Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Αθλητισμού:Συνέντευξη τύπου παρουσίασης του 3ημέρου Φθινοπωρινού αθλητισμού στους δρόμους του Δήμου Αμαρουσίου

Η ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ




Συνέντευξη Τύπου  παραχώρησε σήμερα Τετάρτη 28-9-2016 και ώρα 13.30 ο Δήμαρχος Αμαρουσίου, Πρόεδρος της ΚΕΔΕ κ. Γιώργος Πατούλης , η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Αθλητισμού κα Ρένα Χαλιώτη.         και ο Συντονιστής Διεθνών Σχέσεων & Ευρωπαϊκής Πολιτικής BeActive της Γ.Γ.Α. κ. Διονύσης Καρακάσης,  στο Δημαρχείο Αμαρουσίου (Βασ. Σοφίας 9 & Δ. Μόσχα), με την ευκαιρία της διοργάνωσης 3ήμερων φθινοπωρινών εκδηλώσεων στους δρόμους της πόλης του Αμαρουσίου, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Αθλητισμό «BeActive». Στη συνέντευξη παραβρέθηκαν εκπρόσωποι των σωματείων-αθλητικών τμημάτων του Α.Ο.Παραδείσου, του Αθλητικού Συλλόγου Εκπαιδευτηρίων Δούκα, M.S.T., Ανδρεάδης Boxing club, που θα δράσουν κατά το αθλητικό τριήμερο 30-9-2016 έως 2-10-2016.



      
Από την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου έως και την Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2016, στο Ιστορικό Εμπορικό Κέντρο και στην πλατεία ΗΣΑΠ θα εξελιχθεί   σειρά αθλητικών δραστηριοτήτων:
Νυχτερινός ποδηλατικός γύρος
Street σκάκι
Street Ξιφασκία
Street Παγκράτιο
Street Πυγμαχία
Street animal Yoga
Street Badminton.
Στόχος των εκδηλώσεων είναι η προώθηση της συμμετοχής στον αθλητισμό και στη σωματική άσκηση, αλλά και η ευαισθητοποίηση σχετικά με τα οφέλη αυτής της συμμετοχής.
Στις αθλητικές εκδηλώσεις μπορούν να συμμετάσχουν όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταγωγής ή επιπέδου φυσικής κατάστασης.        

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Στην πρόσοψη της Εθνικής Τράπεζας το μαγικό έργο του Νίκου Αλεξίου «Ένα τέλος - Μια αρχή»


To 2007 ο Νίκος Αλεξίου εκπροσωπεί στην 52η Μπιενάλε της Βενετίας την Ελλάδα με επίτροπο τον Γιώργο Τζιρτζιλάκη. O πρόωρα χαμένος καλλιτέχνης αντιπροσώπευσε τη χώρα μας με μια σπονδυλωτή εγκατάσταση που εμπνεύστηκε από το κεντρικό μωσαϊκό του καθολικού της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους, που χρονολογείται από το 1000 μ. Χ. Στην εγκατάσταση επικέντρωνε  και σε μοτίβα που είχε χρησιμοποιήσει ήδη στη δουλειά του, τόσο στην εγκατάσταση «Angel rolling up the heavens», με την οποία συμμετείχε στην Μπιενάλε της Αλεξανδρείας το 2006, όσο και σε αναδρομικά στοιχεία από παλαιότερα έργα του.

Ο Αλεξίου δούλευε το ψηφιδωτό που είδε στο Άγιο Όρος -στο οποίο περνούσε μεγάλα διαστήματα και η πνευματικότητα, το μυστήριο, ο ασκητισμός και η μεταφυσική του επηρέασαν βαθιά το έργο του – επί δέκα ολόκληρα χρόνια. Στο έργο με τίτλο «The end» , συμπεριελάμβανε μοτίβα και οπτικούς κώδικες που επαναλαμβάνονται σε όλους του πολιτισμούς, από τον μινωικό και μυκηναϊκό, την κλασική Ελλάδα και τη Ρώμη μέχρι και τα εμβληματικά κυβερνητικά κτίρια στη σύγχρονη Αμερική, ενώ η κλίμακα και το μέτρο τους έχει άμεση σχέση με την κλίμακα του ανθρώπινου σώματος.
ΚΛΙΚ ΕΔΩ VIDEO
Ένα μέρος του έργου, το βίντεο της σπονδυλωτής εγκατάστασης με τις ατέλειωτες σχεδιαστικές παραλλαγές, παρουσιάζεται στο κέντρο της Αθήνας. Η πρόσοψη του κτιρίου της Εθνικής Τράπεζας, που βρίσκεται στην πλατεία Κοτζιά και Αιόλου, έχει γίνει ο καμβάς για το έργο «Ένα τέλος – Μια αρχή», με αφορμή τον εορτασμό 175 χρόνων από την ίδρυσή της. Η Εθνική Τράπεζα από την ίδρυσή της το 1841, επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την καλλιτεχνική δημιουργία, την οποία στήριξε με ποικίλους τρόπους. Είναι  ένας από τους πρώτους οργανισμούς που συγκρότησαν συλλογή έργων τέχνης, αλλά και καθιέρωσε, παράλληλα με την τραπεζική της δραστηριότητα, παρεμβάσεις σε θέματα κοινωνικά και πολιτιστικά. Πιστεύοντας ακράδαντα ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως δύναμη «μορφοποιητική», αλλά και λυτρωτική της κοινωνίας, αναζητεί συνεχώς νέους τρόπους προσέγγισης της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ένταξής της στην καθημερινότητα των ανθρώπων, υιοθετώντας σύγχρονα μέσα επικοινωνίας με το κοινό.

Με την εγκατάσταση του έργου στην πρόσοψή της, προκαλεί και προσκαλεί τους διερχόμενους την πολυσύχναστη οδό Αιόλου και την πλατεία Κοτζιά να σταθούν για λίγα λεπτά και να απολαύσουν τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα του έργου του Αλεξίου, σε ατέλειωτες σχεδιαστικές παραλλαγές,, καθώς «ρέουν» στην επίπεδη επιφάνεια της πρόσοψης, μεταλλάσσοντας συνεχώς μορφή, ένα χάος, ωστόσο δομημένο, με μέτρο, ρυθμό και αρμονία. Ο Αλεξίου, σχολιάζοντας το έργο του είχε πει: «Αυτό το σχέδιο, αυτές οι γραμμές βρίσκονται σε ένα όριο, σε ένα μεταίχμιο. Είναι ο θάνατος και η γέννηση ταυτόχρονα. Είναι το τέλος και η αρχή μαζί».

Το βίντεο θα προβάλλεται καθημερινά από τις 23 Σεπτεμβρίου έως τις 3 Οκτωβρίου 2016 και τις ώρες 19:30 – 23:30.
Κείμενο: Αργυρώ Μποζώνη 
Email: abozoni@elculture.gr
Φωτογραφίες: © Δανάη Κωτσάκη
ΠΗΓΗ:ελculture.gr

Δήμος Αμαρουσίου : #BEACTIVE 3ήμερο Φθινοπωρινού Αθλητισμού στους Δρόμους της Πόλης (30/9/2016)

















Για μία άλλη φορά ο Δήμος Αμαρουσίου αποδεικνύει ότι βρίσκεται κοντά στον αθλητισμό, είναι γνωστή η προσφορά και ιστορία του στο χώρο αυτό, προβάλλοντας αθλήματα μέσα από δράσεις που διοργανώνει για να τα γνωρίσουν και να συμμετάσχουν σε αυτά  οι δημότες του αλλά και οι επισκέπτες της πόλης του Αμαρουσίου.

Δράσεις που στηρίζονται στην καινοτομία και στην συνέργεια αθλητικών σωματείων με μεγάλη ιστορία στον χώρο του αθλητισμού, που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Δήμου,  διεξάγοντας και παρουσιάζοντας το άθλημά τους έξω από τους συνήθεις χώρους τους, στους δρόμους-πλατείες και μάλιστα με την ελεύθερη συμμετοχή του κόσμου.   

Αθλητικό τριήμερο 30 Σεπτεμβρίου, 1 και 2 Οκτωβρίου στους δρόμους και πλατείες  του Δήμου Αμαρουσίου με θέμα : #BEACTIVE 3ήμερο Φθινοπωρινού Αθλητισμού στους Δρόμους της Πόλης (30/9/2016), Συμμετέχω φωτίζω την πόλη με ρυθμό και ήχους.



Τοποθεσία:Εμπορικό Κέντρο Δήμου Αμαρουσίου - Πλατεία ΗΣΑΠ

Παρασκευή 30/09/2016
Νυχτερινός ποδηλατικός γύρος στο κέντρο της πόλης.  Ελεύθερη συμμετοχή. Εκκίνηση από το Δημαρχείο Αμαρουσίου (Βασ.Σοφίας 9) στις 21:00.
Street σκάκι (Εμπορικό Κέντρο  ώρα 17:00)
Street Ξιφασκία (Εμπορικό Κέντρο ώρα 17:00)
Street Παγκράτιο (Εμπορικό Κέντρο ώρα 17:00)

Σάββατο 1/10/2016
Street Πυγμαχία (πλατεία ΗΣΑΠ ώρα 12:00 έως 15:00)
Street animal Yoga (πλατεία ΗΣΑΠ ώρα 15:00 έως 18:00)

Κυριακή 2/10/2016
Street Badminton(πλατεία ΗΣΑΠ ώρα 11:00 έως 14:00)



http://www.maroussi.gr/default.aspx?lang=el-gr&page=209&eventid=3695

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Νορβηγία:Οργή για τη μαζική σφαγή καθώς υπάρχουν μόνο 68 λύκοι και θα θανατωθούν οι 47

Στη Νορβηγία αποφάσισαν να κυνηγήσουν και να σκοτώσουν τα 2/3 των λύκων που ζουν στη χώρα
 

Η Νορβηγία σχεδιάζει να θανατώσει πάνω από τα δύο τρίτα των άγριων λύκων της, μια κίνηση που έχει προκαλέσει την οργή των περιβαλλοντικών ομάδων. Οι οικολογικές οργανώσεις προειδοποιούν πως η θανάτωση θα είναι καταστροφική για τον πληθυσμό που είναι ήδη σε συρρίκνωση.

