Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Οι μετακινήσεις ανθρώπων εργαστήρι κοινωνικών πειραμάτων. Η περίπτωση του κομουνιστικού πειράματος στα νησιά Λίπαρι (580 π.Χ)



του ξηρου γιωργου
Γνωρίζουμε ότι λαοί ή ένας αριθμός ανθρώπων που έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ή και όχι  προκειμένου να επιλύσουν κοινωνικά, οικονομικά και γενικά θέματα επιβίωσης μετακινούνται  σε άλλες περιοχές από την εγκατάστασή τους ή τη χώρα τους.  Αρχαίοι Έλληνες μετακινούμενοι από την μητρόπολη  δημιουργήσαν αποικίες. Ο αποικισμός είναι ένα εργαστήρι κοινωνικών πειραματισμών.

Η περιπέτεια μιας ομάδας Ελλήνων Δωριέων από την Κνίδο και την Ρόδο, μας δίνει ενδιαφέροντα στοιχεία οργάνωσης. Η ομάδα αυτών των Ελλήνων έχοντας να αντιμετωπίσει την πειρατεία των Ετρούσκων, υιοθέτησε για στρατιωτικούς λόγους ένα πλήρως κομμουνιστικό σύστημα, το οποίο διαδέχτηκε μια μετριοπαθείς μορφή κολεκτιβισμού και μια περιοδική ανακατανομή της γης. Το ακόλουθο χωρίο είναι από τον Διόδωρο (ίσως να προέρχεται από τον Τίμαιο)  και έχει  ιστοριογραφικό ενδιαφέρον .

Πολλά χρόνια ύστερα από αυτά τα γεγονότα[1] , όταν τα νησιά[2]  και πάλι ερημώνονταν συνεχώς, μερικοί Κνίδιοι και Ρόδιοι, επειδή δυσανασχετούσαν κάτω από τον ζυγό των βασιλέων της Ασίας, αποφάσισαν να στείλουν αποικία. Διάλεξαν για αρχηγό τους τον Πένταθλο[3] των Κνίδιο - που κατάγονταν από τον Ιπποκράτη, απόγονο του Ηρακλή- κατά τη διάρκεια της 5οης Ολυμπιάδας (580-576 π.Χ.) κατά την οποία νίκησε στο στάδιο ο Επιτελίδης ο Λακεδαιμόνιος. Αυτοί λοιπόν, με τον Πένταθλο ως αρχηγό τους, έπλευσαν στη Σικελία, στην περιοχή του Λιλυβαίου, και βρήκαν τους Εγεσταλίους και τους Σελινουντίους να πολεμούν  μεταξύ τους[4]. Πείσθηκαν από τους Σελινουντίους να πολεμήσουν στο πλευρό τους, αλλά έχασαν πολλούς άνδρες στη μάχη, ανάμεσά τους ήτα και ο ίδιος ο Πένταθλος. Έτσι όσοι απέμειναν, όταν νικήθηκαν στον πόλεμο οι Σελινούντιοι, αποφάσισαν να γυρίσουν στην πατρίδα. Διάλεξαν ως αρχηγούς τους τους συγγενής του Πένταθλθου, τον Γόργο, Θέσστορα και Επιθερσίδη και έπλεαν πίσω μέσω του Τυρρηνικού πελάγους. Όταν όμως έπιασαν στη Λιπάρα  και βρήκαν εκεί φιλική υποδοχή[5], πείσθηκαν να εγκατασταθούν στη Λιπάρα μαζί με τους εγχώριους, καθώς όσοι είχαν απομείνει από την αποικία που είχε ιδρύσει ο Αίολος δεν ήταν πάνω από πεντακόσιοι. Αργότερα, επειδή καταπονούνταν από τους Ετρούσκους πειρατές[6], κατασκευάσανε στόλο και χωρίστηκαν σε δύο μέρη: οι μισοί καλλιεργούσαν τα νησιά τα οποία είχαν κάνει κοινή ιδιοκτησία όλων[7]  ενώ οι άλλοι μισοί πολεμούσαν εναντίων των πειρατών και αφού έκαναν τις περιουσίες τους κοινή ιδιοκτησία, εφάρμοσαν το σύστημα των συσσιτίων και έζησαν κάμποσο καιρό με αυτόν τον κοινοτικό τρόπο. Αργότερα μοίρασαν μεταξύ στους τη νήσο Λιπάρα, όπου ήταν και η πόλη τους, αλλά τα άλλα νησιά τα καλλιεργούσαν από κοινού[8] Τέλος μοίρασαν μεταξύ τους όλα τα νησιά για μια περίοδο είκοσι ετών και τα ξαναμοιράζουν με κλήρο όταν περάσει αυτό το χρονικό διάστημα[9]. Ύστερα απ αυτά νίκησαν τους Ετρούσκους σε πολλές ναυμαχίες και από τα λάφυρα πολλές φορές έκαναν αξιόλογες αφιερώσεις της «δεκάτης» στους Δελφούς.

