Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Η Ute Lemper στο Gazarte


Ute LemperΈνας ζωντανός θρύλος της τέχνης του performing επιστρέφει. Η σαγηνευτική Ute Lemper
ανανεώνει το ραντεβού της με το Αθηναικό κοινό, για μία νέα, τελείως διαφορετική
και απόλυτα προσωπική συναυλιακή πρόταση.
Στις 6 Φεβρουαρίου, η ποίηση του βραβευμένου με Nobel Λογοτεχνείας Pablo Neruda,
συναντά τη συνθετική ματιά της πολυβραβευμένης και παγκόσμια καταξιωμένης
Show-woman Ute Lemper.


Έντεκα ποιητικά στιγμιότυπα που εξυμνούν την ερωτική λατρεία και φωτογραφίζουν με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο την απελπισία και όλα εκείνα τα σκοτεινά ένστικτα που προκαλεί η ερωτική απογοήτευση. Μία σειρά ηχογραφημάτων που μπορεί να θεωρηθεί εύστοχα ως συνάντηση τιτάνων. Μία συνάντηση που συνδυάζει μοναδικά την εσωτερικότητα των ποιημάτων του Pablo Neruda με την εκρηκτική και γεμάτη πάθος ερμηνεία της Ute και μια μουσική πρόταση με τίτλο “The Love Poems of Pablo Neruda” που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο λαμβάνοντας διθυραμβικές κριτικές από τον Παγκόσμιο Τύπο και από ένα κοινό που μιλά για μία πρωτόγνωρη συναισθηματική εμπειρία.

Απο τη βραδιά, δε θα μπορούσε φυσικά να λείπει το στοιχείο που έδωσε στην Ute Lemper την αναγνώριση ως μία άξια διάδοχος των μεγάλων αστέρων του musical. Τραγούδια που αγαπήθηκαν μέσα από τις μοναδικές ερμηνείες της Piaf, του Jacques Brel και του Leo Ferre, ο Kurt Weill και ο Bertolt Brecht του Cabaret σε μία μοναδική αναβίωση, και το Tango του Astor Piazzolla να ενώνει το χθες με το σήμερα με έναν απροσδιόριστα όμορφο και συναισθηματικά φορτισμένο τρόπο.

Το “Last Tango in Berlin” συναντά την ποίηση του Pablo Neruda για μία νύχτα του Φλεβάρη στο Gazarte. Η Ute Lemper στα καλύτερά της.

Nymph()maniac (Μέρος Α')







H ποιητική ιστορία του ταξιδιού μιας γυναίκας από τη γέννησή της μέχρι την ηλικία των 50 ετών, όπως την αφηγείται η ίδια, η (κατά δική της παραδοχή) νυμφομανής Τζο.
Ενα κρύο βράδυ, ο ηλικιωμένος, γοητευτικός εργένης Σέλιγκμαν, θα την βρει χτυπημένη σε ένα δρομάκι. Θα την πάρει σπίτι του και θα περιποιηθεί τα τραύματά της, ενώ παράλληλα τη ρωτά για το παρελθόν της.
Θα την ακούσει με προσοχή καθώς εκείνη θα του διηγηθεί σε οχτώ κεφάλαια, ολόκληρη την ζωή της, μια ιστορία πλούσια σε συσχετισμούς, γεγονότα και συμπτώσεις...
Οπως και στη ζωή, έτσι και στο σινεμά, υπάρχουν μερικές επιθυμίες που μοιάζουν προορισμένες να διαψευστούν. Για όλους όσους ήλπιζαν πως το «Nymphomaniac» θα είναι ένα arty πορνό, μια συρραφή από ερωτικές συνευρέσεις πασπαλισμένη με μυθοπλασία, το φιλμ του Τρίερ δεν μπορεί παρά να μοιάζει με την απογοήτευση μιας στύσης που δεν λέει να έρθει ποτέ...
Για όσους όμως προτιμούν τις απολαύσεις τους περισσότερο εγκεφαλικές, για παράδειγμα τους θαυμαστές του κινηματογράφου του σπουδαίου Δανού, πιθανότατα το φιλμ θα μοιάζει με ταντρικό οργασμό διαρκείας, ακόμη κι αν το πρώτο μέρος σου αφήνει την αίσθηση μιας coitus interruptus αφού σε πετά από το κρεβάτι, ακριβώς στην μέση.
Ομως ακόμη κι έτσι, και παρ΄ότι μοιάζει άδικο να κρίνεις μια ταινία, βλέποντας μόνο την μισή, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτό είναι το magnum opus του Τρίερ, ένα έργο στο οποίο μπορείς δίχως να χρειαστεί καν να ξύσεις την επιφάνεια, να βρεις τα υλικά από τα οποία χτίζεται ο περίπλοκος κόσμος του μυαλού κι ολόκληρου του σινεμά του.
Ο Τρίερ αρνήθηκε να δώσει συνεντεύξεις για το φιλμ -μετά από το «σκάνδαλο» που ξέσπασε πριν δυο χρόνια στις Κάννες με τις δηλώσεις του στην συνέντευξη τύπου για την «Μελαγχολία»-, αλλά αυτή είναι μια ταινία που μοιάζει να έχει την απάντηση για κάθε απορία που θα μπορούσες να έχεις για εκείνον, ή το ίδιο το φιλμ, στην οθόνη.
Περισσότερο από την ιστορία μιας γυναίκας που αφηγείται την πλούσια ιστορία της ερωτικής της ζωής σε έναν άντρα, το «Nymphomaniac» είναι η συνάντηση δυο απόλυτων αρχετύπων σε μια κινηματογραφική μεταφορά που χρησιμοποιεί το σεξ για να μιλήσει για τον κόσμο, τους ανθρώπους, την θέση της γυναίκας σε μια απόλυτα ανδρική κοινωνία, την ηθική, το πνεύμα, την θρησκεία, την απόλαυση και την «αμαρτία», την ψυχή, το σώμα.
Ενα ψηφιδωτό από ιδέες, από αναφορές, από εμμονές, από παρατηρήσεις, από λέξεις και σκέψεις, από εικόνες που δεν στοχεύουν στα ορμέμφυτα αλλά στο πνεύμα και που το κρατούν ερεθισμένο από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό του φιλμ. Δεν θα βρείτε πολλές ερωτικές ταινίες που να συνδέουν την πρώτη σεξουαλική επαφή μιας γυναίκας με την αριθμητική ακολουθία του Φιμπονάτσι, ούτε την ποικιλία των εραστών της με τα στοιχεία μιας πολυφωνικής μουσικής σύνθεσης.
Από το ψάρεμα με πετονιά, μέχρι τον Εντγκαρ Αλαν Πόε κι από την διαφορά μεταξύ αντισημιτισμού και αντισιωνισμού μέχρι τη διαφορά του να τρως ένα γλυκό με φύλο με πηρουνάκι ή όχι, από την σεξουαλική ενέργεια της Τζο μέχρι τον απόλυτο ασκητισμό του Σέλιγκμαν, το «Nymphomaniac» στήνεται πάνω σε δίπολα που ακροβατούν πάνω από το χάσμα της πάντα διχασμένης ανθρώπινης φύσης και όσων αυτή έχει δημιουργήσει (ορατά και αόρατα, έργα και ιδέες), μέσα στους αιώνες και την κοιτάζει κατάματα και με απόλυτη σαφήνεια και συχνά ένα εξίσου διερευνητικό χιούμορ.
Κάτι τέτοιο μοιάζει ίσως υπερβολικά φιλόδοξο, αλλά ο Τρίερ μας έχει συνηθίσει να μην περιμένουμε τίποτα λιγότερο από αυτόν. Επίσης, από τον τρόπο που έχει δομηθεί και μοιραία από τον τρόπο που προβάλλεται, το φιλμ κινδυνεύει να δείχνει αποσπασματικό. Ομως παρά το μέγεθος του εγχειρήματος, παρά την επεισοδική φύση της αφήγησης και παρ΄ότι αυτό που έχουμε δει μέχρι τώρα είναι το μισό μιας ταινίας (και μάλιστα σε ένα cut που είναι εγκεκριμένο, αλλά όχι ιδανικό σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της), το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από συναρπαστικό.
Οι διαφορετικές «φωνές» στην πολυφωνική συμφωνία ιδέων και εικόνων του Τρίερ ενώνονται σε μια υπέροχη μελωδία, με την δική του καθοδήγηση, την δική του ανάλυση για τον κόσμο να αποτελεί το cantus firmus που στηρίζει τα παρακλάδια αυτού που μοιάζει με ένα κινηματογραφικό δέντρο γεμάτο παρακλάδια και καρπούς.
Κι όλο αυτό απλώνει τις ρίζες του στην όπως πάντα συναρπαστική κινηματογράφηση του Τρίερ που ξεκινώντας από μια σκηνή ανθολογίας όταν ο Σέλιγκμαν ανακαλύπτει την δαρμένη Τζο λιπόθυμη σε μια αλάνα, συνδυάζει την θεατρική αφαίρεση με την απόλυτη μαεστρία και την δεδομένη διάθεσή του για πειραματισμό -ή έντυπωσιασμό.
Ακόμη κι αν είναι για διαφορετικούς λόγους από αυτούς που το marketing της ταινίας πιθανότατα σε είχε κάνει να πιστέψεις, το «Nymphomaniac» είναι λοιπόν, όντως η πιο «ερεθιστική» ταινία της χρονιάς, το έργο ενός δημιουργού που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με τις ιδέες και την κρατούσα λογική, με τις προσδοκίες του κοινού από τον ίδιο.
Και μοιραία να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερες για το δεύτερο μέρος αυτής της υπέροχης ταινίας και την ελπίδα να την δούμε μια μέρα ολόκληρη και μονταρισμένη με τον τρόπο που ο ίδιος θα ήθελε.