Εκτιμάται πως έχουν απομείνει μόλις 68 λύκοι στις περιοχές άγριας φύσης της Νορβηγίας, αλλά μετά τα αμφιλεγόμενα σχέδια που έλαβαν κυβερνητική έγκριση την Παρασκευή, οι 47 από αυτούς θα πυροβοληθούν από κυνηγούς.

Το κυνήγι είναι ένα δημοφιλές άθλημα στη χώρα. Πέρυσι πάνω από 11.000 κυνηγοί έσπευσαν να προμηθευτούν άδειες για να κυνηγήσουν και να πυροβολήσουν μόνο 16 λύκους.

Στη Νορβηγία αποφάσισαν να κυνηγήσουν και να σκοτώσουν τα 2/3 των λύκων που ζουν στη χώρα
 

Η κυβέρνηση δικαιολόγησε την προγραμματισμένη σφαγή της φετινής χρονιάς -  η μεγαλύτερη που θα γίνει εδώ και έναν αιώνα - με βάση την ζημιά που προκλήθηκε σε κοπάδια προβάτων από τα αρπακτικά ζώα. Περιβαλλοντικές ομάδες αμφισβητούν αυτόν τον ισχυρισμό, λέγοντας ότι η πραγματική ζημία είναι ελάχιστη και η απάντηση που δίνεται δυσανάλογη. Η κυβέρνηση δεν απάντησε σε αίτημα από τον Guardian για σχόλιο. Σύμφωνα με τις οικολογικές οργανώσεις της Νορβηγίας, το νέο θεσμικό πλαίσιο για το νόμιμο  κυνήγι ξεπερνά κατά πολύ αυτό που ο άγριος πληθυσμός λύκων μπορεί να αντέξει και θα οδηγήσει το είδος στο χείλος της εξαφάνισης.

Η Νina Jensen, διευθύνων σύμβουλος της WWF    WWF-Norge @WWFNorge   στη Νορβηγία, δήλωσε: "Αυτή είναι μαζική σφαγή. Δεν έχουμε δει κάτι τέτοιο εδώ και εκατό χρόνια, τότε που η πολιτική μας ως χώρα ήταν ότι όλα τα μεγάλα σαρκοφάγα ζώα πρέπει να εξαλειφθούν." Επιπλέον αναφέρει πως ο θάνατος του 70% του πληθυσμού των λύκων δεν είναι μια πρωτοβουλία αντάξια ενός έθνους που ισχυρίζεται πως είναι υπέρμαχος της προστασίας του περιβάλλοντος. Τονίζεται παράλληλα πως οι απώλειες για τους αγρότες από τους λύκους ήταν ελάχιστες, και επεσήμανε πως το νορβηγικό κοινοβούλιο έχει νομοθετήσει ομαλή συνύπαρξη ανθρώπων με τα ζώα. "Η απόφαση αυτή πρέπει να αλλάξει", δήλωσε ο Silje Ask Lundberg. πρόεδρος των Φίλων της Γης στη Νορβηγίας " Σήμερα, η Νορβηγία θα πρέπει να ντρέπεται. "
ΠΗΓΗ: Lifo.gr

