Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Βραβείο Πούλιτζερ για τρεις έλληνες φωτογράφους: «Δείξαμε πως η ανθρωπιά ζει»

Βραβεία για τη φωτογραφική κάλυψη της προσφυγικής κρίσης
Βραβείο Πούλιτζερ για τρεις έλληνες φωτογράφους: «Δείξαμε πως η ανθρωπιά ζει»

 
Ο επικεφαλής της ομάδας των φωτογράφων του Reuters για Ελλάδα και Κύπρο Γιάννης Μπεχράκης, μαζί με τους Άλκη Κωνσταντινίδη και Αλέξανδρο Αβραμίδη, κατάφεραν να φέρουν στο Reuters το τρίτο Πούλιτζερ για την κάλυψη της προσφυγικής κρίσης.

«Δείξαμε στον κόσμο τι συμβαίνει, πως η ανθρωπιά είναι ακόμη ζωντανή» λέει ο Μπεχράκης.

«Κάναμε να ακουστεί η φωνή αυτών των ανθρώπων και τώρα, με το Πούλιτζερ, αισθανόμαστε ότι η δουλειά μας αναγνωρίζεται και επαγγελματικά» ανέφερε.

Στις φωτογραφίες του αποτυπώνονται δραματικές στιγμές από τις οποίες οικογένειες προσπαθούν να βγουν στη στεριά ή καταρρέουν στην παραλία μετά το επικίνδυνο ταξίδι.

Άλλη, μία από τις πιο διαδεδομένες, βασίζεται στην αντίστιξη μίας προσφυγικής λέμβου με έναν -υπό άλλες συνθήκες, ειδυλλιακό- ήλιο πάνω από το Αιγαίο.

Το βραβείο Breaking News για το φωτογραφικό σκέλος απονεμήθηκε από κοινού στην ομάδα του Reuters και στην ομάδα των New York Times.

Συγχαρητήριο μήνυμα του Πρωθυπουργού


Συγχαρητήριο μήνυμα του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για την απονομή του Βραβείου Pulitzer στους κ.κ. Μπεχράκη, Κωνσταντινίδη και Αβραμίδη.

«Η απονομή του Βραβείου Pulitzer σε τρεις Έλληνες φωτογράφους αποτελεί μέγιστη επιτυχία και αναγνώριση της δουλειάς τους, η οποία θα αποτελεί κόσμημα και παράδειγμα για την ελληνική δημοσιογραφία και φωτογραφία.
Με την αδιάλειπτη μα και ευαίσθητη αφήγηση του προσφυγικού δράματος μέσα από τους φακούς τους, οι τρεις βραβευμένοι Έλληνες φωτογράφοι συνέβαλλαν τα μέγιστα στην ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης για την εξελισσόμενη στο Αιγαίο προσφυγική κρίση, αλλά και στην αναγνώριση των προσπαθειών του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινωνίας των πολιτών για την ανακούφιση των προσφύγων.

Για τη συμβολή τους αυτή και για την επιτυχία τους θα ήθελα να τους ευχαριστήσω και να τους συγχαρώ θερμά» αναφέρει σε ανακοίνωσή του το γραφείο του Πρωθυπουργού.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Titanic sinks in REAL TIME :Καρέ-καρέ η βύθιση του Τιτανικού σε ψηφιακή μορφή







Τη βύθιση του Τιτανικού σε πραγματικό χρόνο δείχνει μια ψηφιακή αναπαράσταση, η οποία διαρκεί 2 ώρες και 40 λεπτά.
Στο βίντεο φαίνεται λεπτό προς λεπτό τί ακολούθησε μετά την πρόσκρουση του πλοίου στο παγόβουνο έως τη στιγμή που χάθηκε στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού.
Στο κάτω μέρος του βίντεο, μάλιστα, υπάρχει ενημέρωση για διάφορα γεγονότα που συνέβησαν: την πρόσκρουση στο παγόβουνο, τη στιγμή που σταμάτησαν οι μηχανές, τη στιγμή που οι λέμβοι έπεφταν στη θάλασσα και όταν η περίφημη ορχήστρα σταμάτησε να παίζει μουσική.