ΠΗΓΗ:Flix.gr

Αγνωστη Σαπφώ

Στο φως δυο νέα ποιήματα της σημαντικότερης λυρικής ποιήτριας της αρχαιότητας

 Αγνωστη Σαπφώ

 Σύμφωνα με τα αγγλοσαξονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Guardian, BBC News κ.α.) ένα ποίημα της ποιήτριας Σαπφούς αναφερόμενο στον Χάραξο και στον Λάριχο και ένα που είναι Ύμνος στην Αφροδίτη ανακαλύφθηκαν προσφάτως στο Λονδίνο.

Για την αυθεντικότητα των δυο ποιημάτων ζητήθηκε η γνώμη του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, παπυρολόγο Ντερκ Ομπινκ από τον κάτοχο του αρχαίου παπύρου με τα δυο ποιήματα. Η ταυτότητα του ιδιώτη συλλέκτη δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

Ο κ. Ομπινκ ταυτοποίησε τα ποιήματα της Σαπφούς βρίσκοντας συγγένεια με άλλα αποσπάσματα ποιημάτων της.

Η κατάσταση στην οποία έχει διατηρηθεί ο Υμνος στην Αφροδίτη δεν είναι καλή.

Σύμφωνα με τιs αρχαίες πηγές ο Χάραξος και ο Λάριχος είναι δύο από τα αδέλφια της Σαπφούς. Τον Χάραξο τον συναντάμε στις αρχαίες πηγές, στις οποίες αναφέρεται αυτός, η ερωτική του περιπέτεια με μια σκλάβα, η μετανάστευσή του στην Αίγυπτο χωρίς τη νόμιμη σύζυγό του και η αντίδραση της ποιήτριας.

Γνωστή και ως Σαπφώ η Λεσβία λόγω του τόπου καταγωγής της (Ερεσός Λέσβου), η Σαπφώ _της οποίας το όνομα έχει συνδεθεί με τον λεσβιακό έρωτα_ θεωρείται η σημαντικότερη λυρική ποιήτρια της αρχαιότητας.

Για τον Πλάτωνα η Σπαφώ ήταν η «δέκατη Μούσα», για τον Ανακρέοντα  «ηδυμελής» και ο Οράτιος στη δεύτερη ωδή του λέει ότι ακόμα και οι νεκροί στον κάτω κόσμο ακούν τα τραγούδια της με θαυμασμό σε ιερή σιγή.

Να σημειωθεί τέλος ότι την Ανοιξη του 2014 ο κ. Ομπινκ θα δημοσιεύσει  σχετικό με την ανακάλυψη άρθρο του.

Η δημοσίευση θα γίνει στο ειδικό γερμανικό περιοδικό Παπυρολογίας και Επιγραφικής Zeitschrift fur Papyrologie und Epigraphik.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ


Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Έζησαν 511 ημέρες σε σπηλιά No Place on Earth: Απίστευτη ιστορία επιβίωσης από το Ολοκαύτωμα

No Place on Earth: Απίστευτη ιστορία επιβίωσης από το Ολοκαύτωμα 
Αθήνα
«Τι γυρεύει ένα κουμπί, ένα φλιτζάνι κι ένα παπούτσι, στα βάθη μιας σπηλιάς;» διερωτήθηκε ο, κυπριακής καταγωγής, εξερευνητής σπηλαίων Κρις Νίκολα, όταν στα βάθη μιας σπηλιάς στην Ουκρανία «σκόνταψε» πάνω σε κατάλοιπα που είχαν αφήσει πίσω τους άνθρωποι που έζησαν στη σπηλιά στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις αρχές του 2000, και μετά από δεκαετή έρευνα, ο Κρις Νίκολα κατάφερε να εντοπίσει κάποιους από τους επιζώντες.
Επρόκειτο για εβραίους της Ουκρανίας, 38 άνδρες γυναίκες και παιδιά, οι οποίοι στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παρέμειναν επί 511 ημέρες κρυμμένοι από τους Ναζί.
Είναι το μεγαλύτερο διάστημα υπόγειας διαμονής χωρίς διακοπή που έχει καταγραφεί ποτέ.
Κατάφεραν να σωθούν και διατήρησαν το μυστικό τους επτασφράγιστο, αφού, όπως λένε οι ίδιοι, κανείς δεν θα τους πίστευε ότι σώθηκαν μαζί με τις οικογένειες τους από το Ολοκαύτωμα.
Την απίστευτη ιστορία επιβίωσής τους, τη μοιράστηκαν με τον Κρις Νίκολα και την αφηγήθηκαν στο ντοκιμαντέρ No Place on Earth, που θα προβληθεί την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, στα πλαίσια του Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, Cinedoc.
Η προβολή πραγματοποιείται με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος (27 Ιανουαρίου).
Μετά την προβολή, θα συνομιλήσουν με το κοινό οι ιστορικοί Άννα Μαρία Δρουμπούκη και Ιάσονας Χανδρινός.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Ακόμη και σήμερα κυκλοφορούν διάφοροι μύθοι για την χούντα όπως για παράδειγμα ότι δεν πεινάσαμε κατά τη διάρκεια της επταετίας ή ότι οι Δικτάτορες δεν πλούτισαν και ήταν έντιμοι ή ακόμη ότι η Ελλάδα έζησε εποχές μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική καθώς η φιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ακολούθησε η χούντα έχει να επιδείξει μεγάλα σκάνδαλα και διαφθορά.

Μόλις έγινε το πραξικόπημα, η χούντα φρόντισε μέσα σε λίγες βδομάδες να κλείσει όλες τις αμαρτωλές συμβάσεις που δεν έκαναν οι προδικτατορικές κυβερνήσεις: Litton, AEG-Telefunken, Esso-Pappas.. Οι δύο πιο χτυπητές περιπτώσεις “μεγάλων έργων” που εξαγγέλθηκαν τον πρώτο καιρό της δικτατορίας: Η πρώτη ήταν η σύμβαση με τη Litton Industries για “επενδυτικό πακέτο” στη δυτική Πελοπόννησο και την Κρήτη, σύμβαση που είχε απορριφθεί από τις προδικτατορικές κυβερνήσεις, για να υπογραφεί τις πρώτες κιόλας εβδομάδες μετά το πραξικόπημα και να καταλήξει σε φιάσκο. Η δεύτερη ήταν η αξιοποίηση ενός δαιμόνιου πτωχεύσαντος αμερικανού επιχειρηματία, ονόματι McDonald, που ανέλαβε να βρει κεφάλαια για τη χρηματοδότηση της “Εγνατίας οδού” αλλά το έσκασε με 4,8 εκατομμύρια δολάρια σε ρευστό κι άλλα 33,4 σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου.(ιος,17.11.96)

Από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ήταν αυτό του Τομ Πάπας και της εταιρείας Esso Pappas. Σύμφωνα με κατάθεση του δημοσιογράφου Η. Δηματρακόπουλου στο αμερικάνικο κογκρέσο, η χούντα διοχέτευσε στο ταμείο της εκστρατείας του Νίξον 549.000 δολάρια σε μετρητά για τη προεκλογική εκστρατεία του το 1968. Το ποσό αυτό προερχόταν από τα κονδύλια που η CIA διοχέτευσε στην ελληνική ΚΥΠ, για την αντικομουνιστική της εκστρατεία. Η χρηματοδότηση γινόταν με εντολή του Παπαδόπουλου, μέσω του διοικητή της ΚΥΠ Μιχάλη Ρουφογάλη (δηλαδή ξέπλυμα χρημάτων μέσω του Πάπας). Το αντάλλαγμα για τον Πάπας από τη Χούντα ήταν ευνοϊκές συμβάσεις με το ελληνικό δημόσιο (οι οποίες είχαν αμφισβητηθεί από την Ένωση Κέντρου). «Το μερίδιό του στην Ελλάδα περιλαμβάνει την πολυδιαφημισμένη προνομιακή σύμβαση για την COCA-COLA, μονοπώλιο του δικαιώματος αγοράς της ντομάτας της Δυτικής Ελλάδας, και ένα σύμπλεγμα πολλών εκατομμυρίων δολαρίων από χημικές και χαλυβουργικές εγκαταστάσεις, διυλιστήρια και στόλους πετρελαιοφόρων» (ριζοσπάστης, 29.4.2000). Από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά «επιτεύγματά» του ήταν η εξασφάλιση άδειας για τη δημιουργία εργοστασίου εμφιάλωσης της Κόκα-Κόλα στην Ελλάδα. Η αμερικανική πολυεθνική προσπαθούσε για μια δεκαετία να μπει στην ελληνική αγορά, χωρίς αποτέλεσμα.

Ένα άλλο μεγάλο σκάνδαλο είναι αυτό των σάπιων κρεάτων.. Ο υπουργός εμπορίου Μπαλόπουλος έκανε λαθρεμπόριο με σάπια κρέατα από τη Ροδεσία που για μήνες και τα «προσέφερε στους έλληνες καταναλωτές» (Ιός, 17.11.96). Μεγάλο σκάνδαλο ήταν η προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας και πετρελαίου στο 1/3 του κόστους από τη ΔΕΗ της εταιρείας ΠΕΣΙΝΕ -Αλουμίνιο Ελλάδος ΑΕ-(Αυγή, 16.4.75).

