των απίστων ο «λογικά» εθνικιστής χαίρεται όταν ξένα εδάφη προσαρτώνται στη χώρα του και οι κάτοικοι τους «αφομοιώνονται» Δεν είναι όμως τέτοια η περίπτωση του ρατσιστή. Οι γερμανοί εβραίοι θα ήθελαν να παραμείνουν πολίτες του Τρίτου Ράιχ· αλλά οι ναζιστές ούτε να το ακούσουν.
Ακριβώς γιατί στην περίπτωση του ρατσισμού το αντικείμενο του μίσους πρέπει να είναι «μη μετατρέψιμο». Γι' αυτό ο ρατσιστής επικαλείται ή εφευρίσκει δήθεν φυσικά (βιολογικά), άρα μη μετατρέψιμα, χαρακτηριστικά του αντικειμένου του μίσους του: το χρώμα του δέρματος του, τα διακριτικά γνωρίσματα του προσώπου του. Τέλος, θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο να συνδέσουμε αυτή την ακραία μορφή του μίσους προς τον άλλο με το πιο σκοτεινό, πιο άγνωστο και πιο συγκρατημένο είδος μίσους: το μίσος προς τον εαυτό μας.
Η αυτονομία, δηλαδή η πλήρης δημοκρατία, και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια. Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία είχε μέχρι σήμερα οριακά μεγαλύτερη επιτυχία από τον αγώνα κατά του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Αλλά για όσους είναι στρατευμένοι στο μοναδικό πολιτικό πλάνο που χρήζει υπεράσπισης, το πλάνο της οικουμενικής ελευθερίας, ο μοναδικός ανοικτός δρόμος είναι η συνέχιση του αγώνα κόντρα στο ρεύμα».
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Αδελφοποίηση των Μουσείων Καζαντζάκη και Σβάιτσερ

 Αδελφοποίηση των Μουσείων Καζαντζάκη και Σβάιτσερ
 O Nίκος Καζαντζάκης με τον Άλμπερτ Σβάιτσερ, φωτογραφημένοι στο Γκούνσμπαχ την 11η Αυγούστου 1955 (φωτ. Αρχείο Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη).
 
Στον Άλμπερτ Σβάιτσερ (1875-1965) αφιέρωσε ο Νίκος Καζαντζάκης (1883-1957) το μυθιστόρημά του Ο Φτωχούλης του Θεού. Ο αλσατός θεολόγος, οργανίστας, φιλόσοφος και γιατρός έμεινε στην Ιστορία για την ανθρωπιστική προσφορά του και την ίδρυση νοσοκομείου στη Γκαμπόν της Αφρικής. Το 1953 τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Ειρήνης. Ήταν, για τον Καζαντζάκη, ο «Άγιος Φραγκίσκος του καιρού μας».

Καζαντζάκης και Σβάιτσερ είχαν πρωτογνωριστεί στο Γκούνσμπαχ της Αλσατίας στις 11 Αυγούστου 1955, στο μέρος όπου γεννήθηκε ο Σβάιτσερ, και συνδέθηκαν με στενή φιλία. Στη σχετική εγγραφή στην αυτοβιογραφική Αναφορά στον Γκρέκο, ο κρητικός συγγραφέας γράφει: «Καλοπροαίρετη από τη μοίρα στάθηκε η στιγμή, κι οι καρδιές μας άνοιξαν· ως η νύχτα έμεινα μαζί του, και μιλούσαμε για το Χριστό, για τον Όμηρο, την Αφρική, για τους λεπρούς και για τον Μπαχ. Κατά το δειλινό, κινήσαμε για την εκκλησούλα του χωριού. Να μη μιλούμε πια, μου 'πε στο δρόμο, και το τραχύ πρόσωπό του είχε περεχυθεί με βαθιά συγκίνηση. Πήγαινε να παίξει Μπαχ. Κάθισε στο αρμόνιο· ετούτη θαρρώ στάθηκε από τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου». Ο Σβάιτσερ ήταν από τους τελευταίους φίλους που τον επισκέφθηκαν στην κλινική του Φράιμπουργκ, τον Οκτώβριο του 1957, λίγο πριν από τον θάνατό του.

Ήρθε τώρα η σειρά να δεθούν με δεσμούς φιλίας και το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη στις Μυρτιές της Κρήτης με το Σπίτι-Μουσείο του Άλμπερτ Σβάιτσερ στο Γκούνσμπαχ. Τα δύο μουσεία θα αδελφοποιηθούν σε ειδική τελετή στις 29 Σεπτεμβρίου, στο Σπίτι-Μουσείο του Άλμπερτ Σβάιτσερ στο Γκούνσμπαχ. Η κίνηση προσέγγισης των δύο ιδρυμάτων ήταν μια πρωτοβουλία της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ΔΕΦΝΚ).

Στην τελετή από ελληνικής πλευράς θα παρευρεθεί ο πρόεδρος του Μουσείου Στέλιος Ματζαπετάκης, η διευθύντρια του Μουσείου Βαρβάρα Τσάκα και ο πρόεδρος της ΔΝΦΚ Γιώργος Στασινάκης, ο οποίος θα μιλήσει για τις σχέσεις των δύο ανδρών, μαζί με την Yvette Renoux-Herbert, παλαιά συνεργάτιδα του Καζαντζάκη στην UNESCO.

Το Σπίτι-Μουσείο του Άλμπερτ Σβάιτσερ είναι το πέμπτο μουσείο με το οποίο αδελφοποιείται το Μουσείο Καζαντζάκη. Προηγήθηκαν το Μουσείο του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ στο Μογέρ της Ισπανίας, του Πολ Βαλερί στη Σετ της Γαλλίας, του Μπόχουσλαβ Μαρτινού στην Πολίτσκα της Τσεχίας και του Λου Χσουν στο Σαοξίν της Κίνας. 
ΠΗΓΗ: Το Βήμα Κουζέλη Λαμπρινή


Εκθεση για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή:Τα ζωγραφισμένα του Καβάφη

Τα ζωγραφισμένα του Καβάφη«Οσο κι αν φανεί αιρετικό, ο Καβάφης σκέφτεται με εικόνες», γράφει στον κατάλογο της έκθεσης «Ζωγραφισμένα», η κυρία Ελένη Αρβελέρ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών, δίνοντας έτσι μια ακόμα διάσταση στην ποίηση του Αλεξανδρινού. Κι έρχονται 40 σύγχρονοι έλληνες ζωγράφοι, ξεκινώντας από τον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα και τον Γιάννη Τσαρούχη να το επιβεβαιώσουν περίτρανα. Αυτό ακριβώς είναι και το περιεχόμενο της έκθεσης που θα εγκαινιαστεί το βράδυ της Τετάρτης στο Ιδρυμα Βασίλης και Μαρίνα Θεοχαράκη, από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια. Εκεί που οι στίχοι του ποιητή συναντούν τα σχήματα, τα χρώματα και τα πρόσωπα, η έκθεση τιμά με τη σειρά της τα 150 χρόνια από την γέννηση του Κ.Π. Καβάφη, μέσα στο πλαίσιο του εορτασμού του Κέντρου Δελφών στην Αθήνα.