AUTOCORRECT: THE POLITICS OF MUSEUM COLLECTION RE-HANGS

Curatorial staff and art handlers at the Whitney Museum, installing the 2015 exhibition “America is Hard to See.” NIC LEHOUX, 2015/COURTESY WHITNEY MUSEUM
Curatorial staff and art handlers at the Whitney Museum, installing the 2015 exhibition “America is Hard to See.”
NIC LEHOUX, 2015/COURTESY WHITNEY MUSEUM
Ann Temkin, chief curator of painting and sculpture at the Museum of Modern Art in New York, recently framed the curator’s central dilemma in terms of the problem of storage: at any given moment, only a tiny fraction of a museum’s collection can be displayed, leaving the vast majority of its holdings to languish unseen in warehouses and vaults. At the same time, even as the storage rooms threaten to overflow, the imperative to collect persists; we no longer conceive of the museum as a repository of unquestioned masterpieces but as a living organism, open to debate and contestation, preserving the past and interpreting it according to the priorities of the present. A great many works find a more or less permanent home in the bowels of storage for good reason: ultimately, some stuff just doesn’t age well. But shifts in taste and priorities go both ways, as artists whom one generation thought weird, provincial, or minor can be revelatory for another. As Temkin writes in a 2010 Artforum essay, “We cannot afford to allow the displays in the so-called permanent-collection galleries of painting and sculpture to be static, precisely because of what awaits us in storage.”
In the past year, three major New York museums—MoMA, the Whitney, and the Brooklyn Museum—as well as a host of others around the world, have reinstalled their collection galleries in ways that privilege the alternative historical trajectory or new discovery over the transcendent masterpiece. These institutions have also signaled their ongoing commitment to the idea of the collection display as something other than “permanent,” with each iteration of the hang representing one possible narrative among many. This shift reflects a new emphasis on correcting the blind spots and biases of the past; the purported universality of the white male artist’s perspective is no longer a given, but is now seen as a form of oppressive hegemony, obscuring the contributions and innovations of women, people of color, and artists working outside Western art-world centers. The inclusion of such works, rescued from deep storage—if they were even collected at all—serves as an important historical corrective, giving certain artists a belated recognition and blurring the familiar borders of canonical movements.
If the idea of museums radically altering their collection displays semiregularly is now not only uncontroversial but commonplace, it’s worth remembering that this is a relatively new state of affairs. Art historian Douglas Crimp’s influential 1980 essay, “On the Museum’s Ruins,” opens with a pointed analysis of an angry review by Hilton Kramer that lambasted a recent reinstallation of the Metropolitan Museum’s 19th-century-painting galleries. For Kramer, some works were self-evidently masterpieces, representing Western civilization’s greatest cultural achievements, while others were plainly second-rate curiosities, and the notion that both categories were worthy of equal consideration within the exhibition space bore witness to a pernicious “postmodern” hostility to critical judgment and connoisseurship. More recently, in 2004, Guardian critic Jonathan Jones expressed a similar sentiment in response to the presentation, back in 2000, of the collection at the newly opened Tate Modern, as well as the “MoMA 2000” exhibition cycle from that same year, which was the first significant reinstallation of the museum’s collection in decades. Both these shows abandoned chronological or movement-based narratives in favor of transhistorical, thematically oriented clusters. “It seemed so irrational to consign a great work to storage because it didn’t fit a reinstallation,” Jones wrote. “The occasional insight was poor compensation for the disappearance of [the museum’s] masterpieces.” These statements are tinged with a reactionary conservatism: acknowledging that art’s history can’t be fully collapsed into a series of major isms or that the category of “masterpiece” is historically exclusive need not automatically involve abandoning the idea that some artworks are more worthy of display than others.
At the same time, there are reasonable anxieties to be had about the collection hang as a free-for-all. There is a new prominence given to curators in these hangs, placing their decision-making processes front and center. Likewise, the emphasis on mutable collection displays over fixed monoliths is uncomfortably paralleled by a broader trend in museum operations toward perpetual newness, with showpiece buildings, event-driven spectacle, and an inevitable closeness with the commercial art market as more and more space is given over to emerging contemporary artists.
Curatorial staff and art handlers at the Whitney Museum, installing the 2015 exhibition “America is Hard to See.” NIC LEHOUX, 2015/COURTESY WHITNEY MUSEUM
Curatorial staff and art handlers at the Whitney Museum, installing the 2015 exhibition “America is Hard to See.”
NIC LEHOUX, 2015/COURTESY WHITNEY MUSEUM
The opening of the Whitney’s new downtown building last year offered its curators the opportunity to consider the installation and presentation of the collection from the ground up, freed from some of the baggage of institutional tradition. Occupying the entire building and, save for one loan, drawn entirely from the museum’s holdings, the opening exhibition, “America Is Hard to See,” served as a kind of manifesto for the reinvented institution, bringing a fresh perspective to the collection and recasting the museum’s mission as one in which the history and identity of American art would be treated as an open question. Though organized chronologically, the exhibition was subdivided into themes, allowing familiar collection highlights to be viewed alongside works that had rarely, if ever, been exhibited in the Breuer building, the Whitney’s former home uptown, providing a picture of American art that was both surprising and expansive. Moreover, it foregrounded the relationship between the evolution of collection and institution, describing the processes by which objects entered the collection as part of the museum’s “collective memory.” In a statement, the curatorial team emphasized that this survey was not meant to be fixed or comprehensive but was rather a “critical new beginning,” which would, in the years to come, lay the groundwork for numerous potential historical narratives.
The first of these is devoted entirely to portraiture. Titled “Human Interest,” this installation, which opened in April and will remain up until next February, treats the portrait as a lens through which to view both the unfolding of modern American art and the history of the Whitney collection itself. Though the boundaries of the portrait genre are treated as relatively elastic here—there is a section, for instance, devoted to “Portraits Without People”—this thematic hang allows for a great deal of diversity in terms of movements and styles while maintaining a firm conceptual anchor. Presenting the story of American art via portraits plays to the strengths of the museum’s collection, but it also provides an alternative reading of modern art centered on the figurative tradition. Figuration is often marginalized—along with prewar American art in general—in mainstream accounts of the 20th century, which is typically portrayed as a progressive obliteration of figural representation. Both here and in “America Is Hard to See,” revisiting American art is also a way to revisit modernism as a whole.
While the Whitney’s new building served as a tabula rasa for approaching its collection anew, MoMA curators have had to contend with the long shadow of the institution’s own role in defining the very canon that it and many other museums now find themselves attempting to reinterpret. In the past several years, the museum has made significant efforts to bring alternative perspectives to the display of its permanent collection, thus far with mixed results.
Though MoMA has periodically rotated works in and out of its fourth-floor collection galleries, typically devoted to painting and sculpture from 1940 to 1980, since the opening of its new building in 2004, the recent “From the Collection: 1960–1969” is undoubtedly the institution’s most dramatic statement. In addition to turning the entire floor over to a single decade, the curators gathered works from every one of the museum’s curatorial departments, as well as from the library and archives. In place of MoMA’s usual movement-based organization, often arranged in medium-specific galleries, is a rigidly chronological hang, with each year given its own space. Citing the decade’s significance as a period in which dramatic changes in the nature of art practice went hand in hand with sociopolitical upheavals worldwide, the 17-member, crossdepartmental curatorial team—led by Temkin and Martino Stierli, chief curator of architecture and design—describe the installation as “organized through the lens of the 1960s.” This phrase implies the self-consciously provisional nature of the narrative: the absence here of many of the permanent collection’s most iconic works from this era makes clear that this is intended as an array of interesting things that happened during that decade—in other words, not an authoritative history of ’60s art. Works will be changed out over the course of the year-long exhibition, reflecting both the dilemma of storage and, in the curators’ words, “the view that there are countless ways to explore the history of modern art.” At the same time, the idea of the ’60s as a “lens” points to the chronological determinism of the year-by-year hang that is ultimately this reinstallation’s greatest weakness.
Installation view of MoMA’s “From the Collection: 1960–1969,” featuring a Jaguar E-Type Roadster. MARTIN SECK/©2016 MUSEUM OF MODERN ART
Installation view of MoMA’s “From the Collection: 1960–1969,” featuring a Jaguar E-Type Roadster.
MARTIN SECK/©2016 MUSEUM OF MODERN ART
The exhibition opens with 1960, featuring an algorithmic painting by French artist François Morellet hung against a swath of Bubble Wrap, one of many juxtapositions throughout the show that emphasize a leveling of art and design objects. Presumably, hanging Bubble Wrap on the wall alludes to the fact that its designers originally intended to produce three-dimensional wallpaper before realizing that their product was far more functional as packing material for fragile objects; placing it alongside Morellet might hint at the ways in which the standard grid served as a point of departure and structural principle for both artistic composition and industrial manufacture. In the absence of any contextualizing label, however, the combination seems like an arbitrary provocation, something that might be said about any number of the pairings here. In one gallery, devoted to the year 1966, vitrines on pedestals hold small sculptures and editioned objects by artists like Vija Celmins and Allan D’Arcangelo alongside modish design objects, such as a Lucite tape dispenser. If there is a connection between these things, beyond the fact that they were created in the same year, it is elusive.
The most dramatic and egregious of these art-design confrontations comes toward the beginning of the exhibition, with the 1961 room, which is dominated by a midnight-blue Jaguar E-Type Roadster convertible at the center of the gallery. Let me be clear: this car is very cool, and its status as a design icon is undeniable. There’s also something symbolically appropriate about putting a sports car literally front and center in an exhibition on the ’60s: the automobile serves as a kind of metonym for the decade’s culture, embodying everything from the stultifying effects of suburbia to the mythologization of the open road. It’s also, of course, taken up as a theme by any number of ’60s artists: in John Chamberlain’s crushed-car sculptures, Ed Ruscha’s deadpan catalogue of Los Angeles gas stations, the tableaus of Edward Kienholz. But to place this car in the gallery seems to miss the point, offering it as an object of aesthetic contemplation and period design rather than the embodiment of a particular kind of fantasy that suffused ’60s culture, that often found its expression in a burgeoning ethos of conspicuous consumption. To put it bluntly, what’s missing is speed.
This problem extends beyond the mash-up of art and design: treating the year of production as the primary rationale for placing things together also has a flattening effect on artists employing similar mediums. It seems specious to cite the decade’s tumultuous political struggles without explicitly considering the radically different conditions and divergent motivations underpinning what might seem, at first glance, like similar-minded work. Artists working contemporaneously weren’t necessarily contemporaries. What to make, for instance, of the 1963 gallery’s cluster of black monochromes, by artists such as the American Daniel LaRue Johnson, the Argentine León Ferrari, and the Italian Alberto Burri? Without an understanding of the underlying context of such lesser-known works as these, the exhibition often reads as an eclectic storeroom tour.
The Brooklyn Museum’s rehang was more extensive and wide-ranging, reinstalling the galleries devoted to Egyptian, European, and American art. Of these, the treatment of the American galleries is the most polemical, emphasizing the close ties between American artistic production and nation building. At the same time, the presentation avoids triumphalism in its narrative of American history: with the new and welcome prominence given Native American and African-American artists, the installation frankly acknowledges that the rising fortunes of a new nation—reflected or celebrated in many of the collection’s finest works—were predicated on oppression.
In one particularly staggering section, “Visions and Myths of a Nation,” a gallery devoted to the 19th century features an elaborate gilded mantelpiece by the Herter Brothers, the robber barons’ interior decorators of choice, on the same wall as an 1801 silver peace medal by John Matthias Reich bearing the word “friendship.” (Peace medals were given as gifts to Native American leaders to commemorate treaties, many of which were swiftly broken.) Sitting at the gallery’s center is a tunic designed by a Red River Métis or Yanktonai Sioux artist. The triangulation of the three objects is a forceful reminder that these fates were linked. In a gallery focused on the American landscape, Albert Bierstadt’s majestic view of the newly explored Western territories,A Storm in the Rocky Mountains, Mt. Rosalie (1866), is set against a display of dinnerware machine-printed with scenes of the Hudson River Valley and California, produced in England for middle-class American consumers.
Most impressive about this installation is the attention given to sightlines between galleries; the views from one thematic or temporal grouping to the next make subtle but effective points about their interconnectedness without being overly didactic. In the opening gallery, which displays pre-Columbian art by tribes across the Americas, the doorway frames a view of Gilbert Stuart’s portrait of George Washington, among the very first visual articulations of the new republic’s democratic aspirations. Later, the transition between a gallery devoted to international influences on art of the post–Civil War era and one focused on the rise of the modern city is marked by the little-known artist John Carroll’s unconventional jazz age portrait Showgirl (1929), conveying the liberation—or promiscuity—of the “new woman” via primitivist allusions to African art.
Reinstallations can occasionally feel like an Oedipal overcorrection, but the experimental impulse behind them is ultimately promising, allowing for any number of welcome incursions into a story that many of us assume we already know. Putting the contents of storage into the picture hints at histories that have been suppressed. The history of art has always been more unwieldy and complicated than any museum’s timeline allows.
Rachel Wetzler is a New York–based writer and doctoral candidate in art history at City University of New York Graduate Center.
A version of this story originally appeared in the Fall 2016 issue of ARTnews on page 38 under the title “Autocorrect.”
Copyright 2016, Art Media ARTNEWS, llc. 110 Greene Street, 2nd Fl., New York, N.Y. 10012. All rights reserved.

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Βησσαρίων, η Θεσσαλονίκη και ο νέος ελληνικός κοσμοπολιτισμός

Η σπουδαία συλλογή του βρίσκεται στη Μαρκιανή βιβλιοθήκη της Βενετίας

Ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος ήταν έναςΈλληνας λόγιος του 15ου αιώνα και μια από τις σημαντικότερες μορφές του βυζαντινού και ιταλικού ουμανισμού. Υπήρξε μητροπολίτης Νίκαιας και αργότερα, στην προσπάθειά του να αποτρέψει την πλήρη κατάρρευση του Βυζαντίου, έγινε καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και επιχείρησε να κινητοποιήσει τη Δύση κατά των Οθωμανών. Αν και,για διάφορους λόγους,στο πεδίο της πολιτικής και θρησκευτικής διπλωματίας απέτυχε, οι πολυσχιδείς πνευματικές δραστηριότητες τουάσκησαν μεγάλη επιρροή και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της μεταβατικής εποχής από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση.

Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453 βασική μέριμνά του υπήρξε η διάσωση της κλασσικής ελληνικής κληρονομιάς. Εκτός του ότι μετέφερε την προσωπική του βιβλιοθήκη στην Ιταλία, συνέχισε να αναζητά και να αγοράζει ελληνικά χειρόγραφα από τα κατακτημένα πρώην Βυζαντινά εδάφη και να τα μεταφέρει στη νέα του πατρίδα. Έτσι δημιούργησε σταδιακά μια σπουδαία για την εποχή συλλογή η οποία αποτέλεσε πνευματικό λίκνο. Υπήρξε επίσης προστάτης των κατατρεγμένων Ελλήνων λογίων που κατέφθαναν στην Ιταλία. Μαζί τους ο Βησσαρίων δημιούργησεένα σημαντικό δίκτυο διανοουμένων και δασκάλων οι οποίοι, σε συνδυασμό με τη βιβλιοθήκη του, συνέβαλαν καθοριστικά στηδιάσωση και διάδοση των ελληνικών γραμμάτων στηχώρα αυτή και έριξαν τους σπόρους της ιταλικής και ευρύτερα της ευρωπαϊκής αναγέννησης. Η σπουδαία συλλογή του Βησσαρίωνα βρίσκεται στη Μαρκιανή βιβλιοθήκη της Βενετίας.

Οι βιβλιοθήκες έπαιξαν και συνεχίζουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη πόλεων και κρατών παρά τη μαζική χρήση ψηφιακών κειμένων.Αποτελούν πόλο έλξης για επαγγελματίες ερευνητές, συγγραφείς, διανοούμενους, φοιτητές, καλλιτέχνες και επιστήμονες, αλλά και για τους μη επαγγελματίες αναγνώστες. Συνιστούν βασικά εργαλεία δημιουργίας και άσκησης “ήπιας ισχύος”. Η ύπαρξη και λειτουργία μιας διεθνούς εμβέλειας βιβλιοθήκης σε μια πόλη, εκτός από τησυγκέντρωση ανθρώπων, την παραγωγή και ανταλλαγή ιδεών, την καινοτομία και τις αναζητήσεις που γονιμοποιεί, συγκροτεί και ένα βαθιά ριζωμένο και μακροχρόνιας απόδοσης brand name για τη φιλοξενούσα πόλη.
Εξαιρετικά σημαντικές βιβλιοθήκες όπως για παράδειγμα η British Library στο Λονδίνο, η Library of Congress στηνΟυάσιγκτον,η Bibliotheque Nationale de France στο Παρίσι, η New York Public Library στη Νέα Υόρκη, η National Library of Russia στην Αγία Πετρούπολη,διαθέτουν συλλογές αρχείων και βιβλίων σε πολλές γλώσσες που κυμαίνονται από 36 έως 170 εκατομμύρια τόμους. Λόγω των συλλογών τουςκάθε χρόνο δέχονται εκατομμύρια επισκέπτες από όλο τον κόσμο.Χωρίς την ύπαρξη των βιβλιοθηκών οι πόλεις αυτές και οι χώρες στις οποίες βρίσκονται θα ήταν πνευματικά και υλικά φτωχότερες και με μικρότερη διεθνή επιρροή.

Στην Ελλάδα ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, στο πλαίσιο της συγκρότησης εθνικού κράτους και έχοντας επίγνωση της σπουδαιότητας της πνευματικής παραγωγής για την οικονομική και πολιτική ανασυγκρότηση, άρχισε να υλοποιεί την ιδέα της δημιουργίας μιας εθνικής βιβλιοθήκης το 1829.Σχεδόν δύο αιώνες μετά την ίδρυσή της ως ανεξάρτητου κράτους η Ελλάδα κατάφερε να δημιουργήσει ένα αρκετά ικανοποιητικό σύστημα ερευνητικών και δημόσιων βιβλιοθηκών που λόγω των ιστορικών συγκυριών και προτεραιοτήτων εστιάζει κυρίως στην ελληνική γραμματεία και κληρονομιά, παρέχοντας σημαντικές υπηρεσίες.

Όμως οι αλλαγές που συντελούνται στο νέο αιώνα στην περιφέρειά μας αλλά και παγκόσμια, ωθούν προς μια τροποποιημένη, περισσότερο κοσμοπολίτικη ανανοηματοδότηση της Ελλάδας και του ρόλου της. Παρόλες τις ιστορικές μεταμορφώσεις που βιώνουμε, την αύξηση της ανθρώπινης κινητικότητας και την αλληλεπίδραση ατόμων και πολιτισμών, μέχρι σήμερα δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε στη χώρα μας μια διεθνή βιβλιοθήκη που να ανταποκρίνεται στις νέες πραγματικότητες, με συλλογές εκατομμύριων βιβλίων και άρθρων που θα περιλαμβάνουν τις πνευματικές παραδόσεις και τησημερινή διανοητική παραγωγή άλλων λαών, σε όλους τους τομείς της επιστήμης, της τέχνης και της λογοτεχνίας.Μια διεθνής βιβλιοθήκη με ιστορικές και σύγχρονες συλλογές στα ρωσικά, αραβικά, εβραϊκά, περσικά, ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά αλλά και σε γλώσσες των λαών της ανατολικής Ευρώπης, της παρευξείνιας ζώνης και της Μεσογείου, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πνευματικό φάρο που θα έλκει όλα τα δημιουργικά και ανήσυχα μυαλά της τεράστιας αυτής γεωγραφικής ζώνης.
Λόγω της στρατηγικής της θέσης, του ιστορικού και συμβολικού της φορτίου αλλά και της ελκυστικής γεωμορφολογίας της,η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να δημιουργήσεικαι να φιλοξενεί μια τέτοιας εμβέλειας διεθνή βιβλιοθήκη. Σε συνδυασμό με εμπνευσμένες και δημιουργικές εκπαιδευτικές, εκδοτικές, πολιτιστικέςκαι ερευνητικές πολιτικέςη πόλη μπορεί να μετατραπεί σε πόλο έλξης χιλιάδων ξένων φοιτητών, ερευνητών, συγγραφέων, επιστημόνων αλλά και καλλιτεχνών.Κάποιοι εξ αυτών ίσως αποφάσιζαν να στήσουν εδώ τις ζωές τους, ενώ κάποιοι άλλοι θα επέστρεφαν πίσω στις πατρίδες τους με αρκετά καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας, νοοτροπίας και ιστορίας και θα αποτελούσαν τους πολιτισμικούς πρεσβευτές της Ελλάδας αλλά και τις νέες γέφυρες για την ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων με ελληνικές επιχειρήσεις και για την ενίσχυση της διακρατικής οικονομικής συνεργασίας.Η δραστηριότητα που θα προκαλέσει η ύπαρξη μιας τέτοιας βιβλιοθήκης, σε συνδυασμό με τις ήδη υπάρχουσες ερευνητικές υποδομές της ευρύτερης περιοχής, θα επιφέρει εκδοτική αναγέννηση και πνευματική παραγωγή διεθνούς εμβέλειας.Η προστιθέμενη αξία που θα δημιουργήσει η άνοδος των υψηλού επιπέδου ανθρωπίνων ροών, της πνευματικής και εκδοτικής δραστηριότητας, γίνεται εύκολα κατανοητή. Έτσι η Θεσσαλονίκη θα καταστείνέο κέντρο αναφοράς για τις πνευματικές και επιστημονικές ελίτ των χωρών της ευρύτερης περιφέρειάς μας, ενισχύοντας τη φήμη της Ελλάδας και τη διεθνή επιρροή της.

Οι αλλαγές στονγεωπολιτικό περίγυρο μας δημιουργούν ευκαιρίες για ένα νέο ιστορικό άνοιγμα σε άλλους λαούς. Εκτός από τη διπλωματία των αγωγών και της ενέργειας και τις συμβατικές μορφές διακρατικών σχέσεων, η Ελλάδα οφείλει να κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά των νέων ανθρώπων της παρευξείνιας και ευρωμεσογειακής περιφέρειας και να ρίξει βαθιές ρίζες μακροπρόθεσμης συνεργασίας και αμοιβαίας οικονομικής ανάπτυξης.Η ίδρυση μιαςδιεθνούς βιβλιοθήκης στη Θεσσαλονίκη μπορεί να αποτελέσει το βαθύ θεμέλιο μιας τέτοιας πολιτικής και παράλληλα να βάλει σταδιακά την πόληστο διεθνή χάρτη των ακαδημαϊκών και ερευνητικών κέντρων, δίνοντας επιπλέοντη δυνατότητα στην κεντρική Μακεδονία να εξελιχθεί σε ένα διεθνές “ανοιχτό campus”. Η δημοτική αρχή της πόλης σε συνεργασία με άλλους αρμόδιους φορείς, τοπικούς και εθνικούς, θα μπορούσε να αναλάβει μια διεθνή πρωτοβουλία για την εξασφάλιση της δωρεάς βιβλίων από διάφορα κράτη αλλά και χρηματοδότησης από ιδιώτες και θεσμικούς Έλληνες και ξένους δωρητές. Η στελέχωση της διοίκησης, η διαχείρισηκαθώς και η αρχιτεκτονική και αισθητική της βιβλιοθήκηςθα έπρεπε να διαπνέονται από το ίδιο κοσμοπολίτικο πνεύμα.
Τιμώντας το έργο του μεγάλου Τραπεζούντιου Έλληνα λόγιου αλλά και χρησιμοποιώντας τον διεθνή συμβολισμό του, η βιβλιοθήκη θα μπορούσε να φέρει το όνομα του. Η «Διεθνής Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης Βησσαρίων» θα συμβάλλει στη μετατροπή της πόληςσε ένα νέου τύπου κοσμοπολίτικο χωνευτήρι, ένα λιμάνιγνώσης, συνεργασίας, ανταλλαγών και παραγωγής και θα επαναφέρει την Ελλάδα δυναμικά στον χάρτη της διεθνούς πνευματικής δημιουργίας. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να φιλοξενήσει τη μεγαλύτερη και πλουσιότερη βιβλιοθήκη της Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου.