Σκανδαλώδες ήταν και το φορολογικό καθεστώς για τους εφοπλιστές. Με μια ολόκληρη σειρά νόμων (Ν. 89/67, 378/68, 465/68 κλπ) οι φόροι στη ναυτιλία μειώθηκαν σε ελάχιστα επίπεδα (ενώ τα κέρδη τους είχαν εξαπλασιαστεί την επταετία), οι εφοπλιστές απολάμβαναν το προνόμιο εξαίρεσης από οποιονδήποτε φόρο εισοδήματος και κρατήσεις. Η ίδρυση του ναυπηγείου Ελευσίνας από τον όμιλο Ανδρεάδη το 1969 με επένδυση δάνεια της χούντας, δανεικά και αγύριστα, χρησιμοποιήθηκε για εξαγωγή συναλλάγματος στο εξωτερικό. Το 1972 η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών ανακήρυξε τον Παπαδόπουλο επίτιμο πρόεδρο.

Το φαινόμενο των μεσαζόντων στην αγροτική οικονομία έκανε θραύση στη Χούντα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της κονσερβοποιίας Κύκνος η οποία έχοντας άφθονες πιστώσεις προαγόραζε σχεδόν τζάμπα τις τομάτες από τους παραγωγούς (Αυγή 9.1970). Το καθεστώς της ελεύθερης διαμόρφωσης των τιμών που καθιέρωσε η χούντα και της παράλληλης διάλυσης των αγροτικών συνεταιρισμών (απογυμνώνοντας τις γενικές συνελεύσεις των συνεταιρισμών από τις εξουσίες που είχαν μεταβιβάζοντας αυτές στις διορισμένες διοικήσεις) με χαρακτηριστικό πρώτο πείραμα τη τιμή των ψαριών είχε σαν αποτέλεσμα την κερδοσκοπία 10-15 εταιρειών υπερπόντιας αλιείας και διάλυση 20 συνεταιρισμών φτωχών ψαράδων.

Όσο για τη προσωπική ζωή των συνταγματαρχών κάθε άλλο παρά λιτή ήταν. Ο Παπαδόπουλος μοίραζε την καθημερινότητα του ανάμεσα στη παραθαλάσσια βίλα στο Λαγονήσι(η οποία παραχωρήθηκε από τον Ωνάση), την ορεινή βίλα στη Πάρνηθα και τη βίλα στο Ψυχικό. Ο άντρας της κόρης του Παττακού Α. Μειντάνης, ο οποίος ήταν μηχανικός με πατέρα ταβερνιάρη, ανέλαβε επί χούντας πολεοδομικές μελέτες διαφόρων πόλεων, διορίσθηκε στο μηχανολογικό τμήμα του Τ. Πάπας, διορίσθηκε στο μηχανολογικό τμήμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού και υπέγραψε και μια σύμβαση με τη ΔΕΗ το 1969 για τη μελέτη κατασκευής υποσταθμών της ΔΕΗ (Εφημερίδα Ελεύθεροι Έλληνες 4.69).
 
Πηγή: Το παλιατζίδικο των αναμνήσεων

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Η Αρχαία Πόλη Φάντασμα της Ani

Η άλλοτε μεγάλη μητρόπολη της Ani, που είναι γνωστή ως "η πόλη των χιλίων και μία εκκλησιών," βρίσκεται στα ανατολικά σύνορα της Τουρκίας, κατά μήκος του ποταμού Akhurian στην περιοχή της  Αρμενίας.  Ιδρύθηκε πριν  από 1.600 χρόνια. Σταυροδρόμι εμπορικών οδών, αναπτύχθηκε για να  γίνει μια οχυρωμένη πόλη που την κατοικούσαν τον 11.ο αιώνα, άνω των 100.000 κατοίκων. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η Άνι και οι γύρω περιοχές κατακτήθηκαν   πολλές φορές   - βυζαντινοί , Οθωμανοί Τούρκοι, Αρμένιοι, Κούρδοι Γεωργιανοί, Ρώσοι  και οι κάτοικοι της ΄κυνηγήθηκαν  .  Από το 1300, η Ani βρέθηκε σε παρακμή , και εγκαταλείφθηκε πλήρως από το 1700. Κατά τον 19ο αιώνα, η πόλη είχε μια σύντομη στιγμή δόξας,  για να εγκαταληφθεί οριστικά με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τα μετέπειτα γεγονότα της Αρμενικής Γενοκτονίας που άφησε την περιοχή  άδεια, στρατιωτικοποιημένη περιοχή, χωρίς κατοίκους. Τα ερείπια της πόλης δείχνουν αυτή την κατάρρευση αλλά και την εκμετάλευση- καταστροφή  που προκάλεσαν : αρχαιοκάπηλοι, βάνδαλοι, Τούρκοι που προσπάθησαν να εξαλείψουν  την ιστορία της Αρμενίας και της γύρω  περιοχής, και οι αδέξιες αρχαιολογικές ανασκαφές, που πραγματοποιήθηκαν. Οι περιορισμοί για τα ταξίδια προς Ani έχουν χαλαρώσει κατά την τελευταία δεκαετία, επιτρέποντας να ληφθούν οι  παρακάτω φωτογραφίες.


Το Μοναστήρι των Παρθένων, στα ερείπια της πόλης του Ανί, Τουρκία, στις 19 Απριλίου 2011. Το μοναστήρι θεωρείται ότι έχει κατασκευαστεί μεταξύ 1000 και 1200 μ.Χ., κατά την περίοδο ακμής της Ani. Ο ποταμός Akhurian ΄καθορίζει τα σύγχρονα συνόρα μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας.( CC BY SA Γεώργιος Γιαννόπουλος).





Τα ερείπια του Μαυσωλείου του Παιδιού Princes στην Ακρόπολη στην Ani, στις 19 Απριλίου, 2011.
Βρίσκεται στο εσωτερικό φρούριο στον λόφο της ακρόπολης, η δομή αυτή πιστεύεται ότι
είχε κατασκευαστεί περίπου 1050 μ.Χ..( Γεώργιος Γιαννόπουλος)



Το ερείπιο της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents στην άκρη των συνόρων με την Αρμενία, στο Ani, το οποίο σήμερα είναι ακατοίκητο πρωτεύουσα
του μεσαιωνικού βασιλείου Αρμενίων στην Καρς στα σύνορα Τουρκίας-Αρμενίας. (AP Photo)



Μέσα στον Καθεδρικό Ναό της Ανί, στις 4 Ιουνίου 2013. Κατασκευή της δομής ξεκίνησε το 989, και ολοκληρώθηκε το 1001,  ή το 1010.
Σχεδιασμένος ναός  σταυροειδής με τρούλο .  Τόσο ο τρούλος όσο και το τύμπανο κατέρευσαν  από σεισμό το 1319. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Flickr χρήστη MrHicks)




Κάστρο της Παναγίας, στην κορυφή βράχου κατά μήκος του ποταμού Akhurian,
φωτογραφήθηκε στις 4 Ιουνίου, 2013. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Flickr χρήστη MrHicks46) 
 
 
Ani, όπως φαίνεται από την άλλη πλευρά των συνόρων, στην Αρμενία. Αρχικό εδώ .( CC BY SA χρήστη Panoramio haigoes ) 
 
 
 
Τα μεσαιωνικά τείχη της Ani,  στις 30 Ιουλίου 2008. Αρχικό εδώ .( CC BY Marko Anastasov ) 
 
 
 
Ο καθεδρικός ναός Ani, στην Τουρκία-Αρμενία μεθοριακή επαρχία του Καρς, Τουρκία. (AP Photo / Burhan Ozbilici) 
 
 
 
Επιγραφή σε έναν εξωτερικό τοίχο του καθεδρικού ναού. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Scott Dexter) 
 
 
 
Κατεστραμμένες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου του Tigran Honents,
στον ιστορικό χώρο της Ani στην επαρχία Καρς, στις 19 Φεβρουαρίου 2010. (Reuters / Umit Bektas) 
 
 
 
Τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Σωτήρος, ανάμεσα στα ερείπια της ιστορικής πόλης της Ani,
στις 19 Φεβρουαρίου 2010. (Reuters / Umit Bektas) 
 
 
 
Τα ερείπια του αρχαίου γέφυρα κάτω από Ani, φωτογραφήθηκε στις 19 Ιουνίου, 2011.
Η Αρμενία είναι στα δεξιά, την Τουρκία σχετικά με την αριστερά. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Martin Lopatka) 
 
 
 
Τα σύνορα Τουρκίας-Αρμενίας, στις 19 Ιουνίου, 2011. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Martin Lopatka) 
 
 
 
Ani καθεδρικός ναός με την Αρμενία Μικρή Αραράτ στο παρασκήνιο. Αρχικό εδώ .( CC BY Sara Yeoman ) 
 
 
 
Ένα στρατιωτικό προειδοποιητικό σήμα με την Ακρόπολη πίσω, στο Ani, στις 8 Ιουνίου, 2011. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Adam Jones) 
 
 
 
Η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Σωτήρος, φαίνεται στις 19 Φεβρουαρίου 2010. (Reuters / Umit Bektas) 
 
 
 
Η ακρόπολη (αριστερά) και το τζαμί του Minuchihir (δεξιά). Το τζαμί είναι το όνομά του
θεωρείται ο ιδρυτής του, τον εμίρη Minuchihr, ο οποίος κυβέρνησε την Ani αρχές το 1072. Αρχικό εδώ .( CC BY Flickr χρήστες Jean & Nathalie ) 
 
 
 
Ο καθεδρικός ναός της Ani, φωτογραφήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2008. Η Τουρκία ξεκίνησε ένα
πρόγραμμα για τη διατήρηση του αρχαίου καθεδρικού ναού και μιας εκκλησίας  που θεωρείται ως μια χειρονομία συμφιλίωσης προς την γειτονική Αρμενία. (AP Photo / Burhan Ozbilici) 
 
 
 
Τοιχογραφίες μέσα στην Εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents, στις 4 Ιουνίου, 2013. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Flickr χρήστη MrHicks46) 
 
 
 
Δείχνοντας το μέγεθος μερικών από τα ερείπια, μια φωτογραφία του εσωτερικού του καθεδρικού ναού
της Ani, στις 24 Ιουνίου, 2012. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Scott Dexter ) 
 