Τέτσης, Τσόκλης, Μυταράς, Λεβίδης, Μακρουλάκης, Φανακίδης, Ξένου, Δασκαλάκης, Ψυχοπαίδης, Αρφαράς, Μαδένης, Γυπαράκης, Δρούγκας, Φασιανός, Ισαρης, αλλά και ο ίδιος ο Βασίλης Θεοχαράκης, μεταξύ άλλων, εμπνεύστηκαν από τα «Κεριά», τα «Τείχη», την «Πόλη», το «Οσο Μπορείς», την «Ιθάκη», το «Επέστρεφε», τη «Θάλασσα του Πρωϊού» και τα τόσα άλλα ποιήματα του Καβάφη για να δώσουν την εικαστική τους εκδοχή.

«Για τους Ελληνες, κάθε τι είναι μορφή», σημειώνει με τη σειρά του ο διευθυντής του εικαστικού προγράμματος του Ιδρύματος και επιμελητής της έκθεσης Τάκης Μαυρωτάς, και αναφέρεται στα «Ζωγραφισμένα» που περιλαμβάνουν πάνω από εκατό έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτιτκής, σχέσια, εγκαταστάσεις μαζί με χειρόγραφα και πολύτιμες εκδόσεις του Καβάφη που ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές και ιδρύματα.

Η έκθεση στο Ιδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη (Βασ. Σοφίας 9 & Μέρλιν) θα παραμείνει ανοιχτή ως τις 8 Δεκεμβρίου. Κάθε Δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη-Σάββατο-Κυριακή από 10.00 ως 18.00 και κάθε Πέμπη και Παρασκευή από 10.00 ως 20.00. 
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Τελλόγλειο ίδρυμα Τέχνης:Βάσω Κατράκη: σε Λευκό και Μαύρο

Εκθέσεις - Βάσω Κατράκη: σε Λευκό και ΜαύροΤο Τελλόγλείο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ υποδέχεται στις 19 Σεπτεμβρίου 2013 την έκθεση χαρακτικής «Βάσω Κατράκη: σε Λευκό και Μαύρο», με περισσότερα από 150 έργα, πολλά από τα οποία αναδεικνύουν νέες όψεις της τέχνης της χαράκτριας.Η έκθεση διαρκεί έως τις 10 Ιανουαρίου 2014 και εντάσσεται στο πλαίσιο της 4ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Μουσείο «Βάσω Κατράκη, Κέντρο Χαρακτικών Τεχνών».Η παρουσίαση σημαντικών σταθμών της πορείας της μέσα από έργα που κυριαρχεί η χαρακτηριστική αφαιρετική γραμμή, πλαισιωμένα με μήτρες και με υλικό από το αρχείο του Τώνη Σπητέρη, δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να γνωρίσουν την καλλιτεχνική πορεία μιας χαράκτριας που κατάφερε να συνδέσει το ατομικό με το συλλογικό.Η έκθεση έχει ως άξονα αναφοράς το πολιτικά φορτισμένο έργο της Κατράκη καθώς και την ανάδειξη του υλικού και της λαϊκής τέχνης. Άλλος άξονας είναι η αποτύπωση από την καλλιτέχνιδα όψεων της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου, όχι μόνο ως ειδυλλιακού τοπίου, αλλά και ως ενός οικοσυστήματος που κινδυνεύει.photo: Κατράκη Β., Ίκαρος ΙΙ, πετρογραφία, 103Χ103 εκ., Κέντρο Χαρακτικών Τεχνών-Μουσείο ΒάσωςΚατράκη                            

Τιμές Εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 5 €Μειωμένο: 2,5 €Ελεύθερη είσοδος για ανέργους, Αμεα, φοιτητές του Α.Π.Θ., πολύτεκνους, συνοδούς εκπαιδευτικούς, παιδιά από ορφανοτροφεία, κατόχους κάρτας πολιτισμού Πληροφορίες εκδήλωσης Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Αγ. Δημητρίου 159Α, 54636 Θεσσαλονίκη, +302310247111, http://www.tf.auth.gr/teloglion/default.aspx?lang=el-GR&page=448 Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 9:00-14:00Τετάρτη: 9:00-14:00 και 17:00-21:00Σάββατο, Κυριακή: 10.00-18:00
 Είσοδος 2,5 - 5 ευρώ
elculture.gr

Μ. Χατζιδάκις για τον φασισμό το 1993: Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που έχουμε μέσα μας είναι η Παιδεία

Ο Μάνος Χατζιδάκις εκτός από μεγάλος συνθέτης υπήρξε και ένα σπουδαίος διανοητής που είχε μια μοναδική ικανότητα να αποκρυπτογραφεί με ευαισθησία την πραγματικότητα. Το Φεβρουάριο του 1993 και λίγους μήνες πριν ο Χατζιδάκις δημοσίευσε στην Ελευθεροτυπία ένα προφητικό κείμενο με τίτλο «Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι» όπου με μοναδική διαύγεια προέβλεψε την έλευση του νεοναζισμού και της Χρυσής Αυγής και τους λόγους που θα μας οδηγούσαν αργά ή γρήγορα εκεί. Το κείμενο διανεμήθηκε στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτοκ.
«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
Ενώ τα πουλιά... Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ' αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον... νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ' αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).
Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι' αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.
Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.
Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να 'μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος».
thestival.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ:Η Άλωση της Τριπολιτσάς