Ο κ. Νίκος Μιχαηλίδης είναι διδάκτωρ πολιτισμικής ανθρωπολογίας του Princeton


ΠΗΓΗ: Το Βήμα, Νίκος Μιχαηλίδης



ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ:Αφιέρωμα στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016 και ώρα 19:00 παρουσιάζεται στον αύλειο χώρο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου αφιέρωμα στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ για τα 400 χρόνια από τον θάνατό του. Η εκδήλωση διοργανώνεται από το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο και τη Βρετανική Πρεσβεία στην Αθήνα σε συνεργασία με τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

Για τον μεγάλο Άγγλο ποιητή και θεατρικό συγγραφέα θα δοθεί διάλεξη με θέμα «Όσα οφείλει ο Σαίξπηρ στην αρχαία Ελλάδα» (“What Shakespeare owes to ancient Greece”) από τον Καθηγητή του Trinity College του Cambridge κ. Adrian Poole.
Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά.

Θα ακολουθήσει θεατρική παράσταση με τίτλο «Για πάντα και ... μία νύχτα» από τους μαθητές της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, οι οποίοι θα ερμηνεύσουν αποσπάσματα από τα σονέτα και τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ, σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ: «Δωδεκάτη Νύχτα», «Οθέλλος», «Τρωίλος και Χρυσηίδα», «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας», «Αγάπης Αγώνας Άγονος», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Τίμων ο Αθηναίος».

Πρόκειται για σκηνική σύνθεση, υπό την επιμέλεια του Διευθυντή της Σχολής Κωστή Καπελώνη, γεμάτη κέφι, έμπνευση και ζωντανή μουσική, με επιλογές από σονέτα και θεατρικά έργα του Σαίξπηρ, που έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τη σύνδεσή τους με το ελληνικό στοιχείο και τους ελληνικούς μύθους. Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του καθηγητή της Σχολής, φιλολόγου και μεταφραστή, Ερρίκου Μπελιέ.
Συντελεστές
Επιλογή υλικού: Μάριος Κρητικόπουλος, Θεοφάνης Μιλλεούνης, Σόνια Καλαϊτζίδου, Γιάννης Βερβενιώτης, Ανθή Σαββάκη, Ηλέκτρα Σαρρή, Αντιγόνη Σταυροπούλου
Σύνθεση κειμένου: Αντιγόνη Σταυροπούλου, Γιάννης Βερβενιώτης
Σκηνοθεσία: Ανθή Σαββάκη
Μουσική επιμέλεια: Ηλέκτρα Σαρρή
Κινησιολογική επιμέλεια: Βασιλίνα Κατερίνη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Χριστίνα Κωστέα, Ερατώ Αγγουράκη
Επιμέλεια παραγωγής: Γιάννης Βερβενιώτης

Συμμετέχουν οι μαθητές της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν:
Ερατώ Αγγουράκη, Γιάννης Βερβενιώτης, Μαρία Γραβάνη, Σόνια Καλαϊτζίδου, Αλεξάνδρα Καραναστάση, Βασιλίνα Κατερίνη, Κώστας Κουτρούλης, Χριστίνα Κωστέα, Ανθή Σαββάκη, Ηλέκτρα Σαρρή, Κωνσταντίνα Σμυρνιώτη, Αντιγόνη Σταυροπούλου.

Την εκδήλωση θα κλείσει η «Ομάδα Ζακυθινού Λαϊκού Θεάτρου» με απόσπασμα από την ζακυνθινή Ομιλία [ζακυθινό είδος λαϊκού θεάτρου] «Το κρίμα τση ορφανής» του Νιόνιου Αρβανιτάκη με συντελεστές τους Αλέκο Τσαφταρίδη, Γιώργο Τσαφταρίδη, Θανάση Γιατρά, Αλέκο Αρβανιτάκη Σπύρο Σταμίρη, Ανδρέα Σταμίρη και Νίκο Αρβανιτάκη.

Η εκδήλωση υποστηρίζεται από τον Σύλλογο των Φίλων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.
http://www.byzantinemuseum.gr/?nid=2139

Is there LIFE on Europa? NASA: Ανακοινώσεις την Δευτέρα (26/09/2016)


Εντυπωσιακά ευρήματα αναμένεται να ανακοινώσει τη Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου η NASA σχετικά με τον τέταρτο μεγαλύτερο δορυφόρο του Δία, την «Ευρώπη».

Η ανακοίνωση έχει ήδη εξάψει την φαντασία των απανταχού συνωμοσιολόγων, καθώς ο δορυφόρος του Δία θεωρείται από τα πιθανότερα μέρη στο ηλιακό μας σύστημα, όπου θα μπορούσε να βρεθεί εξωγήινη ζωήΗ αμερικανική διαστημική υπηρεσία έχει αφήσει να διαρρεύσει ότι η ανακάλυψη αφορά στην ύπαρξη ωκεανού κάτω από την επιφάνεια του δορυφόρου.

«Οι αστρονόμοι θα παρουσιάσουν τα αποτελέσματα από μια μοναδική εκστρατεία παρατήρησης της Ευρώπης, η οποία οδήγησε σε αποτελέσματα που προκαλούν έκπληξη και μπορεί να αφορούν στην ύπαρξη ενός ωκεανού κάτω από την επιφάνεια του δορυφόρου» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση για την τηλεδιάσκεψη της Δευτέρας.

Αυτό σημαίνει ότι η «Ευρώπη» είναι το επικρατέστερο μέχρι σήμερα σημείο για τον εντοπισμό εξωγήινης ζωής στο ηλιακό μας σύστημα, μέσω μικροοργανισμών που θα μπορούσαν να ζουν στον εν λόγω ωκεανό.

Σε μεταγενέστερα tweets της, η NASA φρόντισε πάντως να κατευνάσει την «υστερία» που ξέσπασε στα social media, τονίζοντας «#NOT ALIENS», «προσγειώνοντας» έτσι τις προσδοκίες κάποιων για ανακοίνωση που σχετίζεται με εντοπισμό... εξωγήινων


Η «Ευρώπη»

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια κολοσσιαία, ιστορική και επαναστατική ανακάλυψη, η οποία αναμένεται να επιταχύνει τα σχέδια για αποστολή επανδρωμένης αποστολής στην Ευρώπη, που έχει προγραμματιστεί για το 2020.

Η ανακοίνωση της αμερικανικής υπηρεσίας διαστήματος δεν δίνει περαιτέρω πληροφορίες για τα ευρήματα που θα δημοσιοποιηθούν, πέρα το ότι προέκυψαν από εικόνες του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble.

Υπάρχουν μετρήσεις που υποδεικνύουν πως από την Ευρώπη εκτινάσσονται πίδακες νερού, ενώ πέρυσι επιστήμονες ανακοίνωσαν πως ορισμένες περιοχές της φαίνεται να καλύπτονται από αλμυρό νερόΕδώ και δεκαετίες, οι επιστήμονες υποπτεύονταν ότι κάτω από το έδαφος του δορυφόρου του Δία κρύβεται ένας μεγάλος ωκεανός. Ωστόσο, με δεδομένο πως δεν έχει σταλεί κάποιο ρομποτικό όχημα, το οποίο να εξερευνήσει επιτόπου την Ευρώπη, μέχρι σήμερα αυτή η υπόθεση δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί.

Αυτό που κάνει πάντως ακόμη πιο συναρπαστική την προοπτική επιβεβαίωσης της ύπαρξης ενός ωκεανού στο υπέδαφος είναι μία μελέτη τον περασμένο Μάιο ερευνητών από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης (JPL) της NASA, οι οποίοι προσδιόρισαν τη χημική σύσταση που θα πρέπει να έχουν αυτές οι ποσότητες ύδατος, αν υπάρχουν.

Έτσι, όπως βρήκαν, η χημική ισορροπία του αλμυρού νερού στην Ευρώπη θα είναι παρόμοια με αυτήν των γήινων ωκεανών. Κάτι που σημαίνει πως οι ποσότητες υδρογόνου και οξυγόνου θα πρέπει να είναι αρκετές για την ανάπτυξη ζωής, παρόλο που ο δορυφόρος δεν παρουσιάζει ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Παρόλο που τέτοιες μελέτες παραμένουν σε εντελώς θεωρητικό επίπεδο μέχρι να επιβεβαιωθεί τελεσίδικα η ύπαρξη του ωκεανού, αυτό δεν σημαίνει πως οι επιστήμονες δεν έχουν στοιχεία τα οποία να συνηγορούν σε αυτό το ενδεχόμενο. Πρώτα καλύτερα, το γεγονός ότι το ανάγλυφο του δορυφόρου είναι ασυνήθιστα ομοιογενές.


Εικαστική απεικόνιση της επιφάνειας της «Ευρώπης»

Επιπλέον, υπάρχουν μετρήσεις που υποδεικνύουν πως από την Ευρώπη εκτινάσσονται πίδακες νερού, ενώ πέρυσι επιστήμονες ανακοίνωσαν πως ορισμένες περιοχές της φαίνεται να καλύπτονται από αλμυρό νερό.

Με δεδομένη την απόστασή της από τον ήλιο, η μεγαλύτερη ποσότητα αυτού του νερού θα πρέπει να είναι σε κατάσταση πάγου. Ωστόσο, οι ερευνητές πιστεύουν πως οι ισχυρές παλιρροϊκές δυνάμει από τον Δία διατηρούν σε υγρή μορφή τον ωκεανό στο υπέδαφος.