 
 
Κατεστραμμένες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents στο Ani, στις 19 Φεβρουαρίου του 2010. (Reuters / Umit Bektas) 
 
 
 
Εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents, Ani, στις 19 Ιουνίου, 2011. Αρχικό εδώ .( CC BY SA  Martin Lopatk ) 
 
 
 
Τα πενιχρά ερείπια της εκκλησίας του βασιλιά Gagik του Αγίου Γρηγορίου, μία δομή που
κατασκευάστηκε μεταξύ 1001 και 1005,  φωτογραφήθηκε στις 24 Ιουνίου 2012. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Scott Dexter ) 
 
 
 
Ένα φαράγγι κάτω από την Ani, δείχνοντας πολλές σπηλιές σκαμμένες μέσα στα  βράχια, καθώς και
οχυρώσεις. Ένας  σύγχρονος φράχτης στα σύνορα μπορεί να δει κανείς στο κάτω κέντρο, η Αρμενία
είναι στα αριστερά, την Τουρκία, φωτογραφήθηκε στις 8 Ιουνίου 2011. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Adam Jones ) 
 
 
 
Η απρόσεκτη αποκατάσταση του Παλάτιου  του εμπόρου, προσθέτοντας  σύγχρονα υλικά σε αρχαία
ερείπια. Αρχικό εδώ .( CC BY Flickr χρήστες Jean & Nathaliε ) 
 
 
 
Μια επισκόπηση της Ani, στις 24 Ιουνίου, 2012. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Scott Dexter ) 
 
 
 
Η Παναγία του Κάστρου, ορατά στο κέντρο, στα βράχια πάνω από τον ποταμό Akhurian, στην
αρχαία πόλη της Ani, στις 24 Ιουνίου, 2012. Αρχικό εδώ .( CC BY SA Scott Dexter ) 
 
THE ATLANTIC 
 

 
 
 

Γιατί δεν πέφτει ο Παρθενώνας;

Το μυστικό αποκαλύπτεται μετά από μελέτες που δείχνουν ότι, παρά το γεγονός πως ο ναός του Παρθενώνα στην Ακρόπολη δεν έχει καν θεμέλια, έχει τριπλή αντισεισμική θωράκιση.

Σύμφωνα με την Πολιτικό Μηχανικό, Νίκη Τιμοθέου μελέτες της αρχιτεκτονικής και δομικής του φόρμας, κατέδειξαν πως οι αρχαίοι είχαν από τότε ανακαλύψει, αυτό που σήμερα ονομάζουμε σεισμική μόνωση...

Ο ναός, σύμφωνα με την κυρία Τιμοθέου, κοντράρει επιτυχώς τη θεωρία της σύγχρονης πολιτικής μηχανικής, διότι χωρίς να έχει καν θεμέλια, είναι τριπλά μονωμένος σεισμικά!

Αυτή η τριπλή μόνωση, όπως μας εξήγησε, εντοπίζεται σε διαφορετικά σημεία του οικοδομήματος.

Το πρώτο σημείο βρίσκεται στις στρώσεις τεράστιων οριζόντιων και εξαιρετικά λείων μαρμάρων πάνω στις οποίες πατάει ο Παρθενώνας.

Το δεύτερο παρατηρείται στους μεταλλικούς ελαστικούς συνδέσμους οι οποίοι συνδέουν τις πλάκες κάθε στρώματος, και που στο κέντρο τους εντοπίζονται μικροί σιδηροπάσσαλοι γύρω από τους οποίους έχει χυθεί μολύβι (το μολύβι έχει την ιδιότητα να προστατεύει το σίδηρο από τη σκουριά και να εξασθενεί με την ελαστικότητά του, το όποιο κύμα, αφού μέρος της κινητικής του αυτής ενέργειας μετατρέπεται σε θερμική).

Και το τρίτο εντοπίζεται στις κολώνες του κτίσματος, οι οποίες δεν τοποθετήθηκαν μονοκόμματες, αφού οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πως για να αντέξουν στους κραδασμούς της γης, θα έπρεπε να τοποθετηθούν σε φέτες μαρμάρου, τέλεια εφαρμοσμένες η μία πάνω στην άλλη.

Το αποτέλεσμα αυτής της τριπλής μονωτικής φόρμουλας, όπως σημείωσε η κυρία Τιμοθέου, ήταν τα επιφανειακά σεισμικά κύματα να κινούν το ένα στρώμα των μαρμάρινων πλακών, επάνω στο άλλο, την ίδια ώρα που οι σύνδεσμοι εκτόνωναν την κινητική ενέργεια που ανέπτυσσε ο εγκέλαδος!

Οι κολώνες, τέλος, με τον τρόπο που ήταν τοποθετημένες, επέτρεπαν στο όλο οικοδόμημα να ταλαντώνεται, αλλά να μην καταρρέει.
Πηγή: Flashnews.gr

Τελετές ανθρωποθυσίας στα Μινωικά Χανιά

Η σύγχρονη πόλη των Χανίων, η αρχαία Κυδωνία των προϊστορικών και ιστορικών χρόνων, κρύβει πολλά στα αρχαία της χώματα. Ενίοτε και στοιχεία για τελετουργίες που έγιναν χιλιάδες χρόνια πριν και οι οποίες περιλάμβαναν θυσίες όχι μόνον ζώων, αλλά και ανθρώπων.

Αυτό τουλάχιστον μαρτυρά το κρανίο ενός νεαρού κοριτσιού, που χρονολογείται γύρω στα 1280 π.Χ. και το οποίο βρέθηκε διαμελισμένο, μαζί με άλλα κρανία ζώων, στον λόφο του Καστελιού στην Παλιά Πόλη των Χανίων.
Τα πρώτα ευρήματα είδαν το φως το 2007, ενώ η είδηση πρωτοεμφανίστηκε δειλά το 2010. Ωστόσο η εικόνα μόλις τώρα αρχίζει να ξεκαθαρίζει.

«Θεωρούμε ότι πρόκειται για μια τελετή με θυσίες ζώων και μιας γυναίκας, τα οστά των οποίων βρέθηκαν διαμελισμένα κάτω από πέτρες. Ακόμα δεν έχουμε καταλήξει στα τελικά συμπεράσματα γιατί χρειάζεται πολύ προσεκτική μελέτη των οστών, καθώς τα τελευταία ευρήματα, όπως το κρανίο της κοπέλας που ανασυνθέτουμε τώρα, προέκυψαν πολύ πρόσφατα. Μελετάμε τα συμπεράσματα για να είναι έτοιμα τον Οκτώβριο, οπότε θα συμμετάσχουμε στο συνέδριο που θα γίνει στο Μιλάνο και θα έχει ως θέμα τις ανθρωποθυσίες. Εκεί το εύρημα των Χανίων θα αποτελεί την κύρια ομιλία», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μαρία Ανδρεαδάκη - Βλαζάκη, διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ανασκαφέας του εντυπωσιακού ευρήματος στον λόφο Καστέλι των Χανίων, θέση που μαζί με τη γειτονική συνοικία Σπλάντζια αντιπροσωπεύουν όλες τις χρονολογικές φάσεις του μινωικού πολιτισμού. Εκεί ανακαλύπτεται και το σημαντικότερο μινωικό ανακτορικό κέντρο της δυτικής Κρήτης.

«Τα Χανιά είναι μια σύγχρονη πόλη, χτισμένη πάνω σε μινωικό ανακτορικό κέντρο, εφάμιλλο της Κνωσού, της Φαιστού, των Μαλίων, της Ζάκρου. Το κέντρο όμως αυτό δεν μπορεί να αναδειχτεί, όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα ανάκτορα που βρίσκονται σε ελεύθερους χώρους. Ωστόσο, έχει κι αυτό τη γοητεία του», συμπληρώνει για τα Χανιά, μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης, ο αστικός ιστός της οποίας ξεκινάει ήδη από την 4η χιλιετία π. Χ. «Οι αρχαιότητες των Χανίων είναι γνωστές σε εμάς τους Κρητικούς, όχι όμως και στον πολύ τον κόσμο. Ξεκίνησαν να βλέπουν το φως κυρίως μετά τα μέσα του 20ού αιώνα και ειδικά προς τις τελευταίες δεκαετίες, με τη στενή παρακολούθηση όλων των εκσκαφών και των δημοτικών έργων από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Μάλιστα, σε ένα από αυτά τα έργα βρέθηκαν πινακίδες Γραμμικής Β γραφής με αναφορές στον Δία και στον Διόνυσο, που πιστοποίησαν για πρώτη φορά τη λατρεία του Διονύσου στη μινωική Ελλάδα», εξηγεί.

Στοιχεία για τα παραπάνω, καθώς και όλα τα άλλα θαυμαστά που κρύβει η γη των Χανίων, έδωσε η ίδια πρόσφατα με τη διάλεξή της «Τα Χανιά στα Μινωικά Χρόνια», που πραγματοποιήθηκε στον Σύλλογο των Ελλήνων Αρχαιολόγων. Όπως αναφέρθηκε, η εύρεση των οστών, ανθρωπίνων και μη, σε τμήμα εξωτερικής αυλής, που από ό,τι φαίνεται γειτνίαζε με ανακτορικό συγκρότημα της Κυδωνίας στη μορφή που είχε στη μυκηναϊκή περίοδο (1375-1200 π.Χ.), ήταν από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές της συστηματικής ανασκαφής, η οποία συνεχίζεται από το 2005 από την ΚΕ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, σε συνεργασία με το Σουηδικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και το Ινστιτούτο της Δανίας.

