Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Το τέλος της τραγωδίας;: Ημερίδα και παράσταση σε Θήβα και Αθήνα

Το Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου (ΚΕΔΡΑ) και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θήβας «Λάιος» παρουσιάζουν σε συνεργασία με τον Δήμο Θήβας και την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας μια ημερίδα και μια παράσταση με τίτλο «Το τέλος της τραγωδίας;», υπό την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Καθηγητή και σκηνοθέτη Γιάγκου Ανδρεάδη .

‘Το τέλος της τραγωδίας;’ είναι ο τίτλος μιας παράστασης που θα ανέβει στην Θήβα και την Αθήνα και μιας ημερίδας που θα πραγματοποιηθεί στην Θήβα, την επομένη της παράστασης. Πρόκειται για μια δράση που εμπνέεται από ένα κείμενο του Πλουτάρχου που καταγράφει την τελευταία γνωστή παράσταση τραγωδίας στα αρχαία χρόνια και ταυτόχρονα θέτει το ερώτημα για το αν και πως η σημερινή κρίση των παραστάσεων αρχαίου δράματος οδηγεί σε ένα αδιέξοδο στο τέλος τους ή αν μπορεί να σημάνει και αφετηρία για μια νέα αρχή.

Η βιογραφία του Κράσου, από τον Θηβαίο ιστορικό Πλούταρχο, καταγράφει την τελευταία γνωστή παράσταση τραγωδίας στα αρχαία χρόνια, στα 53 π. Χ. Την χρονιά δηλαδή που ο έλληνας ηθοποιός Ιάσων από τις Τράλλεις πρωταγωνίστησε στις Βάκχες του Ευριπίδη παίζοντας μπροστά στις ελληνομαθείς βασιλικές αυλές των Πάρθων και των Αρμενίων, την ώρα όπου τα ενωμένα στρατεύματά τους συνέτριβαν τις ρωμαϊκές λεγεώνες, σκοτώνοντας και τον ίδιο τον ρωμαίο αρχιστράτηγο, τον Κράσο. Ο Πλούταρχος, στο έργο αυτό καταγράφει ένα συγκλονιστικό στιγμιότυπο: Την ώρα που ο ηθοποιός Ιάσων  ετοιμαζόταν να εισέλθει στη σκηνή για να παίξει τον ρόλο της  Αγαύης, ο Πάρθος φονέας του Κράσου έφτασε κρατώντας ως τρόπαιο το ματωμένο κεφάλι του Ρωμαίου στρατηγού. Ο Ιάσων το άρπαξε και αντικατέστησε με αυτό το ομοίωμα του κεφαλιού του Πενθέα ερμηνεύοντας τον ρόλο της φόνισσας μάνας.

Ανατριχιαστικός πρόδρομος της πιο ακραίας σωματικής τέχνης ή μήπως χειρονομία που μπορεί, ιδίως στις μέρες μας, να ενέχει και ένα βαθύτερο πολιτισμικό και πολιτικό συμβολισμό;

Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στον Βίο του Κράσου του Πλουτάρχου, έργο που αποτελεί ένα  μοναδικό κείμενο:  Εδώ αποσπάσματα των Βακχών εγκιβωτίζονται αυτούσια στην βιογραφία, ιστορικό κείμενό, που είναι το ίδιο διαποτισμένο από την γλώσσα, το ύφος και την δομή της τραγωδίας. Ο ακραία φιλοχρήματος και απάνθρωπος  Κράσος παρουσιάζεται με όλα τα χαρακτηριστικά του τραγικού τυράννου και ο Πλούταρχος τον εμπλέκει αμείλικτα στα δίχτυα της τραγικής ειρωνείας. Έτσι, ο Κράσος δεν δανείζει απλώς το κομμένο του κεφάλι στο γυιό της Αγαύης. Γίνεται το ισοδύναμο του Πενθέα μέσα από μια δραματική αφήγηση γεμάτη από  μια επιφανειακή αλλά δηλητηριώδη ουδετερότητα που θυμίζει την αποστασιοποίηση του Μπρεχτ.

Ισορροπώντας ανάμεσα στον αυθεντικό τραγικό λόγο και στην κληρονομιά του Μπρεχτ το έργο του Γιάγκου Ανδρεάδη Το τέλος της Τραγωδίας  αποτελεί σύνθεση των Βακχών του Ευριπίδη και του Κράσου του Πλουτάρχου. Ο τραγικός και ο μπρεχτικός κώδικας αποτελούν και την βάση για την ερμηνεία την κίνηση, την μουσική και την υποκριτική ερμηνεία της παράστασης.

Συντελεστές:

Κείμενο & Σκηνοθεσία: Γιάγκος Ανδρεάδης
Κίνηση & Διδασκαλία ρόλων: Τζένη Αρσένη
Μουσική: Κώστας Χαριτάτος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κώστας Μητράκας

Παίζουν: Εβίτα Λύκου, Μίνα Μαστροκάλου, Κώστας Μητράκας, Γιάννης Παυλόπουλος, Άρης Σκλάβος, Χριστίνα Τζιάλλα, Διονύσης Χριστόπουλος

Το πρωί της 28ης Νοεμβρίου εκλεκτοί καλλιτέχνες και διδάκτορες που ειδικεύονται ταυτοχρόνως ερευνητικά ή/ και δημιουργικά στο αρχαίο δράμα θα μετάσχουν σε μια ημερίδα που θα επικεντρωθεί στις σχέσεις της τραγωδίας με το νεώτερο θέατρο, την όπερα , τον κινηματογράφο, τον χορό κ.α., αλλά και την σημασία του αρχαίου δράματος στην σημερινή ελληνική και παγκόσμια συγκυρία. Η ημερίδα θα διεξαχθεί στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και το σύνολο των εκδηλώσεων, που τελούν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, αποτελεί την συνέχεια μιας μακροχρόνιας θεωρητικής και καλλιτεχνικής συνεργασίας της Θήβας  το ΚΕΔΡΑ και αποσκοπεί, σε συνεννόηση με το ΥΠΠΟ  στη θεμελίωση ενός μόνιμου θεσμού αρχαίου δράματος στην Θήβα.               

Μετέχουν με ανακοινώσεις οι: Δήμητρα Αναστασιάδη, Τζένη Αρσένη, Φάνης Καφούσιας, Εβίτα Λύκου, Κώστας Μητράκας, Δημήτρης Παπαχαραλάμπους , Κώστας Πουλής.

Θα ακολουθήσει συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με επιστήμονες και δημιουργούς  των οποίων τα ονόματα θα ανακοινωθούν τις επόμενες μέρες.

~ Λίγα λόγια για το ΚΕΔΡΑ ~
Κέντρο Κλασικού Δράματος & Θεάματος
https://dramacenter.wordpress.com

‘Κλασικό είναι κάθε καλό θέατρο. Ο Μπρεχτ, ο Πίντερ είναι κλασικοί όπως και ο Αισχύλος.’ Αυτά ήταν τα λόγια του μεγάλου σκηνοθέτη Μίνωα Βολανάκη, όταν πρότεινε την ονομασία Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος (ΚΕΔΡΑ) για τον θεσμό που λειτουργεί στο Πάντειο Πανεπιστήμιο από το 1992. Πρώτη εκδήλωση του Κέντρου ήταν το αναλόγιο Κάιν του Μπάιρον, σε σκηνοθεσία Βολανάκη. Στόχος του ΚΕΔΡΑ να ερευνήσει τις ρίζες της θεατρικής δημιουργίας και να παρουσιάσει είτε κλασικά είτε ανέκδοτα έργα αξιοποιώντας παραδοσιακούς  και  εναλλακτικούς κώδικες ερμηνείας. Για τον λόγο αυτό διοργάνωσε επανειλημμένα διαπολιτισμικές θεατρικές συναντήσεις και παραγωγές με κορυφαίους Ινδικούς και Κουβανέζικους θιάσους και προώθησε έρευνες που κατέληξαν σε μάστερ και σχετικές διατριβές. Στις καθαυτό θεατρικές δραστηριότητές του συγκαταλέγονται επαγγελματικές και πανεπιστημιακές παραγωγές. Το αρχαίο ελληνικό δράμα βρίσκεται με διαφορετικούς τρόπους στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων του ΚΕΔΡΑ. Αυτό φαίνεται  και από μια σειρά σχετικών συνεδρίων και εκδόσεων. Η βασική ενασχόληση όμως του ΚΕΔΡΑ με το αρχαίο δράμα είναι πρακτική και δημιουργική. Από το 1994 και εξής παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Γαλλία, την  Ισπανία και την Πορτογαλία οι παραγωγές Βάκχες, Το Ταξίδι του Διονύσου και Κύκλωπας του Ευριπίδη.