Διόδωρος, V.9

(μετάφραση Τ. Κουκουλιού)

Πηγή:M.M.Austin-P.Vidal-Naquet,Οικονομία και κοινωνία στην Αρχαία Ελλάδα, 321-324.      



[1] Λίγο πριν ο Διόδωρος είχε αναφερθεί στον μυθικό αποικισμό των νησιών Λίπαρι από τον Αίολο και τους απόγονος του.
[2] Τα νησιά Λίπαρι βορειοδυτικά του στενού της Μεσσίνας.
[3] Το όνομά του θυμίζει το πένταθλον των αθλητών.
[4] Η Έγεστα και ο Σελινούς, ήταν δύο πόλεις στα δυτικά της Σικελίας. Οι κάτοικοι της πρώτης ήταν Έλυμοι και της δεύτερης Έλκηνες. Η μεταξύ τους έχθρα ήταν παραδοσιακή.
[5] Η παρουσία ιθαγενών στη Λιπάρα γύρω στο 580 είναι πολύ αμφίβολη, μια και οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν, στην κύρια νεκρόπολη του νησιού, ένα χάσμα μεγαλύτερο από δύο αιώνες, ανάμεσα στον τελευταίο «αυσόνιο» οικισμό και τον πρώτο ελληνικό. Εξ άλλου τα ελληνικά ευρήματα του 6ου αι. είναι πολύ σπάνιά
[6] Οι Ετρούσκοι πειρατές είναι πανίσχυροι στα μέσα του 6ου αι.. Οι Λιπαραίοι θα αποκτούσαν και αυτοί μεγάλη φήμη ως πειρατές κατά τον 4ο αι. πράγμα που έκανε τον Th.REINACH  να πει : Οι Κνίδιοι των νησιών Λίπαρι δεν εφάρμοσαν ένα κουμμουνιστικό αρχικά και κατόπιν κολλεκτιβιστικό σύστημα ως ταξιδιώτες νομάδες, αλλά ως ληστές. Ο σοσιαλισμός τους ήταν ένας ληστρικός σοσιαλισμός, και φυσικά εξαφανίσθηκε όταν φάνηκε στον ορίζοντα το κράνος του Ρωμαίου χωροφύλακα.
[7] Το πρώτο στάδιο του πλήρους κομουνισμού.
[8] Το δεύτερο στάδιο, κατά το οποίο το κομουνιστικό σύστημα περιορίζεται στα γειτονικά νησιά).
[9] Το τρίτο στάδιο της περιοδικής ανακατανομής της γης, μιας πρακτική που μαρτυρείται σε πολλούς πολιτισμούς. Η εξέλιξη αυτή ίσως διευκολύνθηκε από την παρακμή της ναυτικής ισχύος των Ετρούσκων.)

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Η πόλη των Αρχαίων Φιλίππων στα πολιτιστικά μνημεία της Unesco