Από τις κορυφαίες στιγμές της Επανάστασης του '21, κατά την οποία αναδείχθηκε ο στρατηγικός νους του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Από τις πρώτες μέρες του εθνικού ξεσηκωμού, ο Κολοκοτρώνης είχε συλλάβει την ιδέα της πολιορκίας και της άλωσης της Τριπολιτσάς (σημερινής Τρίπολης), επειδή κατείχε στρατηγική θέση και ήταν το διοικητικό κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Μοριά. Στην Τριπολιτσά είχε την έδρα του ο Μόρα-Βαλεσί, ο στρατιωτικός διοικητής της Πελοποννήσου, με όλο το χαρέμι και τα πλούτη του, εκεί ζούσε ο μισός τουρκικός πληθυσμός της Πελοποννήσου και την υπερασπιζόταν σημαντικός αριθμός ενόπλων σωμάτων. Με λίγα λόγια ήταν μια επικίνδυνη εχθρική εστία, η οποία εάν δεν εξουδετερωνόταν θα ήταν μια διαρκής απειλή για τις επαναστατημένες επαρχίες της Πελοποννήσου.
Η στρατηγική σύλληψη του Κολοκοτρώνη δεν έγινε αμέσως αποδεκτή, επειδή προϋπέθετε οργανωμένο στρατό, που δεν υπήρχε. Ο Κολοκοτρώνης με επιμονή και πειστικότητα αντέστρεψε το αρνητικό για την άποψή του κλίμα μεταξύ των οπλαρχηγών κι έτσι στα μέσα Απριλίου αποφασίστηκε ο αποκλεισμός της Τριπολιτσάς σε πρώτη φάση, ώστε να διακοπεί κάθε δυνατότητα επικοινωνίας και εφοδιασμού της πόλης. Αρχιστράτηγος της επιχείρησης ορίσθηκε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, αλλά ιθύνων νους της ήταν ο Κολοκοτρώνης, το σχέδιο του οποίου τηρήθηκε κατά γράμμα.
Μέχρι τις αρχές Μαΐου του 1821 οι επαναστάτες είχαν περισώζει την Τριπολιτσά σ' ένα κύκλο που περιλάμβανε τις περιοχές Πάπαρι, Βλαχοκερασιά, Διάσελο, Αλωνίσταινα και Βέρβενα. Τότε έφθασε η πληροφορία ότι ο Μουσταφάμπεης με 3.500 άνδρες προερχόμενος από τα Γιάννινα είχε διασπάσει την πολιορκία από τα ανατολικά και είχε εισέλθει στην πόλη. Η επιχείρηση κινδύνευε, καθώς τις επόμενες μέρες τέθηκε σε καταδίωξη του Κολοκοτρώνη και των άλλων οπλαρχηγών που πολιορκούσαν την Τριπολιτσά. Οι δύο σημαντικές ήττες που υπέστη στο Βαλτέτσι (12 Μαΐου) και στα Δολιανά (18 Μαΐου), όχι μόνο αναπτέρωσαν το ηθικό στο ελληνικό στρατόπεδο, αλλά συνέβαλαν καταλυτικά στην Άλωση της Τριπολιτσάς.
Η δύναμη των πολιορκητών συνεχώς ενισχυόταν και τις παραμονές της Άλωσης είχε φθάσει τους 10.000 άνδρες. Ο κλοιός γύρω από την Τριπολιτσά έσφιγγε διαρκώς και η πόλη υπέφερε. Οι αποθήκες των τροφίμων είχαν σχεδόν αδειάσει, τα χρήματα είχαν εξαντληθεί και οι αρρώστιες θέριζαν. Στην πόλη υπήρχαν 35.000 ψυχές, Τούρκοι, Χριστιανοί, Αλβανοί και Εβραίοι.Τότε ο Κολοκοτρώνης συνέλαβε την ιδέα να κατασκευαστεί περιφερειακή τάφρος γύρω από την πόλη για να δυσκολέψει περισσότερο τη ζωή των πολιορκημένων. Η τάφρος κατασκευάστηκε ταχύτατα από τους χωρικούς και η όλη τοποθεσία ονομάστηκε Γράνα. Γύρω και πίσω από αυτή τοποθετήθηκαν τα τέσσερα ελληνικά σώματα, με επικεφαλής τους Κολοκοτρώνη, Μαυρομιχάλη, Γιατράκο και Αναγνωσταρά. Οι επαναστάτες είχαν στη διάθεσή τους ένα παμπάλαιο κανόνι και οι πολιορκούμενοι 30.
Απόντος του Μόρα-Βαλεσί, Χουρσίτ Πασά, ο Μουσταφάμπεης, που είχε το γενικό πρόσταγμα στην πόλη, αντιλήφθηκε γρήγορα την κίνηση του Κολοκοτρώνη και στις 18 Αυγούστου ενήργησε επίθεση με ιππικό για να διασπάσει τον κλοιό των Ελλήνων. Απέτυχε και οι δυνάμεις του επέστρεψαν στην πόλη έχοντας υποστεί μεγάλες απώλειες. Μπέηδες και αγάδες άρχισαν τότε να συσκέπτονται για τους όρους της παράδοσης, καθώς δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας.
Όμως τους πρόλαβε ένας απλός στρατιώτης, ο Μανώλης Δούνιας από τον Πραστό Κυνουρίας. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, ημέρα Παρασκευή, μαζί με δύο συντρόφους του αναρριχήθηκε στα τείχη της πόλης που έφθαναν τα πεντέμισι μέτρα ύψος και εισήλθε στην Τριπολιτσά, εκμεταλλευόμενος τη γνωριμία του με τον φύλακα του προμαχώνα. Αφού τον εξουδετέρωσε, άνοιξε την Πύλη του Μυστρά και οι έλληνες επαναστάτες εισόρμησαν στην πόλη. Οι κάτοικοί της αντιστάθηκαν, χωρίς επιτυχία, επί δίωρο.
Επακολούθησε άγρια σφαγή του πληθυσμού και πρωτοφανές πλιάτσικο. Μάταια οι οπλαρχηγοί προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τους μαινόμενους επαναστάτες. «Το ασκέρι, όπου ήτον μέσα, το Ελληνικόν, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άνδρες, τριάντα δύο χιλιάδες, μία ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς. Ένας υδραίος έσφαξε ενενήντα. Έλληνες εσκοτώθηκαν εκατόν» γράφει στα Απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης.
Η εκδικητική μανία των επαναστατών εκδηλώθηκε όχι μόνο σε βάρος των Τούρκων, αλλά και των Εβραίων που είχαν δείξει εχθρική στάση απέναντι στην Επανάσταση, και των Ελλήνων που είχαν χαρακτηριστεί τουρκολάτρες, όπως ο πρόκριτος Σωτήρης Κουγιάς. Αντίθετα, οι Αλβανοί της Τριπολιτσάς αποχώρησαν συντεταγμένα με τη συνοδεία ελλήνων μαχητών, καθώς είχαν έλθει σε συμφωνία με τον ίδιο τον Κολοκοτρώνη.
Η Άλωση της Τριπολιτσάς αποτέλεσε σταθμό για την εδραίωση και την εξέλιξη της Επανάστασης. Ολόκληρη η Πελοπόννησος βρισκόταν στα χέρια των Ελλήνων, εκτός των φρουρίων, Πατρών, Μεθώνης, Κορώνης και Ναυπλίου, τα οποία πολιορκούνταν στενά.

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Οι Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς στο Μουσείο της Ακρόπολης

Αθήνα
Με θεματικές παρουσιάσεις από τους αρχαιολόγους-φροντιστές, για τα αριστουργήματα του μουσείου και τα χρώματα των αρχαϊκών αγαλμάτων, γιορτάζει το Μουσείο της Ακρόπολης την Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού (27 Σεπτεμβρίου) και τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς (28-29 Σεπτεμβρίου).