Επίσης πραγματοποιήθηκαν εργαστήρια για την Αντιγόνη, που συνδυάστηκαν με μετάφραση του έργου και στην παραγωγή ενός CD. Το ΚΕΔΡΑ, επίσης, μετέτρεψε δύο φορές (1996 και 1998) ένα οχηματαγωγό του Πολεμικού Ναυτικού σε πλωτό θέατρο που πραγματοποίησε, παίζοντας αρχαίο δράμα, τον γύρο της Μεσογείου μέχρι την Λισαβώνα. Τα τελευταία  χρόνια το Κέντρο πειραματίζεται σε ένα νέο είδος που βρίσκεται στην πρωτοπορία των διεθνών θεατρικών αναζητήσεων. Πρόκειται για την διασκευή αρχαίων δραμάτων σε μιούζικαλ . Διευθυντής του Κέντρου Δράματος είναι ο αναπληρωτής καθηγητής Γιάννης Σκαρπέλος, ενώ ο επί 20ετία διευθυντής του ομότιμος καθηγητής Γιάγκος Ανδρεάδης είναι αναπληρωτής διευθυντής. Στο διοικητικό συμβούλιο συμμετέχουν επίσης ο καθηγητής Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, η επίκουρη καθηγήτρια Χαρίκλεια Τσοκανή και ο υποψήφιος διδάκτορας Κώστας Μητράκας.
culture now.gr

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Η νέα όψη του μουσείου Rodin

Άνοιξε ξανά στις 12 Νοεμβρίου το Μουσείο Rodin στο Παρίσι, μετά από την ανακαίνιση διάρκειας τριών χρόνων του Hôtel Biron του 18ου αιώνα στο οποίο ο Αύγουστος Ροντίν έζησε και δούλεψε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το μουσείο ήταν κλειστό από τον Ιανουάριο του 2015.
«Το κτίριο βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση» λέει η Καθρίν Σελότ, διευθύντρια του μουσείου. Πιο προφανής ήταν η ζημιά την οποία είχαν προκαλέσει τα πόδια των εκατομμυρίων επισκεπτών στο παρκέ. Το μουσείο επίσης εκμεταλλεύτηκε την ανακαίνιση ως μια ευκαιρία να αναδιοργανώσει τις συλλογές του που αποτελούνται από πάνω από 30.000 έργα. Οι 18 γκαλερί τώρα εκθέτουν περίπου 600 αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων γύψινων αντικειμένων τα οποία εκτίθενται για πρώτη φορά, με έμφαση στην δημιουργική διαδικασία του γλύπτη. Ένα από τα δωμάτια αντιπαραθέτει γλυπτά του Ροντίν με τις συλλογές του με θραύσματα από αντίκες.
Το έργο αξίας 26 εκατομμυρίων ευρώ χρηματοδοτήθηκε κατά 49% από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επικοινωνιών και κατά 51% από το ίδιο το μουσείο, με την υποστήριξη του Iris & B. Gerald Cantor Foundation. Το Rodin παραχώρησε τα πνευματικά δικαιώματα του στην Γαλλική πολιτεία. Πουλώντας περιορισμένες εκδόσεις των γλυπτών του, το ίδρυμα έγινε το μόνο αυτόνομο εθνικό μουσείο στην Γαλλία. Η Σελότ περιμένει την ετήσια επισκεψιμότητα να ανέβει από τα 700.000 άτομα στα 800.000 στον ανακαινισμένο χώρο.
artnews.gr, Επιμέλεια: Χρόνης Μούγιος

Οι ηγέτες του κόσμου για τον εορτασμό της UNESCO, 70η επέτειο, θα συζητήσουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατά του βίαιου εξτρεμισμού

Στις 16 και 17/11/2015 , 10 ηγέτες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και του προέδρου Φρανσουά Ολάντ της Γαλλίας, θα συμμετάσχουν στο φόρουμ ηγετών του οργανισμού, 70η επέτειο της UNESCO, λαμβάνοντας θέσεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και κατά βίαιου εξτρεμισμού, στον απόηχο των επιθέσεων του Παρισιού .