Στην 40η συνεδρίαση της Συνόδου της Unesco που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επιβεβαιώθηκε η ένταξη ενός, επιπλέον, ελληνικού αρχαιολογικού χώρου στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.
Η Ελλάδα είχε υποβάλλει την υποψηφιότητά της από τον Ιανουάριο του 2015 και η αίτησή της είχε κριθεί πολύ σοβαρή, ήδη από την πρώτη στιγμή. Στη συνεδρίαση, λοιπόν, αποφασίστηκε ότι στον κατάλογο της Unesco με τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς θα προστεθούν επιπλέον 12 μνημεία από ολόκληρο τον κόσμο.
Η πόλη των Αρχαίων Φιλίππων, λοιπόν, είναι ο ελληνικός, αρχαιλογικός χώρος που συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο Unesco ΕΔΩ. Πρόκειται για την αρχαία πόλη της ανατολικής Μακεδονίας, η οποία εντοπίζεται στο νομό Καβάλας και πρωτοκατοκοίθηκε κατά τη νεολιθική εποχή.
ΠΗΓΗ: ΕΝ ΛΕΥΚΩ

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Ο «κρατήρας της μάχης» στο Αρχαιολογικό Μουσείο




Ένα ακόμα εύρημα, από τα πιο σημαντικά που έχουν εκτεθεί στο πλαίσιο του «Αθέατου Μουσείου», της πετυχημένης δράσης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, «αναδύθηκε» σήμερα, από τον μη ορατό κόσμο των αποθηκών του.

Πρόκειται για τον «κρατήρα της μάχης», ένα μεγάλο αργυρό αγγείο που εκτίθεται για πρώτη φορά και το οποίο ανακαλύφθηκε σε τάφο πρίγκιπα, στο πλαίσιο των ανασκαφών του Ερρίκου και της Σοφίας Σλήμαν στις Μυκήνες, το 1876.

Ήταν ένας από τους βασιλικούς τάφους του περίφημου Ταφικού Κύκλου Α, όπου για πρώτη φορά εντοπίστηκαν αντικείμενα και ταφικά έθιμα απολύτως άγνωστα ως τότε στην αρχαιολογική έρευνα και τα οποία χρονολογούνται στον 16ο αι. π.Χ.

Παράλληλα με τη μεγάλη αρχαιολογική αξία του, το αντικείμενο έχει να επιδείξει, με την εύρεσή του, και μια πολύ ενδιαφέρουσα πορεία. Τα αργυρά ελάσματα που το αποτελούσαν (χωρίς κανείς να ξέρει το μυστικό τους), μεταφέρθηκαν στο Μουσείο, αριθμήθηκαν κι έμειναν οριστικά στις αποθήκες του. Την ίδια στιγμή τα πολύτιμα κτερίσματα του Ταφικού Κύκλου Α - μεταξύ των οποίων το χρυσό «Κύπελλο του Νέστορα», που ήταν στο εσωτερικό του κρατήρα όπως και άλλα εντυπωσιακά χρυσά και αργυρά κύπελλα - είχαν μία εντελώς διαφορετική διαδρομή, καθώς έγιναν από τα πιο διάσημα εκθέματα της μόνιμης συλλογής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Την τεράστια σημασία των ελασμάτων ανακάλυψε η αρχαιολόγος Αγνή Ξενάκη - Σακελλαρίου, που κλήθηκε τη δεκαετία του '60 από τον τότε διευθυντή του Μουσείου, Χρήστο Καρούζο, να μελετήσει εκ νέου τα ευρήματα του Ταφικού Κύκλου Α' που ήταν στις αποθήκες.

Με τη βοήθεια συντηρητών του Μουσείου και ενός καλλιτέχνη, η αρχαιολόγος ανέστησε το μεγαλύτερο αργυρό αντικείμενο της Μυκηναϊκής αρχαιότητας: Τον αργυρό κρατήρα του πολέμου, που στον περίτεχνο διάκοσμό του - ο οποίος έγινε με την έκτυπη τεχνική - μπορεί κανείς να παρατηρήσει (με τη βοήθεια αναπαράστασης), δύο ομάδες αντιμέτωπων πολεμιστών.

Οι διαφορετικές ασπίδες τους, που παρουσιάζονται στη μεγάλη ανάγλυφη ζώνη στο κύριο σώμα του κρατήρα, μαρτυρούν τη διαφορά των δυο ομάδων: Τέσσερις πολεμιστές με οκτώσχημες ασπίδες στρέφονται εναντίον τεσσάρων πολεμιστών με πυργοειδείς ασπίδες, καθώς και ενός μαχητή, που έχει πέσει ηρωικά στο έδαφος, ανάμεσα στους αντιμαχόμενους.