Την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου το Μουσείο θα παραμείνει ανοιχτό από τις 8 π.μ. έως τις 10 μ.μ. και η είσοδος θα είναι ελεύθερη για τους επισκέπτες από τις 7 μ.μ. έως τις 10 μ.μ. Την ημέρα αυτή το εστιατόριο του δευτέρου ορόφου θα λειτουργεί κανονικά όπως κάθε Παρασκευή έως τις 12 τα μεσάνυχτα.  
Το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου και την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου το Μουσείο θα παραμείνει ανοιχτό από τις 8 π.μ. έως τις 8 μ.μ. και η είσοδος θα είναι ελεύθερη για τους επισκέπτες από τις 5 μ.μ. έως τις 8 μ.μ.
Πρόγραμμα παρουσιάσεων:
Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου:
  • «Αριστουργήματα στο Μουσείο Ακρόπολης»: στις 6 μ.μ. (στα αγγλικά) και στις 8 μ.μ. (στα ελληνικά).
  • «Αρχαϊκά Χρώματα»: στις 11 π.μ. (στα αγγλικά) και στις 12 το μεσημέρι (στα ελληνικά).
Σάββατο και Κυριακής 28-29 Σεπτεμβρίου:
  • «Αριστουργήματα στο Μουσείο Ακρόπολης»: στις 11:30 π.μ. (στα αγγλικά) και στις 12:30 μ.μ. & 17:30 μ.μ. (στα ελληνικά).
  • «Αρχαϊκά Χρώματα»: στη 1 μ.μ. (στα αγγλικά) και στις 2 μ.μ. (στα ελληνικά)

Newsroom ΔΟΛ

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Δήμος Αθηναίων τιμά την Ζακλίν ντε Ρομιγί

«Πλατεία Ζακλίν ντε Ρομιγί» θα ονομασθεί, προς τιμήν της εξέχουσας ελληνίστριας, με απόφαση του δήμου Αθηναίων, ο διαμορφωμένος χώρος που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ηρακλειδών, Νηλέως, Αποστόλου Παύλου και Ακάμαντος, στο Θησείο.

Η τελετή των εγκαινίων θα γίνει τη Δευτέρα στις 7.15 μ.μ, στο πλαίσιο εκδήλωσης που διοργανώνεται από τη Δημοτική Αρχή και τον δήμαρχο Αθηναίων, Γιώργο Καμίνη, ενώ την επίσημη πρόσκληση του δημάρχου Αθηναίων έχει αποδεχθεί και θα παραστεί, ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, κ. Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν.

Η εκδήλωση γίνεται σε συνεργασία με το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο στο Παρίσι και την πρόεδρο του, κυρία Αλεξάνδρα Μητσοτάκη, την πρόταση της οποίας να τιμηθεί η μεγάλη ελληνίστρια, υιοθέτησε ο δήμαρχος Αθηναίων.

Την πρόσκληση συμμετοχής του έχει αποδεχθεί και ο πρώην υπουργός, κ. Ζακ Λανγκ.

Την έναρξη της αυριανής επίσημης τελετής θα κάνει η Αλεξάνδρα Μητσοτάκη.

Θα ακολουθήσουν χαιρετισμοί, από τον δήμαρχο Αθηναίων, κ. Γιώργο Καμίνη και τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, κ. Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν. Για την Ζακλίν ντε Ρομιγί θα μιλήσουν η ομότιμη καθηγήτρια στην Ecole Normale Superieure, κυρία Monique Trede – Boulmer, μαθήτρια της Ζακλίν ντε Ρομιγί και ο Ακαδημαϊκός, κ. Κωνσταντίνος. Ι. Δεσποτόπουλος.

Θα ακολουθήσει σύντομο μουσικό πρόγραμμα, με τις κυρίες Μαρία Παπαπετροπούλου και τη Θεοδώρα Μπάκα, ενώ θα γίνουν και τα αποκαλυπτήρια, γλυπτικής σύνθεσης, φιλοτεχνημένης από τον γλύπτη κ. Δημήτρη Σκαλκώτο, με τρεις αναθηματικές στήλες, στις οποίες θα επιγράφονται λέξεις, με έννοιες – κλειδιά, από το έργο της Ζακλίν ντε Ρομιγί, «Η πραότητα στην ελληνική σκέψη».
ΠΗΓΗ: Nooz.gr

Το Voyager-1 ηχογραφεί τους ήχους του Διαστήματος

Χάρη στο θρυλικό Voyager-1 που κινείται πλέον έξω από το Ηλιακό Σύστημα, η ανθρωπότητα μπορεί να ακούσει για πρώτη φορά ήχους που διαδίδονται στον διαστρικό χώρο.
ΚΛΙΚ ΕΔΩ VIDEO ΟΙ ΗΧΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ

Εν μέσω των πανηγυρισμών για το πρώτο ανθρώπινο αντικείμενο που εξερευνά το Διάστημα έξω από τη γειτονιά μας, η NASA έδωσε στη δημοσιότητα μια ιστορική ηχογράφηση.

Οι απόκοσμοι ήχοι, οι οποίοι επέτρεψαν στους ερευνητές να βεβαιωθούν ότι το σκάφος έχει εξέλθει από το Ηλιακό Σύστημα εδώ και ένα χρόνο, προήλθαν από δονήσεις του πυκνού πλάσματος, ή ιονισμένου αερίου, το οποίο πλημμυρίζει το χώρο ανάμεσα στα άστρα.
 Οι δονήσεις αυτές, οι οποίες προκλήθηκαν από μια ηλιακή έκρηξη που έφτασε μέχρι το Voyager 1, έχουν συχνότητες εντός της ανθρώπινης ακοής και αναπαράγονται στο παραπάνω βίντεο στην πραγματική τους ταχύτητα.

«Όταν ακούσετε αυτή την ηχογράφηση, έχετε στο μυαλό σας ότι πρόκειται για ιστορικό γεγονός. Είναι η πρώτη φορά που καταγράφουμε τους ήχους του διαστρικού χώρου» σχολίασε ενθουσιασμένος ο Ντον Γκάρνετ, υπεύθυνος του οργάνου που καταγράφει τα κύματα πλάσματος.

Οι απόκοσμοι ήχοι επέτρεψαν στους υπεύθυνους της αποστολής να υπολογίσουν την αλλαγή στην πυκνότητα του πλάσματος η οποία σηματοδοτεί την έξοδο από την ηλιόσφαιρα -μια «φυσαλίδα» φορτισμένων σωματιδίων που πηγάζουν από τον Ήλιο και τελικά συγκρούονται με τα εισερχόμενα διαστρικά σωματίδια.από το Ηλιακό Σύστημα. Το όριο του Ηλιακού Συστήματος αντιστοιχεί χονδρικά με το όριο της ηλιόσφαιρας.
ΚΛΙΚ ΕΔΩ VIDEO

Ο αισθητήρας του Voyager 1 που μετρά την πυκνότητα έπαψε να λειτουργεί το 1980, οπότε οι υπεύθυνοι της αποστολής χρειάστηκαν εφευρετικότητα, αλλά και λίγη τύχη, για να καταγράψουν τη μετάβαση από το αραιό πλάσμα της ηλιόσφαιρας στο πυκνότερο πλάσμα του διαστρικού χώρου.
 Αυτό που είχαν στη διάθεσή τους οι ερευνητές ήταν ένα διαφορετικό όργανο που μετρά τυχόν κύματα τα οποία διαδίδονται στο πλάσμα. Τέτοια κύματα δημιουργήθηκαν από μια ηλιακή έκρηξη που ξέσπασε το Μάρτιο του 2012 και έφτασε στο Voyager 1 περίπου 13 μήνες αργότερα. Η ηλιακή καταιγίδα έκανε το πλάσμα γύρω από το σκάφος να δονείται, και οι δονήσεις αυτές έδειξαν ότι το Voyager κολυμπούσε σε ένα σύννεφο πλάσματος 40 φορές πιο πυκνό από ό,τι στα εξωτερικά στρώματα της ηλιόσφαιρας.