H Διδακτορική Εκπαίδευση στην Οικονομία της Γνώσης

Της Αδαμαντίας Στάμου*

Παγκοσμίως διεξάγεται μια συνεχιζόμενη συζήτηση μεταξύ ακαδημαϊκού και επιχειρηματικού τομέα, με θέμα την διεθνή Οικονομία της Γνώσης, η οποία πρόκειται να καθιερωθεί στο άμεσο μέλλον (Sundać, 2011). Κάτω από αυτό το πρίσμα, τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα προσαρμόζουν τους ρόλους και τους στόχους τους, ώστε να εγκλιματιστούν στο ανερχόμενο οικονομικό περιβάλλον (Deiaco, 2012). Ο στρατηγικός ρόλος των πανεπιστημίων στην παραγωγή και διάχυση της καινοτομίας και της βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης αποτελεί κεντρικό θέμα στις πολιτικές που εφαρμόζουν ήδη πολλά κράτη (Hughes and Kitson, 2012). Στην πραγματικότητα, τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα αποτελούν στρατηγικούς παίκτες στην Οικονομία της Γνώσης, καθώς το υψηλά καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό που τα πλαισιώνει, είναι αυτό το οποίο παράγει την νέα γνώση και δύναται να μετατρέψει τα ερευνητικά αποτελέσματα σε καινοτόμα προϊόντα (Hughes, 2012). Και πιο συγκεκριμένα, η διδακτορική εκπαίδευση στην επιστήμη και την τεχνολογία είναι καθοριστική στον ρόλο του πανεπιστημίου να προωθήσει την οικονομική ανάπτυξη στην περιφέρειά του, καθώς και σε ολόκληρη την χώρα (Stephan, 2004). Ωστόσο, κάποιες χώρες αποτυγχάνουν να αδράξουν τα πλεονεκτήματα που δύνανται να φέρουν στην οικονομική ανάπτυξη οι υψηλά καταρτισμένοι νέοι ερευνητές, με αποτέλεσμα το φαινόμενο της διαρροής εγκεφάλων.
Η έννοια της γνώσης απασχολεί τους φιλοσόφους από την κλασική Ελληνική περίοδο (5ος αιώνας π.Χ.), οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που αναρωτήθηκαν το νόημα της γνώσης, της αντίληψης, της μνήμης και της σκέψης (Alavi & Leidner, 2001). Η επιστημονική συζήτηση για τον ορισμό της γνώσης συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Από την δεκαετία του ’70, άρχισαν να βλέπουν τους οργανισμούς ως «συστήματα γνώσης» (Alavi & Leidner, 2001), με την γνώση να αποτελεί στρατηγικό παράγοντα, με στόχο το βιώσιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, την βελτίωση της απόδοσης, την προώθηση της καινοτομίας, και την διαρκή αυτό-βελτιστοποίση (Gupta & Sharma, 2004). Ως Οικονομία της Γνώσης, ορίζεται η οικονομία η οποία χρησιμοποιεί την γνώση ως κεντρική γεννήτρια οικονομικής ανάπτυξης (Suh, 2007), με αποτέλεσμα την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών υψηλότερης αξίας, αυξάνοντας τις πιθανότητες οικονομικής επιτυχίας στο τρέχον παγκόσμιο και υψηλά ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η Οικονομία της Γνώσης, λοιπόν, έχει ήδη φτάσει, και γίνεται προφανές ότι τα κράτη που θα επιτύχουν θα είναι αυτά που είναι ικανά να αναγνωρίσουν, να αξιοποιήσουν, και να εξελίσσουν τους παράγοντες γνώσης, χρησιμοποιώντας την γνώση ως το κύριο ανταγωνιστικό εργαλείο (Rowley, 2000).
Πιο συγκεκριμένα, τα δημόσια πανεπιστήμια, καθώς και τα δημόσια ερευνητικά κέντρα, αποτελούν τους κύριους πυλώνες στους οποίους μπορούν να στηριχθούν οι αναπτυσσόμενες οικονομίες, ώστε να επιβιώσουν και να επιτύχουν στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον (Giulani and Rabellotti, 2012). Η γνώση που παράγεται από τα πανεπιστήμια είναι μια πηγή ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, καθώς αποτελεί τον κύριο μοχλό καινοτομίας και επιχειρηματικής ανάπτυξης, ειδικά όταν μιλάμε για τις ανερχόμενες βιομηχανίες της Βιοτεχνολογίας, της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών και της Νανοτεχνολογίας (Geuna and Muscio, 2009). Επιπλέον, το πανεπιστήμιο μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο κοινωνικής αλλαγής, μεταλαμπαδεύοντας τα οφέλη της καινοτομίας στην κοινωνία (Hughes and Kitson, 2012).
Η παγκοσμίως αυξανόμενη ζήτηση για υψηλά καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, έφερε μεγάλη αύξηση στον αριθμό των φοιτητών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης διεθνώς, αυξάνοντας ταυτόχρονα την ελκυστικότητα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η μεταπτυχιακή εκπαίδευση, συγκεκριμένα, αποτελεί κλειδί για την βιώσιμη ανάπτυξη και το μέλλον της καινοτομικής οικονομίας (Wendler et al., 2010). Οι μεταπτυχιακοί φοιτητές είναι αυτοί που δημιουργούν νέα γνώση, και συνεισφέρουν στην διάχυσή της, καθώς τα διδακτορικά προγράμματα εκπαιδεύουν τους ανθρώπους, οι οποίοι αφού αποφοιτήσουν παρέχουν εκπαίδευση στους μελλοντικούς υψηλά καταρτισμένους εργαζόμενους, επιτελώντας αύξηση στην παραγωγικότητα και οικονομικά οφέλη τα οποία επιστρέφουν στο κράτος (Stephan et al., 2004). Επίσης, οι μεταπτυχιακοί φοιτητές δρουν ως «μαγνήτες ταλέντων», ελκύοντας άλλους προικισμένους φοιτητές καθώς και καθηγητές, οι οποίοι βρίσκονται εκτός χώρας (Stephan, 2004). Επιπλέον, οι μεταπτυχιακοί φοιτητές αποτελούν πηγή τεχνολογικής και διοικητικής εξειδικευμένης γνώσης για τις τοπικές επιχειρήσεις, ενισχύοντας την παραγωγικότητα των βιομηχανιών που δρουν στην περιοχή (Stephan, 2004). Τέλος, οι επιτυχημένοι νέοι διδάκτορες ενισχύουν την διεθνή φήμη του πανεπιστημίου ή/και ερευνητικού κέντρου, βελτιώνοντας το διεθνές προφίλ ολόκληρης της χώρας.
Η Ευρωπαϊκή Πανεπιστημιακή Επιτροπή (European University Association, EUA), στο πλαίσιο συζήτησης για την διδακτορική εκπαίδευση, στην κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Κοινωνίας της Γνώσης (Doctoral programs for European knowledge society), έχει προτείνει τα εξής, αναγνωρίζοντας τους διδακτορικούς φοιτητές ως σημαντικούς παράγοντες για μια Ευρώπη της Γνώσης (Pyhalto et al., 2012). Πρώτον, ειδική μνεία υπάρχει για την θέση των ερευνητών μεταπτυχιακών φοιτητών, οι οποίοι πρέπει να θεωρούνται ερευνητές στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας τους, πρέπει να έχουν μισθό, να είναι ασφαλισμένοι και να γίνονται δεκτοί ως ισότιμα μέλη της επιστημονικής κοινότητας. Επιπλέον, τονίζεται ότι η καριέρα του ερευνητή θα πρέπει να γίνει μια πιο ελκυστική επιλογή για τους νέους ανθρώπους. Επίσης, προτείνεται η ενίσχυση της κινητικότητας των νέων υποψηφίων διδακτόρων, για παράδειγμα να επιτελείται ένα μέρος του διδακτορικού σε πανεπιστήμιο ή ερευνητικό κέντρο του εξωτερικού, καθώς και η ενίσχυση της διατμηματικότητας. Η διάρκεια των διδακτορικών σπουδών δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 4 χρόνια, πλήρους απασχόλησης. Η απόκτηση του διδακτορικού θα πρέπει να οδηγεί και σε άλλες επαγγελματικές δυνατότητες εκτός από την απασχόληση στον τομέα της έρευνας. Οι μελλοντικοί διδάκτορες χρειάζεται να αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες, όπως ηγετικές ικανότητες, και η δυνατότητα να αξιοποιούν τα ερευνητικά τους αποτελέσματα στην κοινωνία και την οικονομία.
Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκονται οι πολιτικές για τις διδακτορικές σπουδές στις ΗΠΑ (Wendler et al., 2010). Πιο συγκεκριμένα, για να μπορούν να είναι διεθνώς ανταγωνιστικά τα αμερικανικά πανεπιστήμια, κατέληξαν ότι θα πρέπει να αναπτύσσουν τα επαγγελματικά καθώς και τα κοινωνικά προσόντα των διδακτορικών φοιτητών, δίνοντας έμφαση στην δημιουργικότητα και την επιχειρηματικότητα, σε συνάρτηση με το επιστημονικό και ερευνητικό αντικείμενο των σπουδών τους. Επίσης, δίνεται ιδιαίτερη μνεία στις κοινωνικές αλλά και ακαδημαϊκές ανάγκες των διδακτορικών φοιτητών ώστε να μπορέσει να αυξηθεί το ποσοστό ολοκλήρωσης των διδακτορικών σπουδών, καθώς σύμφωνα με διεθνείς έρευνες μόνο το 50% των διδακτορικών φοιτητών καταφέρνει να ολοκληρώσει τις σπουδές του παγκοσμίως. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Richard Parsons (Bank of America), οι υποτροφίες παίζουν καθοριστικό ρόλο: «Οι υποτροφίες είναι ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός τρόπος για να προσελκύσεις τα ταλέντα και να δώσεις στους διδακτορικούς φοιτητές μια ευκαιρία να δοκιμάσουν τα ενδιαφέροντά τους και τα προσόντα τους» (Wendler et al., 2010). Και τέλος, στο (Wendler et al., 2010) αναγνωρίζουν ότι: «αν αποτύχουμε να επενδύσουμε άμεσα στην ανάπτυξη υψηλά καταρτισμένων ταλαντούχων νέων θα έχουμε μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες στην χώρα μας».
Συμπερασματικά, η διδακτορική εκπαίδευση, θα πρέπει να ενισχυθεί, διευρύνοντας τους σκοπούς της, συμπεριλαμβάνοντας ανάπτυξη διοικητικών και άλλων ανθρωποκεντρικών δεξιοτήτων στους υποψήφιους διδάκτορες και νέους επιστήμονες, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στο ρόλο τους ως μελλοντικοί ηγέτες στο περιβάλλον της διεθνούς Οικονομίας της Γνώσης (Stamou, 2015). Συγκεκριμένα για την Ελλάδα, μέσω της χορήγησης κρατικών υποτροφιών, θα μπορούσε να δίνεται η δυνατότητα σε εκατοντάδες νέους επιστήμονες να παράγουν πολύτιμο ερευνητικό έργο στην πατρίδα τους και να μην αναγκάζονται να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, ανακόπτοντας το φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» και τις αρνητικές επιπτώσεις του στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Διότι η χορήγηση κρατικών υποτροφιών είναι και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επένδυση για την χώρα, ως μοχλός ανάπτυξης, και όχι ως έξοδο. Αυτές οι υποτροφίες πρέπει να διασφαλίζουν αξιοπρεπή ζωή, ερευνητική ελευθερία και ασφαλείς εργασιακές συνθήκες, κρατώντας τους νέους ερευνητές στην Ελλάδα.

Η Αδαμαντία Στάμου είναι διπλωματούχος Μηχανικός Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών και υποψήφια διδάκτωρ στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στην σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, σε συνεργασία με το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος». Επίσης κατέχει ΜΒΑ (Master in Business Administration) από το Glyndwr University (UK).
 ------------------------------------------------------
Αναφορές:
Alavi, M., Leidner, D., (2001), “Review: Knowledge Management and Knowledge Management Systems: Conceptual Foundations and Research Issues”, MIS Quarterly, Vol. 25, no. 1, pp. 107-136.
Gupta, J., Sharma, S., (2004), Creating Knowledge Based Organizations, Idea Group Publishing, Boston.
Chen, D. H., Dahlman, C.(2005), Knowledge and Development, A Cross-Section Approach, Policy Research Working Paper, No. 3366,Washington, DC, World Bank.
Geuna, A., Muscio A. (2009), “The Governance of University Knowledge Transfer: A Critical Review of the Literature”, Minerva, vol. 47, pp. 93–114.
Giuliani, E. and Rabellotti, R. (2012), “Universities in emerging economies: bridging local industry with international science—evidence from Chile and South Africa”, Cambridge Journal of Economics, vol. 36, no. 3, 679–702.
Hughes, A. and Kitson, M. (2012), “Pathways to impact and the strategic role of universities: new evidence on the breadth and depth of university knowledge exchange in the UK and the factors constraining its development”, Cambridge Journal of Economics, vol. 36, pp. 723–750.
Pyhalto, K. et al. (2012) “Research on scholarly communities and the development of scholarly identity in Finnish doctoral education”, Higher education research in Finland: Emerging structures and contemporary issues, Finnish Institute for Educational Research.
Stamou, A. (2015), “Knowledge Management in Doctoral Education towards Knowledge Economy”, International Journal of Educational Management, accepted for publication.
Stephan, P. E. (2004), “Doctoral Education and Economic Development: The Flow of New Ph.D.s to Industry”, Economic Development Quarterly, vol. 18, pp. 151-161.
Sundać, D., Krmpotić, I. (2011), “Knowledge Economy Factors and the Development of Knowledge-based Economy”, Croatian Economic Survey, vol. 13, no. 1, pp. 105-141.
Wendler, C., et al. (2010), The Path Forward: The Future of Graduate Education in the United States, Princeton, NJ: Educational Testing Service.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

The Best Photos of the Day

 
 
PARIS.- A picture taken on November 14, 2015 shows the Eiffel Tower with its lights turned off following the deadly attacks in Paris. Islamic State jihadists claimed a series of coordinated attacks by gunmen and suicide bombers in Paris that killed at least 129 people in scenes of carnage at a concert hall, restaurants and the national stadium. The Eiffel Tower was closed, the Champs-Elysees was lifeless and museums, markets and schools were shuttered today as Paris reeled after the bloodiest terror attack in French history. AFP PHOTO / ALAIN JOCARD
 