Η μεταφορά και η τοποθέτηση του αγγείου σε ειδική γυάλινη προθήκη στη μεγάλη αίθουσα του βωμού, όπου εκτίθενται όλα τα αντικείμενα του «Αθέατου Μουσείου», έγιναν παρουσία του υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, Αριστείδη Μπαλτά, ο οποίος, με τη σειρά του, περιηγήθηκε στον αθέατο κόσμο των αποθηκών και των εργαστηρίων.

Συνοδευόμενος από τη διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Μαρία Λαγογιάννη, ο κ. Μπαλτάς είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με εργαζόμενους, συντηρητές και αρχαιολόγους, αλλά και να περιηγηθεί στα εργαστήρια συντήρησης και στις αποθήκες του ιστορικού κτιρίου, που δεν περικλείει μόνο θησαυρούς αρχαιοτήτων (από τους σημαντικότερους στον κόσμο), αλλά αποτελεί και το ίδιο ένα μοναδικό μνημείο.

Σε αυτό συνηγορεί η χρονολογία ίδρυσής του (εφέτος κλείνουν 150 χρόνια από τη θεμελίωσή του), αλλά και τα περιστατικά που έχουν «αποτυπωθεί» στους τοίχους του: Από τις οπές που δημιούργησαν οι οβίδες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ως το καπνισμένο ταβάνι στην αίθουσα, όπου στην Κατοχή λειτουργούσε, όπως πληροφόρησε η κ. Λαγογιάννη τον υπουργό, το συσσίτιο των αρχαιολογικών υπαλλήλων και των λογοτεχνών. «Εδώ έτρωγε ο Γιάννης Ρίτσος κι αυτή η οροφή έχει μείνει μαύρη επίτηδες για να θυμόμαστε τα καζάνια της Κατοχής», εξήγησε η ίδια.

Ο υπουργός επισκέφτηκε τα πέντε εργαστήρια συντήρησης του Μουσείου, που είναι κατανεμημένα ανά ύλη (εργαστήριο μετάλλων, κεραμικών, γλυπτών, οργανικών υλών, καθώς και φυσικών χημικών ερευνών και αρχαιομετρίας, που είναι και το μοναδικό στο είδος του στο υπουργείο Πολιτισμού).

Οι συντηρητές που το απαρτίζουν παρουσίασαν ένα μικρό μέρος του έργου τους, που συνιστά μια ιδιαίτερα κοπιώδη, ευαίσθητη και λεπτομερή διαδικασία, η οποία, όπως επισημάνθηκε από τον κ. Μπαλτά, δυστυχώς παραμένει αθέατη στο κοινό.

«Οι άνθρωποι εδώ είναι αφοσιωμένοι, εξαιρετικά ικανοί, αναπτύσσουν τεχνογνωσία παγκόσμιας εμβέλειας και δυστυχώς αυτό δεν είναι γνωστό στον τόπο μας. Ο κόπος που χρειάζεται ένα μουσείο για να φτάσει να γίνει επισκέψιμο είναι τεράστιος, μπλέκει όλων των ειδών τις αρμοδιότητες», σημείωσε ο υπουργός, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, τις ικανότητες τεχνογνωσίας που έχουν αναπτυχθεί και οι οποίες, όπως είπε, «κάνουν τιμή στη χώρα μας παγκοσμίως. Μας ζητούν τέτοιου είδους συνδρομή οι άλλες χώρες, ακόμα και στην Κίνα, που ήμουν πρόσφατα. Και είναι απολύτως λυπηρό στον δημόσιο χώρο όλη αυτή η δουλειά που απαιτείται να μην φαίνεται και να μην αναγνωρίζεται», ανέφερε.

Ο κ. Μπαλτάς συζήτησε με την κ. Λαγογιάννη και το ενδεχόμενο να γίνει πραγματικότητα η έννοια της «ανοιχτής αποθήκης» ώστε οι επισκέπτες να μην βλέπουν μόνο τις εκθέσεις, μόνιμες και περιοδικές, αλλά και τον πλούτο που κρύβεται στα σπλάχνα του μουσείου.