Το βίντεο με το ναυάγιο αρχίζει στις 23:39 στις 14 Απριλίου 1912. Ενα λεπτό αργότερα σημειώνεται η μοιραία σύγκρουση

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Το περιοδικό «Αντί» ψηφιοποιημένο από το Πάντειο‏

Το Αντί ήταν ελληνικό πολιτικό και πολιτιστικό περιοδικό της Αριστεράς, το οποίο κυκλοφορούσε ανά δεκαπενθήμερο από το 1974 έως το 2008. Ιδρυτής, ιδιοκτήτης και διευθυντής του περιοδικού ήταν ο δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης και ο αρχιτέκτονας Χρήστος Γ. Παπουτσάκης τον Μάιο του 1972, και από το 1974 ο δεύτερος.



Το πρώτο Αντί κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1972 και περιείχε συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, άρθρο του Γεωργίου-Αλέξανδου Μαγκάκη για την δημοκρατία, σκίτσα του Μποστ με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι και από πάνω να γράφει «υπέρ Δικτατορίας», μια διαφήμιση με αφίσα του Τσε Γκεβάρα, μια άλλη για βιβλίο του Παντελή Πουλιόπουλου, κ.λπ. Οι αρχές της Χούντας συνέλαβαν τον εκδότη του περιοδικού και δεν επέτρεψαν την έκδοση άλλων τευχών. Το περιοδικό επανακυκλοφόρησε στις 7 Σεπτεμβρίου 1974, αμέσως μετά την κατάρρευση της Δικτατορίας. Γι' αυτό και στο εξώφυλλο όλων των επόμενων τευχών υπήρχε η ένδειξη «Περίοδος Β΄».
Περίοδος Α", τεύχ. 1 (Μάϊ. 1972)-[1974;] ; Περίοδος Β", χρόνος 1ος, τεύχ. 1 (Σεπ. 1974)-περίοδος Β", χρόνος 34ος, τεύχ. 919 (11 Απριλίου 2008).
Δείτε το αρχείο εδώ


ΠΗΓΗ: Left.gr

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

ΤΟ 2011 Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟ



 
Με τον εναγκαλισμό αυτόν το 2011 ήταν σαν οι δύο  εκκλησίες να έρχονταν κοντά. Και  τώρα,  , γίνεται η προσπάθεια να ξεπεράσουν το «εμφυλιακό» κλίμα που επικρατεί στις μεταξύ τους σχέσεις, με τη συνάντησή τους στην Μυτιλήνη  ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος  με αφορμή τα προβλήματα των προσφύγων.


Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

Βρέθηκε χαμένος πίνακας του Καραβάτζιο σε ...σοφίτα στη Γαλλία

Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι ιδιοκτήτες ενός σπιτιού στην Τουλούζ, όταν από το πουθενά βρέθηκε στο σπίτι τους ένας πίνακας του Καραβάτζιο αξίας 120 εκ ευρώ.
Οι δυο τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με το απίστευτο εύρημα όταν πήγαν να ελέγξουν τη διαρροή νερού στη σοφίτα του σπιτιού τους.
Ο πίνακας που βρέθηκε απεικονίζει το φόνο του Ολοφέρνη από την Ιουδήθ και σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των ειδικών τέχνης το έργο ανήκει στον πασίγνωστο Ιταλό ζωγράφο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο και χρονολογείται μεταξύ 1600 και 1610.
Να σημειωθεί ότι ο καλλιτέχνης είχε ζωγραφίσει τον συγκεκριμένο πίνακα σε δύο εκδοχές. Ο ένας πίνακας βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη Αρχαίας Τέχνης στη Ρώμη, ενώ ο άλλος εξαφανίστηκε περίπου έναν αιώνα αφότου τον ζωγράφισε.
ΠΗΓΗ:enikos.gr

Νεκρόπολη στο Φαληρικό Δέλτα: Ομαδικός τάφος παραπέμπει στο Κυλώνειον Άγος

Ογδόντα νεκροί, σε παράταξη, με σιδηρά δεσμά στα χέρια παραπέμπουν στις εξεγέρσεις της Αρχαίας Αθήνας επί Κύλωνα και Μεγακλή

Εντυπωσιακές είναι οι εικόνες από τα ευρήματα στο Φαληρικό Δέλτα. Η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει στο φως ένα πολυάνδριο. Οι 80 νεκροί είναι τοποθετημένοι σε παράταξη και φέρουν σιδηρά δεσμά στα χέρια.