 
SKOPJE.- Archeological museum is illuminated with the colours of the French national flag in Skopje on November 14, 2015, in tribute to the victims of deadly attacks in Paris. Islamic State jihadists claimed a series of coordinated attacks by gunmen and suicide bombers in Paris on November 13 that killed at least 129 people in scenes of carnage at a concert hall, restaurants and the national stadium. AFP PHOTO / ROBERT ATANASOVSKI
 
 
 
PARIS.- Police patrol in front of the Louvre Pyramid at the Louvre museum in Paris on November 14, 2015, following a series of coordinated attacks in and around Paris late Friday which left more than 120 people dead. According to witnesses, at least 5 people were killed in the immediate area by attackers wielding automatic rifles. AFP PHOTO / BERTRAND GUAY
 
 
SYDNEY.- The iconic sails of the Sydney Opera House are lit in red, white and blue, resembling the colours of the French flag, in Sydney on November 14, 2015, as Australians express their solidarity with France following a spate of coordinated attacks that left 128 dead and 180 injured in Paris late on November 13. Both the Opera House and the Sydney Town Hall were bathed in the French colours and New South Wales state Premier Mike Baird said he had also asked for a French flag to fly over the city's famous harbour bridge. AFP PHOTO / William WEST
 
 
VILNIUS.- The three Crosses monument is illuminated in French national colors in Vilnius, on November 14, 2015 a day after a series of terror attacks in the French city of Paris and its surroundings that has left at least 120 people dead and some 200 wounded. AFP PHOTO / PETRAS MALUKAS
 
 
SHANGHAI.- The Oriental Pearl TV Tower (C), in the Lujiazui Financial District in Pudong, is lit in red, white and blue, resembling the colours of the French flag, in Shanghai on November 14, 2015, as the Chinese expressed their solidarity with France following a spate of coordinated attacks that left 128 dead and 180 injured in Paris late on November 13. The Oriental Pearl tower was bathed in the French flag colours for one hour. AFP PHOTO / JOHANNES EISELE
 
 
 
 
RIO DE JANEIRO.- Brazilian priest Omar Raposo prays in front of the Christ the Redeemer statue illuminated in the colors of the French flag in Rio de Janeiro, Brazil on November 14, 2015, a day after at least 129 people were killed in Paris in terrorist attacks. AFP PHOTO / CHRISTOPHE SIMON
 
 
NEW YORK.- In a show of solidarity with the citizens of France, during the matinee performance of Puccini's "Tosca," the Metropolitan Opera and Orchestra performs the French National Anthem November 14, 2015 in New York, one day after the Paris terrorist attacks. AFP PHOTO / DON EMMERT
 
 
 
 
BHUBANESWAR.- An Indian sand artist finishes a sculpture in Bhubaneswar, made in tribute to the victims of a series of terror attacks in the French captial Paris, on November 14, 2015. The string of coordinated attacks in and around Paris late November 13, 2015 left more than 120 people dead, in the worst such violence in France’s history. AFP PHOTO/ASIT KUMAR
 

NEW YORK.- A woman places a rose at a makeshift memorial during a vigil to show solidarity with the citizens of France on November 14, 2015 in New York, a day after the Paris terrorist attacks. Islamic State jihadists claimed a series of coordinated attacks by gunmen and suicide bombers in Paris on November 13 that killed at least 129 people in scenes of carnage at a concert hall, restaurants and the national stadium. AFP PHOTO/JEWEL SAMAD
artdaily.org

Σαν σήμερα, οι «6» εκτελούνται στο Γουδή

Στις 15 Νοεμβρίου 1922, έπειτα από μια δίκη εξπρές, οι 6 κατηγορούμενοι ως υπαίτιοι για τη Μικρασιατική Καταστροφή εκτελούνται στο Γουδή. Έπειτα από 88 χρόνια, με απόφαση του Αρείου Πάγου, οι πρώην πρωθυπουργοί Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης και Νικόλαος Στράτος, οι υπουργοί Νικόλαος Θεοτόκης, Γεώργιος Μπαλτατζής, Ξενοφώντας Στρατηγός, Μιχαήλ Γούδας και ο αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης Γεώργιος Χατζηανέστης κρίνονται τελικά αθώοι.

Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι συνταγματάρχες Πλαστήρας και Γονατάς και ο αντιπλοίαρχος Φωκάς προχωρούν σε στρατιωτικό κίνημα στις 11 Σεπτεμβρίου, που οδηγεί σε παραίτηση την κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου και τον Βασιλιά Κωνσταντίνου υπέρ του υιού του Γεωργίου Β’. Η εξουσία περνά στους στρατιωτικούς, η οποία ορίζουν ως προτεραιότητά τους την τιμωρία των «υπευθύνων» για την καταστροφή. Ακολουθεί η συγκρότηση Επαναστατικής Επιτροπή στην Αθήνα, που προχωρά σε εκτεταμένες συλλήψεις αντιβενιζελικών πολιτικών.
Οι Πάγκαλος, Οθωναίος, Χατζηκυριάκος αλλά και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου απαιτούν εκτελέσεις. Οι Πλαστήρας, Δαγκλής, Γονατάς ζητούν τη διεξαγωγή κανονικής δίκης. Οι δύο πλευρές τελικά συμβιβάζονται και αποφασίζεται η ίδρυση Εκτάκτου Στρατοδικείου, που θα δικάσει τους κατηγορούμενους ως υπαίτιους για την Μικρασιατική Καταστροφή. Επικεφαλής της ανακριτικής επιτροπής αναλαμβάνει ο υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος. Με το πόρισμα της Επιτροπής (24 Οκτωβρίου), παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο Έκτακτο Στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οκτώ πρόσωπα, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο 1920-1922, οι: Δημήτριος Γούναρης, 59 ετών, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, 68 ετών, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Στράτος, 50 ετών, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης, 44 ετών, υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιος Μπαλτατζής, 56 ετών, υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη, Πρωτοπαπαδάκη, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος, ε.α., 53 ετών, υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Γούναρη, Μιχαήλ Γούδας, υπονάυαρχος ε.α., 54 ετών, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Γούναρη, Γεώργιος Χατζηανέστης, αντιστράτηγος, 59 ετών, Αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης.
Η δίκη ξεκινά στις 31 Οκτωβρίου στην Παλαιά Βουλή και ολοκληρώνεται στις 15 Νοεμβρίου του 1922. Στη διάρκειά της εξετάζονται 12 μάρτυρες κατηγορίας και δώδεκα μάρτυρες υπεράσπισης, κυρίως στρατιωτικοί. Το Στρατοδικείο παμψηφεί επιβάλλει στους μεν Γεώργιο Χατζηανέστη, Δημήτριο Γούναρη, Νικόλαο Στράτο, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιο Μπαλτατζή και Νικόλαο Θεοτόκη την ποινή του θανάτου και στους Μιχαήλ Γούδα και Ξενοφώντα Στρατηγό την ποινή των ισοβίων δεσμών. Διέταξε την στρατιωτική καθαίρεση του αρχιστράτηγου Γεωργίου Χατζηανέστη, του υποστράτηγου Ξενοφώντος Στρατηγού και του υποναυάρχου Μιχαήλ Γούδα, ενώ τους επέβαλε και χρηματικές ποινές.
Αμέσως μετά, ο υπουργός Στρατιωτικών Πάγκαλος, σε μια προσπάθεια να προλάβει την αποτρεπτική παρέμβαση του Άγγλου ναυάρχου Τάλμποτ, ζητά την άμεση εκτέλεση των «6».
Η εκτέλεση της απόφασης του Έκτακτου Στρατοδικείου πραγματοποιείται 3 ώρες μετά, στις 07:15 π.μ. Η εκτέλεση των «6» έγινε, κυρίως, για να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα. Η άποψη αυτή επαληθεύεται από τη δήλωση του Θεόδωρου Πάγκαλου, χρόνια αργότερα: «Δεν παραδέχομαι ότι διέπραξαν συνειδητήν προδοσίαν… αλλά υπήρξαν μοιραία και αναγκαία θύματα εις τον βωμόν της Πατρίδος».
Ογδόντα έξι χρόνια μετά, ο Μιχάλης Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη κατέθεσε στον Άρειο Πάγο αίτηση επανάληψης της δίκης. Μετά από την αναψηλάφησή της, το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι οι «6» ήταν τελικά αθώοι...
tvxs.gr

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Τα σκίτσα που πενθούν για το Παρίσι














Η κοινότητα των γραφιστών αλλά και των σκιτσογράφων πρωτοστατεί ακόμη μια φορά στο δηκτικό σχολιασμό των όσων συμβαίνουν σήμερα. Με τη δύναμη της πένας και της έμπνευσης τους ο Αρκάς, ο Κάρλος Λατούφ και άλλοι λιγότερο γνωστοί καλλιτέχνες γίνονται σημεία αναφοράς και σύμβολα μιας ημέρας που αλλάζει την ιστορία της Ευρώπης για πάντα.
CNN.GREECE

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Στέγη: Transitions Central Europe: Magnificat (Ένας σύγχρονος Χορός γυναικών)

Ένα πολιτιστικό μανιφέστο για τη γυναικεία φύση και τα κοινωνικά στερεότυπα που την καθορίζουν, που χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό Teatr ως η καλύτερη εναλλακτική θεατρική παραγωγή στην Πολωνία για τη σαιζόν 2010-11.