Παράλληλα, υπάρχουν ενδείξεις πως αυτές οι παλιρροϊκές δυνάμεις προκαλούν γεωλογικά φαινόμενα που μοιάζουν με τις κινήσεις τεκτονικών πλακών, τα οποία με τη σειρά τους ενδεχομένως έχουν οδηγήσει στη δημιουργία υδροθερμικών πηγών, όπου το νερό έχει πολύ υψηλή θερμοκρασία.

Μάλιστα, παρατηρήσεις με τηλεσκόπιο δείχνουν πως ίσως στην Ευρώπη υπάρχει διπλάσια ή και τριπλάσια ποσότητα νερού απ’ ότι στη Γη.
https://www.nasa.gov/


ΠΗΓΗ: zougla.gr

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Επτά αφανείς αρχαιολογικοί τόποι της Θεσσαλονίκης γίνονται ''ορατοί'' στην οθόνη σας

Η δράση «Αόρατα μνημεία... Ψηφιακή μνήμη» πραγματοποιείται με αφορμή τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου (24-25 Σεπτεμβρίου) και θα έχει διάρκεια μία εβδομάδα, έως τις 2 Οκτωβρίου 2016.
Υλοποιείται από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ σε συνεργασία με το ΔΠΜΣ «Μουσειολογία και Διαχείριση Πολιτισμού», στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού προγράμματος NEARCH “New Scenarios for a Community Involved Archaeology”, με επιστημονικά υπεύθυνο τον Καθηγητή Προϊστορικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Κώστα Κωτσάκη.
Σύμφωνα με τους συντελεστές του έργου «Με τη δράση αυτή επιδιώκεται οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Θεσσαλονίκης να γνωρίσουν το άγνωστο παρελθόν της πόλης, με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών». Για το λόγο αυτό επιλέχτηκαν επτά αρχαιολογικοί τόποι (η Βασιλική της Αγίας Σοφίας, η στήλη των Όφεων στην Αγ. Δημητρίου, ο Ιππόδρομος, ο νεολιθικός οικισμός στη ΔΕΘ, το ρωμαϊκό λουτρό στην πλατεία Αντιγονιδών, το cubiculum (ταφικό κτίσμα) στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και ο ναός του Σέργιου Πραγαμά στην Μπαλταδώρου 6-8).
«Είναι αρχαιολογικοί τόποι άγνωστοι στο ευρύ κοινό, που διατηρούνται κάτω από τις σύγχρονες πολυκατοικίες και παραμένουν αφανείς, χωρίς οργανική σχέση με την καθημερινή ζωή της πόλης» αναφέρουν οι συντελεστές του έργου.
Επτά αφίσες, τοποθετημένες στους επιλεγμένους αυτούς τόπους, θα παρέχουν τη δυνατότητα στους χρήστες, μέσω QR codes και με τη βοήθεια κινητού ή tablet, να λαμβάνουν με συνοπτικό, ξεκάθαρο αλλά και ελκυστικό τρόπο, βασικές πληροφορίες για το συγκεκριμένο αρχαιολογικό τόπο με εποπτικό υλικό, κείμενα και φωτογραφίες (www.invisiblemonuments.web.auth.gr). Επίσης, δίνεται η δυνατότητα σχολιασμού που επιτρέπει, πέρα από τη γνώση των συγκεκριμένων τόπων, τη δημιουργία μιας εμπειρίας, μιας προσωπικής σχέσης με τα μνημεία, καλλιεργώντας, έτσι, μια βιωματική μνήμη για τον επισκέπτη.
«Σκοπός μας είναι το κοινό, μέσα από τη δράση, να αποκτήσει προσωπικές εμπειρίες, μια μικρή προσωπική μνήμη σε σχέση με το αόρατο παρελθόν της πόλης και να το εκφράσει μέσα από λόγια και εικόνες» αναφέρουν οι συντελεστές του έργου.
ΠΗΓΗ: thestival.gr, Ελ.Γιαλταδη

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ):Γιάννης Μόραλης – Χρήστος Καπράλος. Μια φιλία ζωής και τέχνης

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), σε συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, διοργανώνει την έκθεση “Γιάννης Μόραλης – Χρήστος Καπράλος. Μία φιλία ζωής και τέχνης”, η οποία θα φιλοξενείται στον χώρο του Φάρου στο ΚΠΙΣΝ. Η έκθεση πραγματοποιείται με αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), στο πλαίσιο των ανοιχτών εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται καθημερινά στο ΚΠΙΣΝ.

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου ώρα 20.00. Τα εγκαίνια είναι ανοιχτά στο κοινό. Πέρας προσέλευσης 19.30. Τα εγκαίνια θα τιμήσει με την παρουσία του η Α.Ε. ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος.
Οι δύο καλλιτέχνες συναντήθηκαν και συνδέθηκαν με φιλία στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, και έκτοτε ανέπτυξαν σχέσεις φιλίας στη ζωή και το έργο τους. Μια επιλογή από 18 χάλκινα έργα του Καπράλου παρουσιάζονται πλάι σε μια μικρή αναδρομική του Μόραλη. 50 αριστουργήματα του ζωγράφου, που προέρχονται κυρίως από τη μεγάλη δωρεά του στην Εθνική Πινακοθήκη, αλλά και από ιδιωτικές συλλογές, εικονογραφούν την πορεία από τα πρώιμα έργα του έως την κλασική αφαίρεση των τελευταίων χρόνων.
Η έκθεση δίνει έμφαση τόσο στα έργα των δύο αυτών μεγάλων καλλιτεχνών, όσο και στη μεταξύ τους σχέση, η οποία ακολουθεί μια παράλληλη πορεία. Οι δύο καλλιτέχνες ύστερα από την Αθήνα, ξαναβρίσκονται στο Παρίσι, όπου παρακολουθούν τα μοντέρνα κινήματα, αλλά παραμένουν πιστοί στις κλασικές αξίες. Το 1939 επιστρέφουν στην Ελλάδα, όπου συνεχίζουν τον διάλογό τους με τον κλασικισμό σε όλη την διάρκεια της Κατοχής. Τη δεκαετία του '50 οι δύο καλλιτέχνες αναζητούν και βρίσκουν την προσωπική τους μοντέρνα έκφραση: ο Μόραλης με τα επιτύμβια, ο Καπράλος με τα χάλκινα γλυπτά, που γεννιούνται από μία νέα τεχνική: φύλλα κεριού δουλεμένα με τη φωτιά. Είναι τα γλυπτά που το 1962 του χαρίζουν διεθνή αναγνώριση στην Biennale της Βενετίας. Οι δυο καλλιτέχνες, γείτονες και στην Αίγινα, δεν έπαψαν ποτέ να διαλέγονται με σύγχρονο πνεύμα με την ελληνική αρχαιότητα.
Η μοναδική αυτή έκθεση συμπίπτει με την συμπλήρωση των εκατό χρόνων από την γέννηση του Γιάννη Μόραλη.
Ο Ανδρέας Δρακόπουλος, Πρόεδρος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, 
δήλωσε: “Η έκθεση αυτή συνεχίζει τη συνεργασία του ΙΣΝ και της Εθνικής Πινακοθήκης που ξεκίνησε τον περασμένο Ιούνιο με το Φως και χρώμα ελληνικό στη ζωγραφική του Τέτση. Σκοπός της σύμπραξης είναι όχι μόνο να δώσει στο ευρύ κοινό τη δυνατότητα να δει έργα θεμελιωδών μοντέρνων Ελλήνων ζωγράφων από τη μόνιμη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης, σε μια περίοδο που το κεντρικό κτίριό της είναι κλειστό λόγω εργασιών για μια σημαντική επέκταση, αλλά επίσης να επεκτείνει περαιτέρω τη συζήτηση πάνω στη σχέση και τον αέναο διάλογο ανάμεσα στη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική. […] Η σύνδεση ανάμεσα στη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική στη δουλειά του Μόραλη και την αναζήτηση από τον Καπράλο της κίνησης και της έκφρασης στα γλυπτά του θα μπορούσαν να κατευθύνουν τον επισκέπτη της έκθεσης να στοχαστεί πάνω σε κάποια στοιχεία από τη δημιουργική διαδικασία του Renzo Piano κατά τον σχεδιασμό και την ανέγερση του ΚΠΙΣΝ.”
Έντυπο για την έκθεση Γιάννης Μόραλης – Χρήστος Καπράλος. Μία φιλία ζωής και τέχνης


Η έκθεση θα είναι ανοιχτή στο κοινό από τις 21 Σεπτεμβρίου έως και τις 18 Δεκεμβρίου (καθημερινά από τις 9 π.μ. έως τις 10 μ.μ), με ελεύθερη είσοδο.