Τα σημαντικότερα ευρήματα ήλθαν στο φως μόλις στην ανασκαφή του 2012, όταν οι έρευνες προχώρησαν και σε ανεξερεύνητες περιοχές. «Σιγά-σιγά άρχισαν να αποκαλύπτονται οι πρώτοι λίθοι σε δύο μεγάλες συστάδες που υποδήλωναν την ύπαρξη οστών από κάτω. Με την αφαίρεσή τους, εμφανίστηκαν τα πρώτα οστά σε πυκνή συγκέντρωση, γεγονός που σήμαινε ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της απόθεσης. Αρχικά στο δυτικό τμήμα ήρθαν στο φως πολλά οστά από αίγαγρους, νεαρούς χοίρους, αιγοπρόβατα και αγελάδα. Στο ανατολικό τμήμα, κάτω από τους τοποθετημένους λίθους, αποκαλύφθηκε αυτό που αναμέναμε, χωρίς να το πιστεύουμε ότι πράγματι θα το βρούμε: το κρανίο της νεαρής κοπέλας, ανάμεσα σε κρανία ζώων, όχι όμως ακέραιο. Ήταν διαμελισμένο όπως όλα τα υπόλοιπα οστά: ανοιγμένο ακριβώς από τις ραφές, με ισχυρό χτύπημα στο μέτωπο και διασκορπισμένο», σημείωσε η κ. Βλαζάκη.

Η ίδια θεωρεί ότι το εύρημα δεν πρέπει να μας παραξενεύει. «Η ελληνική μυθολογία διαθέτει πολλά παραδείγματα εξαγνιστικών θυσιών παρθένων, σε μια προσπάθεια της κοινωνίας να αντιμετωπίσει μεγάλη συμφορά, σε περιόδους λοιμών και λιμών ή πριν από μία πολεμική σύρραξη», επισημαίνει. Σύμφωνα μάλιστα με τον τοπικό μύθο, το ίδιο συνέβη και στην κόρη του ιδρυτή της πόλης Κύδωνα, την Ευλιμένη, η οποία θυσιάστηκε ως παρθένα στους ήρωες της χώρας.

Όσο για την πρώτη «ανάγνωση» του ευρήματος, η ανασκαφέας επιχειρεί μια ερμηνεία, γνωρίζοντας καλά, όπως λέει, ότι μπορεί να διαψευστεί, όπως συμβαίνει συχνά στην αρχαιολογική επιστήμη. «Η εκτεταμένη καταστροφή που παρατηρείται σε κρητικές θέσεις την ίδια ακριβώς εποχή, συνδέεται συχνά με ισχυρό σεισμό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα εμφανή ίχνη ενός μεγάλου σεισμού, που κατέστρεψε και έκαψε το ανακτορικό συγκρότημα αλλά και που ταυτόχρονα διέσωσε μέχρι σήμερα τις αρχαιότητες, φαίνεται να συνδέονται με τελετουργίες προς τους χθόνιους θεούς σε μια προσπάθεια να τους εξευμενίσουν και να προλάβουν το κακό για το οποίο είχαν προμηνύματα, αλλά που δεν το απέφυγαν τελικά», καταλήγει.

Πηγή: Nooz.gr

10 Must-See Museum Photo Shows of Spring 2014

Where to find Kahlo’s archive, Friedlander’s jazz pix, Michael Snow’s conceptual hijinks, Abelardo Morell’s camera obscura, and more highlights of the spring photo season

Now You See It: Photography and Concealment
Where: Metropolitan Museum of Art, New York
When: March 31–September 1, 2014
Photography usually shows the appearance of things. But it can be equally good at hiding. Drawn from the Met’s collection, this show of contemporary and vintage photography and video, including works by Vera Lutter, Taryn Simon, Diane Arbus, and Weegee, looks at what can be concealed.
Left: Bill Wasilevich, Jimmy “One Eye” Collins After Arraignment, 1946, gelatin silver print. Right: Grace Ndiritu, The Nightingale, 2003, video. Click through each image for more information.

Frida Kahlo: Her Photos
Where: Museum of Latin American Art, Long Beach, CA
When: March 15–June 8, 2014
Photography was important to Frida Kahlo – both her father and grandmother were photographers. Throughout her life she collected photos, including 19th-century daguerreotypes and calling cards, as well as pictures from the photo stars that passed through her social circle, such as Tina Modotti, Edward Weston, and Lola and Manuel Álvarez Bravo. Other pictures she treated like canvas, cutting and writing on them. On view here are 257 images from the Blue House archive, where Kahlo was born and lived in the years before she died.
Anonymous, Diego Rivera (in his study at San Ángel), ca. 1940. Click through image for more information.

A World of Its Own: Photographic Practices in the Studio
Where: Museum of Modern Art, New York
When: February 8–October 5, 2014
Some photographers shoot out in the world and wouldn’t know what to do in a studio, but for many, the control and autonomy offered by four white walls is essential. MoMA brings together new acquisitions and work from the collection to explore the ways photographers have used the studio throughout the history of photography, from the theatrical scenes of Julia Margaret Cameron to the chemical experiments of Walead Beshty.
Christian Marclay, Allover (Genesis, Travis Tritt, and others), 2008, cyanotype. Click through image for more information.

A Collective Invention: Photographs at Play
Where: The Morgan Library & Museum, New York
When: February 14–May 18, 2014
In the first show at the Morgan to focus on photography, images aren’t organized in a traditional pattern or overarching theme. Drawn from more than two dozen collections, each image instead relates only to those hanging on either side, but that connection changes with each picture. Including images from the worlds of science, art, and photojournalism, the show, organized by the Morgan’s first photo curator, Joel Smith, looks at the lighter ways images relate to each other.
Left: Acme Photography Bureau, Carving Lincoln on Rushmore Granite, 1937, gelatin silver print with mimeograph attachment. Right: Heinz Hajek-Halke, Erotik—Ganz Groß! (Erotic—In a Big Way!), 1928–32, gelatin silver print. Click through each image for more information.

Michael Snow: Photo-Centric
Where: Philadelphia Museum of Art, Philadelphia
When: February 1–April 27, 2014
Experimental filmmaker Michael Snow is best known for his rigorous movies such as Wavelength (1967), a 45-minute zoom across a mostly empty apartment. But at the core of his work is the reproduction of reality made possible by photography. Here, the Philadelphia Museum of Art devotes a show entirely to the role of the still camera in his work.
Left: Michael Snow, Door, 1979, color photograph. Right: Michael Snow, Midnight Blue, 1973-1974, color photograph, wood, acrylic paint, wax. Click through each image for more information.

Refocusing the Lens: Pranlal K. Patel’s Photographs of Women at Work in Ahmedabad
Where: Ruth and Elmer Wellin Museum of Art, Hamilton College, Clinton, New York
When: February 1–April 15, 2014
Pranlal K. Patel, who passed away last week, was an amateur photographer and schoolteacher in Ahmedabad, India. In 1937, he was commissioned by a philanthropic group to document women working inside and outside the home. Shown for the first time in the U.S., Patel’s pictures are an intimate and respectful look at a complex and usually hidden economic and social world.
Pranlal K. Patel, Carrying Goods, ca. 1937. Click through image for more information.

Abelardo Morell: The Universe Next Door
Where: High Museum of Art, Atlanta
When: February 23–May 18, 2014
Abelardo Morell’s playful and inventive approach to photography ranges from experiments in old-fashioned photo techniques, such as his cliché-verre photo-painting mash-ups, to his well-known camera obscura images. Made by turning tents or whole rooms into recording devices, his pictures make sly connections between subjects and the surfaces that record them. This show began at the Art Institute of Chicago and traveled to the Getty, but the High will debut Morell’s commission for the museum’s “Picturing the South” series.
Abelardo Morell, Camera Obscura: The Philadelphia Museum of Art East Entrance in Gallery #171 with a De Chirico Painting, 2005, inkjet print. Click through image for more information.

Dayanita Singh
Where: Art Institute of Chicago, Chicago
When: March 1–June 1, 2014
Dayanita Singh began her career as a photojournalist. Photography remains at the center of her work, which now includes book-making and the construction of portable wooden structures she calls “Museums,” which display her images in changing configurations. Among other pieces, the Art Institute will show its recently acquired construction Myself Mona Ahmed (1989-2001), which includes images of Mona Ahmed, an Indian eunuch Singh befriended while on assignment in 1989.
Dayanita Singh, Myself Mona Ahmed, 1989–2001, printed 2008. Click through image for more information.

Jazz Lives: The Photographs of Lee Friedlander and Milt Hinton
Where: Yale University Art Gallery, New Haven
When: April 4–September 7, 2014
Lee Friedlander is best known as a street photographer with an insatiable eye for the surfaces of American life, but since the 1950s he has been a serious jazz enthusiast, and photographed many of his heroes. Milt Hinton came to the same subject from the other side, a bassist who documented his long career in music using photography. This show, organized by a group of students from Yale, including musicians from the Undergraduate Jazz Collective, brings the two views together.
Lee Friedlander, Young Tuxedo Brass Band, New Orleans, 1959, 1959, gelatin silver print. Click through image for more information.

In the Looking Glass: Recent Daguerreotype Acquisitions
Where: Nelson–Atkins Museum, Kansas City, Missouri
When: January 25–July 20, 2014
Small, made of glass, and housed in elaborate cases, daguerreotypes were the original hand-held photo devices – a precursor to the iPhone. Popular for a few decades after photography’s invention in 1839, they were made without negatives—each is unique. The Nelson-Atkins Museum’s growing collection includes more than 800. The latest additions, on view here, include romantic hand-painted examples from Europe.
Left: Pierre Victor Plumier, Lady in costume, ca. 1850, daguerreotype, half plate. Right: Unknown maker, Portrait of three girls, ca. 1850s, daguerreotype, half plate. Click through each image for more information.