ΠΟΛΩΝΙΑ

Στο έργο της, η Πολωνή σκηνοθέτης Μάρτα Γκόρνιτσκα χρησιμοποιεί σύγχρονες εκδοχές του Χορού της αρχαίας τραγωδίας, δουλεύοντας με διάφορες κοινωνικές ομάδες και συνδέοντας τη δυναμική της συλλογικότητας –σε φωνή και σώμα– με τη σύγχρονη κριτική της γλώσσας ως εργαλείου εξουσίας. Στο Magnificat –το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας– η Γκόρνιτσκα δημιουργεί έναν πρωτοποριακό Χορό γυναικών που ανατρέπει κλασσικές εικονογραφήσεις της θηλυκότητας

Η μορφή της Παναγίας αποτελεί κεντρικό άξονα της παράστασης, ως η ιερή εικόνα της θηλυκότητας που αντιπροσωπεύει την αγάπη, τη δύναμη, την αφοσίωση και τη γνώση. Μια γυναικεία χορωδία παρουσιάζεται στη σκηνή και χρησιμοποιεί ύμνους, κραυγές, ψιθύρους, ρυθμική εκφορά του λόγου και εκκλησιαστικούς ήχους. Παράλληλα, αποσπάσματα από τις Βάκχες του Ευριπίδη και από την Αγία Γραφή, καθώς και κείμενα από τη βραβευμένη με Νόμπελ συγγραφέα Elfriede Jelinek και τον εθνικό ποιητή της Πολωνίας Adam Mickiewicz συνδυάζονται με αναφορές από τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα και συνταγές μαγειρικής, με σκοπό να δημιουργήσουν ένα ιδιαίτερο ηχητικό και ιδεολογικό τοπίο για τη γυναικεία φύση και τα στερεότυπα που την καθορίζουν. Οι νότες της παράστασης Magnificat συνθέτουν ένα πολιτιστικό μανιφέστο, ενώ η Παναγία κατέρχεται από τις ιερές εικόνες στη σκηνή του θεάτρου.

Ο Χορός γυναικών είναι μια σύγχρονη μορφή θεάτρου που επινοήθηκε από τη Μάρτα Γκόρνιτσκα. Η ιδιαίτερη αυτή θεατρική φόρμα επαναδιαπραγματεύεται το ρόλο του Χορού, όπως τον ξέρουμε από την αρχαία τραγωδία, με στόχο τη δημιουργία ενός μεταμοντέρνου θεάματος, που επιχειρεί να «ανακτήσει τη γυναικεία φωνή» συνδυάζοντας τη δύναμη της συλλογικής φωνής και του συλλογικού σώματος με τη σύγχρονη κριτική του λόγου ως εργαλείου της εξουσίας. Την ομάδα του Χορού συγκροτούν 25 γυναίκες από διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και κοινωνικά στρώματα.
Σύλληψη, Λιμπρέτο & Σκηνοθεσία: Marta Górnicka
Μουσική: IEN
Χορογραφία: Anna Godowska
Επιστημονική σύμβουλος: Agata Adamiecka
Σύμβουλος διεύθυνσης Χορού: Marta Szeliga
Συνεργάτης σχεδιασμού σκηνικών: Anna Maria Karczmarska
Συνεργάτης σχεδιασμού κοστουμιών: Aleksandra Harasimowicz
Σχεδιασμός φωτισμών: Tomasz Sierotko
Ερμηνεύουν: Beata Banasik, Ewa Chomicka, Paulina Drzastwa, Viola Glińska, Alicja Herod, Anna Jagłowska, Natalia Jarosiewic, Katarzyna Jaźnicka, Barbara Jurczyńska, Ewa Konstanciak, Ewa Kossak, Marta Markowicz, Kamila Michalska, Jolanta Nałęcz-Jawecka, Natalia Obrębska, Magda Roma Przybylska, Anna Rączkowska, Anna Rusiecka, Natalia Samojlik, Kaja Stępkowska, Paulina Sacharczuk, Karolina Więch, Anna Wodzyńska, Anna Wojnarowska, Magdalena Woźniak

Διεύθυνση σκηνής: Marek Susdorf
Παραγωγή: Zbigniew Raszewski / Theatre Institute, Βαρσοβία
Συμπαραγωγή: TR Warszawa, The Chorus of Women Foundation, Foundation TR Warszawa

Παγκόσμια πρεμιέρα: 27 Ιουνίου 2011, Zbigniew Raszewski Theatre Institute, Βαρσοβία

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου
Workshop θεάτρου με τη Marta Górnicka

Σάββατο 21 Νοεμβρίου
Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές (Γλώσσα: Πολωνικά, με διερμηνεία)
Συντονισμός:
Κάτια Αρφαρά, Καλλιτεχνική Διευθύντρια Θεάτρου και Χορού στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών
Διαβάστε περισσότερα:
  • Το πρώτο μέρος της τριλογίας της Γκόρνιτσκα παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 2010 και είχε τίτλο This is the chorus speaking: only 6 to 8 hours... Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε το δεύτερο μέρος, η παράσταση Magnificat – Ένας σύγχρονος Χορός γυναικών. Το 2013, η Γκόρνιτσκα παρουσίασε το τρίτο μέρος της τριλογίας, την παράσταση Requiemachine στο Zbigniew Raszewski Theatre Institute της Βαρσοβίας.
     
  • Το έργο Magnificat – Ένας σύγχρονος Χορός γυναικών ψηφίστηκε από το περιοδικό Teatr ως η καλύτερη εναλλακτική θεατρική παραγωγή στην Πολωνία για τη σαιζόν 2010-11. To Magnificat έχει τιμηθεί επίσης με το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του Small Form Theatre KONTRAPUNKT 2012, καθώς και με τα βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Κοινού του M-Festival 2012 στο Κοσάλιν της Πολωνίας. Η παράσταση απέσπασε βραβείο στο Mess Festival του Σαράγιεβο και δύο ειδικά βραβεία από τους δημοσιογράφους τoυ σταθμού Radio Sarajevo και του περιοδικού Hrabri Novi Svijet. Τέλος, η Γκόρνιτσκα τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Νέων Σκηνοθετών Fast Forward στο Μπράουνσβαϊγκ.
     
  • Τα έργα Magnificat και Requiemachine παρουσιάστηκαν στα φεστιβάλ Berlinerfestspiele & Foreign Affairs (Βερολίνο), Spring Performing Arts Festival (Ολλανδία) και Mess Festival (Σαράγιεβο). Έργα της έχουν ανέβει σε θέατρα διαφόρων χωρών: Βέλγιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ιαπωνία, Ινδία, Ιρλανδία, Μεγάλη Βρετανία. Ολλανδία, Ουκρανία και Τσεχία.
     
  • Η Μάρτα Γκόρνιτσκα συνεργάστηκε με τον Robert Wilson στην παραγωγή Symptoms/Akropolis, που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία. Από το 2009 έως το 2014 συνεργάστηκε με το Zbigniew Raszewski Theater Institute της Βαρσοβίας όπου ανέπτυξε τη δική της μεθοδολογία θεάτρου, το «Χορό γυναικών». Η τεχνική αυτή έχει κοινωνικές προεκτάσεις, ενώ συχνά η Γκόρνιτσκα δουλεύει με κοινότητες και βοηθά ώστε να δημιουργηθούν αρμονικές σχέσεις μεταξύ των μελών. Το Δεκέμβριο του 2014 δημιούργησε μια παράσταση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Τελ Αβίβ με 60 άτομα και συγκρότησε ένα Χορό σε δύο γλώσσες –αραβικά και εβραϊκά– στον οποίο συμμετείχαν γυναίκες, χορευτές-στρατιώτες και παιδιά.
 
http://www.sgt.gr/gre/SPG1466/


ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ
21-22 NOE 2015
21:00
Κεντρική Σκηνή50 λεπτά
Κανονικό: 10 €
Μειωμένο: 5 €
Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 9 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 8 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 4 €
Συνοδός ΑΜΕΑ: 5 €

Περισσότερα από 14.000 αρχεία της Γαλλικής Επανάστασης για όλους online

Περισσσότερα από 14.000 αρχεία online.
Σατιρικές απεικονίσεις, μετάλλια, νομίσματα, έγγραφα, γκραβούρες από μια ματωμένη εποχή ψηφιοποιήθηκαν. Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Stanford και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας ανέβασαν στο διαδίκτυο και στη διάθεση του κοινού αρχεία της Γαλλικής επανάστασης από την περίοδο 1787 – 1799.
Η πολύτιμη συλλογή αποτελείται κυρίως από τη συλλογή των αρχείων του γαλλικού κοινοβουλίου και από έναν σημαντικό αριθμό (14.000) εικόνων που αφορούν τη Γαλλική Επανάσταση. Ερευνητικό εργαλείο αλλά και εποικοδομητικός χρόνος η ψηφιοποιημένη συλλογή έχει την αναμενόμενη θεματολογία.
Άσπρες περούκες σε κεφάλια αριστοκρατικά, ο Λουδοβίκος ο 16ος, η Μαρία Αντουανέτα, αίμα, επανάσταση και όλα γύρω από το σύμβολο της εποχής, το “εθνικό ξυράφι”, τη γκιλοτίνα.
Κάποια από αυτά είναι αστεία, άλλα grotesque, όλα όμως μνημεία μιας εποχής που έβαλε την Ευρώπη σε ένα δρόμο αξιών. Τι έγινε από εκεί και περά ο ιστορικός του μέλλοντος θα απαντήσει.
Πηγή: CNN GREECE

SPECTRE - Η νέα ταινία του Τζέιμς Μποντ στις ελληνικές αίθουσες

Ο Τζέιμς Μποντ επιστρέφει για 24η φορά. Σε ένα χορταστικό, σέξι, αγωνιώδες και πανέμορφο φιλμ που διασχίζει (και αποθεωνει) με κέφι την ιστορία του, σαν μια ευπρόσδεκτη επιστροφή στα βασικά...