Στην πλειοψηφία τους δεμένοι πισθάγκωνα με αλυσίδες, τους οποίους οι αιρχαιολόγοι συχνά τους αναφέρουν ως «οι αιχμάλωτοι του Φαλήρου». Επίσης. εκτός από το γεγονός ότι οι σκελετοί ήταν αλυσοδεμένοι, οι νεκροί είχαν πεταχτεί μέσα στους λάκκους, γεγονός εξαιρετικά παράδοξο για τα ήθη των αρχαίων.



Κάποιοι σκελετοί βρέθηκαν μέσα σε πιθάρια και ανήκουν σε βρέφη και παιδιά. Περίπου 5% είναι αποτεφρωμένοι ενώ ένας σκελετός βρέθηκε μέσα σε ξύλινη βάρκα που χρησιμοποιήθηκε ως φέρετρο.


Όπως είπε η έφορος αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων Στέλλα Χρυσουλάκη, το πολυάνδριο (ομαδικές ταφές ανδρών που έπεσαν όλοι μαζί) ήρθε στο φως τις τελευταίες 20 μέρες, μόλις μισό μέτρο κάτω από το αρχαίο έδαφος. Εχει εξεταστεί μακροσκοπικά το 50% των σκελετών και ανήκουν όλοι σε άνδρες καλοζωισμένους και, εκ πρώτης όψεως, χωρίς κατάγματα. Η πρώτη σκέψη της κ. Χρυσουλάκη για τον τρόπο θανάτου τους είναι πως ίσως έγινε σφαγή τους και ότι επρόκειτο για εκτέλεση.



Ολοι έχουν σιδερένια δεσμά στα χέρια, εκτός από έναν, στην άκρη του σκάμματος, ο οποίος έχει δεσμά στα πόδια. Οι δεσμώτες όμως δεν ήταν κοινοί κατάδικοι. Είναι τοποθετημένοι κατά παράταξη και έχουν δύο οινοχόες, από σπονδές. Δύο μικρά αγγεία, πολύτιμα όμως αφού χάρη σε αυτά ο τάφος χρονολογείται περί το 632 π.Χ. Τότε που ξεκινά η ιστορία του Κύλωνα.



Από την άποψη της ταφονομίας, στο σημείο αυτό της νεκρόπολης εμφανίζεται για πρώτη φορά μια συνεπής διάταξη στο χώρο, τόσο για τις ταφικές πυρές όσο και για τους κιβωτιόσχημους τάφους και σαφής προσανατολισμός Β-Ν που είναι παράλληλος με την αρχαία ακτογραμμή.



Ο τελευταίος νεκρός που αποκαλύφθηκε στις 31 Μαρτίου, έχει δεμένα πόδια, πράγμα που ίσως συνδέει το πολυάνδριο της Εσπλανάδας με τους αποτυμπανισμένους που αποκαλύφθηκαν έναν αιώνα νωρίτερα, σύμφωνα με την κ. Χρυσουλάκη.

Το ΚΑΣ κλήθηκε να γνωμοδοτήσει ως προς τη διατήρηση ή όχι των αρχαιοτήτων που αποκαλύφθηκαν στην περιοχή δενδροφύτευσης του Κέντρου, αλλά λόγω των εντυπωσιακών ευρημάτων που παρουσίασε η επικεφαλής της ανασκαφής, το ΚΑΣ αποφάσισε να κάνει αυτοψία στο χώρο και να ζητήσει την ολοκληρωμένη πρόταση της εφορίας για την από εδώ και πέρα διαχείριση του χώρου. Το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» στις συνεννοήσεις με την έφορο έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να κάνει εκεί δεντροφυτεύσεις μετά τα ευρήματα όμως δεν έχει πάρει θέση για την συνολική διαχείριση του χώρου.

Η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη αναφέρθηκε στην υπουργική απόφαση που προβλέπει τη δημιουργία μικρού μουσείου που θα περιλαμβάνει τα ευρήματα και σημείωσε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει πλήρης πρόταση από την εφορία αρχαιοτήτων.