Η αύξηση αυτή ταίριαζε απόλυτα με τις προβλέψεις των επιστημόνων για την υψηλή πυκνότητα πλάσματος στο διαστρικό χώρο. «Τώρα που έχουμε νέα, βασικά δεδομένα, μπορούμε να πούμε ότι αυτό είναι το ιστορικό άλμα της ανθρωπότητας στο διαστρικό χώρο» δήλωσε ο Εντ Στόουν, μέλος της αποστολής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια.
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Λειτουργεί η Βιβλιοθήκη του Μπέρμιγχαμ, η μεγαλύτερη της Ευρώπης



Η υπέροχη αλλά συνάμα και τρελή φιλοδοξία να δημιουργηθεί ένας χώρος που να περιέχει όλη τη γνώση του κόσμου υπάρχει εδώ και χιλιετίες.  Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας τον 3ο αι. π.Χ. έγινε το αρχέτυπο. Αργότερα η σκυτάλη πέρασε από τις πόλεις στα μοναστήρια και στα παλάτια και οι βιβλιοθήκες έγιναν εργαλεία για δοξασίες, πλούτο και δύναμη.  Πρόσβαση στα βιβλία είχαν μόνο οι προνομιούχοι, μοναχοί, πρίγκιπες, ενώ πολλά από τα βιβλία ήταν γνωστά σε πολύ λίγους.
Σήμερα παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες, τη χρήση του Internet στην ανάγνωση βιβλίων, η λειτουργία μιας τέτοιας βιβλιοθήκης έγινε πραγματικότητα.
Η Βιβλιοθήκη του Μπέρμιγχαμ ,η μεγαλύτερη σε τετραγωνικά βιβλιοθήκη της Ευρώπης,είναι ανοικτή για το κοινό.
ΚΛΙΚ ΕΔΩ: ΤΟ SITE ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ



Αν δεν ήταν η βιβλιοθήκη του Μπέρμιγχαμ θα μπορούσε να ήταν ένα κτίριο με τίτλο "Ωδη στον κύκλο". Είναι, όμως, ένα θεόρατο, υπέροχο, υπερσύγχρονο και ολοκαίνουργιο δημιούργημα που πρόσφατα εγαινιάστηκε στην Βρετανική πόλη, διεκδικώντας τον τίτλο της μεγαλύτερης δημόσιας βιβλιοθήκης της Ευρώπης!




Kτίριο που κόστισε περί τα 190 εκατομμύρια λίρες η νέα βιβλιοθήκη του Μπέρμιγχαμ, λειτουργεί για το κοινό σε  αντικατασταση της Central Library, δηλαδή την μέχρι πρόσφατα μεγαλύτερη  βιβλιοθήκη της πόλης. "Το παλιό κτίριο έκανε σπουδαία δουλειά αλλά ο χρόνος του είχε λήξει», ο βοηθός διευθυντή, Μπράιαν Γκάμπλς. "Ήταν ένα πολύ κουρασμένο κτίριο. Δεν ήταν πλέον κατάλληλο να παρέχει ιδανικές συνθήκες ανάγνωσης και μάθησης στους νέους και δεν ήταν αντάξιο της πολιτιστικής εμπειρίας που οφείλουμε στους ανθρώπους του 21ου αιώνα».






Το νέο κτίριο, η κατασκευή του οποίου απαίτησε 10 χρόνια (μελετών και εργασιών) μοιάζει με μια γιγαντιαία στοίβα κουτιών. Βρίσκεται πάνω από την πλατεία Centenary, υψώνεται σε 10 ορόφους και είναι τυλιγμένο με ένα συρματινο δέρμα που άλλοι θεωρούν ότι μοιάζει με μεταλλική δαντέλλα, άλλοι με μια βαριά πανοπλία.







«Βλέπουμε τον κύκλο ως ένα μοτίβο της πόλης», λέει ο Φράνσιν Χούμπεν, ιδρυτής και διευθυντής της ολλανδικής αρχιτεκτονικής εταιρίας Mecanoo. "Η πρόσοψη υπενθυμίζει το βιομηχανικό παρελθόν της πόλης καθώς και την ιστορία του εμπορίου κοσμημάτων της περιοχής".





 Φωτογραφίες από τις μακέτες και το εσωτερικό της νέας Βιβλιοθήκης




 Ακόμα και στα αίθριά του το σχήμα που χρησιμοποιείται είναι ο κύκλος.






Το Μπέρμιγχαμ ήδη από τον 17ο και 18ο αιώνα ήταν μια πόλη εξαιρετικά διάσημη για τα μεταλεία, τα χυτήριά της και τους σπουδαίους κοσηματοπώλες της. Η παράδοση όχι μόνο διατηρήθηκε στο πέρασμα των αιώνων αλλά
ακόμα και σήμερα υπολογίζεται πως περίπου το ένα τρίτο των κοσμημάτων που κατασκευάζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο προέρχεται από το Μπέρμιγχαμ.





 Η νέα βιβλιοθήκη συνδέεται μέσα από ένα τεράστιο ενιαίο φουαγιέ με το γειτονικό Θέατρο Repertory, το οποίο επίσης, ανακαινίστηκε ως μέρος του έργου. Υπάρχουν σκέψεις να πραγματοποιούνται διαρκώς εκδηλώσεις στους κοινούς τους χώρους προκειμένου το θέατρο και η βιβλιοθήκη να βρίσκονται σε έναν "δημιουργικό διάλογο".

 



«Δεν ξέρουμε ποιο θα είναι το μέλλον της βιβλιοθήκης αλλά ο σχεδιασμός που έχουμε κάνει είανι για τα επόμενα 100 χρόνια», λέει ο Φράνσιν Χούμπεν, "Με έως και 10.000 επισκέπτες την ημέρα, αντιλαμβάνεστε πως σε όλα τα δάπεδα υπάρχουν άφθονοι χώροι για μελέτη, συναντήσεις, εργασίες ακόμα και κουτσομπολιό στα μαλακά καθίσματα και αναπαυτικά τραπέζια. Ενώ, η παλιά βιβλιοθήκη είχε πολλούς σκοτεινούς χώρους, αυτή η νέα λούζεται από το φως της ημέρας, από το πρώτο δάπεδο μέχρι την οροφή. Στην πραγματικότητα το μόνο πράγμα που λείπει είναι μερικά άνετα δωμάτια για απομόνωση και πριβέ ανάγνωση".