        M.Βρετανία, 2015, Εγχρωμο
  • Παραγωγή: Μάικλ Τζ. Γουίλσον, Μπάρμπαρα Μπρόκολι
  • Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες
  • Σενάριο: Νιλ Πέρβις, Ρόμπερτ Γουέντι, Τζον Λόγκαν
  • Φωτογραφία: Χόιτεμ βαν Χόιτεμα
  • Μοντάζ: Λι Σμιθ
  • Μουσική: Τόμας Νιούμαν
  • Πρωταγωνιστούν: Ντάνιελ Κρεγκ, Μόνικα Μπελούτσι, Λέα Σεντού, Ντέιβ Μπαουτίστα, Κριστόφ Βάλτς
  • Διάρκεια: 150 λεπτά
  • Διανομή: Feelgood Entertainment
Eνα κωδικοποιημένο μήνυμα από το παρελθόν στέλνει τον Τζέιμς Μποντ σε μια μοναχική αποστολή στην Πόλη του Μεξικού και τελικά στη Ρώμη, όπου συναντά τη Λουτσία Σκιάρα, την όμορφη και απαγορευμένη χήρα ενός περιβόητου εγκληματία. Ο Μποντ εισχωρεί σε μία μυστική συνάντηση και ανακαλύπτει την εγκληματική οργάνωση, γνωστή ως SPECTRE (Special Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge and Extortion).
Τα υπόλοιπα στην αίθουσα....

Έκθεση υδατογραφιών με διεθνές… χρώμα από σήμερα στη Θεσσαλονίκη


Έκθεση ζωγραφικής (υδατογραφιών) με τη συμμετοχή παγκοσμίου φήμης υδατογράφων  πραγματοποιείται  αυτό υον μήνα,  το Νοέμβριο στο Συνεδριακό Κέντρο της Τράπεζας Πειραιώς. Η έκθεση  θα διαρκέσει έως 27 Νοεμβρίου.
Συμμετέχουν 48 ακουαρελίστες από χώρες όπως ΗΠΑ, Αυστραλία, Κίνα, Ταιβάν, Χόνγκ Κογκ, Ιαπωνία, Ινδονησία, Μαλαισία, Ταϋλάνδη, Ινδία, Ρωσία, Πακιστάν, Τουρκία, Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο, Ιταλία, Αγγλία, Σερβία, Σκωτία, Ισραήλ, Μεξικό και Ελλάδα.
Όπως αναφέρεται από τους διοργανωτές, οι καλλιτέχνες επιλέχθηκαν με βάση την ποιότητα και την πρωτοτυπία της δουλειάς τους, αλλά τις διακρίσεις τους στο χώρο της υδατογραφίας. Όλοι είναι βραβευμένοι σε διεθνείς εκθέσεις, μέλη των μεγαλύτερων ενώσεων υδατογραφίας, περιζήτητοι εκπαιδευτές σε workshops, με πολλές δημοσιεύσεις σε βιβλία και περιοδικά τέχνης.
Όλοι συμμετέχουν μετά από προσωπικές προσκλήσεις.
Πολλοί από αυτούς εκθέτουν για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη ενώ άλλοι επιστρέφουν γι ακόμη μια φορά στη Θεσσαλονίκη, μετά την έκθεση Watercolor International II που πραγματοποιήθηκε το 2014 στην Πινακοθήκη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν και παράλληλες εκδηλώσεις με εργαστήρια ζωγραφικής (workshops) και παρουσιάσεις υδατογραφίας.
THESSALONIKI WATERCOLOR SALON
Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς (Λαδάδικα)

9-27 Νοεμβρίου 2015

Πηγή : thestival.gr


London strolling: Goya και Auerbach

Πορτραίτο, να ένας ωραίος τρόπος να μείνεις στην αιωνιότητα
 
exhibitionism goya-auerbach
12.11.2015

Κείμενο: Γκέλυ Γρυντάκη
E-mail: ggrindaki@gmail.com

Η πλατεία Τραφάλγκαρ είναι σίγουρα ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς περιήγησης στο Λονδίνο. Πέραν όμως της στήλης του Νέλσονα και των τεσσάρων λιονταριών που ρεμβάζουν γύρω της, εδώ κι ένα χρόνο περίπου μπορεί κανείς να σαστίσει λίγο μπροστά στο σκελετό ενός αλόγου, με μια κυλιόμενη επιγραφή χρηματιστηρίου δεμένη στο πόδι του, που στέκεται πάνω στον νοτιοδυτικό πλίνθο της πλατείας. Η θέση που προορίστηκε κάποτε για ένα άγαλμα του Γουίλιαμ του 4ου έφιππου, το οποίο ποτέ δεν έγινε, εδώ και μερικά χρόνια –συγκεκριμένα από το 1998- φιλοξενεί γλυπτά σύγχρονων καλλιτεχνών, από ανάθεση της Δημαρχίας του Λονδίνου. Μέχρι το 2016 λοιπόν έχουμε την ευκαιρία να κοιτάμε το Gift Horse του αιχμηρού και πολιτικού Γερμανού καλλιτέχνη Hans Haacke, βασισμένο σε χαρακτικό ανατομίας του Άγγλου ζωγράφου George Stubbs και εμπνευσμένο από τον οικονομολόγο Adam Smith. Η σαρκαστική ματιά του Χάακε στο δίπολο σύγχρονα οικονομικά συστήματα vs βιοπορισμός στο κέντρο του Λονδίνου, είναι εύγλωττη όσο πρέπει σε αυτό το εφήμερο μνημείο.
London strolling:  Goya και Auerbach
Ένας άλλος καλός λόγος να περάσει κανείς από την Τραφάλγκαρ όμως, είναι και για να επισκεφθεί δυο πολύ σημαντικά κρατικά μουσεία του Λονδίνου, τη National Gallery και τη National Portrait Gallery. Πόσο μάλλον όταν στην πρώτη αυτή την εποχή λαμβάνει χώρα μια από τις πιο πολυσυζητημένες εκθέσεις της πόλης, τα πορτραίτα του Γκόγια, (Goya, The portraits).
London strolling:  Goya και Auerbach
Φερδινάνδος ο 7ος της Ισπανίας, Francisco de Goya © The National Gallery, London