Τα νέα ευρήματα παρουσιάζουν τεράστια ιστορική σημασία, γεγονός που απαιτεί τη συνεργασία της πολιτικής ηγεσίας με το Ίδρυμα, ώστε να υπάρξει κοινός σχεδιασμός για την ανάδειξη και συντήρηση των αρχαιοτήτων.

Τι είναι το «Κυλώνειον άγος»
Με το όνομα Κυλώνειον άγος έμεινε γνωστή στην ιστορία μια σειρά από δεινοπαθήματα και θεομηνίες που έπληξαν την αρχαία Αθήνα και που αποδόθηκαν στην οργή των θεών για τη σφαγή των οπαδών του Κύλωνα που συνέβη κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες.

Όταν ο Θεαγένης κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία στα Μέγαρα το 640 π.Χ. κατόρθωσε με τα μέτρα, που εφάρμοσε να επιφέρει μια μικρή σε διάρκεια, αλλά εμφανή ισορροπία στο εσωτερικό της πόλης. Αυτή η πραγματικότητα παρείχε στον Μεγαρέα τύραννο τη δυνατότητα να σχεδιάσει και να επιχειρήσει να ανατρέψει με πραξικόπημα το καθεστώς της Αθήνας και να εγκαθιδρύσει και εκεί τυραννικό πολίτευμα. Βασικός συνεργάτης του σε αυτό το εγχείρημα ήταν ο σύζυγος της κόρης του, Κύλων. Αν το σχέδιό τους είχε την επιθυμητή έκβαση τότε ο Κύλων θα γινόταν τύραννος της Αθήνας.

Ο Κύλων που ανήκε στην τάξη των ευγενών, είχε αναδειχθεί ολυμπιονίκης. Εκμεταλλευόμενος την δημοτικότητά που είχε αποκτήσει και έχοντας τη βοήθεια του πεθερού του Τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη επιχείρησε να καταλάβει την εξουσία στην Αθήνα. Είχε μάλιστα πάρει και χρησμό από το Μαντείο των Δελφών που έλεγε: «εν του Διός τη μεγίστη εορτή καταλαβείν την Αθηναίων ακρόπολιν». Θεώρησε ότι η μεγαλύτερη γιορτή του Δία ήταν τα Ολύμπια. Κατά την διάρκεια της γιορτής των Ολυμπίων επιτρεπόταν στους ολυμπιονίκες στην επέτειο της νίκης τους να πηγαίνουν με συγγενείς και φίλους και να κάνουν θυσίες σε διάφορα ιερά της πόλης.

Εκμεταλλευόμενος τη συνήθεια αυτή αλλά και τη δυσαρέσκεια εκείνη των Αθηναίων, μαζί με τον αδελφό του και τους οπαδούς του κατέλαβε την Ακρόπολη το 632 π.Χ. Απέτυχε όμως γιατί ο τότε επώνυμος άρχων της Αθήνας ο Μεγακλής, πολιορκώντας την Ακρόπολη ανάγκασε τον μεν Κύλωνα και τον αδελφό του να διαφύγουν στα Μέγαρα, τους δε οπαδούς του να καταφύγουν ικέτες στον βωμό της Πολιάδος Αθηνάς. Τότε όσοι κατέφευγαν στους βωμούς θεωρούνταν προστατευόμενοι των θεών και συνεπώς ήταν απαραβίαστοι.

Οι οπαδοί όμως του Μεγακλή, ενώ τους υποσχέθηκαν πως αν βγουν από το ιερό δεν θα τους πείραζαν, παραβαίνοντας το πανελλήνιο εκείνο ιερό έθιμο, τους σκότωσαν προ του ιερού των Ευμενίδων, τη στιγμή που κατέρχονταν από την Ακρόπολη κρατώντας κατά την παράδοση ταινίες των οποίων η άλλη άκρη ήταν δεμένη στο βωμό, αφού προηγουμένως έκοψαν αυτές τις ταινίες.