Copyright 2014, ARTnews LLC, 48 West 38th Street, New York, N.Y. 10018. All rights reserved. By Rebecca Robertson                           
 

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Ισπανία: Βρέθηκε ένα "χαμένο" θεατρικό έργο του Λόπε δε Βέγα


 










       






Ένα χαμένο θεατρικό έργο του Λόπε δε Βέγα, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ισπανικής μπαρόκ λογοτεχνίας, βρέθηκε τυχαία στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας, σχεδόν 400 χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα του.

Το έργο ανακαλύφθηκε από τον καθηγητή ισπανικής λογοτεχνίας Αλεχάντρο Γκαρθία Ρέιντι, ο οποίος ερευνούσε στη Βιβλιοθήκη για λογαριασμό του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης.

Το έργο τιτλοφορείται Mujeres y Criados —"Γυναίκες και Υπηρέτες"— και πιστεύεται ότι γράφτηκε μεταξύ 1613-'14, την εποχή που η λογοτεχνική παραγωγή του δε Βέγα είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Το χειρόγραφο αντίγραφο που εντόπισε ο Ρέιντι χρονολογείται από το 1631.

Η ύπαρξη του έργου ήταν γνωστή χάρη σε έναν κατάλογο που είχε αφήσει ο ίδιος ο συγγραφέας, στον οποίο αναφερόταν λεπτομερώς στα δημιουργήματά του. Μολονότι θεωρείτο χαμένο, το χειρόγραφο ήταν στην κατοχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης από το 1886.

Ο Λόπε δε Βέγα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της "Χρυσής Εποχής" της Ισπανίας και ένας από τους γνωστότερους θεατρικούς συγγραφείς του 17ου αιώνα.

Εξετάζεται το ενδεχόμενο το "χαμένο" έργο να παρουσιαστεί στο θέατρο το επόμενο φθινόπωρο.

e-typos.com

Amazing pictures of storms from America’s Tornado Alley

Photographer Mike Hollingshead chases the storms which form across the US Midwest every spring and summer – taking jaw-dropping photographs of nature’s power






Eye on the storm
Mike Hollingshead has been chasing extreme weather since 1999 and can travel up to 20,000 miles in a year in pursuit of the perfect storm. (Mike Hollingshead)



In spring and summer, the great plains of the US Midwest are visited by some of the most awesome and frightening storms on the planet. Mike Hollingshead, however, doesn’t head for shelter when they appear on the horizon; he jumps in his SUV and drives toward them.
Since 1999, Hollingshead has amassed an amazing archive of stills and video of storms both stunning and scary – as well as tornadoes, lightning storms and cloud formations and auroras that transform the skies with otherworldly textures and colours. Three-quarters of the tornadoes that sweep across the planet do so in North America – a disproportionate number of which occur in a loosely defined region running though the centre of the US and Canada, known as "Tornado Alley".
Based in Blair, Nebraska, the 37-year-old photographer travels across the Midwest, to states like Iowa and South Dakota, often driving 20,000 miles a year chasing storms. After chucking in his job at a corn mill in 2004 to chase storms full-time, he has often driven through the night to save money on motels during the peak of the season. His speciality is supercells, which can sometimes form tornadoes and are most common in spring and early summer, and are characterised by rapidly rotating winds rising into the storm called a mesocyclone. The spectacular supercells are his most photogenic target – and means he has to outrun them to get the best shots. “It's not hard to find and see a supercell. It's harder to find the good ones,” he says.
The adrenaline-pumping storm chase, Hollingshead admits, leaves little time to be scared – even when the clouds form potential threats. “The thing that gets you is simply repositioning on a storm and staying with it,” he says. “As many times you have to cut through the storm to get back ahead of it. You don't always know what could be buried in the rain.” Often this results in a white-knuckle drive through heavy rain and hail, driving faster than he'd otherwise like to just to make sure he can beat the storm.
Tornadoes are harder to find. “Tornadoes are only on small sections of roads for very short periods of time usually,” he says. “Even the guys trying to drive tanks into them have found that hard to accomplish.”
However, he had a narrow escape from a tornado which formed in a rainstorm he was chasing near Kirksville, Missouri. “It was moving east pretty quickly, 35-40mph. The problem was for much of the time it was so buried in rain you couldn't see it,” says Hollingshead.
“The last I saw before the rain hid it again it looked like it stopped moving
left to right. Then I could hear the thing and not see it at all still. That spooked me out. I fled south and could see stuff out in the field to my west flying around.”
After driving into the main city he saw what destruction a twister is capable of.. “I could see the edge of it out the window now but there was no time to stop and look to see which way it was moving, he says. “It ended up just missing where I was first parked and could hear it but not see it. It blew in the garage door on the building right next to where I was. It mostly hit a half-mile from there, where it threw cars at a car dealership and destroyed several homes.
“That was also the only tornado all these years that I've seen that had killed anyone."
* For more of Mike Hollingshead’s images, head to his website.




Trailing twisters
The Great Plains see as many as 1,200 tornadoes every year. This thin-funnelled tornado was captured near the city of Fort Dodge, Iowa. (Mike Hollingshead)


Supercell hunter
Hollingshead’s speciality is taking pictures of supercells, the rotating cloud formations which can form tornadoes, like this one in South Dakota. (Mike Hollingshead)

A monster forms
This huge supercell was captured in Sand Hills, north-central Nebraska. Supercells form between March and November across America’s Great Plains. (Mike Hollingshead)



Ominous cloud
Not all cloud formations Hollingshead takes pictures of are supercells – this arcus, or shelf cloud, usually appears at the leading edge of an oncoming storm. (Mike Hollingshead)




Wall of energy
Supercells are often isolated from other thunderstorms, and often form violent hailstorms as well as creating high winds and massive downpours. (Mike Hollingshead)




Bolt from the heavens
Storm season also leads to a huge amount of lightning. Hollingshead says the threat of being hit by lightning is far scarier than tornadoes. (Mike Hollingshead)




Alley of the beast
Tornado Alley – so called because of the likelihood of ground-reaching tornadoes during storm season – stretches from north Texas to the Canadian Prairies. (Mike Hollingshead)



Icy messengers
Tornado Alley’s clouds can take strange shapes – mammatus clouds like these in Oklahoma are formed from ice and are often associated with thunderstorms. (Mike Hollingshead)


A sea of strikes
Night-time lightning, like these bolts, can be seen as far as 100 miles away. (Mike Hollingshead)





By Stephen Dowling ,BBC
 

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Φ. Λαμπρινός στο Tvxs: «Ο φασισμός είναι υπόθεση του μικρού ανθρώπου, όχι του ηγέτη»

Αμφιβολία και τεκμηρίωση. Αυτές οι δύο λέξεις είναι σημαίνουσες για τον Φώτο Λαμπρινό, τη ζωή και την πορεία του στον χώρο του κινηματογράφου. Και όχι μόνο. Λίγο να μιλήσει κανείς μαζί του, θα καταλάβει πως, πέρα από την απίστευτη ετυμολογία του αλλά και το χιούμορ, αυτές οι δύο λέξεις είναι αντιπροσωπευτικές για τον ίδιο: «Το σαράκι της αμφιβολίας το οφείλω στον συγγραφέα Σωτήρη Πατατζή, όπως και πολλά άλλα.  Ο Πατατζής ήταν θείος μου, από τη μεριά της μητέρας μου και μου έμαθε πως η τεκμηρίωση είναι η βάση της αμφιβολίας. Γιατί αν τυχόν δεν έχεις σαφή γνώση ενός πράγματος, μόνο να αμφιβάλλεις μπορείς μετά. Η επιπόλαιη, η επιδερμική γνώση σε κάνει σίγουρο. Η ακριβής γνώση είναι αυτή που σε κάνει να αμφιβάλλεις. Και το τεκμήριο είναι πολύ πιο ισχυρό απ’ ό,τι η άποψη, έτσι που η άποψη να διαμορφώνεται με βάση το τεκμήριο. Ασχολήθηκα πάρα πολύ με αυτό, πάνω από 40 χρόνια...». Συνέντευξη στη Νόρα Ράλλη

Πριν από λίγες εβδομάδες εκδόθηκε το βιβλίο του «Χούντα είναι. Θα περάσει;» (εκδόσεις Καστανιώτη) που αφορά τα κινηματογραφικά Επίκαιρα στη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974).
INFO
Την Δευτέρα, 20.01, στις 19.00 στο POLIS ART CAFE (Πεσμαζόγλου 5, αίθριο Στοάς Βιβλίου, 210.3249588) θα παρουσιαστεί το νέο του βιβλίο «Χούντα είναι. Θα περάσει;». 