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Ιδέα, Συντονισμός, Κείμενα: Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα,
Διευθύντρια ΕΠΜΑΣ,  Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης
Έκθεση Γιάννη Μόραλη: Επιμέλεια: Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα
Υλοποίηση: Άννυ Μάλαμα, Επιμελήτρια ΕΠΜΑΣ
Έκθεση Χρήστου Καπράλου: Επιμέλεια: Άρτεμις Ζερβού, Επιμελήτρια ΕΠΜΑΣ

Το βασικό σώμα των έργων του Γιάννη Μόραλη απαρτίζεται από έργα που ο καλλιτέχνης δώρισε το 1988 στην Εθνική Πινακοθήκη. Οι τελευταίες δεκαετίες του έργου του αντιπροσωπεύονται στην έκθεση από έργα που προέρχονται από τη συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση, τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου (Ίδρυμα «Ή Άλλη Αρκαδία»), συλλογή της Alpha Bank καθώς και από ιδιωτική συλλογή. Τα έργα του Χρήστου Καπράλου ανήκουν στην Εθνική Πινακοθήκη, στην κατοχή της οποίας περιήλθαν το 2006 με την διάλυση του Ιδρύματος Χρήστου και Σούλης Καπράλου.
Αναλυτικές πληροφορίες για την έκθεση αλλά και για το συνολικό προγραμματισμό του ΚΠΙΣΝ είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα www.SNFCC.org/events.
Οι ανοιχτές εκδηλώσεις, οι οποίες θα συνεχιστούν έως την παράδοση του έργου στο Ελληνικό Δημόσιο, προσφέρουν στο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει το έργο και τις προγραμματικές του δυνατότητες από κοντά και φιλοδοξούν να καταστήσουν το ΚΠΙΣΝ χώρο-προορισμό για όλους μας. Όλα τα προγράμματα πραγματοποιούνται με ελεύθερη είσοδο μέσω της αποκλειστικής δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, το οποίο την τρέχουσα περίοδο έχει την διαχείριση του ΚΠΙΣΝ, έως ότου ολοκληρωθεί η παράδοσή του στο Ελληνικό Δημόσιο. Οι εκδηλώσεις αυτές έχουν στόχο να αναδείξουν τις δυνατότητες του έργου, να συνεχίσουν και να ενθαρρύνουν τον διάλογο με το ευρύ κοινό, και να δώσουν πολλαπλές ευκαιρίες στους επισκέπτες να απολαύσουν και να ανακαλύψουν το ΚΠΙΣΝ, με την ελπίδα ότι οι σχέσεις που θα δημιουργηθούν στα πρώτα του βήματα θα συντροφεύσουν το έργο και την μελλοντική του πορεία όταν θα ξεκινήσει η επίσημη λειτουργία του από το Ελληνικό Δημόσιο, στο οποίο και ανήκει.

Πληροφορίες σχετικά με την έκθεση:
•Χώρος έκθεσης: Φάρος, ΚΠΙΣΝ
•Διάρκεια έκθεσης: 21.09-18.12.2016
•Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα - Κυριακή 09:00 έως 22:00
•Είσοδος ελεύθερη

Πληροφορίες σχετικά με τους καλλιτέχνες:
Γιάννης Μόραλης (1916-2009)
Συμπληρώνονται εφέτος εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Μόραλη, που είδε το «φως του Ιονίου» στην Άρτα στις 23.4.1916. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στο Παρίσι. Το 1947, μόλις 31 ετών, εξελέγη καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου δίδαξε επί 36 χρόνια. Η ανοικτή διδασκαλία του  έφερε νέο πνεύμα στη Σχολή και βοήθησε πολλούς νέους καλλιτέχνες να βρουν την προσωπική τους έκφραση. Οι επιφανέστεροι σύγχρονοι  Έλληνες ζωγράφοι υπήρξαν μαθητές του.
Ο Μόραλης ανήκει στους τελευταίους εκπροσώπους της Γενιάς του Τριάντα. Ο διάλογος μοντερνισμού και παράδοσης, το αίτημα των καλλιτεχνών της γενιάς του, και η «επιστροφή στην τάξη», το παράλληλο ευρωπαϊκό ρεύμα του Μεσοπολέμου, ενθάρρυναν την ενδιάθετη κλίση του ζωγράφου προς τον κλασικισμό. Ένα κλασικισμό, που έχει ενσωματώσει όλο το δίδαγμα της μοντέρνας τέχνης. Στα έργα του Μόραλη, ιδιαίτερα στα «επιτύμβια» και τα «επιθαλάμια», που εμπνέονται από την Αρχαιότητα, πρωταγωνιστούν  νεαρά κορίτσια. Η ανθηρή νεότητά τους είναι σφραγισμένη από ένα «μακάριο πένθος», ένα αίσθημα στοχαστικής μελαγχολίας, σαν μακρινή προϊδέαση θανάτου. Από  τη δεκαετία του ΄80 τα έργα του Μόραλη γίνονται ολοένα και πιο αφαιρετικά, ενώ ο έρωτας επιβάλλεται στη θεματική του, εκτοπίζοντας και ξορκίζοντας  τον θάνατο, που ήλθε να τον συναντήσει στις 20 Δεκεμβρίου του 2009. Η προσωπικότητα του Μόραλη, το ήθος, το έργο, η ανεκτίμητη διδακτική προσφορά του, η παρέμβαση της τέχνης του στον δημόσιο χώρο, η συμβολή του στις εφαρμοσμένες τέχνες άφησαν την ανεξίτηλη σφραγίδα τους, όχι μόνο στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής τέχνης, αλλά και στην ίδια τη ζωή μας.

Χρήστος Καπράλος (1909-1993)
Ο Χρήστος Καπράλος γεννήθηκε το 1909 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Παναιτώλιο, ένα χωριό κοντά στο Αγρίνιο. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και γλυπτική στο Παρίσι. Με την κήρυξη του πολέμου, επιστρέφει στο χωριό του όπου εργάζεται ως το 1946. Τα έργα της Κατοχής εκτίθενται το 1946 στην Αθήνα, στον Παρνασσό, και καθιερώνουν τον γλύπτη. Στην Αίγινα, όπου συχνάζει από το καλοκαίρι του 1951, θα λαξεύσει σε πωρόλιθο το Μνημείο της Πίνδου, μια ζωφόρο ( 1,10Χ40μ.) που αφηγείται το έπος της ειρήνης και του πολέμου. Σήμερα το κορυφαίο αυτό μνημειακό σύνολο κοσμεί το Περιστύλιο της Βουλής των Ελλήνων.
Από το 1957 ο Καπράλος στρέφεται στις πανάρχαιες τεχνικές της μεταλλοτεχνίας: στα σφυρήλατα και τα χάλκινα, που χυτεύονται με τη μέθοδο του χαμένου κεριού. Μια δική του ανακάλυψη τον οδηγεί σε μια νέα εξαιρετικά πρωτότυπη έκφραση: δουλεύοντας τις μορφές του απ’ ευθείας σε φύλλα κεριού (γουταπέρκας), με τη βοήθεια της φωτιάς, δημιουργεί μια δική του μοντέρνα  «ανθρωπότητα», με έντονη τη μνήμη της Αρχαιότητας, που θα του χαρίσει την περιπόθητη διεθνή καθιέρωση στη Biennale της Βενετίας, το 1962.
Χάρις στην επιτυχία, ο καλλιτέχνης μπόρεσε να χτίσει το εργαστήριο που ονειρευόταν στην Αίγινα και να αφοσιωθεί απερίσπαστος στη δημιουργία του. Εκεί θα φιλοτεχνήσει με την τεχνική της άμεσης λάξευσης μια σειρά από πώρινα και μαρμάρινα ανθρωπόμορφα αντικείμενα και γλυπτά, που ανανεώνουν την παράδοση των κυκλαδικών ειδωλίων. Αυτά τα έργα υποδέχονται και σήμερα τον επισκέπτη του Μουσείου Καπράλου στην Αίγινα, που αποτελεί πλέον παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης, μετά τη μεταβίβαση  του Ιδρύματος Χρήστου και Σούλης Καπράλου στο Μουσείο. Από το 1965, ο γλύπτης θα λαξεύσει σε κορμούς  ευκαλύπτου μια σειρά από τα πιο σημαντικά μνημειακά συντάγματα της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η Παρωδία από το Αέτωμα της Ολυμπίας και η Σταύρωση.
Δίπλα στα παλιά  εργαστήρια του γλύπτη στην Αίγινα, πρόκειται να ανεγερθεί σύντομα από την Εθνική Πινακοθήκη το νέο Μουσείο Καπράλου, που θα στεγάσει τη μεγάλη δωρεά του έργου του. Μια αίθουσά του προορίζεται να φιλοξενήσει έργα των τριών φίλων καλλιτεχνών της Αίγινας: του Καπράλου, του Μόραλη και του Νικολάου.