Το έγκλημα αυτό των ικετών προκάλεσε τη φρίκη των Αθηναίων και τη γενική κατακραυγή και εκτός της Αθήνας, και οι δε Αλκμαιονίδες (οπαδοί του Μεγακλή) θεωρήθηκαν "εναγείς", ενώ αντίθετα οι συμπάθειες στράφηκαν προς τον Κύλωνα. Επακολούθησε σειρά στάσεων και ταραχών μέχρι το 597 π.Χ. που ανέλαβε ο Σόλων να συμβιβάσει τα αντιμαχόμενα μέρη παρακαλώντας τους "εναγείς" να υποβληθούν οικειοθελώς στην κρίση τριακοσιομελούς δικαστηρίου που θα αποφασίσει σχετικά. Οι Αλκμαιονίδες προ αυτής της κατακραυγής δέχτηκαν και το δικαστήριο τους καταδίκασε σε εξορία. Αποφάσισε μάλιστα να εκταφούν όσοι εν τω μεταξύ είχαν πεθάνει και να θαφτούν έξω από την πόλη.

Αν και εκτελέστηκε η απόφαση εκείνη, το «άγος» εξακολουθούσε να υφίσταται και φοβερή ασθένεια, λοιμός έπληξε την Αθήνα, με πολλούς θανάτους, τον οποίο οι πολίτες θεώρησαν ως θεία δίκη για το έγκλημα. Τότε λέγεται πως πάνω από την πόλη εμφανίσθηκαν να πλανώνται ψυχές νεκρών (φαντάσματα) και ένας δεισιδαίμονας φόβος κατέλαβε τους Αθηναίους.

Σήμερα χρησιμοποιείται η έκφραση "Κυλώνειο άγος" για κάθε πράξη που μπορεί να επισύρει ντροπή σε πόλη ή κράτος.
ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ. gr

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Προβολές στα αρχεία του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης



Απρίλιος – Μάιος 2016
To Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης παρουσιάζει στον χώρο του μια σειρά προβολών από το έργο τεσσάρων Ελλήνων φωτογράφων που έδρασαν τα τρία πρώτα τέταρτα του 20ού αιώνα, αναδεικνύοντας μέρος των συλλογών και αρχείων του.
Τις προβολές επιμελήθηκε ο Στέργιος Καράβατος. Συνολικά, προβάλλονται περισσότερα από τετρακόσια έργα, πολλά από τα οποία έχουν εκτεθεί σε παλαιότερες παραγωγές του ΜΦΘ, ενώ ένας αριθμός έργων δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ στο κοινό.
Αρχείο Γιάννη Στυλιανού
Ο Γιάννης Στυλιανού (1941-1996) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Οι πρώτες του καλλιτεχνικές ανησυχίες εμφανίστηκαν κατά τη φοίτησή του στο Αμερικανικό Κολλέγιο. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης και ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση παραγωγής υποδημάτων Αλυσίδα.
Πρωτοήρθε σε επαφή με τη φωτογραφία προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950, μέσα από τη σχέση του με τον φωτογράφο Κυριάκο Αποστολίδη. Ουσιαστικά, όμως, υπήρξε αυτοδίδακτος στη φωτογραφία, με την οποία ασχολήθηκε λίγα μόνο χρόνια, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960.
Με την υποστήριξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου, φωτογραφίες του παρουσιάστηκαν στο κοινό, κυρίως μέσα από το περιοδικό Διαγώνιος. Μετά την ατομική του έκθεση το 1970, ο Στυλιανού διέκοψε την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία.
Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια δημιούργησε ένα προσωπικό καλλιτεχνικό ύφος που συνδύαζε τη φορμαλιστική αρτιότητα με τη διεισδυτική κοινωνική ματιά.
Το 2002 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης οργάνωσε αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στο έργο του Γιάννη Στυλιανού, με τίτλο «Η Διαυγής Όραση και η Ευγενής Αντινομία».
Tο φωτογραφικό αρχείο και η βιβλιοθήκη του παραχωρήθηκαν στο Μουσείο Φωτογραφίας από την οικογένειά του.
Αρχείο Δημήτρη Λέτσιου
Ο Δημήτρης Λέτσιος (1910-2008) γεννήθηκε στην Ανακασιά του Βόλου. Σταμάτησε από νωρίς το σχολείο και εργάστηκε στο φούρνο του πατέρα του. Υπήρξε αυτοδίδακτος, παρότι μαθήτευσε βραχέως στον Βολιώτη φωτογράφο Μπάμπη Μπασδέκη.
Το 1956 ίδρυσε το παράρτημα της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας στον Βόλο. Το έργο του διακρίθηκε και βραβεύτηκε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Βερολίνο και Βουκουρέστι).
Ο Δημήτρης Λέτσιος ανήκει στους σημαντικότερους Έλληνες φωτογράφους του 20ού αιώνα.
Ακούραστος οδοιπόρος, κατέγραψε για 60 χρόνια το ελληνικό τοπίο, τον λαϊκό πολιτισμό, τον ανώνυμο αγρότη της υπαίθρου.
Το αρχείο του, που ξεκινά από τα τέλη του μεσοπολέμου και εκτείνεται σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο, συνιστά πολύτιμη καλλιτεχνική, ιστορική, κοινωνική και λαογραφική παρακαταθήκη.
To 2005 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης οργάνωσε αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στο έργο του Δημήτρη Λέτσιου, με τον τίτλο «Οδοιπορία στο Φως και τη Σκιά της Ελλάδας».
Το 2006 ο Δημήτρης Λέτσιος δώρισε το αρχείο του στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης.
Αρχείο Σωκράτη Ιορδανίδη
Ο Σωκράτης Ιορδανίδης (1912-1985) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1922 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του ήταν επίσης φωτογράφος.
Εργάστηκε στον τομέα του φωτορεπορτάζ και συνεργάστηκε με όλες τις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, την Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών (USIS), το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Κρατική Ορχήστρα Βορείου Ελλάδος, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και διάφορα προξενεία.
Μετά τον πόλεμο συνεργάστηκε με το φωτογράφο Μιχάλη Τσολακίδη και το 1974 δημιούργησε δικό του εργαστήριο.
Μέρος του αρχείου του ανήκει στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Λεωνίδας Παπάζογλου
(Συλλογή Γιώργου Γκολομπία)