 ΠΗΓΗ: lifo.gr

ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ:Το «αρχαίο κάλλος» ζωντανεύει μέσα από τον φακό του Τζόσουα Γκάρικ

 
Αθήνα
Πρωτότυπες οπτικές γωνίες αρχαίων αγαλμάτων και γλυπτών, «ζωντανεύουν» χάρη στον φωτογραφικό φακό του Τζόσουα Γκάρικ. Οι φωτογραφίες του Αμερικανού φωτογράφου, καθηγητή και φιλέλληνα, φιλοξενούνται από την Πέμπτη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Η έκθεση με τίτλο «Αποτυπώνοντας το αρχαίο κάλλος» θα διαρκέσει ως τις 8 Ιανουαρίου 2014.

Στη συνέχεια, η έκθεση θα μεταφερθεί στο Σισμανόγλειο Μέγαρο της Κωνσταντινούπολης και στον εκθεσιακό χώρο του Ελληνικού Προξενείου στη Νέα Υόρκη.

«Με την κάμερά μου προσπαθώ να δείξω κάποιες λεπτομέρειες των υπέροχων γλυπτών, τιμώντας τους καλλιτέχνες που τα φιλοτέχνησαν και ελπίζοντας οι επισκέπτες που θα δουν τις φωτογραφίες να κοντοσταθούν έστω για ένα λεπτό και να πουν: "αυτό δεν το παρατήρησα". Με άλλα λόγια, στόχος της δουλειάς μου είναι να δημιουργήσει την επιθυμία για μια δεύτερη ματιά στο αυθεντικό έργο» δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο Τζόσουα Γκάρικ στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στο αμφιθέατρο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, παρουσία του αναπληρωτή διευθυντή του μουσείου δρα Γεωργίου Κακαβά και της επιμελήτριας της έκθεσης, ιστορικού της τέχνης, Ίριδας Κρητικού.

Ο καλλιτέχνης αναφέρθηκε κυρίως στην αγάπη που τρέφει για την ελληνική αρχαιότητα. Ένα συναίσθημα το οποίο προσπάθησε να μεταφέρει και στους φοιτητές του από το School of Visual Art της Νέας Υόρκης, όταν τους ξεναγούσε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: «Τους παρότρυνα να σταματούν στα αγάλματα και να σκέφτονται ότι πρόκειται για ανθρώπους που κάποτε έζησαν και περπάτησαν στους δρόμους της Αθήνας. Στη συνέχεια, πηγαίναμε στην Αγορά, όπου τους έλεγα ότι εδώ που περπατάμε, κάποτε σύχναζαν ο Σωκράτης και ο Περικλής. Αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν και ελπίζω, σε κάποιο βαθμό, να ζουν και λίγο μέσα από τα έργα μου», τόνισε ο φωτογράφος, που ανέλαβε όχι μόνο το καλλιτεχνικό κομμάτι της έκθεσης, αλλά και το οικονομικό.

Μέσω της εκστρατείας fundraising που πραγματοποίησε με μεγάλη επιτυχία στον τόπο κατοικίας του, το Ορλάντο της Φλόριντα, κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερα από 50.000 δολάρια, ποσό στο οποίο δεν συγκαταλέγεται η δική του οικονομική συνεισφορά.

Επίσης, όπως ανέφερε, είχε τη μοναδική τύχη να βρίσκεται στον τόπο της «Disneyland», όπου χρησιμοποιείται ένα ειδικό μηχάνημα, τον χειρισμό του οποίου γνωρίζουν ελάχιστοι -ένας από αυτούς είναι καλός του φίλος.

Πρόκειται για ένα από τα τρία μηχανήματα που υπάρχουν στον κόσμο κι αυτό που ευθύνεται για το πρωτοποριακό, τρισδιάστατο, αποτέλεσμα, καθώς οι φωτογραφίες εκτυπώνονται σε αλουμίνιο.

Σε ερώτηση για το αν ανακαλύπτει την ομορφιά και στη σύγχρονη Ελλάδα, η απάντησή του ήταν καταφατική, όσο και σαφής: «Στην ανεπανάληπτη φιλοξενία των Ελλήνων κάθε φορά που έρχομαι στη χώρα σας» είπε, προσθέτοντας ότι την έχει επισκεφτεί 40 φορές, χωρίς να ξεχνά την πρώτη φορά που ταξίδεψε στους Δελφούς.

«Ποτέ άλλοτε δεν είχα δει το μπλε χρώμα τόσο λαμπερό όσο στον ελληνικό ουρανό. Ποτέ άλλοτε δεν είχα κολυμπήσει σε νερά τόσο καθαρά και διαυγή, ώστε ο βυθός να είναι πάντα ορατός. Και ποτέ άλλοτε δεν είχα την εμπειρία της μεγαλειώδους πτήσης των αετών πάνω από τον Παρνασσό στους Δελφούς μετά από καταιγίδα. Αυτό συνέβη όταν έφτανα στους Δελφούς για πρώτη φορά και ένιωσα σαν οι αετοί και οι κεραυνοί να ήταν ένα σημάδι από τον ίδιο τον Δία. Ήμουν επιτέλους στην Ελλάδα… στο σπίτι μου» γράφει στον πολυτελή κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση.

Στο ζωντανό, πολυσχιδή διάλογο, που παρουσιάζεται μινιμαλιστικά μέσα από τα 95 έργα του καλλιτέχνη, τα οποία εκτίθενται στον προθάλαμο, σε εκθεσιακές αίθουσες και στο καφέ και το αίθριο του Μουσείου, αναφέρθηκε ο αναπληρωτής διευθυντής Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, δρ. Κακαβάς.

«Οτιδήποτε γίνεται μέσα στο μουσείο, που είναι ένα ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας, πρέπει να "αναπνέει" και τα αγάλματα "ζωντανεύουν" μέσα από την τέχνη του Τζόσουα Γκάρικ» επισήμανε, τονίζοντας ότι ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να δει λεπτομέρειες που το ανθρώπινο μάτι συχνά δεν εστιάζει.