Μεγάλο τμήμα της δουλειάς σου έχει να κάνει με το αρχειθακό υλικό – είτε ως πεδίο έρευνας είτε ως συντήρησης και προβολής. Υπάρχει πρόβλημα στην Ελλάδα με αυτό;

«Σε ότι αφορά το οπτικο-ακουστικό τεκμήριο, η Ελλάδα βρίσκεται σε προϊστορική περίοδο ακόμα. Κάτι προσπάθησε να κάνει ο Θοδωρής Ρουσόπουλος, που ίδρυσε το Εθνικό Οπτικο-ακουστικό Αρχείο το 2005, το οποίο κ. Μόσιαλος και ο κ. Καψής επί κυβέρνησης Παπαδήμου έκλεισε, γιατί θεωρήθηκε οικονομικά ασύμφορο, αν και μέχρι τότε εν είχε δαπανηθεί ούτε ένα ευρώ για τη λειτουργία του, καθώς όλες οι πιστώσεις είχαν εξασαλιστεί από το ΕΣΠΑ. Εκεί δούλεψα από το 2007 έως το 2009 κάνοντας τεκμηρίωση οπτικο-ακουστικού υλικού, δηλαδή των παλαιών Επιαίιρων, μαζί με ένα σωρό άλλους ανθρώπους ειδικούς στην τεκμηρίωση και την ηλεκτρονική τεχνολογία. Όταν ήταν έτοιμο να δοθεί σ δημόσια χρήση το κλείσανε. Ήταν το πρώτο και μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα και μάλιστα δημιουργήθηκε με τεράστια αργοπορία σε σχέση με ότι συμβαίνει στην Ευρώπη. Όλες οι χώρες της Ευρώπης, μεγάλες και μικρές, έχουν Εθνικά Οπτικο-ακουστικά Αρχεία. Βρέθηκα στη Μόσχα κατά τη δεκαετία του 1980, όπου με έστειλε επισήμως η ΕΡΤ για τις ανάγκες της δημιουργίας της σειράς «Το πανόραμα του αιώνα», προκειμένου να δω τα σοβιετικά αρχεία και το σχετικό με την Ελλάδα υλικό, κάτι που είχα δει και κατά η διάρκεια των σπουδών μου στη Μόσχα. Εκεί ήρθα σε επαφή με τον Υπουργό Αρχείων της Σοβιετικής Ένωσης. Η Σοβιετική Ένωση είχε Υπουργό Αρχείων, κάτι που δεν έχω ξανασυναντήσει σε άλλες χώρες. Έτσι θυμάται την Ιστορία του ένα κράτος. Και τώρα που ετοιμάζω μια νέα δουλειά και αναζητώ στο Κίεβο και αλλού κινηματογραφικό υλικό και γραπτά τεκμήρια, αλληλογραφία, κλπ., όλα αυτά είναι ανοικτά: τα αρχεία της KGB, τα έγγραφα του Στάλιν, τα πάντα, τα βρίσκεις».

Και εδώ τι συμβαίνει;

«Δυστυχώς, το δικό μας αρχείο ψηφιοποιήθηκε και χρειαζόταν λιγότερο από 1 χρόνο για να είναι στο διαδίκτυο και να είναι άμεσα προσβάσιμο απ’ όλους. Και δεν μιλάμε μόνο για τα παλαιά Επίκαιρα, αλλά και για τα ντοκιμαντέρ, τις ταινίες μυθοπλασίας, τους δίσκους μουσικής. Μιλάμε για το σύνολο της οπτικο-ακουστικής κληρονομιάς της Ελλάδας. Αυτό το υλικό, που ήταν 612 ώρες Επικαίρων , δηλαδή η ελληνική ιστορία όλου του 20ου αιώνα κινηματογραφημένη, κλείστηκε ψηφιοποιημένη σε κούτες, από ανθρώπους άσχετους και αγράμματους. Και αντί να πάει έστω στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, όπου θα μπορούσε να αξιοποιηθεί κάποια στιγμή, πήγε στην ΕΡΤ, την οποία την έκλεισαν και αυτή. Δυστυχώς, σε αυτό τον τομέα βρισκόμαστε κάτω από το μηδέν. Στη Γαλλία κανείς δε διανοείται ότι αυτό το πράγμα θα κλείσει και κάποιο μέρος του θα παραχωρηθεί στο TV5 για παράδειγμα. Κάτι τέτοιο είναι έξω από τον τρόπο λειτουργίας τους, όπως και σε κάθε αναπτυγμένη χώρα. Στην Ελλάδα έκλεισε στα τέλη του 2011!»

Σε έχουν χαρακτηρίσει θεματοφύλακα της Ιστορίας. Δηλαδή είσαι ένας άνθρωπος που τον γέννησε η Ιστορία, τη σπούδασε, την ανέλυσε, την κινηματογράφησε...

«Και τη δίδαξε.»

Και την άντεξε;

«Αν μιλάμε για την ελληνική ιστορία, όχι δεν την άντεξα. Και αυτό φαίνεται στη δουλειά μου για τα κινηματογραφημένα επίκαιρα επί χούντας. Αν το «Πανόραμα του αιώνα» διακρίνεται από μία αίσθηση αισιοδοξίας και ανάτασης, και παρουσιάζεται με ένα θετικό πρόσημο, η Χούντα είναι μια τραγική ιστορία. Για πρώτη φορά παρουσιάζεται μέσα από την εικόνα, όχι μέσα από προκαταλήψεις ή προκατασκευασμένες απόψεις, αλλά μέσω των τεκμηρίων που είναι αδιάψευστα, η συμπεριφορά του κοινωνικού σώματος αυτής της χώρας. Μια εικόνα, εξαιρετικά θλιβερή. Στο βιβλίο αυτό αναφέρεται συνέχεια, αλλά υπάρχει και ειδικό, μικρό κεφάλαιο με τον τίτλο «νεόπλουτος ραγιαδισμός» (που δεν υπάρχει στη σειρά). Όπου ραγιαδισμός, δεν είναι η υποταγή, αλλά το βόλεμα. Αυτό με πείραξε πάρα πολύ. Ο φασισμός είναι υπόθεση του μικρού ανθρώπου, όχι του ηγέτη.»

Από νεόπλουτο ραγιαδισμό περνάμε σε νεοναζισμό ή τα ζούμε ταυτοχρόνως;

«Όλα αυτή η μυθολογία περί Χίτλερ, Μουσολίνι, Στάλιν και Μεταξά, είναι για τους αγράμματους. Υπάρχουν φαινόμενα φασιστικά με κοινά στοιχεία σε απολυταρχικά, ή ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπου ένα σύστημα διαχέεται μέσα στην κοινωνία και επιβάλει την εξουσία του. Το φαινόμενο αυτό δεν έχει πατρίδα, όπως άλλωστε επισημαίνει και ο Ράιχ, το 1938 μάλιστα, όχι σήμερα, δηλαδή αν θέλουμε να ψάξουμε τι σημαίνει φασισμός, θα πρέπει να δούμε το άτομο και όχι να πούμε αν είναι Γερμανός ή Ιταλός. Αλλά μπορεί να είναι και Κινέζος και Αμερικανός, και εμείς οι ίδιοι. Αυτό το φαινόμενο παρατηρήθηκε υπό άλλες συνθήκες και συγκυρίες και επί Μεταξά και επί Επταετίας. Ειδικά επί Επταετίας παρατηρήθηκε πάρα πολύ έντονα και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα δημιούργησε μια νοοτροπία, μια κοινωνική συμπεριφορά, η οποία, με τη μεταπολίτευση μπήκε κάτω από το χαλί, μια νοοτροπία αντι-προοδευτική και αντι-πνευματική. Αυτό το βόλεμα είναι ο νεόπλουτος ραγιαδισμός (γιατί πολλοί τα κονομήσανε στο μεταξύ) και στη συνέχεια μετατράπηκε σε «αντίσταση», όλοι μετά εμφανίζονταν αντιστασιακοί, ενώ είναι ζήτημα, αν ούτε το 5% αντιστάθηκε στη Χούντα, οργανωμένα και συγκροτημένα. Τόσο η Αριστερά (κομμουνιστική και μη), όσο και το ΠΑΚ, που μετεξελίχθηκε σε ΠΑΣΟΚ, στις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης πήραν αθροιστικά ούτε το 20%. Δηλαδή, 1 στους 5 Έλληνες ψήφισε αντίσταση, ενώ 3.5 στους 5 ψήφισαν Καραμανλή, ο οποίος πήρε ποσοστό πρωτοφανές για την κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας!»

Στ αλήθεια, γιατί συνέβη κάτι τέτοιο; Πώς το εξηγείς;

«Αναρωτήθηκε αλήθεια ποτέ κανείς γιατί ψηφίστηκε τόσο πολύ ο Καραμανλής και τόσο λίγο τα κόμματα που οργανωμένα και αποδεδειγμένα προέβαλαν αντίσταση στη Δικτατορία; Γιατί οι Έλληνες θέλαν την ησυχία τους! Είχαν περάσει καλά με τη Χούντα και θέλαν την ησυχία τους! Και ήξεραν ότι ο Καραμανλής θα την εξασφαλίσει. Οπότε, τι να τις κάνουν τις αντιστασιακές οργανώσεις και την Αριστερά; Για ποιό λόγο; Κι αν η Αριστερά τους είχε απογοητεύσει με τη διάσπασή της κλπ., ή λειτουργούσαν υπό το φόβο των Σοβιετικών, ο Ανδρέας Παπανδρέου τι τους είχε κάνει; Δυστυχώς, ούτε το 20% δεν ψήφισε αντίσταση.»

Να πάμε λίγο στην αντιστοιχία με το σήμερα;

«Δυστυχώς, όλη αυτή η νοοτροπία, να τα αρπάξουμε, να πάμε στα μπουζούκια, να τα σπάσουμε, να έχουμε δεξιά τη γυναίκα μας και αριστερά το αίσθημά μας, και να έχουμε και αυτοκίνητο και εξοχικό και φουσκωτό, όλα αυτά τα πράγματα πέρασαν στη μεταπολίτευση και κανένας δεν ήθελε να τα χάσει. Όποιος του εξασφάλιζε αυτά τα πράγματα, τους είχε μαζί του. Τους τα εξασφάλισε στη συνέχεια ο Ανδρέας Παπανδρέου και τον λάτρεψαν. Με ποιό τίμημα τα εξασφάλισε; Με τα δανεικά που πληρώνουμε σήμερα. Πολύ απλά. Όποιος ρωτούσε στη δεκαετία του 1980, ποια γενιά θα πληρώσει αυτά τα δανεικά, δεν έπαιρνε απάντηση.»