«Σε μια ιδανική ή ιδεατή μορφή του κτιριακού χώρου του Μουσείου και εφόσον θα είχαμε καταφέρει να κάνουμε την εν υπογείω επέκταση, θα μπορούσαμε να κάνουμε μια αναπαράσταση του Ταφικού Κύκλου Α, όπου ο κόσμος θα έβλεπε τα πάντα, ταφές και αγγεία, όπως βρέθηκαν. Έτσι θα δίναμε μια καλύτερη εικόνα και μια πιο βιωματική εντύπωση των αρχαιοτήτων στους επισκέπτες», τόνισε η κ. Λαγογιάννη, επισημαίνοντας, ότι κάτι τέτοιο είναι και τώρα εφικτό με μια αναδιάταξη των αποθηκών, ώστε ένα μέρος τους να είναι ορατές (όπως συμβαίνει στο Επιγραφικό Μουσείο) και ένα άλλο να διαμορφωθεί, ώστε να παρουσιάζονται αντίστοιχες παρουσιάσεις.

Ο υπουργός ενημερώθηκε και για την απουσία βιβλιοθηκάριων στο Μουσείο. «Υπάρχει ένα πρόβλημα με τη βιβλιοθήκη καθώς με τις περίφημες διαθεσιμότητες μυστηριωδώς έφυγαν 4 βιβλιοθηκάριοι από το Μουσείο», τόνισε ο κ. Μπαλτάς, συμπληρώνοντας ότι υπάρχουν «ελλείψεις παντού και λίγοι πόροι, όμως προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αναδείξουμε έναν πολιτιστικό θησαυρό που πηγαίνει όχι απλώς γενιές επί γενιών, αλλά πολιτισμοί επί πολιτισμών "κάτω από τα πόδια μας" σε κάθε σημείο της Ελλάδας».

Ο κρατήρας θα εκτίθεται ως τις 25 Σεπτεμβρίου.
Στις 7 και 28 Αυγούστου και στις 16 και 25 Σεπτεμβρίου, ώρα 13:00, αρχαιολόγοι του μουσείου θα υποδεχθούν τους επισκέπτες στο χώρο της έκθεσης και θα συνομιλήσουν μαζί τους για τον αργυρό κρατήρα και τα πλούσια ταφικά δώρα ενός πρίγκιπα του πρώιμου Μυκηναϊκού κόσμου, που έζησε βίο μικρό με μεγάλες προσδοκίες.

Ελένη Μάρκου (ΑΜΠΕ)

Ο «κρατήρας της μάχης» στο Αρχαιολογικό Μουσείο




Ένα ακόμα εύρημα, από τα πιο σημαντικά που έχουν εκτεθεί στο πλαίσιο του «Αθέατου Μουσείου», της πετυχημένης δράσης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, «αναδύθηκε» σήμερα, από τον μη ορατό κόσμο των αποθηκών του.

Πρόκειται για τον «κρατήρα της μάχης», ένα μεγάλο αργυρό αγγείο που εκτίθεται για πρώτη φορά και το οποίο ανακαλύφθηκε σε τάφο πρίγκιπα, στο πλαίσιο των ανασκαφών του Ερρίκου και της Σοφίας Σλήμαν στις Μυκήνες, το 1876.

Ήταν ένας από τους βασιλικούς τάφους του περίφημου Ταφικού Κύκλου Α, όπου για πρώτη φορά εντοπίστηκαν αντικείμενα και ταφικά έθιμα απολύτως άγνωστα ως τότε στην αρχαιολογική έρευνα και τα οποία χρονολογούνται στον 16ο αι. π.Χ.

Παράλληλα με τη μεγάλη αρχαιολογική αξία του, το αντικείμενο έχει να επιδείξει, με την εύρεσή του, και μια πολύ ενδιαφέρουσα πορεία. Τα αργυρά ελάσματα που το αποτελούσαν (χωρίς κανείς να ξέρει το μυστικό τους), μεταφέρθηκαν στο Μουσείο, αριθμήθηκαν κι έμειναν οριστικά στις αποθήκες του. Την ίδια στιγμή τα πολύτιμα κτερίσματα του Ταφικού Κύκλου Α - μεταξύ των οποίων το χρυσό «Κύπελλο του Νέστορα», που ήταν στο εσωτερικό του κρατήρα όπως και άλλα εντυπωσιακά χρυσά και αργυρά κύπελλα - είχαν μία εντελώς διαφορετική διαδρομή, καθώς έγιναν από τα πιο διάσημα εκθέματα της μόνιμης συλλογής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Την τεράστια σημασία των ελασμάτων ανακάλυψε η αρχαιολόγος Αγνή Ξενάκη - Σακελλαρίου, που κλήθηκε τη δεκαετία του '60 από τον τότε διευθυντή του Μουσείου, Χρήστο Καρούζο, να μελετήσει εκ νέου τα ευρήματα του Ταφικού Κύκλου Α' που ήταν στις αποθήκες.