Πληροφορίες για τους επισκέπτες
Κέντρο Επισκεπτών ΚΠΙΣΝ
Τηλ: 216 8091001/002/003
E-mail: visitorscenter@snfcc.org

Επιπλέον πληροφορίες για το ΚΠΙΣΝ:
▪Το θερινό ωράριο λειτουργίας του ΚΠΙΣΝ θα είναι από τις 06:00 π.μ. έως τα μεσάνυχτα. Το χειμερινό ωράριο λειτουργίας θα είναι από τις 06:00 έως τις 20:00.
▪Για την διευκόλυνση της πρόσβασης προς και από το ΚΠΙΣΝ προσφέρεται δωρεάν μεταφορά του κοινού με την χρήση μικρού ιδιωτικού λεωφορείου (shuttle bus). Η υπηρεσία αφορά σε όλες τις εκδηλώσεις, εκτός από τις καθημερινές ξεναγήσεις. Το λεωφορείο, το οποίο φέρει το λογότυπο του ΚΠΙΣΝ, ξεκινά από το σταθμό Συγγρού - Φιξ επί της οδού Καλλιρόης και καταλήγει στην Νότια πλευρά του Καναλιού του ΚΠΙΣΝ (κοντά στο κτίριο της ΕΛΣ), και αντίστροφα. Τα δρομολόγιά του πραγματοποιούνται 30’ πριν την έναρξη και 30’ μετά τη λήξη κάθε εκδήλωσης. Επιπλέον κάθε Παρασκευή από τις 17:00 έως τα μεσάνυχτα και κάθε Σάββατο και Κυριακή από τις 06:00 έως τα μεσάνυχτα τα δρομολόγια του shuttle bus θα πραγματοποιούνται κάθε 30 λεπτά, ακριβώς και μισή, από τον σταθμό Συγγρού - Φιξ προς την Αγορά και αντίστροφα.
To parking, χωρητικότητας 1.000 θέσεων, λειτουργεί προσωρινά χωρίς χρέωση ενώ σε δεύτερο χρόνο προβλέπεται να υπάρχει αντίτιμο. To parking ακολουθεί τις ώρες λειτουργίας του ΚΠΙΣΝ.
▪Την τρέχουσα περίοδο προσφέρονται καθημερινά δωρεάν ξεναγήσεις, που περιλαμβάνουν περιήγηση στο εσωτερικό των κτιρίων που θα στεγάσουν την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και την Εθνική Λυρική Σκηνή, καθώς και στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος. Για την βέλτιστη εξυπηρέτηση των επισκεπτών η συμμετοχή στις ξεναγήσεις γίνεται με ηλεκτρονική προεγγραφή σε αυτόν τον σύνδεσμο. Οι κρατήσεις ξεκινούν 2 εβδομάδες πριν την εκάστοτε εκδήλωση.
▪Για την άμεση εξυπηρέτηση των επισκεπτών, λειτουργούν στους εξωτερικούς χώρους του ΚΠΙΣΝ προσωρινά καντίνες, ενώ σε μεταγενέστερο χρόνο θα λειτουργούν, σε μόνιμη βάση, εστιατόριο και καφέ.
▪Σε όλους τους χώρους του ΚΠΙΣΝ διατίθεται δωρεάν WiFi. Tο όνομα του δικτύου είναι SNFCC-FREE-WIFI.
▪Οι χώροι του ΚΠΙΣΝ, συμπεριλαμβανομένου του parking, είναι προσβάσιμοι σε ΑμεΑ (Άτομα με Αναπηρία) και αμαξίδια, ενώ παράλληλα έχουν τοποθετηθεί golf carts που εξυπηρετούν την μετακίνηση των ΑμΕΑ στο χώρο του Πάρκου.
▪Το ΚΠΙΣΝ, φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν από τους πιο σημαντικούς πολιτιστικούς, εκπαιδευτικούς και περιβαλλοντικούς χώρους στην Ελλάδα. Το έργο επιχειρεί να αποκτήσει την πλατινένια «πράσινη» πιστοποίηση κτιρίων LEED, την πρώτη διάκριση δημόσιου έργου στην Ελλάδα, καθώς και από τις πρώτες για δημόσιο έργο τέτοιας πολυπλοκότητας στην Ευρώπη και τον κόσμο. Επιπλέον το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ενιαίους χώρους πρασίνου στην Αθήνα και διπλασιάζει τον δείκτη πρασίνου ανά κάτοικο στις γύρω περιοχές.
▪Βάσει της σχετικής οδηγίας για την απόκτηση της πιστοποίησης LEED, το κάπνισμα δεν επιτρέπεται στους κλειστούς χώρους του ΚΠΙΣΝ καθώς και σε απόσταση 7,5μ από τα εξωτερικά ανοίγματα των κτιρίων. Στους λοιπούς ανοιχτούς χώρους του ΚΠΙΣΝ το κάπνισμα δεν απαγορεύεται. Ωστόσο, ο σεβασμός προς το περιβάλλον και η προώθηση του υγειούς τρόπου ζωής παραμένουν βασικές αξίες στις οποίες έχει αναπτυχθεί το ΚΠΙΣΝ. Στο πλαίσιο αυτό ενθαρρύνουμε τους επισκέπτες να απολαύσουν το Πάρκο χωρίς να καπνίσουν κατά την διάρκεια παραμονής τους στους χώρους του. Σε περίπτωση που οι επισκέπτες επιθυμούν να καπνίσουν παρακαλούνται να σεβαστούν τον χώρο και να χρησιμοποιούν τα σταχτοδοχεία δαπέδου που έχουν τοποθετηθεί στην περιοχή.
http://www.snfcc.org/?lang=el




Από τον Νοέμβριο στην Αθήνα:Θησαυροί από το Ερμιτάζ στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο

 Αθήνα
Το Μουσείο Ερμιτάζ μεταφέρεται στην Αθήνα. Συνολικά 160 έργα από το σπουδαίο Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης θα φιλοξενηθούν στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο από τις 2 Νοεμβρίου στο πλαίσιο της έκθεσης «The State Hermitage Museum: Gateway to History» («Κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ: Πύλη στην Ιστορία»).

«Πρόκειται για ένα μείζον πολιτιστικό γεγονός. Τα εκθέματα ανήκουν σε ένα ευρύ χρονικό φάσμα, από την αρχαιότητα ως τους νεότερους χρόνους, και αφορούν θησαυρούς από ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου, το Ερμιτάζ» ανέφερε το ΚΑΣ στην απόφασή του για τον προσωρινό δανεισμό, κάνοντας ομόφωνα δεκτό το σχετικό αίτημα.

Η έκθεση, η οποία πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Έτους Ελλάδας - Ρωσίας 2016», θα διαρκέσει έως τις 26 Φεβρουαρίου.
Τα έργα από το ρωσικό μουσείο, όλα μοναδικά, είναι 34 ελαιογραφίες, 3 ακουαρέλες, 9 γλυπτά και 114 έργα διακοσμητικών και εφαρμοσμένων τεχνών από τις αντίστοιχες συλλογές του, που καλύπτουν ένα διάστημα 25 αιώνων, δηλαδή από τον 5ο αι. π. Χ. έως τον 20ό αιώνα, η παρουσίαση των οποίων θα δώσει στους επισκέπτες του Βυζαντινού και Χριστιανικού μουσείου την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια διαχρονική επισκόπηση πολιτισμών Ανατολής και Δύσης.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται περίφημα γλυπτά, αλλά και πίνακες διάσημων ζωγράφων, όπως οι «Πέτρος και Παύλος» (1587-1592) του Ελ Γκρέκο, «Αφροδίτη και Άδωνις» (1610-1611) του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, «Ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο, με την αγία Ιουστίνη» (1529-1530) του Λορέντσο Λόττο, «Η άμωμος σύλληψις» (1645-1655) του Μπαρτολομέν Εστέμπαν Μουρίγιο, «Εσθήρ ενώπιον Ασουήρου» του Νικολά Πουσέν, «Βάκχος» (πρώτο μισό του 17ου αιώνα) από τον κύκλο του Καραβάτζιο.

Η έκθεση διοργανώνεται σε ανταπόδοση μια άλλης, που με τον τίτλο «Το Βυζάντιο στο πέρασμα των αιώνων» ξεκίνησε στο Ερμιτάζ στις 24 Ιουνίου και ολοκληρώνεται στις 2 Οκτωβρίου 2016. Η έκθεση αυτή περιλάμβανε 120 βυζαντινές αρχαιότητες από ελληνικά μουσεία, καθώς και την εικόνα «Κοίμηση Θεοτόκου» του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (Ελ Γκρέκο) από τον ομώνυμο ιερό ναό της Σύρου.

Παράλληλα, το ΚΑΣ έδωσε το «πράσινο φως» και για τον προσωρινό δανεισμό 21 έργων από ελληνικά μουσεία και μία ιδιωτική συλλογή, για να παρουσιασθούν στην Κρατική Πινακοθήκη Tretyakov στη Μόσχα, στο πλαίσιο έκθεσης με τον τίτλο «Βυζαντινή Τέχνη από την Ελλάδα». Και αυτή η έκθεση, διάρκειας από 25 Οκτωβρίου 2016 έως 9 Ιανουαρίου 2017, εντάσσεται στις πολιτιστικές εκδηλώσεις του έτους Ελλάδας-Ρωσίας 2016.

Θα περιλαμβάνει 10 εικόνες από το Βυζαντινό και Χριστιανικό μουσείο, 1 από το μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, 7 έργα από το μουσείο Μπενάκη (τέσσερα έργα μικροτεχνίας, ένα ύφασμα και δύο χειρόγραφους κώδικες), όλα της βυζαντινής εποχής. Θα εκτεθούν επίσης τρεις εικόνες από την ιδιωτική συλλογή του Αιμιλίου Μαργαρίτη (πρώην Συλλογή Βελιμέζη), του 15ου και 16ου αιώνα.

Όπως σημειώθηκε στη συνεδρίαση, στην έκθεση «Βυζαντινή Τέχνη από την Ελλάδα» το υπουργείο Πολιτισμού συμμετέχει μόνο με τον δανεισμό έργων από κρατικά μουσεία. Η διοργάνωση είναι της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας, του μουσείου Μπενάκη και της Πινακοθήκης Τρετιακόφ, στο πλαίσιο workshop για τη συντήρηση βυζαντινών εικόνων, αλλά και συμποσίου για τον Ησυχασμό που θα πραγματοποιηθούν στη ρωσική πινακοθήκη.
ΠΗΓΗ:Newsroom ΔΟΛ

Αρχειοθήκη ιστολογίου