Ο Λεωνίδας Παπάζογλου (1872-1918) γεννήθηκε στην Καστοριά. Μαθήτευσε στην τέχνη της φωτογραφίας στην Κωνσταντινούπολη και όταν επέστρεψε στη γενέτειρά του άνοιξε επαγγελματικό φωτογραφικό στούντιο.
Ο πρόωρα εκλιπών Γιώργος Γκολομπίας, ιατρός, ερευνητής της ιστορίας της Καστοριάς και συλλέκτης, διέσωσε και ανέδειξε το αρχείο του Λεωνίδα Παπάζογλου, το οποίο αποτελεί σημαντική μαρτυρία για την κοινωνική και οικονομική ζωή της Καστοριάς και της περιοχής της στις αρχές του 20ού αιώνα και ταυτόχρονα εξαιρετικό φωτογραφικό έργο.
Το αρχείο αποτελείται κυρίως από ατομικά και ομαδικά πορτρέτα κατοίκων της περιοχής της Καστοριάς, καθώς και στρατιωτικών ή ενόπλων από διάφορες εθνοτικές ομάδες. Σε μικρότερο μέρος των φωτογραφιών του απεικονίζονται σκηνές της καθημερινής ζωής, γεγονότα και κοινωνικές εκδηλώσεις.
To 2004 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης διοργάνωσε την έκθεση «Φωτογραφικά Πορτραίτα από την Καστοριά και την περιοχή της την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα», σε επιμέλεια του Κωστή Αντωνιάδη, που έκανε ευρύτερα γνωστό το έργο του Λεωνίδα Παπάζογλου.
Τα τυπώματα, αρχειακές ψηφιακές αναπαραγωγές από γυάλινες φωτογραφικές πλάκες, παραχωρήθηκαν στη συλλογή του Μουσείου από τον Γιώργο Γκολομπία.

Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
Αποθήκη Α’, 1ος όροφος, Λιμάνι Θεσσαλονίκης
Ναυάρχου Βότση 3
Απρίλιος-Μάιος 2016
Ώρες λειτουργίας:
Δε κλειστά, Τρ, Τε, Πε 10.00-17.00, Πα 10.00-22.00, Σα-Κυ 11.00-19.00
Είσοδος ελεύθερη
Tηλ.: 2310566716 Fax: 2310566717 Ε-mail: info.thmp@culture.gr
www.thmphoto.gr

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας και το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Eλένης Γαρεδάκη συμμετέχουν στον διεθνή διαγωνισμό για το βραβείο «Ευρωπαϊκό Μουσείο 2016».