Γκόγια, φυσικά, κάθε λάτρης των τεχνών έχει συναντήσει στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, ενώ κάποια έργα του έχουν σχεδόν σημαδέψει το συλλογικό μας φαντασιακό, θα τολμούσε κανείς να πει. Πίνακες σαν τον Κρόνο που καταβροχθίζει τα παιδιά του, την 3η Μαΐου του 1808 ή τη ντυμένη και γυμνή Μάγια τους έχουμε δει από βιβλία σχολικά, λευκώματα τέχνης και ντοκιμαντέρ, μέχρι σε πολυάριθμες ανατυπώσεις τους σε αφίσες και καρτ ποστάλ. Εκτός όμως από τα σκοτεινά και πολιτικά έργα του, τους μαύρους πίνακες, τα σατυρικά Καπρίτσια του και τα πικρά Δεινά του πολέμου, ο Francisco Jose de Goya y Lucientes υπήρξε κυρίως αυλικός καλλιτέχνης, επίσημος πορτραιτίστας της αριστοκρατίας της Μαδρίτης των τελών του 18ου αιώνα. Το μέγα ενδιαφέρον των πορτραίτων αυτών και της έκθεσης, είναι το ότι απέχουν μακράν από τις ωραιοποιημένες τυπικές προσωπογραφίες (σαν αυτές του Βελάσκεθ π.χ. ή του Βαν Ντάικ και άλλων αυλικών καλλιτεχνών). Τα πορτραίτα του Γκόγια είναι σκανδαλιστικά ανθρώπινα, ενίοτε άσχημα και αλαζονικά, ενώ η υφή της ματαιοδοξίας και της κενότητας των ευγενών αποδίδεται, μέσα από βλέμματα και εκφράσεις, με την ίδια επιμέλεια με την οποία αποδίδεται και αυτή των φανταχτερών ρούχων τους, μέσα από τη λεπτομέρεια των ακριβών και εντυπωσιακών υφασμάτων. Ο Φερδινάνδος ο 7ος της Ισπανίας δείχνει εξαιρετικά κακοδιάθετος, ενώ η Δούκισσα της Άλμπα είναι τόσο αλαζονική, που εκλείπει η αύρα της γοητείας της και δεν πείθει ως περίφημη καρδιοκατακτήτρια της εποχής. Εξίσου ενδιαφέρον έχουν τα αυστηρά αυτοπορτραίτα του –θλιμμένος άνθρωπος ο Γκόγια, με προσωπικές τραγωδίες, από το χαμό των έξι από τα εφτά παιδιά του μέχρι την αρρώστια που του κόστισε την ακοή του- στα οποία άλλοτε διαφαίνεται η αυταρέσκεια της θέσης του στην αυλή και άλλοτε μια βαθιά ανθρώπινη μελαγχολία, που θυμίζει τα αντίστοιχα του Ρέμπραντ. Από τα πιο ενδιαφέροντα πάντως κομμάτια της έκθεσης είναι το τελευταίο μέρος, τα πορτραίτα των φίλων του και των συγγενών του, όπου τα πρόσωπα πια έχουν ζεστασιά και ομορφιά ανεξάρτητη των φυσικών τους χαρακτηριστικών. Τα βλέμματα είναι πιο μαλακά, η ματιά του καλλιτέχνη ενέχει συγκίνηση, οι εκφράσεις πιο συμπαθητικές και οικείες, οι γραμμές πιο ελεύθερες ενώ το πορτραίτο του φίλου του και συγγραφέα Leandro Fernández de Moratín φτάνει να είναι σχεδόν ιμπρεσιονιστικό.
London strolling:  Goya και AuerbachPortrait of the Poet Moratín (1824), Francisco de Goya
Συνεχίζοντας την παρατήρηση της απόδοσης του ανθρώπινου προσώπου κατηφορίζουμε προς την Tate Britain όπου ο Frank Auerbach έχει και αυτός να επιδείξει –μεταξύ άλλων- και μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική του πορτραίτου. Εδώ φυσικά έχουμε περάσει δυναμικά στον εικοστό αιώνα και σε έναν σύγχρονο και τολμηρό εξπρεσιονισμό. Παχιές πάστες, έντονα χρώματα, γρήγορες γραμμές χωρίς καμπύλες- οι καμπύλες στον Άουερμπαχ εμφανίζονται σχεδόν παρεμπιπτόντως από την σύμπτωση των χειρονομιακών ευθειών του – απίστευτες ποσότητες χρώματος να δημιουργούν εντυπωσιακές ανάγλυφες ποιότητες στα πρόσωπα και τα τοπία. Ο Άουερμπαχ ζωγραφίζει τη γυναίκα του, τους φίλους του, συναδέλφους, συνεργάτες, την επιμελήτριά του με λάδια με ακρυλικά ή με μολύβια και κάρβουνο, ενώ το αποτέλεσμα πάντα είναι αιχμηρές εικόνες έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Η αίσθηση βγαίνοντας είναι μια επικράτεια του κόκκινου και του κίτρινου, αν και το χιλιοσκισμένο, γρατζουνισμένο και εσκεμμένα ταλαιπωρημένο αυτοπορτραίτο από κάρβουνο του καλλιτέχνη – σε μια στάση που δεν μπορεί να μην παραπέμψει σ’ εκείνη τη γνωστή βλοσυρή φωτογραφία του Μποντλέρ-, όπως και το αντίστοιχο της γυναίκας του στην αρχή της έκθεσης, σχεδόν σε στοιχειώνουν.
London strolling:  Goya και Auerbach
Frank Auerbach (b. 1931) Self Portrait (1958)
Μια πρόταση είναι πάντως, αν βρεθείτε σε αυτή την έκθεση, να μη φύγετε από την έξοδο, αλλά να τη δείτε και μια δεύτερη φορά, επιστρέφοντας προς την είσοδο, κοιτάζοντας αυτή τη φορά τα έργα από απόσταση. Ίσως έτσι να φανούν πιο καθαρά οι προοπτικές στα τοπία και –κυρίως- αυτά τα ακατάληπτα πορτραίτα να αποκτήσουν μια πιο αναγνώσιμη έκφραση, καθώς η βροντερή τους εκφραστικότητα σίγουρα δεν έχει να κάνει με την ευκρίνεια των προσώπων. Η δουλειά του Άουερμπαχ είναι εξαιρετικά ιδιοσυγκρασιακή και συναισθηματική, χωρίς να εξαναγκάζει όμως το συναίσθημα. Όπως λέει και ο ίδιος σε μια βιντεοσκοπημένη συνέντευξη που προβάλλεται στο μουσείο, δεν θα εκτιμούσε ποτέ κάποιον που θα προσπαθούσε να βγάλει εσκεμμένα συναίσθημα από τη δουλειά του, το συναίσθημα υπάρχει στον καλλιτέχνη και από εκείνον θα βγει φυσικά στο έργο.
London strolling:  Goya και AuerbachΗ εικαστικός Marvin Gaye Chetwynd Marvin στο έργο-παιδότοπος “The Idol”
Μια σύντομη τελευταία πρόταση για τους γονείς φιλότεχνους. Το Abbey Leisure Centre στο Barking ανέθεσε στην εικαστικό Marvin Gaye Chetwynd να φτιάξει ένα μικρό παιδότοπο soft play μέσα στο χώρο του αθλητικού κέντρου της περιοχής. Το αποτέλεσμα είναι το The Idol, ένας χαώδης ασπρόμαυρος λαβύρινθος μαλακού παιχνιδιού, απολύτως ασφαλής για παιδιά 2-6 χρονών. Πρόκειται δηλαδή για ένα έργο τέχνης, εγκατάσταση-τοτέμ-σάιμποργκ, εμπνευσμένο από ένα ειδώλιο Νεολιθικής εποχής που βρέθηκε στις αρχές του αιώνα στο Ανατολικό Λονδίνο, απολαυστικό τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους γονείς. Απλώς για τους τελευταίους ίσως να απαιτεί λίγες αντοχές παραπάνω για να ακολουθήσουν τα μικρά τους στην εξερεύνησή τους.
Info εκθέσεων:
Goya: The Portraits
The National Gallery, London | 7 Οκτωβρίου 2015 – 10 Ιανουαρίου 2016
Frank Auerbach
Tate Britain| 9 Οκτωβρίου 2015 – 13 Μαρτίου 2016
Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Πορτραίτο της Δούκισσας Άλμπα, Goya (αριστερά), Half-length nude, Frank Auerbach (δεξιά)
ΠΗΓΗ:ελculture.gr
 

Γυμνό του Μοντιλιάνι πωλήθηκε €170,4 εκατ. σε δημοπρασία

Πίνακας του ιταλού καλλιτέχνη Μοντιλιάνι πωλήθηκε έναντι 170,4 εκατομμυρίων ευρώ σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για το δεύτερο υψηλότερο ποσό για έργο που πωλείται σε δημοπρασία.

Το έργο «Nu couche» που δείχνει μία γυμνή γυναίκα ξαπλωμένη πωλήθηκε σε δημοπρασία του οίκου Christie's. Αγοραστής είναι ένας κινέζος ιδιώτης συλλέκτης.

Το έργο τέχνης βρισκόταν στην κατοχή συλλέκτη για 60 χρόνια περίπου.

Το υψηλότερο ποσό που έχει πάρει έργο τέχνης σε δημοπρασία ήταν το έργο του Πικάσο «Οι Γυναίκες του Αλγερίου» που πωλήθηκε έναντι 179 εκατομμυρίων δολαρίων. Πάντως, το ποσό αποτελεί ρεκόρ για έργο του καλλιτέχνη.

Το γυμνό του Μοντιλιάνι χρονολογείται από το 1917 ή 1918.

Στην ίδια δημοπρασία πωλήθηκε το έργο Nurse (νοσοκόμα) του Ρόι Λιχτενστάιν έναντι περισσότερων από 95 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ωστόσο, δεν πωλήθηκαν όλοι οι πίνακες. Το έργο του Λούσιαν Φρόιντ Naked Portrait on a Red Sofa (Γυμνό Πορτρέτο σε Κόκκινο Καναπέ) κοστολογείτο στα 30 εκατομμύρια δολάρια, αλλά δεν κατάφερε να πουληθεί.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Τα μυστικά της Πύλου

Ο ασύλητος τάφος, η ατομική ταφή, ο μεγάλος θησαυρός, τα 1.400 αντικείμενα

O πλούσια κτερισμένος τάφος του μυκηναίου «γρύπα-πολεμιστή» στον Ανω Εγκλιανό Πύλου (περίπου 1500 π.Χ.). Στη φωτογραφία διακρίνονται η χρυσή λαβή του ξίφους που ήταν τοποθετημένο αριστερά από τον νεκρό και, δίπλα, ένα χάλκινο εγχειρίδιο. Επάνω από το ξίφος, συνθλιμμένο, ένα ασημένιο κύπελλο με χρυσό στόμιο και λαβή.