Παράλληλα συνεχίζεται έως την 12η Ιανουαρίου του 2014 η έκθεση για το Ναυάγιο των Αντικυθήρων. Η έκθεση έχει προκαλέσει αύξηση της επισκεψιμότητας στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο έως 51% τους καλοκαιρινούς μήνες και 81% τους πρώτους μήνες του 2013.
Newsroom ΔΟΛ

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Μονταίνι: Ο εαυτός & η πεμπτουσία του blogging

Σαν σήμερα, το 1592, έφυγε από τη ζωή ο Μισέλ ντε Μονταίνι, ο πρώτος δοκιμιογράφος, που θεωρείται ως ο τελευταίος ουμανιστής της γαλλικής Αναγγένησης και έχει χαρακτηριστεί ως «ο πρώτος μοντέρνος άνθρωπος», χάρη στην ενασχόλησή του με τον «εαυτό». Ως δημιουργός του δοκιμίου –ενός κράματος επιστημονικού πνεύματος και προσωπικού ύφους- αλλά και χάρη στην ιδιαιτερότητα των συλλογισμών του επηρέασε αμέτρητους συγγραφείς, όπως τον Φρίντριχ Νίτσε, και ίσως τη σύγχρονη αρθρογραφία και το blogging. Της Κατρίν Αλαμάνου
Στη Γαλλία σχεδόν όλοι οι μαθητές μαθαίνουν αυτή την ημερομηνία: 28 Φεβρουαρίου 1571. Ήταν η ημέρα που ο μορφωμένος γάλλος ευγενής απεσύρθη από τα δημόσια καθήκοντά του, μετακόμισε στον οικογενειακό πύργο, κοντά στο Μπορντώ, το château de Μontaigne, και άρχισε να γράφει Δοκίμια.  Ήταν τα 38α γενέθλιά του. Σκοπός του ήταν να περάσει το υπόλοιπο της ζωής τους παρατηρώντας τον εαυτό του.
Αυτή η ιδέα –το να γράφει κανείς για τον εαυτό του ώστε να δημιουργήσει έναν καθρέφτη μέσα στον οποίο άλλοι άνθρωποι αναγνωρίζουν τον δικό τους ανθρωπισμό- δεν υπήρχε από πάντα», όπως παρατηρεί η Sarah Bakewell, συγγραφέας του βιβλίου «How to Live-Or a Life of Montaigne in One Question and Twenty Attempts at an Answer».
Δεν με νοιάζει τόσο τι είμαι για τους άλλους, όσο τι είμαι για τον εαυτό μου.
Αυτή η ιδέα «έπρεπε να εφευρεθεί. Και σε αντίθεση με άλλες πολιτιστικές εφευρέσεις, η αρχή της μπορεί να εντοπιστεί σε ένα μόνο πρόσωπο». Ο Μονταίνι έγραψε σχεδόν για ό, τι του περνούσε από το μυαλό: για τα ζώα, το σεξ, τη μαγεία, τη διπλωματία, τη βία, τον ερμαφροδιτισμό, την αμφιβολία. Εξάλλου, essayer (essai =δοκίμιο) στα γαλλικά σημαίνει να προσπαθείς ή όπως προσθέτει η Bakewell να δοκιμάζεις.
Προτιμώ τη συντροφιά χωρικών, γιατί δεν έχουν μορφωθεί αρκετά για να επιχειρηματολογούν λανθασμένα.
Ο Andrew Sullivan προχώρησε ένα βήμα παραπέρα χαρακτηρίζοντας τον Μονταίνι ως «την πεμπτουσία του blogger» καθώς τόλμησε «να δείξει πως ένας συγγραφέας, εξελίσσεται, αλλάζει γνώμη, μαθαίνει νέα πράγματα, μεταθέτει την προοπτική του, ωριμάζει». Πράγματι, τα Δοκίμια του Μονταίνι, μεταβάλλονταν και εμπλουτίζονταν διαρκώς με νέες ιδέες και απόψεις, θεμέλιο των οποίων υπήρξε η κριτική του κόσμου στον οποίο έζησε.
Τίποτα δεν είναι τόσο ακλόνητα πιστευτό όσο αυτό που γνωρίζουμε λιγότερο.
Η ασχολία του Μονταίνι με τον εαυτό κράτησε για είκοσι χρόνια κατά τα οποία έγραψε τα περίφημα Δοκίμιά του. Τα δύο πρώτα βιβλία Δοκιμίων εμφανίστηκαν το 1580. Μέχρι το 1588, όταν εξέδωσε και ένα τρίτο βιβλίο, όσοι ασχολούνταν με τη φιλοσοφία στη Γαλλία και είχαν κλασική παιδεία, είχαν ήδη διαβάσει τα δύο πρώτα.
Τα βιβλία του ήταν εντελώς πρωτότυπα. Δεν ήταν εξομολογητικά ούτε αυτοβιογραφικά. Δεν είχαν καμία αξίωση να συνθέσουν την αφήγηση ενός βίου, αλλά αποτύπωναν τη συνεχή συνομιλία του πρωταγωνιστή με τους αρχαίους έλληνες και ρωμαίους συγγραφείς της βιβλιοθήκης του. Και φυσικά, τη συνομιλία του με τον εαυτό του.
Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση από την περιφρονητική σιωπή.
Η άποψή του ότι ο εαυτός ξεπερνά συνεχώς τις περασμένες του πεποιθήσεις, ήταν τόσο ριζοσπαστική, ώστε πολλοί περιγράφουν τον Μονταίνι ως τον «πρώτο μοντέρνο άνθρωπο». Ο Leonard Woolf, που επίσης τον χαρακτηρίζει ως «τον πρώτο εξ’ ολοκλήρου μοντέρνο άνθρωπο», υποστήριξε πως η νεωτερικότητά του συνίστατο στην «έντονη ευαισθητοποίηση και το παθιασμένο ενδιαφέρον του στη μοναδικότητα του εαυτού του και όλων των άλλων ανθρώπων».
Όσον αφορά την αφοσίωση, δεν υπάρχει στον κόσμο τόσο ύπουλο ζώο όσο ο άνθρωπος.
Ο Μονταίνι ήταν επίσης ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σχετικά με τα ζώα. Υπήρξε ίσως ο πρώτος στοχαστής που εισήγαγε το ζήτημα του σεβασμού των υπόλοιπων πλασμάτων που ζουν στη γη και σύμφωνα με ορισμένους ήταν ο πρώτος διδάξας των δικαιωμάτων των ζώων, σφοδρός πολέμιος της κακοποίησης και της βιαιότητας του ανθρώπου εις βάρος τους.
Όταν παίζω με τη γάτα μου, ποιος ξέρει αν δεν είμαι ένας τρόπος για να περνάει την ώρα της περισσότερο από ό, τι είναι αυτή για μένα;
Το «Περί δόξας και ματαιότητας», ίσως το σημαντικότερο δοκίμιο του Μονταίνι, αποτελεί ένα στοχασμό πάνω στον θάνατο και παράλληλα στο γράψιμο. Το δοκίμιο τελειώνει με την μαντικό κέντρο της αρχαίας Ελλάδας, με τη δελφική παραίνεση του «Γνώθι σαυτόν» και τον Μονταίνι να υπερασπίζεται την ενασχόλησή του με τον «εαυτό» του, ως τη μόνη γνώση που αυτός, ή οποιοσδήποτε άλλος, μπορεί να ελπίζει ότι θα κατακτήσει.
Πηγές: 
Jane Kramer, «Me, Myself, and I: What made Michel de Montaigne the first modern man?», The New Yorker, September 7, 2009.
Ruth Scurr, «How to Live: A Life of Montaigne in One Question and Twenty Attempts at an Answer by Sarah Bakewell», The Guardian, January 24, 2010.
Patricia Cohen, «Conversation Across Centuries With the Father of All Bloggers», The New York Times, December 17, 2010.
TVXS

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013:Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού στην Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών 2013




Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου, 10:00-17:00
Χώρος :
Πλατεία Κλαυθμώνος

Μια εκδήλωση της EUNIC Αθήνας (Ένωση Μορφωτικών Ινστιτούτων της Ε.Ε.)

Σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων

Διοργανωτής:
EUNIC Αθηνών (Αυστρία, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Νορβηγία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σουηδία, Τσεχία)

Παρουσίαση: Λυδία Παπαϊωάννου

Το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2013 η Πλατεία Κλαύθμωνος μεταμορφώνεται σε χώρο γιορτής και κέντρο πολυγλωσσίας.
Δεκατρία Ευρωπαϊκά Μορφωτικά Ιδρύματα και Πρεσβείες στην Αθήνα προσφέρουν σε μικρούς και μεγάλους τη δυνατότητα να ταξιδέψουν με όχημα τη γλώσσα από μια ευρωπαϊκή χώρα στην άλλη. Να γνωρίσουν τον συναρπαστικό κόσμο των γλωσσών σε ένα πρόγραμμα για όλη την οικογένεια.
Ελάτε μαζί μας να γιορτάσουμε την ευρωπαϊκή μέρα γλωσσών, παρακολουθώντας πρότυπα μαθήματα εξοικείωσης με πολλές γλώσσες, παίρνοντας μέρος σε διαδραστικά εργαστήρια και παρουσιάσεις, ακούγοντας μουσική και παραμύθια από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, παρακολουθώντας παραστάσεις χορού και θεάτρου και πολλές άλλες δράσεις.

Ειδικότερα, δάσκαλοι ξένων γλωσσών, καλλιτέχνες, σπουδαστές, αλλά και εκπρόσωποι των Μορφωτικών Ιδρυμάτων και Πρεσβειών θα μας γνωρίσουν, μεταξύ άλλων, τα «αινιγματικά» τραγούδια της Ιρλανδίας, θα μας μάθουν τα μυστικά του αυστριακού βαλς, θα μας εξηγήσουν τι σχέση έχει η σουηδική γυμναστική με τα Σουηδικά και γιατί τα γερμανικά είναι cool... Από το πρόγραμμα δεν θα μπορούσε να λείπει και το κυνήγι θησαυρού με πολλά δώρα-εκπλήξεις.

Διαδικτυακός Διαγωνισμός Ο εορτασμός της Ευρωπαϊκής Ημέρας Γλωσσών όμως ξεκινάει αρκετές μέρες πριν. Από τις 3 Σεπτεμβρίου μπορείτε να μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.imera-glosson-2013.eu/EDL_greece.html και να πάρετε μέρος στο διαδικτυακό κυνήγι θησαυρού. Ανακαλύψτε την ελληνική φράση που κρύβεται πίσω από τους «θάμνους» και κερδίστε, μεταξύ άλλων, δωρεάν τμήματα εκμάθησης Αγγλικών, Γαλλικών, Γερμανικών, Ισπανικών ή Ιταλικών.
Ο online διαγωνισμός θα διαρκέσει μέχρι και τις 15 Σεπτεμβρίου.
Οι νικητές θα ανακοινωθούν το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2013 στην Πλατεία Κλαυθμώνος κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Ευρωπαϊκής Ημέρας Γλωσσών 2013.

Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών Λίγα λόγια

Η 26 Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών στις 6 Δεκεμβρίου 2001 από το Συμβούλιο της Ευρώπης, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών είναι μια πανευρωπαϊκή εκστρατεία για την προώθηση της εκμάθησης γλωσσών και εντάσσεται στην ευρύτερη προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προώθηση της πολυγλωσσίας στην Ευρώπη.

Τι είναι η EUNIC
Η EUNIC (European Union National Institutes of Culture) (Ένωση Μορφωτικών Ινστιτούτων της Ε.Ε.) είναι μία ένωση εθνικών ή επίσημων πολιτιστικών οργανισμών που εκπροσωπούν τις πολιτιστικές και μορφωτικές σχέσεις των χωρών τους με άλλες χώρες.
Το παράρτημα της EUNIC Αθήνας ιδρύθηκε στις 10 Ιουνίου 2008. Δεκατέσσερα Ευρωπαϊκά πολιτιστικά ιδρύματα που εδρεύουν στην Αθήνα υπέγραψαν ανεπίσημο μνημόνιο συμφωνίας με πρωταρχικό τους στόχο την ενίσχυση της μεταξύ τους συνεργασίας σε κοινά προγράμματα με τη στήριξη ελλήνων εταίρων από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

 
Είσοδος ελεύθερη
 

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

4η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης

Εκθέσεις - 4η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης ΘεσσαλονίκηςMake it Νew».photo: Marta Dell’Angelo, La Prua, 2009, Oil on canvas, 220x875cm, Courtesy of the artist - See more at: 


Εκθέσεις, δράσεις σε μουσειακούς χώρους και μνημεία, εικαστικές εγκαταστάσεις, performances, εργαστήρια, συνέδρια, εκπαιδευτικά προγράμματα, παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο και ξεναγήσεις αποτελούν το σκηνικό στη Θεσσαλονίκη για την 4η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης, από τις 18 Σεπτεμβρίου 2013 έως τις 31 Ιανουαρίου 2014.Η οργάνωση είναι του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και πραγματοποιείται με τη συμμετοχή της «Κίνησης των 5 Μουσείων Θεσσαλονίκης», τη στήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης και τη συνεργασία άλλων πολιτιστικών και εκπαιδευτικών φορέων, ινστιτούτων και ιδρυμάτων της πόλης.Η έναρξη γίνεται στις 18 Σεπτεμβρίου με τα εγκαίνια της έκθεσης «Παντού αλλά Τώρα», ενώ τους επόμενους μήνες ακολουθούν οι υπόλοιπες εκθέσεις και δράσεις του προγράμματος.Η Μεσόγειος ως γεωγραφικός χώρος, ως πεδίο έρευνας και μελέτης της σύγχρονης πολιτιστικής και κοινωνικής πραγματικότητας παραμένει η θεματική γύρω από την οποία αναπτύσσεται ολόκληρο το πρόγραμμα της 4ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, κάτω από τον γενικό τίτλο «Παλιές Διασταυρώσεις-

elculture.gr

 

Αρχειοθήκη ιστολογίου