Σήμερα, που για πολλούς χάθηκαν και τα στοιχειώδη, γιατί δεν έχουμε αντίσταση;

«Νομίζω πρέπει να παραδεχθούμε κάτι που έλεγε η Ελένη Βλάχου από το Λονδίνο: Το μορφωτικό επίπεδο των Ελλήνων είναι πολύ χαμηλό. Πάρα πολύ χαμηλό. Βασιλεύει η αμορφωσιά. Και έχουμε ένα 20% (αυτό κατέγραψαν οι δημοσκοπήσεις) που ρέπει προς τον ναζισμό και θεωρεί ότι κακώς φυλακίστηκε ο Μιχαλολιάκος και οι υπόλοιποι της Χρυσής Αυγής. Αν είναι δυνατόν! Κι όμως! Ακούμε τον κ. Κασιδιάρη στη Βουλή να λέει ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από τρόφιμα, ρούχα, στέγη και όπλα. Και τον κ. Δραγασάκη να απαντά πως στην Κατοχή η Ελλάδα δεν είχε τίποτα από αυτά, κι όμως αντιστάθηκε και νίκησε το φασισμό. Μόνο που σήμερα δεν έχουμε Κατοχή. Όλα αυτά περί Μέρκελ και της δαιμονοποίησής της λίγη σχέση έχουν, καθώς αυτό που συμβαίνει αφορά τη συμπεριφορά του ελληνικού κοινωνικού σώματος. Εμείς ευθυνόμαστε για ότ,ι συμβαίνει και κανένας άλλος.»

Για τα κλειστά πανεπιστήμια και την ΕΡΤ, ευθυνόμαστε εμείς;

«Ναι, εμείς. Ποιός φταίει; Η Μέρκελ; Για τα πανεπιστήμια, επειδή δίδαξα για 10 χρόνια, έφτασα σε σημείο να μη θέλω να ξαναπάω. Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα που κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του, αλλά δυστυχώς, υπάρχει και ένα πολύ μεγάλο τμήμα που ενδιαφέρεται μόνο για τη νομή και την άσκηση εξουσίας, για την ανέλιξη, δημιουργείται ένα σύμπλεγμα με τις κομματικές νεολαίες, τις διάφορες ενδοπανεπιστημιακές εκλογικές διαδικασίες, κυριαρχεί ο κομματισμός και ένα σάπιο κομμάτι. Από αυτή την άποψη, είμαι ευτυχής που τα παιδιά μου ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό. Ζουν αξιοπρεπώς, εργάζονται αξιοπρεπώς σε ένα αναπτυγμένο περιβάλλον. Στη χώρα μας, ένα μεγάλο ποσοστό της οικονομικής δραστηριότητας είναι παραοικονομία. Παλαιότερα το υπολόγιζαν σε 80 δις ευρώ, αλλά ακόμα και 20 δις ευρώ να είναι, η οικονομία λειτουργεί, με τον τρόπο που λειτουργεί. Στην Κατοχή δεν υπήρχε παραοικονομία και μαύρο χρήμα (υπήρχαν βέβαια μαυραγορίτες), η χώρα σώθηκε λόγω της αγροτικής της οικονομίας. Υπήρχε έστω αγροτική παραγωγή. Τώρα δεν παράγει κανένας τίποτα. Στην Πελοπόννησο παράγονται λεμόνια ασύμφορα εμπορικά και τα πετάνε, γιατί υπάρχουν τα εισαγόμενα που έρχονται πολύ φθηνότερα. Κοστίζουν λιγότερο να έρθουν από την Αργεντινή. Η χώρα που δεν παράγει τίποτα, ζει από την παραοικονομία»

«Μαύρη» οικονομία, αλλά «μαύρο» και στην ενημέρωση.

«Σήμερα δεν υπάρχει ενημέρωση. Κατ’ αρχάς, το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος λέει ψέματα, συνειδητά ψέματα. Από την άλλη, έχουμε την αθλιότητα των ιδιωτικών καναλιών. Για τις εφημερίδες και το ραδιόφωνο δεν μπορώ να σας πω, παρά μόνον ότι αν και παλαιότερα είχαν πλούσιο ενδιαφέρον υλικό, με αφιερώματα, ένθετα, κλπ., τώρα έχουν μετατραπεί σε «λάιφ-στάιλ», χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Προτιμώ να διαβάζω, σχεδόν καθημερινά, από εφημερίδες του εξωτερικού. Τα ιδιωτικά κανάλια αναπαράγουν το πρότυπο της χουντικής τηλεόρασης. Διασκέδαση και να περνάμε καλά. «Περάσατε καλά; Α!, Τι ωραία περάσαμε καλά!». Αυτό είναι το κλίμα, αυτή είναι η συνταγή. Το πρότυπο αυτό φτιάχτηκε στη Χούντα, ας μην το ξεχνάμε. Αν και με τη μεταπολίτευση η κρατική τηλεόραση παρήγαγε ή αναπαρήγαγε πολιτισμό, στο μέτρο των δυνατοτήτων της βέβαια. Πολιτισμό με την ακριβέστερη έννοια, καθώς έδειχνε το πραγματικό πρόσωπο της χώρας. Αυτό κράτησε μέχρι το 1989, οπότε τα κόμματα συμφώνησαν να παραχωρήσουν δημόσια τηλεοπτική συχνότητα σε 5 μεγαλοεκδότες, χωρίς νόμο και χωρίς καμία  προϋπόθεση. Αυτό είναι το «βρόμικο ‘89». Μονοπώλιο στην ενημέρωση και στη ψυχαγωγία. Ό,τι μας πουν αυτοί. Έκλεισαν και την ΕΡΤ ...Είναι δυνατόν να πιστέψουμε αυτά που μας λένε;»
Υπάρχει διέξοδος;

«Από τη δεκαετία του 1980 που ξεκίνησε η προσπάθεια με τη Μελίνα Μερκούρη, έχουν μείνει κάποια υπόλοιπα. Δηλαδή, κάποιος κόσμος που ακόμα παράγει. Και βιβλία και θέατρο και ταινίες και ντοκιμαντέρ. Αυτό πώς συντηρείται και πώ καταφέρνει να παράγει, μόνο τα παιδιά που το κάνουν το ξέρουν. Πόσο θα κρατήσει, επίσης δεν το ξέρω. Για παράδειγμα, το 1975, αμέσως μετά τον Τάκη Χορν, ανέλαβε στην ΕΡΤ ο Αλέξης Σολωμός, ένας μεγάλος άνθρωπος του θεάτρου, ογκόλιθος μπροστά σε αυτούς που ακολούθησαν. Δουλέψαμε τότε για τα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ με κινηματογραφικό τρόπο, κάναμε ταινίες, δεν κάναμε εκπομπές. Όπως κάνουν όλοι οι δημιουργοί ντοκιμαντέρ του κόσμου, ντοκιμαντέρ στο σινεμά. Έτσι δουλεύαμε. Γι’ αυτό και υπήρχε ποιότητα. Το «Μουσικό οδοιπορικό» με τη Δόμνα Σαμίου, αλλά και το «Παρασκήνιο» της δεκαετίας του 1970 είναι μάθημα κινηματογράφου».
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΤΟ ΛΑΜΠΡΙΝΟ:

- Σημεία αναφοράς του ήταν ο θείος του Μίμης Φωτόπουλος και οι ∆. Χορν, Σ. Πατατζής, Κ. Μπαστιάς, Μ. Ρομ, Ν. Σβορώνος, Κ. Γαβράς, Θ. Αγγελόπουλος και Δημ.Δεσποτίδης.
- Ο πατέρας του εκτελέστηκε στα Τζουμέρκα το 1949 από τον κυβερνητικό στρατό, αν και αιχμάλωτος.
- Η μητέρα του Ευγενία ήταν η καλύτερη ράφτρα. Εραβε από θεατρικά του Τσαρούχη μέχρι και τον Ρόμπερτ Μίτσαμ. Πέρασε από γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία (1943-1945, Ράβενσμπρουκ και Μπούχενβαλντ), από εξορίες στη Ελλάδα, έζησε στο Αμβούργο, βοήθησε πολύ κόσμο και δεν έχασε δράμι από τον δυναμισμό της.
- Τους φίλους του δεν τους διαλέγει για τις απόψεις τους, αλλά για το ήθος και το χιούμορ τους
- Έχει σκηνοθετήσει: για την ΕΡΤ Μουσικό οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου (1976-1977), Ο Πειραιάς του Γιάννη Τσαρούχη (1980), Πανόραμα του αιώνα (με τον Λέοντα Λοΐσιο, 1982-1987), Σεργκέι Παρατζάνωφ (1989-1990), Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο (1992), Αναζητώντας τη Βερενίκη (1997-1999), Χούντα είναι. Θα περάσει; (2012-2013). Σκηνοθέτησε επίσης τις μεγάλου μήκους ταινίες Άρης Βελουχιώτης — Το δίλημμα (1981), Δοξόμπους (1987), Γλέντι γενεθλίων ή Μια βουβή βαλκανική ιστορία (1995), Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος (2007).
- Συνεργάστηκε επί σαράντα σχεδόν με την ΕΡΤ, παράγοντας  μερικά από τα σημαντικότερα ιστορικά ντοκιμαντέρ της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης (όπως  το «Πανόραμα του αιώνα»). Υπήρξε σκηνοθέτης του ραδιοφώνου από το 1961-1963 στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου (ΕΙΡ, Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας) όπου σκηνοθέτησε πολλά έργα για το «Θέατρο της Δευτέρας. Ήταν μαθητής του Μηχαήλ Ρομμ, ο πρώτος που ανέβασε Ιονέσκο στην Ελλάδα, ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και από τους σπουδαιότερους ερευνητές αρχειακού υλικού στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
- Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία του Ισχύς μου η αγάπη του φακού — Τα κινηματογραφικά Επίκαιρα ως τεκμήρια της ιστορίας (1895-1940) (2005) και Λευκά σοσόνια (2006).
tvxs.gr

Αρχειοθήκη ιστολογίου