Με τη βοήθεια συντηρητών του Μουσείου και ενός καλλιτέχνη, η αρχαιολόγος ανέστησε το μεγαλύτερο αργυρό αντικείμενο της Μυκηναϊκής αρχαιότητας: Τον αργυρό κρατήρα του πολέμου, που στον περίτεχνο διάκοσμό του - ο οποίος έγινε με την έκτυπη τεχνική - μπορεί κανείς να παρατηρήσει (με τη βοήθεια αναπαράστασης), δύο ομάδες αντιμέτωπων πολεμιστών.

Οι διαφορετικές ασπίδες τους, που παρουσιάζονται στη μεγάλη ανάγλυφη ζώνη στο κύριο σώμα του κρατήρα, μαρτυρούν τη διαφορά των δυο ομάδων: Τέσσερις πολεμιστές με οκτώσχημες ασπίδες στρέφονται εναντίον τεσσάρων πολεμιστών με πυργοειδείς ασπίδες, καθώς και ενός μαχητή, που έχει πέσει ηρωικά στο έδαφος, ανάμεσα στους αντιμαχόμενους.

Η μεταφορά και η τοποθέτηση του αγγείου σε ειδική γυάλινη προθήκη στη μεγάλη αίθουσα του βωμού, όπου εκτίθενται όλα τα αντικείμενα του «Αθέατου Μουσείου», έγιναν παρουσία του υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, Αριστείδη Μπαλτά, ο οποίος, με τη σειρά του, περιηγήθηκε στον αθέατο κόσμο των αποθηκών και των εργαστηρίων.

Συνοδευόμενος από τη διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Μαρία Λαγογιάννη, ο κ. Μπαλτάς είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με εργαζόμενους, συντηρητές και αρχαιολόγους, αλλά και να περιηγηθεί στα εργαστήρια συντήρησης και στις αποθήκες του ιστορικού κτιρίου, που δεν περικλείει μόνο θησαυρούς αρχαιοτήτων (από τους σημαντικότερους στον κόσμο), αλλά αποτελεί και το ίδιο ένα μοναδικό μνημείο.

Σε αυτό συνηγορεί η χρονολογία ίδρυσής του (εφέτος κλείνουν 150 χρόνια από τη θεμελίωσή του), αλλά και τα περιστατικά που έχουν «αποτυπωθεί» στους τοίχους του: Από τις οπές που δημιούργησαν οι οβίδες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ως το καπνισμένο ταβάνι στην αίθουσα, όπου στην Κατοχή λειτουργούσε, όπως πληροφόρησε η κ. Λαγογιάννη τον υπουργό, το συσσίτιο των αρχαιολογικών υπαλλήλων και των λογοτεχνών. «Εδώ έτρωγε ο Γιάννης Ρίτσος κι αυτή η οροφή έχει μείνει μαύρη επίτηδες για να θυμόμαστε τα καζάνια της Κατοχής», εξήγησε η ίδια.

Ο υπουργός επισκέφτηκε τα πέντε εργαστήρια συντήρησης του Μουσείου, που είναι κατανεμημένα ανά ύλη (εργαστήριο μετάλλων, κεραμικών, γλυπτών, οργανικών υλών, καθώς και φυσικών χημικών ερευνών και αρχαιομετρίας, που είναι και το μοναδικό στο είδος του στο υπουργείο Πολιτισμού).