Σαράντα πέντε αρχαιολόγοι από όλον τον κόσμο, υπό τον συντονισμό του Τζακ Ντέιβις και της Σάρον Στόκερ, από το Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, άρχισαν τον περασμένο Μάιο ανασκαφές στην Πύλο, στον Ανω Εγκλιανό, αναζητώντας οικισμούς από την πρώιμη φάση του Ανακτόρου του Νέστορα. Την πρώτη  κιόλας ημέρα η σκαπάνη τους χτύπησε στα τοιχώματα λακκοειδούς τάφου. Οι προσδοκίες για κάποια σημαντική ανακάλυψη ήταν μικρές. Δέκα ημέρες αργότερα οι συντονιστές της ανασκαφής λάβαιναν το μήνυμα: «Βρήκαμε χαλκό». Το πενταετούς διάρκειας ανασκαφικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου τoυ Σινσινάτι, που διεξάγεται από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, με την άδεια του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και την εποπτεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας, άρχιζε με τους καλύτερους οιωνούς. Πέντε μήνες αργότερα οι αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ενός ασύλητου μυκηναϊκού τάφου, πλούσια κτερισμένου με 1.400 μοναδικά αντικείμενα: χάλκινα όπλα και δοχεία, έξι ασημένια κύπελλα και δύο συνθλιμμένα χρυσά, χρυσά κοσμήματα, 50 σφραγιδόλιθους, έξι ελεφαντοστέινα χτένια, 1.000 ψήφους από πολύτιμους λίθους, έναν εκπληκτικό θησαυρό, όπως σχολιάζει στο «Βήμα» η Σάρον Στόκερ.

Μπορούμε να μιλούμε για ανακάλυψη που ξεπερνά σε πλούτο τον περίφημο θησαυρό του Βαφειού στη Λακωνία;
«Ο τάφος στο Βαφειό ήταν ένας εξαιρετικός τάφος και τα υπέροχα λεπτοδουλεμένα χρυσά κύπελλα που βρέθηκαν εκεί είναι διάσημα, αλλά μπορώ να πω ότι τα ευρήματα είναι συγκρίσιμα».

Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι ο τάφος δεν είχε συληθεί;
«Είναι απορίας άξιον πραγματικά, αν σκεφθείτε ότι ο τάφος βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια, ότι τόσοι άνθρωποι πατούσαν επάνω του επί 3.500 χρόνια. Η εξήγηση μάλλον είναι ότι κανείς δεν περίμενε να βρει έναν λακκοειδή τάφο και μάλιστα δίπλα σε έναν μεγάλο θολωτό τάφο, συνήθως δεν υπάρχουν άλλοι τάφοι τόσο κοντά τους».

Ποιο από τα ευρήματα σας εντυπωσίασε και τι σας προβλημάτισε;
«Μας προβλημάτισε η απουσία κεραμικών. Στους μυκηναϊκούς τάφους βρίσκουμε αγγεία αλλά σε τούτον όχι. Ο νεκρός ήταν τόσο πλούσιος που όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν στον τάφο ήταν μεταλλικά: χάλκινες πρόχοι, μια χάλκινη λεκάνη, ασημένια κύπελλα και άλλα με χρυσά χείλη. Εντυπωσιακός ήταν ο αριθμός των χρυσών σφραγιστικών δαχτυλιδιών, τέσσερα δαχτυλίδια με εγχάρακτες μινωικές παραστάσεις έργο δεξιοτέχνη χρυσοχόου. Βρήκαμε επίσης 50 σφραγιδόλιθους, περισσότερους από όσους έχουν βρεθεί ποτέ σε έναν τάφο, με λεπτομερείς απεικονίσεις στην επιφάνειά τους: έναν καθιστό λέοντα, μια σκηνή ταυροκαθαψίων, μια αφηρημένη απεικόνιση πουλιού και πολλές άλλες».

Εφόσον δεν βρέθηκε κεραμική στον τάφο, μπορείτε να τον χρονολογήσετε με ακρίβεια;
«Πρέπει να μελετήσουμε τα μεταλλικά αντικείμενα και να τα συγκρίνουμε με τα ευρήματα άλλων τάφων που είχαν κεραμικά για να έχουμε ακριβή χρονολόγηση. Τον τοποθετούμε περίπου στο 1500 π.Χ., στην Υστεροελλαδική ΙΙ περίοδο».

Ποιος ήταν ο νεκρός;
«Μακάρι να βρίσκαμε μια πινακίδα στη γραμμική Β να μας δώσει ορισμένες πληροφορίες. Ηταν ένας άνδρας 30-35 ετών, πολεμιστής, όπως δηλώνουν τα όπλα που βρέθηκαν δίπλα του, εξαιρετικά εύπορος και σημαντική προσωπικότητα, όπως συμπεραίνουμε από τα τέσσερα χρυσά σφραγιστικά δαχτυλίδια, προσωπικά αντικείμενα κύρους. Ο τάφος είναι πρωιμότερος από το Ανάκτορο του Νέστορα, επομένως ο νεκρός έζησε πριν από τα χρόνια του Νέστορα. Ισως ήταν ο γενάρχης αυτής της δυναστείας. Οταν η παλαιοανθρωπολόγος Λιν Σέπαρτς μελετήσει τα οστά, θα γνωρίζουμε περισσότερα, αν ο άνδρας αυτός γεννήθηκε στην περιοχή, αν ήταν από την Πύλο...»
.
Ο χάλκινος καθρέφτης, τα κοσμήματα και τα ελεφαντοστέινα χτένια είναι συνήθη ευρήματα σε τάφο πολεμιστή;
«Είναι ευρήματα τα οποία διευρύνουν τις γνώσεις μας σχετικά με τα έθιμα ταφής των Μυκηναίων. Ως τώρα, επειδή συχνά έχουμε πολλαπλές ταφές στον ίδιο τάφο, θεωρούσαμε ότι τα κτερίσματα επιμερίζονταν κατά φύλο, οι χτένες, οι καθρέφτες και τα κοσμήματα ανήκαν στις γυναίκες, ο οπλισμός στους άνδρες. Τώρα όμως γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι κοσμήματα, καθρέφτες, χτένες τοποθετούνταν και σε τάφους ανδρών. Είναι μια πολύ σημαντική πληροφορία που μας δίνει αυτός ο ατομικός τάφος».

Αποκαλείτε τον νεκρό «γρύπα-πολεμιστή». Γιατί;
«Εχουμε δύο ευρήματα με εξαιρετικά σημαντικές απεικονίσεις γρύπα, και οι δύο σε ελεφαντοστό. Το ένα ήταν πώμα δοχείου, το άλλο τμήμα ελεφαντοστέινου πλακιδίου που βρέθηκε στα πόδια του νεκρού. Απεικονίζουν γρύπα με μεγάλα φτερά και λέοντα που επιτίθεται σε γρύπα. Προφανώς η εικονογραφία αυτή συμβόλιζε κάτι για τον νεκρό. Τοιχογραφίες με αναπαραστάσεις γρυπών έχουμε και στο Ανάκτορο του Νέστορα. Υπάρχει κάποια σύνδεση με τον νεκρό του τάφου μας; Δεν γνωρίζουμε ακόμη, αλλά έχει ενδιαφέρον να το μελετήσουμε».

Τι άλλες πληροφορίες μάς δίνει ο τάφος του «γρύπα-πολεμιστή»;
«Εχουν βρεθεί στην Κρήτη ατομικοί τάφοι που εικάζουμε ότι ανήκουν σε μυκηναίους πολεμιστές που συμμετείχαν στην καταστροφή της Κνωσού. Παρόμοιοι τάφοι στη Μεσσηνία δεν ήταν συνήθεις. Γι' αυτό ο λακκοειδής τάφος, ο συγκεκριμένος τύπος τάφου, ήταν αναπάντεχη ανακάλυψη η οποία μάς συνδέει, κατά κάποιον τρόπο, με την πτώση της Κνωσού, με το στρατιωτικό milieu που έλαβε μέρος σε αυτό το συγκεκριμένο γεγονός της Ιστορίας».

Μπορεί ο «γρύπας-πολεμιστής» να ήταν ένας από αυτούς;
«Αυτό θα εξηγούσε ενδεχομένως τον μεγάλο θησαυρό που βρήκαμε στον τάφο, τα πολλά και πολύτιμα ευρήματα κρητικής προέλευσης. Είναι πιθανόν ο πολεμιστής μας να είχε συμμετάσχει σε κάποια επιδρομή στην Κρήτη και τα κτερίσματα αυτά να ήταν λάφυρα. Εχουν βρεθεί και σε άλλους τάφους στην περιοχή παρόμοιοι σφραγιδόλιθοι - σε κανέναν βέβαια δεν έχει βρεθεί τόσο μεγάλος αριθμός -, γεγονός που επιτρέπει την εικασία ότι επρόκειτο για μια ομάδα πολεμιστών από τη Μεσσηνία που έλαβαν μέρος στην ίδια επιδρομή στην Κρήτη. Είναι πρώιμο να πούμε περισσότερα, προτού συγκρίνουμε το υλικό μας με ευρήματα από άλλες ανασκαφές στην περιοχή, αναλύσουμε τα δεδομένα και χρονολογήσουμε τα ευρήματα με ακρίβεια»

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Αρχειοθήκη ιστολογίου