Δύο ελληνικά μουσεία, το Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας και το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Eλένης Γαρεδάκη,  συμμετέχουν ανάμεσα σε 49 μουσεία από 24 ώρες, στον διεθνή διαγωνισμό για το βραβείο «Ευρωπαϊκό Μουσείο 2016».
                  
Τα βραβεία θα ανακοινωθούν σε τελετή, η οποία πραγματοποιείται από τις 6 έως τις 9 Απριλίου στην Tolosa και το San Sebastian της Ισπανίας.

Φέτος, 49 Μουσεία από 24 χώρες συμμετέχουν στον σημαντικό ευρωπαϊκό διαγωνισμό που διοργανώνεται από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό European Museum Forum (EMF). Ο θεσμός του European Museum of the Year Award (EMYA) θεσπίστηκε το 1977 και τελεί υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης, με στόχο να βραβεύει, σε ετήσια βάση, την καλύτερη μουσειακή πρακτική στην Ευρώπη και να ενθαρρύνει τις καινοτόμες δράσεις στην κοινωνία των Μουσείων.

Το βραβείο απονέμεται σε Μουσεία που άνοιξαν πρόσφατα ή πρόσφατα ανακαίνισαν εκθέσεις ενώ το βραβευμένο Μουσείο εκθέτει για ένα έτος το γλυπτό του Χένρυ Μουρ «Το αυγό». Το 2015, νικητής του βραβείου ήταν το Εθνικό Μουσείο της Ολλανδίας (Rijksmuseum), στο Άμστερνταμ.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας βρίσκεται στον παραδοσιακό οικισμό της Αλέας του δήμου Τρίπολης, στο κέντρο της Πελοποννήσου. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα δημόσια Μουσεία του ελεύθερου ελληνικού κράτους (ιδρύθηκε το 1907).
Μετά από μία επταετία διακοπής ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο να επανλειτουργεί αναβαθμισμένο κτιριολογικά και μετά την ολοκλήρωση του έργου της επανέκθεσης των ευρημάτων που χρονολογούνται από τους προϊστορικούς μέχρι και τους αρχαϊκούς χρόνους.

Να σημειωθεί ότι το Μουσείο με εφόδιά του τις νέες καινοτόμες τεχνολογίες παρουσίασης τόσο των εκθεμάτων όσο και της ζωής των αρχαίων Αρκάδων και του πολιτισμού τους, είχε πραγματοποιήσει τον Μάρτιο παρουσίαση στο Ίδρυμα ερευνών Smithsonian στην Ουάσινγκτον.

Το μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Eλένης Γαρεδάκη έχει ένα ιδιαίτερο συμβολισμό γιατί είναι μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα. Βρίσκεται λίγο στο Βιοτεχνικό Πάρκο Σούδας, και τo 2015 συμπλήρωσε δέκα χρόνια λειτουργίας. Την επέτειο συνόδευσαν τα εγκαίνια νέας αίθουσας με σπάνιες εκδόσεις που χρονολογούνται από το 1554, αλλά ένας χώρος ξεκούρασης για τους επισκέπτες.

Στην επέτειο των δέκα χρόνων μια σειρά εκδηλώσεων άνοιξε τις πόρτες του Μουσείου στο κοινό για να ξεναγηθεί, με ελεύθερη είσοδο, στις αίθουσές του. Μουσικοθεατρικά δρώμενα και αφηγήσεις ιστοριών βρέθηκαν στην ατζέντα. Η μουσικοσυνθέτρια Μάρω Θεοδωράκη, ανιψιά του Μίκη Θεοδωράκη, τίμησε το μουσείο όπου τραγούδησε με τα παιδιά και διηγήθηκε το παραμύθι της «Τα αποτυπώματα μιας κουκίδας», που έγραψε ειδικά για το «Μουσείο Τυπογραφίας».
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Αρχειοθήκη ιστολογίου