Οι συντηρητές που το απαρτίζουν παρουσίασαν ένα μικρό μέρος του έργου τους, που συνιστά μια ιδιαίτερα κοπιώδη, ευαίσθητη και λεπτομερή διαδικασία, η οποία, όπως επισημάνθηκε από τον κ. Μπαλτά, δυστυχώς παραμένει αθέατη στο κοινό.

«Οι άνθρωποι εδώ είναι αφοσιωμένοι, εξαιρετικά ικανοί, αναπτύσσουν τεχνογνωσία παγκόσμιας εμβέλειας και δυστυχώς αυτό δεν είναι γνωστό στον τόπο μας. Ο κόπος που χρειάζεται ένα μουσείο για να φτάσει να γίνει επισκέψιμο είναι τεράστιος, μπλέκει όλων των ειδών τις αρμοδιότητες», σημείωσε ο υπουργός, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, τις ικανότητες τεχνογνωσίας που έχουν αναπτυχθεί και οι οποίες, όπως είπε, «κάνουν τιμή στη χώρα μας παγκοσμίως. Μας ζητούν τέτοιου είδους συνδρομή οι άλλες χώρες, ακόμα και στην Κίνα, που ήμουν πρόσφατα. Και είναι απολύτως λυπηρό στον δημόσιο χώρο όλη αυτή η δουλειά που απαιτείται να μην φαίνεται και να μην αναγνωρίζεται», ανέφερε.

Ο κ. Μπαλτάς συζήτησε με την κ. Λαγογιάννη και το ενδεχόμενο να γίνει πραγματικότητα η έννοια της «ανοιχτής αποθήκης» ώστε οι επισκέπτες να μην βλέπουν μόνο τις εκθέσεις, μόνιμες και περιοδικές, αλλά και τον πλούτο που κρύβεται στα σπλάχνα του μουσείου.

«Σε μια ιδανική ή ιδεατή μορφή του κτιριακού χώρου του Μουσείου και εφόσον θα είχαμε καταφέρει να κάνουμε την εν υπογείω επέκταση, θα μπορούσαμε να κάνουμε μια αναπαράσταση του Ταφικού Κύκλου Α, όπου ο κόσμος θα έβλεπε τα πάντα, ταφές και αγγεία, όπως βρέθηκαν. Έτσι θα δίναμε μια καλύτερη εικόνα και μια πιο βιωματική εντύπωση των αρχαιοτήτων στους επισκέπτες», τόνισε η κ. Λαγογιάννη, επισημαίνοντας, ότι κάτι τέτοιο είναι και τώρα εφικτό με μια αναδιάταξη των αποθηκών, ώστε ένα μέρος τους να είναι ορατές (όπως συμβαίνει στο Επιγραφικό Μουσείο) και ένα άλλο να διαμορφωθεί, ώστε να παρουσιάζονται αντίστοιχες παρουσιάσεις.

Ο υπουργός ενημερώθηκε και για την απουσία βιβλιοθηκάριων στο Μουσείο. «Υπάρχει ένα πρόβλημα με τη βιβλιοθήκη καθώς με τις περίφημες διαθεσιμότητες μυστηριωδώς έφυγαν 4 βιβλιοθηκάριοι από το Μουσείο», τόνισε ο κ. Μπαλτάς, συμπληρώνοντας ότι υπάρχουν «ελλείψεις παντού και λίγοι πόροι, όμως προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αναδείξουμε έναν πολιτιστικό θησαυρό που πηγαίνει όχι απλώς γενιές επί γενιών, αλλά πολιτισμοί επί πολιτισμών "κάτω από τα πόδια μας" σε κάθε σημείο της Ελλάδας».

Ο κρατήρας θα εκτίθεται ως τις 25 Σεπτεμβρίου.
Στις 7 και 28 Αυγούστου και στις 16 και 25 Σεπτεμβρίου, ώρα 13:00, αρχαιολόγοι του μουσείου θα υποδεχθούν τους επισκέπτες στο χώρο της έκθεσης και θα συνομιλήσουν μαζί τους για τον αργυρό κρατήρα και τα πλούσια ταφικά δώρα ενός πρίγκιπα του πρώιμου Μυκηναϊκού κόσμου, που έζησε βίο μικρό με μεγάλες προσδοκίες.

Ελένη Μάρκου (ΑΜΠΕ)

Αρχειοθήκη ιστολογίου